Long live free and united Balochistan

Long live free and united Balochistan

Search This Blog

Translate

یازدهم ژانویه 1958مصادف با 21دیماه 1336 روز شهادت دادشاه بلوچ

«دادشاه»، یکی‌ از نامدارترین ‌چهره‌های‌ ملی‌ در تاریخ‌ معاصر بلوچ‌
است.‌

دادشاه سفیدکوهی، از منطقه سفیدکوه واقع در مکران بلوچستان بود. بر اثر ستم خوانین، با آنان جنگید و با حمایت حکومت پهلوی از آنان، مبارزه دادشاه سمت و سوی ضدرژیمی پیدا کرد.
دولت مرکزی مدام نقشه می‌ریخت تا او را از سر راه بردارد اما به جایی نمی‌رسید، تا اینکه با سران محلی رویهم ریخت و به وسیله آنان کلکش را کندند.

بر اثر خیانت خوانینی که صحبت از مذاکره و گفتگو با دادشاه کرده بودند، در ۲۱ دی ماه ۱۳۳۶ او را به کمین گاه کشیدند و به رگبار بستند.

دادشاه تا امروز یکی‌ از نامدارترین ‌چهره‌های‌ ملی‌ در تاریخ‌ معاصر بلوچ‌ است‌ و زندگی‌ و مبارزه‌اش‌ در ترانه‌ها و سرودهای‌ بیشمار نقل‌ می‌شود و در سرتاسر بلوچستان‌ ورد زبان‌ مردم‌ است.‌ مبارزه دادشاه تأثیر زیادی بر ادبیات و تاریخ شفاهی بلوچها گذاشته است.


http://pahra2011.blogsky.com/

دادشاه‌: شهید و قهرمان‌ ملی‌ بلوچ -- دکتر محمد حسن حسین بُر

دادشاه‌ در ناحیه‌ی‌ کوهستانی‌ اهوران‌ در مرکز بلوچستان‌ که‌ خود در آنجا روستایی‌ زمیندار کوچکی‌ بود در اوایل‌ سالهای‌ 1950 پرچم‌ طغیان‌ برافراشت‌. گزارش‌های‌ مردمی‌ علت‌ شورش‌ او را تعدی‌ و دست‌اندازی‌ مأموران‌ و ژاندارمهای‌ «قجر» در زندگی‌ روزمره‌ی‌ همولایتی‌های‌ او، اخذ مالیات‌ها و گرفتن‌ رشوه‌های‌ هنگفت‌ از روستاییان‌ مفلوک‌ ولایت‌ او و بیحرمتی‌ به‌ آداب‌ و رسوم‌ و حیثیت‌ قوم‌ بلوچ‌ می‌دانند. برعکس‌، مقامات‌ دولتی‌ او و یارانش‌ را «گروهی‌ اوباش‌ و راهزن‌» توصیف‌ می‌کنند. درواقع‌، کلمه‌ی‌ «یاغی» که‌ در مورد دادشاه‌ و دیگر شورشیان‌ به‌ کار می‌رفت‌، نمونه‌ی‌ کلاسیکی‌ است‌ در نمایاندن‌ تفاوت‌ دیدگاه‌های‌ دو طرف‌. در زبان‌ بلوچی‌ این‌ کلمه‌ معنای ‌تحسین‌آمیزی‌ در خصوص‌ کسانی‌ دارد که‌ مسلحانه‌ در برابر «قجرها» قد علم‌ می‌کنند، حال‌ آن‌ که‌ در فارسی‌ معادل‌ راهزنی‌ و سرکشی‌ است‌ و در مورد کسانی‌ به‌ کار می‌رود که‌ به‌خاطر ایستادگی‌ در برابر اقتدار شاه‌ شایسته‌ی‌ تحقیر و سرکوب‌اند.

با وجود این‌گونه‌ اختلاف‌ برداشت‌ها یک‌ چیز بدیهی‌ است‌ و آن ‌مضمون‌ «ضد قجر» و ضد حکومتی‌ قیام‌ دادشاه‌ است‌. او و یارانش‌، تخمینا هفتاد تا بیش‌ از 700 نفر، با حمله‌ به‌ پاسگاه‌های‌ نظامی‌ ایران‌، کمین‌ کردن‌ بر سرراه‌ اسکورت‌های‌ حکومتی‌، قطع‌ خطوط ارتباطی‌ و ترور مأموران‌ و مقامات ‌غیربلوچ‌ دربلوچستان‌ مبارزه‌ای‌ افسانه‌ای‌ با حکومت‌ شاه‌ آغاز کرد

دادشاه‌ به‌یاری‌ شناختی‌ که‌ از محیط داشت‌ و نیز با برخورداری‌ از پشتیبانی‌ مردم‌ در نواحی‌ روستایی‌ و قبیله‌ای‌ برای‌ مخفی‌ شدن‌ و تهیه‌ی‌ آذوقه‌، بارها نقشه‌ی ‌دستگیری‌ خود توسط نیروهای‌ برتر ایرانی‌ را که‌ علیه‌ او بسیج‌ شده‌ بودند، عقیم‌گذاشت‌ و با شبیخون‌های‌ جسارت‌آمیز و جنگ‌ و گریزهای‌ برق‌آسا موجب‌شگفتی‌ آنان‌ شد و در بلوچستان‌ نامی‌ آشنا و افسانه‌ای‌ گشت‌. در 1956شهرتش‌ تیترهای‌ درشت‌ روزنامه‌های‌ ایران‌ را به‌ او اختصاص‌ داده‌ بود وسرگذشت‌ او را تحت‌ عناوینی‌ چون‌ «دادشاه‌ را چگونه‌ تعقیب‌ می‌کنند و اوچگونه‌ می‌گریزد» نقل‌ می‌کردند. البته‌ این‌ گزارش‌ها او را «بلوچ‌ ماجراجو» می‌نامیدند تا عوامل‌ اجتماعی‌- اقتصادی‌ و سیاسی‌ که‌ موجب‌ شورش‌ وی‌ شده‌بود پنهان‌ بماند.

در 1957 حوادثی‌ شورش‌ دادشاه‌ را در معرض‌ توجه‌ جهانی‌ قرار داد. نخستین‌ حادثه‌ کمین‌ وی‌ بر سر راه‌ هیئتی‌ عازم‌ بندر چاه‌بهار در کناره‌ی‌ خلیج‌عمان‌ بود که‌ در ضمن‌ آن‌ دو آمریکایی‌ ــ یک‌ مشاور نظامی‌ و یک‌ پیمانکار ــ به‌ جای‌ مقامات‌ ایرانی‌ به‌ اشتباه‌ کشته‌ شدند و نفر سوم‌ به‌ اسارت‌ افراد دادشاه‌ درآمد. حادثه‌ به‌ قدر کافی‌ مهم‌ بود که‌ به‌ تیتر صفحه‌ی‌ اول‌ مطبوعات‌ امریکا واروپا تبدیل‌ شود و بدین‌ وسیله‌ درباره‌ی‌ ثبات‌ رژیم‌ شاه‌ سؤالاتی‌ برانگیخت‌. این‌ ماجرا اما تا حدود زیادی‌ مسبب‌ استعفای‌ ناگهانی‌ حسین‌ علأ نخست‌ وزیرایران‌، توقف‌ کمک‌ اقتصادی‌ آمریکا به‌ جنوب‌ شرقی‌ ایران‌ و فشار آن‌ کشور به‌ایران‌ و پاکستان‌ برای‌ پایان‌ دادن‌ به‌ ماجرای‌ شورش‌ دادشاه‌ بود.

حادثه‌ی ‌عمده‌ی‌ دیگر آغاز کار زمان‌بندی‌ شده‌ی‌ کمیسیون‌ مرزی‌ ایران‌ و پاکستان‌ برای‌علامت‌گذاری‌ مرزهای‌شان‌ در بلوچستان‌ در همان‌ سال‌ بود. در این‌ مورد،رییس‌ هیئت‌ ایرانی‌، سناتور جهانبانی‌، که‌ در آن‌ زمان‌ از ارتش‌ باز نشسته‌ شده‌ بود، به‌ دولت‌ متبوعش‌ گزارش‌ داد «مصلحت‌ نیست‌» کمیسیون‌ مشترک‌ تا زمانی‌ که‌ «ماجرای‌ دادشاه» به‌ سرانجام‌ نرسیده‌ است‌ کار خود را شروع‌ کند.

متعاقبا، ارتش‌ و پلیس‌ پاکستان‌ به‌ عملیات‌ ضد شورش‌ بر ضد دادشاه ‌پیوست‌ که‌ دار و دسته‌اش‌ مرتبا از مرز عبور می‌کرد و با نیروها و شبه‌نظامیان ‌پاکستانی‌ در داخل‌ خاک‌ آن‌ کشور به‌ درگیری‌ مسلحانه‌ می‌پرداخت‌. در یکی‌از این‌ درگیری‌ها در 1957 نیروهای‌ پاکستان‌ یکی‌ از برادران‌ دادشاه‌ به‌ نام‌احمدشاه‌ را دستگیر کرد و به‌ ایران‌ تحویل‌ داد هر چند که‌ چنین‌ معاهده‌ای‌ بین‌ دو کشور وجود نداشت‌. این‌ امر ناسیونالیست‌های‌ بلوچ‌ را در پاکستان‌خشمگین‌ کرد. آنان‌ عمل‌ دولت‌شان‌ را محکوم‌ و مبارزه‌ی‌ گسترده‌ای‌ را برای‌ اشاعه‌ی‌ ماجرای‌ او در سطح‌ بین‌المللی‌ شروع‌ کردند.

در این‌ خصوص‌، جمعه‌خان‌ رییس‌ سابق‌ آکادمی‌ بلوچ‌، نقش‌ اصلی‌ را در شناساندن‌ مبارزه‌ی‌ دادشاه‌ به‌خاطر آرمان‌ ناسیونالیسم‌ بلوچ‌ ایفا کرد و بدین‌ سان‌ احساسات ‌ناسیونالیستی‌ را به‌ حمایت‌ از او برانگیخت‌. در نتیجه‌ی‌ این‌ اقدامات‌، جمعه‌خان ‌که‌ مجری‌ و تهیه‌ کننده‌ی‌ برنامه‌ به‌ زبان‌ بلوچی‌ در رادیو کراچی‌ بود و از این ‌طریق‌ شهرت‌ زیادی‌ یافته‌ بود و در سراسر بلوچستان‌ شناخته‌ می‌شد، از سمت‌خود عزل‌ شد.

این‌ حوادث‌ ــ فشار امریکا برای‌ مجازات‌ شورشیان‌ بلوچ‌ به‌خاطر کشتن ‌شهروندان‌ آن‌ کشور، حساسیت‌ شاه‌ نسبت‌ به‌ نظر غرب‌ درباره‌ی‌ ثبات‌ رژیمش ‌و ترس‌ وی‌ از گسترش‌ شورش‌ دادشاه‌ و تبدیل‌ شدنش‌ به‌ قهرمان‌ ملی‌ ــ دولت‌ راوادار کرد برای‌ سرکوب‌ شورش‌ اقداماتی‌ صورت‌ دهد. بنابراین‌، موضوع‌ را به‌سرلشگر جهانبانی‌، سرباز کهنه‌کار ــ در آن‌ زمان‌ سناتور ــ که‌ متخصص‌ اصلی ‌کشور در امور بلوچستان‌ نیز بود محول‌ کرد. او با توجه‌ به‌ تجربه‌ی‌ نظامی‌اش‌ درجنگ‌ در بلوچستان‌ در 1928، به‌ سرعت‌ به‌ این‌ نتیجه‌ رسید که‌ «از بین‌ بردن‌ دادشاه‌ و برادران‌ و یارانش‌ با واحدهای‌ ژاندارمری‌ یا نیروهای‌ مسلح‌ مستلزم‌ زمان‌ طولانی‌ و هزینه‌ی‌ سنگین‌ خواهد بود.» بنابراین‌ پیشنهاد کرد که‌ «به‌ نظرمی‌رسد بهتر باشد که‌ کار را به‌ سرکردگان‌ محلی‌ واگذار کنیم‌.»

بنابراین‌، یک‌ جلسه‌ی‌ شرفیابی‌ ترتیب‌ داد و در ضمن‌ آن‌ سردار عیسی‌خان‌ مبارکی‌ را همراه‌ با چند سرکرده‌ی‌ عمده‌ی‌ محلی‌ به‌ شاه‌ معرفی‌ کرد و آنان‌ را «اتباع‌ وفادار ومیهن‌پرست‌» نامید که‌ آماده‌اند در صورت‌ تأیید ملوکانه‌ غائله‌ را فرو بنشانند. سرکردگان‌ بلوچ‌ اما روایت‌ دیگری‌ دارند و مدعی‌اند که‌ سخنان‌ شاه‌ متضمن‌ هشدار سرپوشیده‌ای‌ بود بر این‌ مضمون‌ که‌ یا باید به‌ این‌ غائله‌ پایان‌ دهند و یا خود را برای‌ حبس‌ و مصادره‌ی‌ اموال‌شان‌ آماده‌ کنند و به‌ این‌ ترتیب‌ آنان‌ رامجبور کرد که‌ از دستورش‌ اطاعت‌ کنند.

حقیقت‌ هر چه‌ باشد، عیسی‌خان‌ به‌ عنوان‌ رییس‌ قبیله‌ی‌ مبارکی‌ که ‌دادشاه‌ بدان‌ تعلق‌ داشت‌ با دادشاه‌ تماس‌ گرفت‌ و از او درخواست‌ ملاقات ‌فوری‌ کرد تا پیام‌ مهمی‌ را که‌ شاه‌ برایش‌ فرستاده‌ است‌ شخصا به‌ او تسلیم‌ کند. وبرای‌ جلب‌ اعتماد دادشاه‌ به‌ قرآن‌ کریم‌ قسم‌ خورد که‌ بدون‌ اسلحه‌ در سر قرار حاضر شود و زمان‌ و محل‌ ملاقات‌ را از حکومت‌ پوشیده‌ بدارد. به‌ گفته‌ی‌ مردم‌ او هم‌چنین‌ به‌ دادشاه‌ قول‌ شرف‌ داد و این‌ مثل‌ را ذکر کرد که‌ «بلوچ‌ سرش‌ رامی‌دهد اما زیر قولش‌ نمی‌زند» تا دادشاه‌ را کاملا از حسن‌ نیت‌ خود مطمئن‌سازد. این‌ نقشه‌ اما جزئی‌ از برنامه‌ای‌ بود که‌ حکومت‌ و عیسی‌خان‌ و همکاران‌ بلوچش‌ از پیش‌ طراحی‌ کرده‌ بودند. به‌ نظامیان‌ ایرانی‌ خبر داده‌ شد که‌ به‌ محض ‌شروع‌ شدن‌ جلسه‌ی‌ ملاقات‌ دست‌ به‌ عمل‌ بزنند. دادشاه‌ بی‌خبر از این‌ دسیسه‌ ومطمئن‌ از سوگند عیسی‌خان‌ به‌ کتاب‌ مقدس‌ و قول‌ شرفش‌ در سرقرار حاضر شد و ناگهان‌ خود را در محاصره‌ی‌ نیروهای‌ حکومتی‌ دید و چون‌ از تسلیم‌ شدن ‌سرباز زد، نبردی‌ با تفنگ‌ درگرفت‌ که‌ در ضمن‌ آن‌ وی‌ و همراهانش‌ کشته ‌شدند

دادشاه‌ و قیامش‌ اما موجب‌ بروز خودآگاهی‌ ملی‌ در بین‌ بلوچ‌ها شد واحساس‌ غرور را در آنها زنده‌ کرد. توده‌های‌ بلوچ‌ او را مظهر «بلوچ‌ راستین‌» می‌دیدند که‌ شرف‌ و قابلیت‌های‌ رزمی‌ بلوچ‌ را در برابر «قجرها» به‌ جلوه ‌وامی‌داشت‌ و بنابراین‌ تا جایی‌ با او احساس‌ یگانگی‌ می‌کردند که‌ هر کسی‌ خودرا دادشاهی‌ می‌دید. ملی‌گرایان‌ او را چون‌ «رهبری‌ ملی‌ که‌ پرچم‌ طغیان‌ برافراشت» و «در راه‌ آرمان‌ استقلال‌، برای‌ بیدارکردن‌ ملت‌ بلوچ‌ و مبارزه‌ با امپریالیسم‌ جانفشانی‌ کرد» بزرگ‌ می‌دارند

او تا امروز یکی‌ از نامدارترین ‌چهره‌های‌ ملی‌ در تاریخ‌ معاصر بلوچ‌ است‌ و به‌ مرتبه‌ی‌ یک‌ قهرمان‌ بلوچ‌ عروج‌ کرده‌ است‌ که‌ زندگی‌ و مبارزه‌اش‌ در ترانه‌ها و سرودهای‌ بیشمار نقل‌ می‌شود وهر روز در سرتاسر بلوچستان‌ ورد زبان‌ مردم‌ است‌. چنان‌ که‌ یکی‌ از خبرنگاران ‌لوموند دیپلماتیک‌ در 1973 گفت‌ او را هنوز «یکی‌ از بزرگترین‌ شهدای‌ جنبش‌ بلوچ‌ در ایران‌» می‌دانند

پایان‌ قیام‌ دادشاه‌ هم‌چنین‌ پایان‌ دوران‌ سنتی‌ شورش‌ و یاغیگری‌ و آغاز مرحله‌ی‌ جدیدی‌ را رقم‌ می‌زند که‌ مشخصه‌اش‌ ظهور سازمان‌ها و احزاب‌ نوین‌ ملی‌گراست‌، اگر چه‌ از آن‌ پس‌ شورش‌های‌ دیگری‌ به‌ طور پراکنده‌ در اینجا و آنجا صورت‌ گرفته‌ است‌، اما دیگر نیروی ‌تعیین‌کننده‌ای‌ در جنبش‌ بلوچ‌ محسوب نمی‌شوند


http://pahra2011.blogsky.com/1390/10/20/post-394/

پیروزی حزب ملی اسکاتلند دلیلی بر کارآیی دمکراسی -- عبداله بلوچ

پنجشنبه ٥ ماه مه در بریتانیا انتخابات مجالس منطقه ای برگزار شد. در انتخابات اسکاتلند حزب ملی اسکاتلند به پیروزی رسید و برای اولین بار با کسب ٦٩ کرسی اکثریت مطلق کرسی های نمایندگی در مجلس را بدست آورد. الکس سالموند رهبر حزب ملی اسکاتلند که با پلاتفرم برگزاری یک رفراندوم برای استقلال کامل اسکاتلند از بریتانیا کمپین کرده بود، این پیروزی حزب ملی اسکاتلند را یک عطف تاریخی برای ملت اسکاتلند توصیف کرد.

رهبر پیروزی حزب ملی اسکاتلند اندکی پس از پیروزی در انتخابات اعلام کرد که وی در مقام وزیر اول دولت اسکاتلند در طی پنج سال آینده برای استقلال کامل اسکاتلند اقدام به برگزاری یک رفراندوم در اسکاتلند خواهد کرد. وی نیز افزود که به نتایج رفراندوم حتی در صورت رد شدن استقلال از سوی مردم اسکاتلند احترام قایل میشود و رای اکثریت را میپذیرد.
دیوید کامرون، نخست وزیر بریتانیا پیروزی حزب ملی اسکاتلند را به الکس سالموند رهبر حزب ملی اسکاتلند تبریک گفت. نخست وزیر بریتانیا نیز گفت که در صورت برگزاری یک رفراندوم وی برای ماندن اسکاتلند در بریتانیا بسختی کمپین خواهد کرد.

انتخابات منطقه ای در اسکاتلند از این جهت مهم است که بسیاری از درک های نادرست رایج از دمکراسی، کشور، ملت، حاکمیت،شکل گیری حکومت و دولتها، رابطه سیاسی و حقوقی بین دولتها، نوع نگرش به مشروعیت خواستهای مردم را آشکار میکند.

برای پیشرفت موضوع لازم است تا یک نگاه مختصری به تاریخ شکل گرفتن بریتانیا و «عدم تمرکز قدرت» شود.
در سال ١٥٤٢ اتحاد انگلیس و ولز در دوران پادشاهی «هنری هشتم» شکل گرفت. سپس در سال ۱٦٥٢ اسکاتلند ضمیمه پادشاهی انگلیس شد. در سال ۱۷٠۷ بین سه کشور پادشاهی انگستان، اسکاتلند و ولز معاهده ای برگزار شد تا از این پس در یک اتحاد بنام بریتانیا بزرگ جمع آیند. در سال ۱٨٠٠ نیز بین پارلمان بریتانیا و پارلمان ایرلند معاهده ای انجام شد که نام کشورها را به کشور«پادشاهی متحد بریتانیا بزرگ و ایرلند» تغییر داد. در حال حاضر از این کشور به اختصار بنام «پادشاهی متحد» نامبرده میشود و مرکز اقتدار آن پارلمان«وست منستر» در لندن است.

با گذشت زمان اسکاتلند همانند ولز و ایرلند شمالی اختیارات شان را از دست دادند و قدرت در پارلمان«وست منستر» تمرکز پیدا کرد. با روی کار آمدن حزب کارگر به رهبری تونی بلر سیاست عدم تمرکز قدرت در بریتانیا پیگیری شد و در رفراندوم سال ۱۹۹۷ از مردم اسکاتلند همه پرسی برای تاسیس پارلمان منطقه ای اسکاتلند بعمل آمد . در مناطق ولز و ایرلند شمالی نیز چنین رفراندم­هایی برگزار شد که مردم اسکاتلند و ولز و نیز ایرلند شمالی به عدم تمرکز قدرت و ایجاد پارلمان و مجالس منطقه ای رای مثبت دادند. بدنبال آن در سال ۱۹۹٨ پازلمان اسکاتلند وسپس مجلس ملی ولز و نیز مجلس ملی ایرلند شمالی تاسیس شدند. پارلمان بریتانیا یا پارلمان«وست منستر» بخش وسیعی از اختیاراتش را به پارلمان اسکاتلند و نیز مجالس ملی ولز و ایرلند شمالی واگذار کرد. سپس دولتهای منطقه ای در اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی شکل گرفتند تا اداره امور مناطق شان را در دست داشته باشند.

پس از گذشت قرنها امتناع از سوی بریتانیا، دولت حزب کارگر انگلیس برهبری تونی بلر با اتخاذ سیاست عدم تمرکز قدرت، از اسکاتلند بعنوان یک «کشور» و از مردم آنجا بعنوان یک «ملت» یاد کرد. تا قبل از تاسیس پارلمان اسکاتلند باور عمومی بر این بود که مردم بریتانیا از یک «کشور» و از یک «ملت» با پیشینه تاریخی هستند. برای حزب محافظه کار انگلیس غیرقابل تصور بود که «اسکات­ها» هم یک «ملت» و دارای یک «کشور» هستند. مفهوم «کشور» با یک نگاه سطحی یعنی داشتن عضویت در سازمان ملل تلقی میشد. همچنین مردم اسکاتلند از نظر حقوقی بعنوان یک «ملت» برسمیت شناخته نمیشدند چرا که سیاست «ملت واحد» بریتانیا دنبال میشد و از منظر حقوقی بین المللی « de iure» ملت دارای نمایندگی در سازمان ملل است.
سیاست عدم تمرکز قدرت در بریتانیا نشان میدهد که مقولات دولت، کشور، حاکمیت و ملت منحصر به رسمیت یافتن از سوی سازمان ملل نیستند. وجود پارلمانها و مجالس قانونگذاری مستقل در بریتانیا، برسمیت شناختن اسکاتلند بعنوان یک کشور، برسمیت شناختن ملتهای اسکات و ولش و آیریش، وجود دولتهای مستقل در این مناطق و نیز مسئله حاکمیت مشترک در بریتانیا نشان میدهند که در عرصه سیاست نوین راهکارهایی مناسب در کشورهای دمکراتیک هستند.

نوع نگرش به مشروعیت خواستهای مردم نکته دیگری است که در بریتانیا مورد بحث و موضعگیریهای متفاوتی از سوی طرفداران و مخالفان سیاست عدم تمرکز قدرت میباشد. برای تاسیس پارلمان اسکاتلند مخالفان سیاست عدم تمرکز قدرت بشدت کمپین کردند که رفراندوم و همه پرسی باید شامل تمامی ساکنان بریتانیا باشد و آنها با همه پرسی فقط از مردم اسکاتلند مخالف هستند و خواست مردم اسکاتلند را برای برگزاری چنین رفراندومی مشروع نمیدانند. تا قبل از ۱٩٩٨ نه تنها مشارکت احزاب استقلال طلب در قدرت بلکه همکاری با آنها یک سیاست خطرناک محسوب میشد.

اکنون با پیروزی حزب ملی اسکاتلند که تشکیل دولت ملی گرای الکس سالموند را بدنبال خواهد داشت، رفراندوم برای استقلال کامل اسکاتلند از بریتانیا در طی سالهای آتی حتمی بنظر میرسد.
در بریتانیا اکثر احزاب و حتی مراکز قدرت از جمله پارلمان بریتانیا و دولتش این را حق دمکراتیک حزب ملی اسکاتلند میدانند تا دولت اسکاتلند را تشکیل بدهد. این را هم پذیرفته اند که برای رفراندوم استقلال اسکاتلند فقط از ساکنان اسکاتلند همه پرسی شود و نتایج آنرا برسمیت میدانند. در بریتانیا این دیگر یک امر پذیرفته شده ای است که ملت اسکاتلند حق مسلم برای تعیین سرنوشت و آینده اش دارد. پذیرفتن خواست مشروع مردم در جهان دمکراتیک یک اصل میباشد که در عرف مردم و سیاست شکل گرفته است. از اینرو پیروزی حزب ملی اسکاتلند دلیلی بر کارآیی دمکراسی است که استقلال طلبان حزب ملی اسکاتلند و دیگر احزاب طرفدار اتحاد در «پادشاهی متحد بریتانیا بزرگ و ایرلند» در کنار هم کار بکنند و دولت تشکیل بدهند.


عبدالله بلوچ
٢٠ اردیبهشت ۱۳۹٠

http://freebalouch.blogspot.com/

COMMENT: No beast is more savage than man —Mir Mohammad Ali Talpur

The state is edgy and nervous about the intensity of resistance to its atrocities and is indiscriminately persecuting the Baloch people. On Tuesday, the house of Lal Khan Marri, a school teacher, was raided in Hub. His elder brother, Mazar Khan, and paternal uncle Jan Ali were picked up — what will be their fate is unknown

The increasing apathy witnessed here in all aspects of life is certainly most disturbing for all those who want this unfathomable space’s blue and white rotating ball to become an abode of peace and harmony for all its inhabitants. Apathy is the termite that eats away at the inner moral core of individuals, groups, nations and countries, leaving a hollow outside structure incapable of any good to humanity. Apathy gives a free rein to the perpetrators of violence.

I know not all of us are zealous revolutionaries like Che Guevara who gave up his Cuba ministry to fight for the oppressed of the world and ended up dying in Bolivia on October 9, 1967 at the young age of 39 years. His was an exemplary life and his commitment to the oppressed people was unswerving and unreserved. He symbolises the unbending and undying revolutionary spirit, which takes on tyranny and oppression against overwhelming odds and defeats it or at least sows the seeds for its death. Surely those of us who do not resist or at least condemn tyranny become complicit, as complicit as the Balochistan government, which silently acquiesces in the murders of the Baloch.

Born in Argentina, Che travelled widely in Latin America and saw the poverty and oppression firsthand, which made him a revolutionary. His contribution to the Cuban Revolution is legendary and unique. Once a lady with the family name of Guevara inquired about the part of Spain his family had come from, suggesting a possibility of being related. He wrote, “I do not think you and I are very closely related, but if you are capable of trembling with indignation each time than an injustice is committed in the world, we are comrades, and that is more important.” His letters always ended with ‘Patria O Muerte’ and ‘Venceremos’, which mean ‘Fatherland or Death’ and ‘We shall overcome’ respectively. These were not empty words; no sacrifice was too big for him where the wretched and the oppressed of the earth were concerned.

Edward G Browne in his book, A Literary History of Persia, narrates Arab poet al-Mutanabbi’s (905 AD-965 AD) incident who he says “is generally regarded by all Arabic-speaking people as the greatest poet of their race”. He says, “His verses, however, breathe the old Bedouin spirit, amongst these being the verse which, as Ibn Khallikan says, caused his death. For, as he was returning from Persia with a large sum of money, which had been bestowed on him by Buwayhid prince Adudu’d Dawla; he was attacked near Kufa by Arabs of the tribe of Asad. Being worsted in the combat, he was preparing to take flight when his slave cried to him: let it never be said that you fled from combat, you who are the author of this verse:

‘I am known to the horse-troop, the night and the desert expanse,

Not more to the paper and pen than the sword and the lance!’

So al-Mutanabbi turned to combat and met his death like a true son of desert.”

Al-Mutanabbi died to honour the verse he had written. It was an awesome commitment to one’s word, not like the politicians here who make solemn commitments to befool people. Empty words are the hallmark here. One day the ‘state within a state’ is criticised and the next day it is refuted; examples abound.

In December 1964, when the blacks were officially segregated and discriminated against in the US as they were in South Africa, Che Guevara had led the Cuban delegation to the UN. In his impassioned address, he had criticised the UN’s inability to confront the “brutal policy of apartheid” in South Africa and then denounced the US policy towards their black population, stating: “Those who kill their own children and discriminate daily against them because of the colour of their skin; those who let the murderers of blacks remain free, protecting them, and furthermore punishing the black population because they demand their legitimate rights as free men — how can those who do this consider themselves guardians of freedom?” Transpose some of the words according to the situation in Balochistan, and these scathing words also hold true for Pakistan’s actions there.

The state is edgy and nervous about the intensity of resistance to its atrocities and is indiscriminately persecuting the Baloch people. On Tuesday, the house of Lal Khan Marri, a school teacher, was raided in Hub. His elder brother, Mazar Khan, and paternal uncle Jan Ali were picked up — what will be their fate is unknown. The security forces have picked up a lot of Marris in the Marri Agency. There is no protest from any quarter barring a few journalists and columnists who now write about Balochistan. Those who speak the truth face dire consequences. The Greek philosopher Plutarch’s (46 AD-120 AD) quote rings true here: “No beast is more savage than man, when possessed with power answerable to his rage.”

In 2011, Pakistan was the deadliest country for journalists second year in a row and of the 46 killed worldwide it topped the list with seven. Balochistan suffered most with Javed Nasir Rind of Daily Tawar and Munir Shakir, correspondent Online News Network. Ilyas Nazar and Abdost Rind too were killed. Anyone exposing the atrocities in Balochistan is a fair target.

The Asian Human Rights Commission (AHRC) in a statement has said that the army has created an organisation to kill intellectuals and activists in Balochistan. It says the Tehreek-e-Nefaz-e-Aman Balochistan (TNAB) — movement for the restoration of peace in Balochistan — has been formed by secret agencies, particularly by the ISI, to crush the Baloch nationalist movement. It adds that the TNAB is said to be the armed wing of Mutahida Mahaz Balochistan (United Front Balochistan), a political party headed by Siraj Raisani, the brother of provincial chief minister Aslam Raisani.

Here apathy is not restricted to individuals only; it is deeply embedded in the soul of institutions. Ironically, the Supreme Court wastes time on trivial issues but considers the abductions, killings and dumping of the Baloch youth as unworthy of its august attention. They take offence at the slightest supposed affront but the violation of human dignity by murder and torture of the Baloch activists does not move them. Dr Baqir Shah was no militant and was eliminated for standing up for truth but no institution seems bothered. Because there is no opposition to murders and kidnapping, the security forces continue to play havoc with the lives of the Baloch.

The writer has an association with the Baloch rights movement going back to the early 1970s. He can be contacted at mmatalpur@gmail.com

http://www.dailytimes.com.pk/default.asp?page=2012%5C01%5C08%5Cstory_8-1-2012_pg3_2

USA-strategi med konsekvenser - by carlbildt

SYDLIGARE NEJDER: Det var ett betydelsefullt dokument som president Obama offentliggjorde i försvarshögkvarteret Pentagon i dag.

Han talade om att man nu lägger "ett decennium av krig" bakom sig, och därför kan ge den långsiktiga försvarspolitiken en ny inriktning.

Men bakgrunden är självfallet också USA:s statsfinansiella problem - faktiskt värre än de som eurozonen brottas med.

Nu talas det om besparingar på försvarsbudgeten kring 500 miljarder dollar på en tioårsperiod, men det skulle inte förvåna om behovet av besparing vart det lider kommer att uppgå till det dubbla beloppet.

Marginaler finns förvisso.

USA:s försvarsutgifter är nästan lika stora som resten av världens tagna tillsammans. Och det är förvisso rimligt att ständigt anpassa den grundläggande strategin efter nya omständigheter.

Det grundläggande budskapet är att inga besparingar skall drabba förmågor av relevans för Stilla Havs-området, Öst- och Sydasien.

Och därmed är också det grundläggande budskapet att betydande besparingar kommer att drabba förmågor av relevans för främst Europa och Västasien.

USA:s militära närvaro i Europa är numera långt mer begränsad än tidigare. På pappret finns fyra armébrigader, men faktiskt har det varit betydligt färre under senare år. Vissa flygstridskrafter finns på en handfull baser.

Viktiga är de förmågor man har i olika stödsystem, vilket på nytt blev uppenbart under Libyen-operationen. Det kan handla om underrättelse- eller ledningssystem, men också om annat.

Ett tydligt budskap från president Obama var att man inte längre skall vara inriktade på långsiktiga stabilitetsoperationer.

Det låter sig lätt sägas. Man glömmer lätt att när USA gick in i Afghanistan 2001 och Irak 2003 sade man i grunden samma sak. Och jag minns hur det lät i samma ämne i Bosnien 1995.

Men verkligheten är som den är. Och slutsatsen nu måste bli att ingripanden av dessa eller andra typer måste undvikas eftersom man inte kommer att ha förmågan att klara den nödvändiga "eftervård" som utgörs av just långsiktiga freds- och stabilitetsoperationer.

De globala konsekvenserna av detta förtjänar att diskuteras. Behovet av sådana operationer kommer nog dessvärre att fortsätta att finnas.

Vi kan inte bara sjunka ner i sofforna framför TV-apparaterna och sucka över världens elände.

Kanske finns det anledning att på allvar se på möjligheterna för en förstärkt roll för FN i dessa frågor? Men det förutsätter ett säkerhetsråd som kan nå enighet om de nödvändiga besluten, och där är det långt ifrån säkert att vi är.

Förutom besparingarnas hårda nödvändighet är det uppenbart att dagens dokument drivs av den långsiktiga kinesiska utvecklingen.

Skulle dagens trender fortsätta kommer de kinesiska försvarssatsningarna om ett par-tre decennier att börja att passera de amerikanska. Skulle det inträffa kommer det självfallet att få betydande konsekvenser.

Oron för detta driver redan nu amerikanskt tänkande.

Utrikesminister Hillary Clinton har redan i en linjeartikel markerat fokusförskjutningen mot Östasien. Och nu följs detta upp med den militära strategin.

Vissa satsningar kommer dock att ske i Europa, främst relaterade till det planerade missilförsvaret. Fartyg stationernas i Spanien, en avancerad radar kommer till Turkiet och baser byggs i Rumänien och senare i Polen.

Men för trovärdigheten i åtagandet gentemot de olika Nato-länderna är det avgörande att det också finns andra viktiga förstärkningsresurser. Flyg- och markstridskrafter. Och detta åtagande är viktigt för stabiliteten i Europa i dess helhet.

Långt innan användandet av t ex ett missilförsvar blir relevant har en konfrontation gått igenom andra faser med andra krav på resurser.

Ökade försvarssatsningar i Europa lär knappast vara aktuella i de budgetlägen vi nu ser i olika länder.

Men säkert kommer konsekvenserna av den nya amerikanska militära strategin att påverka diskussionen runt om i Europa om ökat samarbete för att få bättre valuta för pengarna.

Också här uppe i Norden har vi ju anledning att tänka djupare i dessa termer.

http://carlbildt.wordpress.com/2012/01/05/usa-strategi-med-konsekvenser/#comments

Kalat Khan Convenes Balochistan Unity Conference In London - Ahmar Mustikhan


The Right Honorable Khan of Kalat, Mir Suleman Daud Ahmadzai, has invited Balochistan political leaders and activists for a brainstorming International Baloch Unity Conference in London in the second week of March.

Khan of Kalat, Mir Suleman Daud Ahmadzai, right, with Dr. Wahid Baloch.

The conference is aimed at discussing the current situation of Balochistan and to come up with recommendations and how to implement those recommendations in order to move forward with Balochistan national movement, according to Dr. Wahid Baloch, president of the Baloch Society of North America, who is the Khan’s spokesperson in the U.S.
“All stakeholders and political activists are requested to join, participate and share their thoughts and to be a part of the process,” Dr. Baloch said.

He said it is high time that Baloch must put their personal egos and differences aside and join hands for the greater interest of Balochistan.

“Balochistan is passing through its most critical time in its history. We have two choices left, either unite or perish,” he said.

The Khan of Kalat was the lead speaker in at least two conferences, one in Bangkok in February 2010 and the second in Washington DC last year. He also attended a conference in Berlin in summer last year.

Items on the agenda include bringing all Baloch Diaspora groups under one umbrella and to draft preliminary constitution of an independent Balochistan

The conference will also discuss how to approach the international community for help and seek U.N. intervention in Balochistan.

Another item on the agenda is to raise funds to finance these activities and Balochistan case at the International Court of Justice (I.C.J.) which is still on the ground without money.

A historic Baloch Jirga, or grand assembly, in September 2006 that was attended by all schools of Baloch political thought, gave the Khan of Kalat a mandate to take the Baloch case to the I.C.J.

“Our suffering people back home expect from us a realistic, mature and responsible behavior and we must not fall short of theirs expectations, hopes and dreams. Balochistan with its abundant Natural wealth is the answers of all of our problem,” Dr. Baloch said.

In the U.S., Dr. Baloch had been trying to raise the profile of Balochistan and has met with Vice President Joe Biden among other officials to apprise them of the situation in Balochistan.

The date of the conference is March 11 and the venue will be announced shortly.

Pakistan's secret agencies abducted BNM activist from Gawadar


Occupied Balochistan: Pakistan adamantly continues it crimes against humanity and violating the human rights of Balochistan. The notorious Pakistani security forces abducted a member of Baloch National Movement (BNM) from Balochistan’s coastal town of Gwadar.

According to the reports on Thursday evening (05-01-2012) armed men of Pakistani secret agencies have abducted Haneef Baloch, when he was sitting at a transport company in Gwadar city. Haneef s/o Murad is a resident of ‘’Baloch ward’’ in Gwadar, and a member of BNM, a pro-freedom Baloch political party.

The chairman, Mr Khalil Baloch, in a statement strongly condemned the abduction of his party worker Haneef Baloch by the secret agencies. He said that Baloch struggle has brought enemy to the edge of its disaster. It hide its failure (Pakistan) has crossed the limits of humanity and from last couple of years Pakistan security agencies have been killing innocent Baloch youths under-custody after abducting them illegally. They have resorted to policy of kill and dump by throwing the bullet-ridden bodies of abducted Baloch activists
.
He further said that “such brutal acts of state don’t affect the Baloch struggle and our spirits are high as the liberation struggle is gaining momentum. Mr Baloch further said that a number of senior BNM activists of Gwadar zone had previously been abducted and killed.

Courtesy: BalochJohd

http://www.balochwarna.com/modules/news/article.php?storyid=3414

Staff shortage causes West Baluchistan’s health centres to shut: Health Secretary

Speaking before the judiciary of the health department of Iran, provincial Health Secretary Mr Reza Abdi said "many health centres built in towns and cities of Baluchistan have been shut because of staff shortage."

He further declared that lack of expertise was the biggest issue that the department faced and revealed that about 30% of the posts were vacant, through out Baluchistan. Also the machinery didn’t have skilled people to use, state news agency IRNA reported.

http://www.baluchinews.com/2012/01/staff-shortage-causes-west-baluchistans.html

یادی از سخی ریگی وبلاگ نویس در بند

سخی ریگی وبلاگ نویس بلوچ ساکن زاهدان که با نگارش مطالبی عقیده شخصی
خود را بیان میکرد او از این راه نظریات خود را در مورد جامعه بلوچستان به گوش
مخاطبین انگشت شمار خود میرساند فعالیتهای او هیچ فرد خاصی را تهدید
نمیکرد و صرفا نشان دهنده بیان نظریات او بود.
اما جمهوری اسلامی که همواره بر طبل اقتدار نظامی خود می کوبد سخی ریگی
را عاملی برای به خطر افتادن امنیت ملی نامید سخی در تاریخ دوازدهم تیرماه
سال هشتاد و هشت ناپدید شد بعدها معلوم شد که او توسط نیروهای امنیتی
جمهوری اسلامی دستگیر شده است.
از اتهامات اصلی او محاربه و هواداری از جنبش مقاومت مردمی ایران
جندالله و همچنین هواداری از شهید یعقوب مهر نهاد وبلاگ نویس بلوچ که
بعدها توسط جمهوری اسلامی اعدام شد عنوان شده بود وارد کردن چنین
اتهاماتی به افراد کافیست که متهمین با مجازاتهای سنگین مواجه شوند.
او در دادگاهی که کسی از نحوه و مکان تشکیل آن خبر ندارد به 20 سال
زندان و تبعید به اهواز و جریمه نقدی محکوم شد چندی بعد دادستان زاهدان
در مصاحبه ای با ایرنا دستگیری و محکومیت او را تایید کرد اما هیچ
اشاره ای به نحوه تشکیل دادگاه و یا شکنجه های احتمالی او نکرد.
سخی نماد مظلومیت و زیر ستم بودن مردم بلوچ است به امیدی روزی که
او آزاد و به آغوش بلوچستان بازگرد یاد او همواره بعنوان فردی مبارز
و حقگو در اذهان ما باقی خواهد ماند.

http://zohrehb.blogspot.com/2012/01/blog-post_5777.html

پارس گرايی و بحران هويت در ايران

مسئله قوميت و حقوق اقوام در ايران، پيشينه ای کمتر از صد سال دارد. تا قبل از شروع قرن فعلی هجری، حقوق اقوام جزو عوامل تعيين کننده سياست کلی مملکت محسوب نمی شد. تنها با انقلاب مشروطيت و در حد بيشتر، با شروع سلطنت پهلوی اين مسئله اهميت پيدا کرد و با رشد روز افزون، تبديل به يکی از مسائل مهم اجتماعی و سياسی ايران گشت. پشتيبانان حقوق اقوام، کمبود حساسيت به اين مسئله در دورانهای قبل را مديون غلبه قوم خيالی پارس و خفه کردن صدای اقوام می دانند، در حالی که مخالفان دامن زدن مسئله حقوق اقوام، آنرا برای امنيت و تماميت ارضی مملکت، خطرناک می دانند. اين نوشته سعی در پيدا کردن ريشه های اين مسئله در فرهنگ صد سال اخير، بخصوص برداشت عمومی از تاريخ ايران دارد، و نتيجه خواهد گرفت که رشد مسئله حقوق اقوام، نتيجه کژبينی و برداشت بد و ناقص از تاريخ ايران و تعليم غلط و يکبعدی آن در جامعه است.

امروزه، خط سير کلی تاريخ ايران، به صورتی که در مدارس تعليم داده می شود و اکثريت جامعه از آن اطلاع دارند، از دوران هخامنشی (2500 سال قبل) آغاز شده و با گذر از دوره پارتی/اشکانی و ساسانی، به نقطه عطف "اسلام" می رسد، که اين دوران اسلامی با چالشهای تاريخی مختلف، تا دوران خود ما ادامه دارد. اصطلاح «تاريخ دوهزار و پانصد ساله» امروزه به صورت يک کليشه در آمده و برای عموم مايه افتخار و برای متخصصين، مايه تاسف است. شروع اين تاريخ دوهزار و پانصد ساله، برای اکثريت جامعه ايران، مترادف است با شروع تاريخ ايران. در اينجاست که بايد ريشه های بحران هويت و قوميت پرستی فعلی را جستجو کرد.

در اوايل قرن فعلی هجری، کمتر کسی از عموم از تاريخ ايران به صورتی که امروزه مطرح می شود،
اطلاعات قابل توجهی داشت. در طول حداقل هزارسال گذشته، منبع اصلی تاريخ برای ايرانيان، شاهنامه فردوسی و ديگر ادبيات تاريخی/رزمی موجود نظير خمسه نظامی، بوده است. شاهنامه، بدون شک مهمترين همه اين منابع، کتابی بود که بطور اعم، از موقعيت جغرافيايی و بستگی قومی قهرمانانش، سخن زيادی نمی گويد. برای پادشاهان افسانه ای شاهنامه هيچوقت پايتختی ذکر نشده و حتی راجع به زبان مادريشان سخن نرفته (حتی ضحاک تازی هم به نظر نمی آيد که برای حرف زدن با رعايايش مشکلی داشته). در شاهنامه، «ايران» و «ايرانی» تنها نشانه های محلی و قومی هستند (رستم، که تا حدی استثناست، هنوز هم کاملا" ايرانيست، و موقعيت نشانه های جغرافيای ديگر هم به هيچوجه مشخص نيست: به عنوان مثال، مازندران شاهنامه، موقعيت تعريف شده ای ندارد).

در اوايل قرن 14 هجری، قرن فعلی ما، توجه روز افزون باستانشناسان و ايرانشناسان غربی، منجر به کشف آثار تاريخی درخشانی نظير تخت جمشيد، پاسارگاد، و کتيبه بيستون شد. برای دانشمندان غربی که خود اکثرا" از جوامع تک قومی ميامدند، تصور يک مملکت با تکثر اقوام، دور از ذهن بود. اين دانشمندان، با پيشينه ذهنی وجود يک قوم غالب که رقم زننده اصلی وقايع تاريخی در ايران بوده، نتايج تحقيقات خود را به جامعه علمی و در نهايت به عموم ارائه کردند . هويت« پارسی»، به دليل حضور آن در تاريخ نگاری غربی از طريق نوشته های هردوت و تورات، طبيعتا" اولين کانديدای دانشمندان غربی برای اشغال اين موقعيت غالب بود. کشف آثار درخشان هخامنشی، مهر تاييدی بود که بر اين پيشينه ذهنی خورد، هرچند که در کنار اين آثار، آثار درخشانی از تمدنهای ايلامی، کاسی، اورارتو، و ميتانی هم وجود داشت، اما سعی در تحکيم موقعيت هخامنشيان، آثار هخانشينان را بر آثار ديگر ارجحيت داد. تحقيقات ناکامل دانشمندان غربی، نتيجه گيری عجولانه روشنفکران ايرانی، و استفاده سودجويانه سياستمداران برای تقويت يک هويت ملی در مملکتی که جديدا" با مرزهای مشخصی محدود شده بود، باعث جايگزينی تاريخ «جديد» بجای تاريخ شاهنامه ای و افسانه ای شد. هرچند که تاريخ نگاری جديد بر مبنای اصول علمی و صحيح بنا شده بود، اما هنوز در دوران کودکی به سر می برد و گستره و ابعاد آن تعريف نشده بود.

نتيجه جايگزينی عجولانه اين تاريخ جديد، تعريف جديدی از شکل گيری ايران به عنوان يک محدوده سياسی و فرهنگی بود. سلسله هخامنشی به عنوان بنيانگزاران ايران پا به صحنه وجود گذاشتند؛ ادعايی که احتمالا" خود هخامنشيان را نيز تعجب زده می کرد. تاريخ ايران قبل از هخامنشيان،(2000 سال تاريخ عيلام، حداقل 1000 سال قدرت کاسی ها در ايران و بين النهرين، و مادها) به پانوشتی تبديل شد، و تاريخ 5000 ساله ايران، به 2500 سال تاريخ پارس کاهش داده شد. پارس مرکز بينی تاريخی، حتی به اين منجر شد که سلسله پارتی/سکايی اشکانيان، به ناشناخته ترين دوره تاريخی قبل از اسلام ايران تبديل گشت (البته اردشير بابکان هم بی تاثير نبوده).

اين پارس گرايی، عملا" تمام پيشرفت جامعه ايران را به تدبير قوم خيالی «پارس» نسبت داده (عملا" فرق بين پارسی و مادی و پارتی، در همان دوران قبل از اسلام از بين رفته بود). در اين نگاه خطی و بدون انعطاف به تاريخ ايران، تمام اقوام غير «پارسی» (کردها، لرها، بلوچها، و اخيرا" آذربايجاني ها)، به عوامل کناری و درجه دو در پيشرفت تاريخ مبدل شدند. در تعليم تاريخ ساسانی، اقوامی نظير سغديان يا خوارزميان که عملا" نبض اقتصادی مملکت را در آن زمان به عهده داشتند، در مدارس امروزه محلی از اعراب ندارند و اکثريت، حتی اسمی هم از آنها نشنيده اند. نتيجه اين خطی ديدن تاريخ و آفرينش خيالی يک قوم غالب، احساس ناديده گرفته شدن ديگر اقوام ايرانی و سعی بيهوده برای اثبات اهميت بزرگان اين اقوام و قوم تراشی برای شخصيتهای تاريخی است (ابوعلی سينای «تاجيک»، بيرونی «خوارزمی»، مولانای «ترک» و بابک «آذربايجانی»)، در صورتی که در دوران زندگی اين شخصيتها، آنها خودشان را از نظر فرهنگی به دنيای ايرانی متعلق می ديده اند، طرز ديدی که نتيجه اش مهاجرت ابوعلی سينا از بخاراست به همدان و صائب تبريزی به دهلی!

از طرفی، زبان فارسی (پارسی نوين) همواره در ايران به صورت يک زبان رابط بکار رفته و از پيوستگی قومی جدا بوده (بوجود آمدن اين زبان در جنوب ايران، رشدش در غرب ايران، و تکاملش به دست اديبان خراسانی، خود بهترين نشانه از بی قوم بودن اين زبان است). چه بسا پادشاهانی که زبان مادريشان فارسی نبوده، که برحسب قضا تقريبا" اکثر پادشاهان هزار سال اخير ايران را شامل می شود، اما از فارسی برای ارتباط استفاده کرده اند. حتی «ايرانی» ترين اين پادشاهان، آل بويه و آل زيار، هم خود ديلمی زبان بوده اند.
زبان فارسی، با وجود «پارسی» بودن، زبان قومی قوم مشخصی در ايران نبوده، کما اينکه بسياری از مردمان خارج از محدوده تاريخی پارس، بيشتر از هزار سال است که از اين زبان به عنوان زبان مادری استفاده می کنند. پس هويت اين زبان در درجه اول ايرانی است و بعد «پارسی» (فارسی فعلی، همانقدر از سغدی، خوارزمی، باختری، و ديگر زبانهای ايرانی اثر پذيرفته که از زبان «پارسی»).

بطور خلاصه، انتخاب نابه جای سلسله هخامنشی به عنوان بنيانگذاران ايران و غالب ديدن عامل پارسی در تکامل تاريخ ايران، اشتباه تعليماتی صد سال اخير، به همراه نسبت دادن زبان مشترک همه اقوام ايرانی به يک قوميت غير موجود، باعث بوجود آمدن حس بی قدرتی و نداشتن اهميت تاريخی در اقوام ايرانی دوران مدرن شده است. هرچند که وجود تصميم گيرندگان سياسی با موقعيتهای قومی مختلف در طول تاريخ ايران مسئله ای هميشگی بوده و هست (هنوز هم موقعيت قومی بسياری از سياستمداران برای مردم نامعلوم است و به ندرت نقش تعيين کننده ای در عملکرد سياسی دارد)، اما حس کم اهميت بودن در بسياری از اقوام رو به رشد است.

به عنوان نتيجه، برای حل مسئله خودکم بينی قومی در ايران و بحران هويت در کشوری که همواره به چند قومی عادت کرده، بايد بازبينی کلی در تاريخ نگاری و تعليم تاريخ در ايران کرد و از موقعيت مصنوعی قومی خيالی به عنوان نيروی غالب تاريخی، به حقيقت تاريخ ايران که همکاری هميشگی همه اقوام در شکل گيری «جهان ايرانی» بوده، دست پيدا کرد.

خداداد رضاخانی

http://freebalouch.blogspot.com/

«اقتصاد ایران در آستانه سقوط آزاد است»

فرید زکریا، ستون‌نویس "تایم"، ساختار سیاسی جمهوری اسلامی را در آستانه در هم شکستن و همه اقدامات تهران را از سر استیصال می‌داند. به اعتقاد او حتی اگر ایران تنگه هرمز را هم ببندد٬ خود بزرگ‌ترین بازنده این اقدام خواهد بود.

فرید زکریا٬ روزنامه‌نگار سرشناس و از تحلیل‌گران سیاست بین‌الملل٬ در یادداشتی در وب‌سایت سی‌ان‌‌ان نوشته است: «این روزها در بحبوحه کمپین‌های انتخاباتی [در آمریکا] جز یک موضوع حساس٬ درباره سیاست خارجی بحث چندانی صورت نمی‌گیرد و آن هم چیزی نیست جز ایران. همه با اشاره به آزمایش‌های موشکی و پیشرفت برنامه هسته‌ای و تحرکات ایران در عراق می‌گویند این کشور با قدرت بیشتری به فعالیت‌هایش ادامه می‌دهد و حتی میت رامنی٬ از نامزدهای جمهوری‌خواهان٬ ایران را "بزرگ‌ترین تهدید پیش‌روی جهان در یک دهه آینده" خوانده و نیوت گینگریچ٬ دیگر نامزد جمهوری‌خواه٬ چالش ایران را با پدیده‌ای مانند هیتلر در آلمان مقایسه کرده است. بسیاری از تحلیل‌گران نسبت به افزایش قدرت٬ نفوذ و تاثیر ایران ابراز نگرانی کرده‌اند٬ اما واقعیت این است که ایران ضعیف است و روز به روز ضعیف‌تر می‌شود.»

زکریا همه اقدامات ایران را در شرایط کنونی «از سر ضعف مفرط» می‌داند و معتقد است «تشدید تحریم‌ها اقتصاد ایران را در سراشیبی سقوط قرار داده و ساختار سیاسی در ایران را درهم شکسته و چندپاره کرده است. همه این‌ها در حالی است که در خارج از مرزهای این کشور٬ تنها هم‌پیمان و حامی آن٬ سوریه٬ هم در آستانه فروپاشی قرار گرفته است. کشورهای حوزه خلیج فارس هم بر ضد ایران با یکدیگر متحد شده‌اند و روابط خود با واشنگتن را تقویت کرده‌اند. هفته گذشته عربستان سعودی بزرگ‌ترین معامله تسلیحاتی تاریخ خود با ایالات متحده را انجام داد.»

زکریا، سردبیر مجله تایم، با اشاره به افزایش برق‌آسای قیمت دلار و سقوط ارزش ریال در برابر ارزهای جهانی در پی اعلام تحریم‌های جدید علیه بانک مرکزی و صادرات نفت ایران می‌گوید: «وقتی باراک اوباما به ریاست جمهوری رسید٬ ارزش یک دلار ۹۷۰۰ ریال بود٬ اما حالا ارزش دلار در برابر ریال ۶۰ درصد افزایش یافته است. اکنون یک دلار بیش از ۱۵۶۰۰ ریال است.»

او همچنین به واکنش‌های مقامات ایرانی به تشدید تحریم‌ها اشاره کرده است: «محمود احمدی‌نژاد به نمایندگان مجلس گفته که گسترده‌ترین و شدیدترین تحریم‌ها علیه ایران تصویب شده و از سنگین‌ترین حملات تاریخ به یک کشور است؛ هر روز فعالیت‌های مالی و تجاری ما کنترل و در برخی موارد مسدود می‌شود.» او با استناد به گزارش هفته گذشته خبرگزاری رویترز گفته بهای مواد غذایی در ایران هم در ماه‌های اخیر بیش از ۴۰ درصد افزایش یافته است.

«در صورت بستن تنگه هرمز٬ ایران بزرگ‌ترین بازنده خواهد بود»

فرید زکریا تهدید مقامات ایرانی به بستن تنگه هرمز در واکنش به طرح ایالات متحده و اتحادیه اروپا برای تحریم صادرات نفت این کشور را "واکنشی از سر استیصال و تهدیدی توخالی" می‌داند: «ابتدا یکی از فرماندهان نظامی ایران بستن تنگه هرمز را اقدامی به سادگی آب خوردن می‌خواند و سپس یکی دیگر از فرماندهان متنفذ آن را تکذیب می‌کند و می‌گوید تهران چنین اقدامی نخواهد کرد.» البته این پیش از آن بود که احمد وحیدی٬ وزیر دفاع ایران، همه گفته‌ها پیرامون بستن تنگه هرمز را رد کند و بگوید: «ما هرگز نگفتیم که تنگه هرمز را می‌بندیم.»

زکریا٬ نویسنده کتاب «جهان پساآمریکایی» می‌گوید: «واقعیت این است که بستن تنگه هرمز از سوی ایران چیزی جز دیوانگی نیست٬ چون ایران بیش از هر کشور دیگری از این اقدام آسیب خواهد دید. بستن این آب‌راه استراتژیک یعنی توقف همه صادرات و واردات ایران که ۶۰ درصد اقتصادش متکی به نفت و درآمدهای نقتی است. چنین اقدامی دولت ایران را به زانو در خواهد آورد.» روزانه ۱۶ میلیون بشکه نفت یا به عبارت دیگر ۲۰ درصد از نفت مورد نیاز جهان از مسیر تنگه هرمز به کشورهای مختلف جهان ارسال می‌شود.

به اعتقاد این روزنامه‌نگار، فشارهایی که دولت باراک اوباما دموکرات بر ایران وارد کرده بسیار بیشتر و موثرتر از فشارهایی است که دولت جرج بوش جمهوری‌خواه اعمال کرده بود: «ایالات متحده از ایران نفت نمی‌خرد٬ اما اروپایی‌ها که خریدار نفت ایران‌اند قصد دارند واردات از این کشور را متوقف کنند؛ همین طور ژاپن و کره جنوبی. و اگر این دور از تحریم‌ها اعمال شود٬ اقتصاد ایران سقوطی آزاد را تجربه خواهد کرد.»

فرید زکریا می‌گوید دولت اوباما به این نتیجه رسیده که جمهوری اسلامی تمایلی به مصالحه استراتژیک با غرب ندارد: «در رژیم حاکم بر ایران شکافی عمیق پدید آمده و آیت‌الله خامنه‌ای که در راس هرم قدرت نشسته٬ به‌شدت از نظر ایدئولوژیک سرسخت و متصلب است.» به اعتقاد او در چنین شرایطی سازش و مصالحه امکان‌پذیر نیست و این فشارها تا جایی پیش خواهد رفت که ایران را وادار به مذاکره و پذیرش شروط غرب کند.

او این استراتژی را «قابل درک» می‌داند٬ اما هشدار می‌دهد که «افزایش فشارها ممکن است پیامدهای انفجاری هم داشته باشد. به‌خاطر همین ریسک‌های ژئوپلتیک بهای نفت افزایش یافته آن هم در حالی که اقتصاد جهانی اوضاع خوبی ندارد. بدون یک استراتژی محتاطانه و همه‌جانبه٬ ریسک‌های این اقدام افزایش خواهند یافت. کشورهای ضعیفی که حکومت‌شان در معرض فشار قرار می‌گیرد٬ گاهی وقت‌ها دست به کارهایی می‌زنند که ممکن است پی‌آمدهای ویرانگری داشته باشند.»

EN/PB

http://www.dw-world.de/dw/article/0,,15654628,00.html?maca=per-rss-per-all-1491-rdf

موج جدید دستگیری‌ها در ایران

هم‌زمان با سخنان حیدر مصلحی، وزیر اطلاعات جمهوری اسلامی درباره دستگیری کسانی که به گفته‌ی او قصد اخلال در انتخابات مجلس نهم را داشتند، یک روزنامه‌نگار، یک فعال ملی مذهبی و یک پژوهشگر مسائل اجتماعی نیز دستگیر شده‌اند.

سعید مدنی، جامعه‌شناس، فاطمه خردمند، روزنامه‌نگار، و احسان هوشمند، جامعه‌شناس و پژوهشگر مسائل قومی، طی دو روز گذشته در ایران دستگیر شده‌اند.

محمد شریف، وکیل سعید مدنی، ضمن تایید خبر بازداشت موکلش به دویچه‌وله گفت که مدنی به همراه همسرش در خیابان بازداشت و سپس به منزلشان برده شده است. وی پس از تفتیش منزل به زندان اوین منتقل شده است. به گفته‌ی شریف، همچنین محل کار سعید مدنی در دانشگاه نیز مورد تفتیش قرار گرفته است.

سعید مدنی در سال ۱۳۷۹ به همراه ۱۵ فعال ملی مذهبی دیگر بازداشت و پس از یک سال با قید وثیقه آزاد شد. علیرضا رجایی و دکتر مسعود پدرام از جمله کسانی هستند که در ارتباط با بازداشت‌‌های سال ۱۳۷۹ هم‌اکنون در زندان به سر می‌برند.

محمد شریف تاکید می‌کند که موکلش هیچ‌گونه پرونده مفتوحی ندارد و پرونده قبلی او بسته شده است. وی حدس می‌زند که برای مدنی پرونده جدیدی گشوده شده باشد.

دو بازداشت دیگر
احسان هوشمند، پژوهشگر کرد نیز شنبه (۷ ژانویه/ ۱۷ دی) در منزل شخصی‌اش بازداشت شد. وی کارشناس ارشد جامعه‌شناسی است و پژوهش‌های فراوانی در زمینه تحلیل و بررسی مسائل اجتماعی، به ویژه مسئله اقوام، هویت ملی، توسعه ایران و آسیب‌های اجتماعی انجام داده است. هوشمند یک بار دیگر نیز در دی ماه سال ۱۳۸۸ دستگیر شده بود.

فاطمه خردمند، روزنامه‌نگار، نیز ۱۷ دی بازداشت شد. وی همسر مسعود لواسانی، زندانی سیاسی، است که اخیرا پس از پایان دوران محکومیتش از زندان آزاد شده است.

این دستگیری‌ها در حالی صورت گرفته که حیدر مصلحی، وزیر اطلاعات جمهوری اسلامی، یکشنبه (۸ ژانویه/ ۱۸ دی) اعلام کرد که چند نفر به اتهام "اخلال در انتخابات" آتی دستگیر شده‌اند. وی که در پایان جلسه هیات دولت در جمع خبرنگاران حاضر شده بود، گفت: «دستگیرشدگان از طریق فضای مجازی با خارج از کشور ارتباطاتی داشتند که پس از کامل‌شدن اطلاعات در خصوص اقداماتشان آنها را دستگیر کردیم.»

هنوز هیچ‌یک از مقام‌های رسمی جمهوری اسلامی اتهامات افراد دستگیرشده را اعلام نکرده است. خانواده‌های آنان نیز از علت دستگیری این افراد بی‌خبرند.

محمد شریف، وکیل سعید مدنی، به دویچه‌وله گفت که امیدوار است به موکلش اجازه دهند با وی تماس بگیرد تا او از اتهامات وی مطلع شود. شریف تاکید کرد که تا قبل از دیدار با بازپرس یا قاضی پرونده موکلش یا خود او، هیچ حدس و گمانی را در رابطه با علت دستگیری مدنی تایید یا تکذیب نمی‌کند.

SH/PB


http://www.dw-world.de/dw/article/0,,15654148,00.html?maca=per-rss-per-all-1491-rdf

امیر میرزایی حکمتی به اتهام جاسوسی محکوم به اعدام شد


امیر میزایی حکمتی به اتهام جاسوسی برای آمریکا در ایران به اعدام محکوم شد. پیش از این فیلمی از "اعترافات" این شهروند ایرانی-آمریکایی از تلویزیون جمهوری اسلامی پخش شد. خانواده‌ی حکمتی این اتهام را بی‌اساس می‌داند.

شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب امیر میرزایی حکمتی، شهروند ایرانی‌تبار ایالات متحده، را به اتهام همکاری با دولت آمریکا و جاسوسی به اعدام محکوم کرد. خبرگزاری فارس روز دوشنبه (۹ ژانویه/ ۱۹ دی) نوشت «این کیفرخواست بر اساس گزارشات مدیرکل حقوقی و قضایی معاونت ضدجاسوسی وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی ایران و اقاریر خود متهم تنظیم شده بود.»

تلویزیون دولتی جمهوری اسلامی چندی پیش فیلمی به نمایش گذاشت که امیر میرزایی حکمتی در آن علیه خود سخن می‌گفت و ادعاهای دادستان را تایید می‌کرد. خانواده‌ی این شهروند ایرانی – آمریکایی با انتشار بیانیه‌ای اعتراف‌های تلویزیونی فرزندشان را دروغ و بر اثر شکنجه خوانده‌اند. در این بیانیه آمده است «مقامات ایرانی از ما خواسته‌اند که ساکت باشیم و به ما گفته شده که امیر به زودی آزاد خواهد شد.»

خبرگزاری فارس در گزارش خود می‌نویسد متهم در دادگاه نیز به اتهام‌های خود اعتراف کرده و گفته است «من در این مأموریت فریب سازمان جاسوسی آمریکا را خوردم و هرچند با مأموریت نفوذ در سیستم‌های اطلاعاتی جمهوری اسلامی ایران و تبدیل‌شدن به منبع خبری برای CIA وارد ایران شده بودم، اما شخصا قصد ضربه‌زدن به ایران را نداشتم. چرا که قصدم این بود که در ایران زندگی کنم و به آمریکا برنگردم.»

کمپین بین‌المللی حقوق بشر در ایران می‌گوید امیر میرزایی حکمتی در تاریخ ۲۴ مرداد ماه برای دیدار با اعضای خانواده و به خصوص مادربزرگش وارد ایران و هشتم شهریور ماه بازداشت شده است. آمریکا نیز اتهام‌های وارده شده به حکمتی را بی‌اساس می‌خواند و خواستار آزادی او شده است.

BK/PB

http://www.dw-world.de/dw/article/0,,15653863,00.html?maca=per-rss-per-all-1491-rdf

مسئله زن بلوچ: پذيرش اصل تغيير اما از نوع حساب شده و آگاهانه ه قلم: رازگو بلوچ

عجيب است؛ آدمي درس نمي گيرد. تا بر سرش نيايد درس نمي گيرد. بايد شخصا تجربه كند. كاري از كتاب و نوشته ها ساخته نيست. خيلي ها همين سي سال پيش بر طبل جهل مي كوفتند كه عكس حرام مطلق است. تصوير گري به هر منظور كه باشد مصداق بت تراشي و بت پرستي است. حالا دوربين روي رخساره شان كه مي چرخد سينه اي راست كرده كه صاف و صوف تر در صفحه جعبه جادويي ديده شوند. امروزه مي بينيم اسكن و فيلم و پاورپوينت و عكس و اسلايد را در عرصه هاي آموزش و پزشكي و هنر و سياست و رسانه و تبليغات و امثالهم. اما ياد مان مي رود كه روزگاري همه آنها را گناه مطلق پنداشته ايم، گناه نه از بابت محتوا و انگيزه هاي كار، بلكه صرفا چون گرافيك و نگارگري در انها به كار رفته است! يكبار هم كسي پيدا نشد كه بگويد آن زمان اشتباه كرده ايم، تفسير به ظاهر كرده ايم، معنا را نديده ايم و ظاهر را چسبيده ايم.

مي گفتند مدرسه مرد را هم گمراه مي كند، زن جاي خود. دانشگاه كه تكليفش روشن است: زايشگاه شك و شبهه است و انحراف. من با همين گوشهايم شنيده ام فرياد مردي بزرگ و عالم و متنفذ را كه در رد مدرسه مثال آن جوانك را مي گفت كه در جمع همكلاسي ها از سر روي پدر فرتوتش خجالت كشيده و گفته اين نوكر خانه مان است! يعني كه درس خواندن فقط همين غرور را به جوان بخشيده و بس! امروز بيست و پنج سال از آن گفته ها مي گذرد و ديديم تهي بودن انبوه تحليل هاي مغرضانه از اين دست را. ولي ايا كسي عبرت گرفت و گفت كه اشتباه كرده ايم؟ ما مدرسه ها رفتيم و پدر فرتوت مان عزيز تر از پيش شد ولي هيچ كس از آن تحليل هاي كج و مغرضانه و بازدارنده شان عذر خواهي نكرد، و امروز باز بر همان طبل در اشكال و موضوعات ديگر مي كوبند.

بعدترها كه بعضي شان خيلي زحمت كشيدند و فسفر سوزانده و تحليل كردند تنها دليل شان براي درس خواندن زن اين شده بود كه مشكل "دكتر مرد" را حل كنيم! همين بس. و چه شباهت عجيبي كه در زمان طالبان فقط مهندسي و پزشكي تئوري مجاز بود آنهم براي مرد. از دانش چيزي نمي خواستند جز همان خدمت و " ابزار" كه در مهندسي و پزشكي است. تحليل و انديشه و باروري ذهن را كه در علوم انساني است ممنوع و مطرود و بي ثمر و حتي گمراه كننده مي دانند.

تلوزيون را خانه شيطان مي خواندند و امروز صدر اخبار تصوير آنان شده! تلفن را تار شيطان مي خواندن و اكنون پيغام بر آنان شده. حتي همين سه چهار سال پيش كه چيزي به نام موبايل سر براورد بودند كساني كه مي گفتند هر زني كه يكي از آن داشته باشد يحتمل و يا شايد به يقين بدكاره است! الان چه شد؟ نجيب ترين بانوان براي رتق و پتق امور يكي از آن راندارند؟

ممكن است فورا بگوئيد خيلي مشكلات از همين تلوزيون و موبايل و دانشگاه و امثالهم برخاسته است. من با علم به همه دغدغه هاي از اين دست است كه باز حرف خود را مي زنم. دريغا كه يك حرف ساده را اگر هم نخواهيم هرگز نمي فهميم: "بهاء تغيير" در مسير عبور از "دوران گذار"!

هر چيز بهايي دارد. هر وضعيت جديد يك مشكل را حل كرده و مشكلي به شكلي ديگر اضافه مي كند. اين طبيعي است. دوران گذار يعني تغيير از يك نوع زندگي به نوع ديگر، كه بيشترين آشوب و آشفتگي ها را به همراه دارد؛ سوء استفاده ها را، سوء فهم ها را، سوء مديريت ها را، و سوء هاي ديگر را. ماشين و الكتريسته اختراع مي شوند كه كار را راحت كنند. اما بي بهاي اينهمه تصادف و شايد برق گرفتگي مي شود؟ ديروز مردم از طاعون و وبا مي مردند امروز از تصادف و شايد برق گرفتگي. اين طبيعت چرخه زندگي است.

برگردم به حرف پيشين خود كه مي گويم وقتي پرسشگري تاريخي در كار نباشد فقط سعي و خطا مي كنيم و بازنگري در كار نيست. و وقتي هيچ كسي به خاطر تحميل عقايد يكسويه و اشتباه خود مواخذه نمي شود، طبعا ديگران هم متنبه نمي شوند. از دو فرهنگ ديگر مثالي مي زنم كه به گمانم ما در ميانه اين دو فرهنگ ايستاده ايم:

صد سال پيش وقتي براي اولين بار "دوش حمام" به ايران آمد فرياد خيلي ها بلند شد كه اين نقشه كفر است براي تخريب نماز و روزه مومنين. چرا؟ براي اين كه معلوم نيست دوش گرفتن با اين ابزارك عجيب به معناي غسل ارتماسي است يا غسل ترتيبي (طبق فقه شيعه)!. پس اين ابزارك به ظاهر ساده اما شيطاني تا مدت ها مطرود بود در خانه اهل زهد. امروز چه؟ آيا نبايد برگشت و پرسيد آنهمه مقاومت براي چه بود؟ نبايد حال بايد دست كم عبرت گرفته و با ديد باز به مسائل كرد؟

اولين هنرپيشه زن ايراني هماني بود كه در فيلم دختر لر بازي كرد. آنهم در هندوستان. اما چه شد؟ مطرود شد؛ در زجر و انزوايي مرد كه ناگفتنش بهتر. امروز چه؟ دختركان بزك كرده براي ورود به پرده جادويي كرور كرور از پول پاپا به اين و آن واسطه مي بخشند كه فرداي روز بشوند بت خانه هاي ما و غرق و در لذت افتخار و مال و منال!

حالا به فرهنگي ديگر برگرديم. فرهنگ طالباني افغان. روزي نيست كه خبر نرسد فلان مدرسه دخترانه را منفجر نكرده اند که تا مدرسه های دخترانه تعطیل شود. اسيد بر صورت زني كه بيرون از خانه روبنده برداشته نپاشيده اند كه تا زني جرات حضور در اجتماع را نكند. يا به هر بهانه اي گوش و ودماغ عايشه آبي چشم را نبريده اند و يا مثل خبر همين چند روز پيش كه پدري دختركش را چهار ماه در دستشويي خانه زنداني كرده بود. ايا فكر نمي كنيد چهار نسل ديگر افغان هاي جوان دوصد لعنت بر اين جهالت پروران نخواهند فرستاد و يا اينها را از بس كه غريب و باورنكردني است در حد افسانه نخواهند دانست؟

حال باز مي گويم: ما بين اين دو فرهنگيم، در هر بعد گاه به يكي از اين دو نزديك و گاه هم مستقل از هر دو. بايد هشياري به خرج داد و از هر دو درسي را كه بايد، گرفت.

اين ر ا هم به وضوح بايد گفت: البته كه تكنولو‍ژي مضرات دارد. البته كه وابستگي مفرط به ابزار خود گرفتاري ديگري است. البته كه دنياي سرمايه و ابزار و فرهنگ مصرف خود مصيبت ديگري است و بايد در چهارچوب خود براي آن چاره انديشيد كه مي انديشند بسيار هم انديشيده اند. اما بشر بايد تصميم خود را همان روز مي گرفت كه دانه در كناره رود كاشت؛ آتش را به كار گرفت و سنگ آهن را آب كرد. بايد مي دانست آخرش به همين مي انجامد و هنوز كو تا به مقصد؟ اين رشته سر دراز دارد...

حال ما چه مي كنيم؟ راه چاره انديشيده ايم؟ خير. راه بهتري برگزيده ايم؟ خير. فقط لعنت كرده ايم. فقط انكار كرده ايم. فقط مقاومت كرده ايم. فقط نشسته ايم كه تا تكنولوژي سرانجام بر لجاجت ذاتي و واكنش هاي غريزي ما پيروز شده و مرحله به محله خود را به ما تحميل كند. بي آن كه افتخار مشاركت در ساختش داشته باشيم و يا دست كم افتخار حك و اصلاح و چاره جويي هاي لازم در آن.

عين همين نگاه در باره مسئله "زن بلوچ" صدق مي كند. انكار و ترديد و مقاومت غريزي چاره نيست. باد سرانجام ما را با خود خواهد برد. اگر نه فقط عرض خود مي بريم زحمت تاريخ مي داريم. اگر نگاه مان كاركردي و پراگماتيك باشد دغدغه هاي اهل مقاومت هم تا حدي زياد حل خواهد شد. يعني تغيير مرحله به مرحله حساب شده. يعني پذيرش اصل تغيير در ابتداي كار. يعني مديريت تغيير. يعني استقبال آگاهانه از تغيير و نه منفعلانه و از سر ناچاري تسليم تغيير شدن، و سپس به جاي خوشحالي از آن به عنوان يك فاجعه ياد كردن.

اين مقدمه اي بود كه بايد در باره مسئله "زن بلوچ" مي گفتيم. گمان ندارم ديگر وقت و حوصله اي براي اصل مطلب باشد. البته اصل را ديگران به خوبي گفته اند و مي گويند و سهم ما فعلا همين مقدمه باشد بهتر است.

رازگو بلوچ

http://razgobaloch.blogfa.com/post-79.aspx

چرا فدرالیسم نه - تفكرات پان فارسيسم در باره ما رنج ديدگان

نبشته زیرین بخشی از تفكرات پان فارسيسم در باره ما رنج ديدگان است
چرا فدرالیسم نه

خبرگزاری آذربایجان ، سارا سفیری : این روز ها دوباره بحث پیرامون فدرالیسم تبدیل به تب داغ محورهای همبستگی گشته است . تا چندی پیش مسائلی چون جهان وطنی ، جمهوریت ، پادشاهی، عدالت اجتماعی ، جدایی دین از حکومت یا به قول فرنگی ها سکولاریزم و غیره موانعی بودند بر سر اتحاد نیروها در مقابل جمهوری اسلامی . خوشبختانه امروز همه از حقوق بشر و حق انتخاب ملت دفاع میکنند . درست در مقطعی که فکر میکردیم سدها و موانع بازدارنده برای اتحاد از میان رفته و همه به یک توافق ملی بر سر یک سری اصول پایه ای مانند حفظ تمامیت ارضی، جدایی دین از حکومت، داشتن قانون اساسی برخاسته از اصول حقوق بشر،
انتخاب نظام آینده کشور بر اساس رای آزاد مردم و در نهایت پیاده کردن یک سیستم غیر متمرکز در نظام آینده ایران به اشتراک و توافق رسیده ایم ، به یک باره عده ای بوق و کرنا بدست گرفته اند و اصل سیستم غیر متمرکز را به فدرالیسم تغییر داده و آن را به عنوان پیش شرط اتحاد قرار داده اند. مساله ای که در این میان برای بسیاری مبهم است این است که وقتی این گروه ها و افرادی که حق حاکمیت مردم را پذیرفته و همینطور در تمام سخنرانی ها و نوشتار خود از رای مردم سخن به میان میاورند چگونه است که در مورد تعیین نوع کشور داری ، خود به تنهایی روش کشور داری پس از جمهوری اسلامی را تعیین میکنند بدون اینکه رای ملت را که این همه هم در راستای آن داد سخن می دهند، نادیده میگیرند. این تناقض را چگونه می توان توجیه کرد؟

تا آنجایی که از نوشتار و گفتار حامیان فدرالیسم بر می آید، نه تنها به این تضاد اشاره ای نشده است ، بلکه همواره کوشش بر مبنای دفاع از فدرالیسم بوده، آنهم بدون ارائه دلائل صحیحی که با بافت تاریخی میهن ما خوانایی داشته باشد.

اما چه کسانی سرسپردگان فدرالیسم هستند . بر اساس گفته ها و نوشتارهای مدافعان فدرالیسم میتوان این گروه را بر ۳ دسته تقسیم کرد.
1- گروهی که با برداشت های غلط و بدون مطالعه و شناخت دقیق از اینکه فدرالیسم چه مکانیزمی است و اساسا چرا بوجود آمده ، در کجا سیستم فدرالیسم کاربرد درستی بوده و در کجا به شکست رسیده. و مهم تر از همه چرا در برخی نقاط دنیا این سیستم به شکست رسیده وزمینه های موجود بوجود آمدن این شکست در کشور ما اساسا در حوزه مطالعاتی این گروه نبوده و نیست.

این افراد صرفا ازعنوان روشن فکری که خود را بدان ملقب کرده اند استفاده کرده و یک سری اطلاعات تکمیل نشده و استدلال های غلط بر اساس اطلاعات نا پخته خود را مدام تکرار میکنند. نکته قابل تاملی که در سخنان این دسته وجود دارد که عموما هم ریشه سیاسی فکری خود را بر خاسته از سوسیالیزم میدانند، تبیین دمکراسی موجود در امریکا بر اساس نظام فدرالیسم آن می باشد. این دسته براساس همان دانش نا کافی خود رابطه بین پیدایش فدرالیسم در امریکا و تاریخ چگونگی بوجود آمدن ایالت های امریکا را نمیدانند و هرگز هم در این مورد مطالعه نداشته اند. این گروه حتا به این مساله هم اشراف ندارند که پایداری یک سیستم فدرال در قدرت دولت مرکزی نهفته است.

هر زمانی از قدرت دولت مرکزی به هر دلیلی کاسته شود ایالت های بهم پیوسته بلافاصله در پی لغو قرار داد اتحاد خود با دولت مرکزی می افتند . امروزکه اقتصاد امریکا مراحل دشواری را طی میکند صدا هایی اگر چه بسیار ضیعف از سوی گروه های کوچک افراطی همان سرزمین موعود به گوش میرسد که خواهان استقلال ایالت خود از دولت مرکزی هستند. اتفاقی که هم در یوگوسلاوی و هم در اتحاد جماهیر شوروی و حتا در هند به هنگام استقلال خود از انگلیس افتاد و منجر به جدایی پاکستان گردید.

در تمام این کشورها تا زمانی که دولت مرکزی با قدرت رشته امور را دردست داشت سیستم فدرال هم به خوبی پاسخ گوی خواست های آن زمان این ملل بود. اما زمانی که دولت مرکزی دچار ضعف شد هیچ پیوندی نتوانست جایگزین قرارداد آنها با دولت مرکزی شود. و نتیجه همان شد که دنیا شاهد آن گشت.

2- دسته دوم گروهی هستند که همیشه مرید هستند . بدین معنا که دنباله رو مراد خود می باشند و بدون اندیشه ای از خویش و یا زحمت موشکافی و تحلیل ، حرف های سروران خود را تکرار میکنند.

3- اما دسته سوم که بر بوق و کرنای فدرالیسم میدمند گروهی هستند که بسیار آگاهند وبا مطالعه همراه با اهداف ویژه. این گروه بخوبی آگاهند که در یک ایران فدرال مناطقی همچون هرمزگان ، بلوچستان ، سیستان ، بندر عباس ،کرمان حتا قسمت هایی از استان های بزرگ همانند خراسان ، لرستان و شهرهای حاشیه کویر شانس رشد و توسعه اقتصادی زیادی نخواهند داشت .در حالیکه در یک سیستم فدرال خود مختار منطقه ای، بیشترین بار توسعه اقتصادی ایالت ها به عهده خود مردم منطقه خواهد بود.

در اینجا باید هر ایرانی این سوال را در پیش روی این جنگجویان راه فدرالیسم بگذارند که سیستان و بلوچستان یا کرمان و دیگر مناطق کویر نشین و کم جمعیت تا چه اندازه قدرت رقابت اقتصادی با دیگر مناطق ثروتمند کشور رامیتوانند داشته باشند ؟ این مناطق از کشور چه شانس توسعه ای در مقابل آذربایجان، خوزستان ، تهران و یا شمال ایران و حاشیه دریای مازندران دارند ؟ آیا همین نابرابری قدرت رشد اقتصادی که به دلیل موقیت جغرافیایی ، توزیع منابع طبیعی و جمعیتی کشور میباشد موجب گشایش دروازه از هم گسستگی سرزمین ایران در آینده نخواهد بود؟

این دسته به نظر میرسد آتش بیار معرکه ای شده اند که سالیان سال دولی که در پی ضعیف کردن یک ایران نیرومند و تاثیرگذاردر منطقه بوده اند آتش آن را به پا کرده اند . پایگاه تبلیغاتی این گروه برای دفاع از سیستم فدرالیسم ، جور و ستمی است که جمهوری اسلامی در تمام سالهای حکومت خود بر ملت ما بخصوص در استان های مرزی بکار برده . نظام جمهوری اسلامی نظامیست که بر اساس یک تفکر مذهبی و تبعیض در میهن ما تا کنون عمل کرده به این شکل که هر کس در ایران مسلمان شیعه نباشد به شهروند درجه ۲ تبدیل گشته و طبیعتا یک شهروند درجه ۲ طبق قانون رسمی جمهوری اسلامی اجازه ارتقاء به برخی مشاغل را نخواهد داشت.

همین امر موجب گردیده که این آگاهان مدافع فدرالیسم به جای اینکه علت این ظلم را که همانا قوانین تبعیض آمیز این نظام است هدف قرار دهند و سعی در بر اندازی و انهدام این نظام کنند، راه نجات از این تبعیض را در ایجاد فدرالیسم می بینند. آنها از طریق تبلیغات نادرست و برای پیش بردن هدف خود، موضوعاتی نظیراداره امور شهری و استانی و یا تدریس و حفظ زبان مادری را آگاهانه با فدرالیسم گره میزنند در حالیکه در یک نظام دمکراتیک مبتنی بر حقوق بشروغیر متمرکز، تمام آحاد کشور بی هیچ تبعیضی از همه ی حقوق شهروندی ودرنتيجه حقوق قومی برخوردارند.

از نظر نباید دور داشت که همه افراد و گروه هایی که به طور واقعی به حق انتخاب آزاد مردم ،قانون اساسی مبتنی بر اعلامیه جهانی حقوق بشر، دفاع از تمامیت ارضی و همبستگی ملی، جدایی دین از حکومت و پیاده شدن نظام عدم تمرکز اداری در آینده ایران بعد از جمهوری اسلامی باور دارند به شکل بسیار جدی نه تنها در پی تحقق حقوق شهروندی همه ی ایرانیان هستند بلکه در پی تامین خواست های به حق اقوام ایرانی نیزمی باشند. اینکه مدافعان فدرالیسم ، سیستم عدم تمرکز را فقط با فدرالیسم معنی میکنند وبه هیچ شیوه ی عدم تمرکز غیر فدرالی در یک نظام دموکراتیک رضایت نمی دهند، بیانگر آشکار همان نیم کاسه ای هست که در زیر کاسه فدرالیسم پنهان نموده اند.

در واقع اینها گروهی هستند که باید از آنها فاصله گرفت. هواداران و پشتیبانان این گروه همان فرصت طلبانی هستند که در تاریخ ایران هر کجا که ضربه ای به میهن وارد آمده رد پای این قشر فکری را میتوان پیدا کرد که برای رسیدن به اهداف خود همیشه سوار بر نا آگاهی توده ای از مردم شده و همواره با در زرورق پیچیدن افکارشان مردم را فریب داده اند . متاسفانه همیشه دست هایشان زمانی رو می شود که کار از کار گذشته است .

دور از فکر هم نیست که جمهوری اسلامی هم بطور غیر مستقیم در راستای اهداف کوتاه و بلند مدت خود در تبلیغات از تفکر فدرالیسم پشتیبانی میکند. بدین معنا که در کوتاه مدت از این بحث داغ فدرالیسم می تواند برای جلوگیری از اتحاد نیرو های مخالف بهره گیرد و در دراز مدت انتقام سرنگونی خود را در صورت پیاده شدن نظامی فدرال که در نهایت به از هم پاشیدگی شیرازه کشور خواهد انجامید را میگیرد.

سارا سفیری
sarasafiri@hotmail.com
ششم ژانویه 2012

سیب؛ پنی‌سیلین طبیعی

سیب میوه‌ایست‌ سرشار از ویتامین‌های «آ»، «ب»، «ث» و پتاسیم که در درمان‌های طبیعی یا طب نتروپتی، دارویی برای پیشگیری از بیشتر امراض شناخته شده است‌. یک جمله معرفی انگلیسی نیز موید این مطلب است؛ Eat An AppIe A Day Keep The Doctor Away یعنی روزی یک سیب میل کنید و دکتر را از خود دور کنید‌.

سیب در از بین بردن عفونت‌ها بسیار مهم است‌. در واقع یک نوع پنی‌سیلین طبیعی است. سیب نه تنها برای یبوست مفید است، بلکه برای اسهال نیز بسیار موثر می‌باشد‌. اما تفاوت در طریقه مصرف آن است، افرادی که دچار یبوست هستند می‌توانند یک سیب را تنوری کرده و یا در فر بگذارند و شب میل کنند و یک سیب هم به همین طریق صبح‌ها میل شود‌.

برای درمان اسهال، سیب را رنده کرده‌ چند ساعت بگذارید تا رنگش تغییر کند و تیره شود یعنی پکتین موجود در آن اکسیده شود و بعد آن را میل کنید.

آب سیب تازه سموم بدن را دفع کرده و برای اطفال خیلی مفید است‌.

سیب میوه‌ایست که ویتامین «ب» زیادی دارد و به همین دلیل برای اعصاب و روان بسیار مهم می‌باشد و افراد عصبی بهتر است هر روز یک لیوان آب سیب تازه با کمی‌گلاب میل کنند.

سیب درجه تب را پایین می‌آورد و برای بهبود گلو درد و سینه درد بسیار مؤثر می‌باشد‌.

یکی دیگر از خواص سیب رنده شده این است که برای افراد مبتلا به زخم معده بسیار مفید می‌باشد‌.

این میوه به علت خاصیت دفع اسید اوریک، در درمان بیماری‌های نقرس، آرتروز و رماتیسم بسیار مفید و مؤثر شناخته شده است‌.

سیب با دفع اسید اوریک داروی روماتیسم و نقرس است و درد مفاصل است و برای تقویت قلب و هضم غذا موثر است. خوردن سیب با پوست یبوست را از بین می برد و برای کبد مفید است. مالیدن مقداری سیب روی محل گزیدگی نیش عقرب یا زنبور به درمان کمک موثری می کند .

میوه نارس سیب جهت مداوای اسهال مفید است. خوردن سیب قبل از خواب کمک موثری در راحت تر خوابیدن است .

اگر حداقل 3 عدد سیب در روز بخوریم، خطر مرگ ناشی از بیماری‌های قلبی را کاهش می دهیم. سیب به دلیل بافت گیاهی خود، می تواند 14 درصد خطر مرگ ناشی از گرفتگی رگهای بدن را کاهش دهد.

یک سیب متوسط دارای 3 گرم الیاف است الیاف می تواند فشار خون و چربی خون را کاهش دهد. همچنین سیب برای سلامتی دندان بسیار مفید است.

پژوهشگران: ضعف حافظه از چهل و پنج سالگی شروع می‌شود

تحقیقات جدید نشان می دهد که روند کاهش فعالیت های مغزی، از جمله از دست دادن حافظه، از سنین چهل و پنچ سالگی و به مراتب زودتر از آنچه که قبلا تصور می شد آغاز می شود.
در این تحقیقات که ده سال به طول انجامیده و نتیجه آن اخیرا در نشریه پزشکی بریتانیا (British Medical Journal) منتشر شده است، بیش از هفت هزار کارمند دولت بریتانیا در سنین چهل و پنج تا هفتاد سالگی شرکت داشتند.

در تحقیقات پزشکی از سال ۱۹۹۷ تا سال ۲۰۰۷، در مجموع ۵۱۹۸ نفر کارمند دولت مرد و ۲۱۹۲ نفر کارمند زن (مجموعا ۷۳۹۰ نفر) مورد پژوهش محققان دانشگاه لندن (UCL) قرار گرفتند.

آزمایشات انجام گرفته شامل حافظه، دامنه لغت و درک مطلب دیداری و شنیداری می شد. اختلاف در سطح تحصیلات این افراد نیز در رسیدن به نتایج تحقیق مورد توجه محققان گرفته است.
نتیجه به دست آمده نشان می دهد که حافظه، قدرت استدلال و مهارت درک مطلب افراد بین سنین چهل و پنج و چهل و نه سالگی کاهشی مشخص و حدود ۳.۶ درصد بروز می کند در حالیکه تا پیش از این، توجه پژوهشگران عارضه از دست دادن حافظه عمدتا معطوف به افراد شصت سال به بالا بود.
در میان مردان شصت و پنج تا هفتاد ساله، این کاهش ۹.۶ در صد بود و در میان زنان در همان سن، ۷.۴ در صد.
بدین ترتیب، کاهش فعالیت مغزی روندی تدریجی دارد که به موجب نتیجه این تحقیقات، در طول دو یا سه دهه نمایان می شود.
دکتر سایمون ریدلی، مسوول واحد تحقیقات در بنیاد تحقیقات آلزایمر بریتانیا می گوید که تغییر شیوه زندگی در کاستن ریسک ابتلای آثار کاهش فعالیتهای مغزی بسیار موثر است.
محققان می گویند که سیگار نکشیدن، کنترل فشار خون و کلسترول، افزایش فعالیت بدنی و خوردن غذاهای سالم به جای غذاهای چرب و یا غذاهای فرآوری شده همگی در کاهش ریسک ابتلا به آثار از دست دادن حافظه موثر هستند.

ضعف حافظه می تواند از چهل و چند سالگی آغاز شود
شاید برای خیلی ها دور از انتظار نباشد که وقتی پیر می شوند حافظه شان هم درست کار نکند. اما حالا تحقیق تازه ای نشان می دهد که ضعف حافظه خیلی زودتر از آنچه گمان می شد شروع می شود. از چهل و چند سالگی. سوفی هاتچینسون (Sophie Hutchinson) در گزارش اش می گوید اگر می خواهید مغزتان دیرتر از کار بیفتد سالم غذا بخورید و تا می توانید ورزش کنید.

مراقب باشید: ویروس جدید فیس‌بوکی در کمین است

هکرها این بار از نفرت کاربران فیس‌بوک از "تایم‌لاین" بهره برده‌اند و اپلیکیشنی ویروسی را وارد فیس‌بوک کرده‌اند. هیچ راهی برای بازگشت به پیش از تایم‌لاین وجود ندارد، همه لینک‌ها در این رابطه ویروسی‌اند.

آیا شما از آن دسته از کاربران فیس‌بوک هستید که طراحی جدید فیس‌بوک، تایم‌لاین، را فعال کرده‌اید اما دوستش ندارید؟ اگر پاسخ مثبت است به سادگی می‌توانید قربانی اپلیکیشن ویروسی جدید در فیس‌بوک شوید که ادعا دارد با کلیک بر آن می‌توانید به طراحی سابق بازگردید.

بیش‌تر بخوانید: تایم‌لاین، آرشیو ضمیمه فیس‌بوک

البته در این‌که تایم‌لاین را دوست نداشته باشید تنها نیستید، بر اساس یک تحقیق از میان ۶۰۰ نفر، ۸۷ درصد اعلام داشته‌اند که تایم‌لاین را دوست ندارند. تنها مشکل این‌جاست هکرها این بار بر این موضوع سرمایه‌گذاری کرده‌اند.

وقتی به یک بدافزار یا اپلیکیشن ویروسی اجازه تعامل با پروفایل خود را می‌دهید، چه اتفاقی می‌افتد؟ بهترین سناریو می‌تواند این باشد که اپلیکیشن شروع به ارسال "اسپم" به دوستان فرد ‌کند. اما بدترین وضعیت چه خواهد بود؟ این خواهد بود که بدافزار شروع به دزدی اطلاعات شخصی شما، یا مانیتور فعالیت‌هایتان در فیس‌بوک و همچنین پخش ویروس در میان دوستان‌تان (با استفاده از هویت شما) کند.

در بیش‌تر موارد برای آلوده شدن تنها کلیک کافی نیست، بلکه پس از کلیک صفحه‌ای گشوده می‌شود که از شما اجازه می‌خواهد تا دسترسی بیشتری به پروفایل‌تان داشته باشد. در این هنگام است که بهتر است به یاد بیاورید که اپلیکیشن‌هایی از این دست که معمولاَ بر احساسات کنجکاوی کاربر یا مسایل روز فیس‌بوک و جهان تمرکز دارند، قلابی و آمیخته به ویروس هستند. یکی از آن‌ها اپلیکیشنی بود که از شما می‌خواست تا اگر دوست دارید تصاویر مرگ اسامه بن‌لادن، رهبر القاعده، را ببینید، بر آن کلیک کنید. چنین تصاویری هیچ گاه از سوی دولت آمریکا منتشر نشد و آن اپلیکیشن تنها آلوده به ویروس بود.

درباره برگشتن به طراحی سابق فیس‌بوک معمولا عنوان اپلیکیشن ویروسی این است:
Deactivate Facebook Timeline on your Profile
یا
Deactivate Your FB Timeline

تنها راه چاره برای این‌که از وسوسه کلیک بر چنین لینک‌هایی و به خیال خود برگشتن به دنیای ساده طراحی قبل راحت شوید این است که یادتان باشد، تایم‌لاین برگشت‌پذیر نیست. این نکته‌ای‌ست که با بخاطر سپردن‌اش در مقابل چنین ویروس‌هایی در امان خواهید ماند. یکی از لینک‌های ویروسی معروف در سال ۲۰۱۱، اپلیکیشنی بود که ادعا داشت با کلیک بر آن می‌توانید ببینید کدام‌یک از دوستان‌تان از صفحه شما بازدید کرده‌اید که این هم امر محال دیگری‌ست. این‌ها امور محالی هستند که برای کاربر فیس‌بوک جذاب و به همان نسبت خطرناک به شمار می‌روند. پس، از کلیک بر ویروس‌ها پرهیز کنید.

برای رهایی از ویروس‌های فیس‌بوکی بخوانید: تله‌های ویروسی برای کابران فیس‌بوک؛ مراقب باشید

"تایم‌لاین"، بزرگ‌ترین تغییر فیس‌بوک از زمان پیدایش‌اش در سال ۲۰۰۴ تا کنون است. در اولین نگاه یک فیس‌بوک دارای آرشیو است. آرشیوی که از روز تولد کاربر شروع می‌شود، بعد فاصله‌ای چندین ساله‌خالی به چشم می‌خورد تا می‌رسد به تاریخی که کاربر عضو فیس‌بوک شده است. از زمان عضویت به بعد، آرشیو به نسبت میزان فعالیت کاربر از "استتوس" و "نوت" و عکس و "کامنت" پر می‌شود.

از طریق ورود به این صفحه (https://www.facebook.com/about/timeline) و برداشتن گام‌های بعدی می‌توان طراحی فیس‌بوک را به حالت جدید ( تایم‌لاین) تغییر داد. اما یادتان باشد این اقدام برگشت‌پذیر نیست.

MZ/FW

http://www.dw-world.de/dw/article/0,,15651642,00.html?maca=per-rss-per-all-1491-rdf

آخوند لات موتور سوار در حال سینه زنی محرم ۱۳۹۰ مشهد

PAKISTAN: Army creates an organization to kill intellectuals and activists in Balochistan, in the name of peace

January 6, 2012


An organization claiming to work for the restoration of peace in Balochistan province has confessed to the killings of many activists, and has announced its intention to kill 35 more activists on its hit list in recent weeks. The organization has three activists in its custody and announces that at any time their bodies will be gifted to the nationalist movement of Balochistan. There has been no action from the authorities against the organization however.
It is alleged that the organization, Tehreek-e-Nefaz-e-Aman Balochistan (TNAB; movement for the restoration of peace in Balochistan), has been formed by secret agencies, particularly by the ISI, to crush the nationalist movement, which is against military intervention in the province and does not allow the people of Balochistan to control their rich natural resources.

Tehreek-e-Nefaz-e-Aman Balochistan is said to be the armed wing of Mutahida Mahaz Balochistan (United Front Balochistan), a political party headed by Siraj Raisani, the brother of provincial chief minister Aslam Raisani. The armed wing claims to have support from the custodians of Pakistan to restore peace in Balochistan. The chief minister is also not happy with the misuse of powers by the army and Frontier Corps (FC) in dealing with the law and order situation and his younger brother opted to disassociate himself from his brother’s politics.

The Pakistani armed forces have conducted military operations in Balochistan five times since 1948, the creation of Pakistan, and never allowed the people of the province to have autonomy over their own resources. Human rights organizations report that every district has cantonments running detention centers and torture cells to suppress students and activists. Since 2001, the military is very much present in the province. Though the government of President Asif announced in 2008 that it would withdraw the army from Balochistan after the impeachment of former president General Musharraf, the army remained and its Para-Military force, the FC was handed control of the province’s law and order situation, as well as policing powers.

The image of the army and FC was tarnished due to the disappearances of hundreds of Baloch people, their extrajudicial killings, the policy of kill and dump, torture cells and the abduction of women and activists. The military has now changed its policy and created an organization in the name of peace restoration, which is in fact assigned to identify the activists, intellectuals and professionals supporting Balochistan's independence movement, abduct and kill them, which the FC and army cannot do in the presence of strong hatred throughout the country. 

On November 5, 2011 the TNAB accepted responsibility for the killing of two abducted Baloch activists and said they were holding another four people who would be killed soon. Three of these were killed in December and their bullet riddled bodies were found abandoned in the Dalbandin area. They were killed in the same fashion as FC and intelligence agencies kill abducted persons, with many torture marks on their bodies and a bullet hole in the forehead.

Calling Baloch pro-independence activists the enemies of God, the group vows to kill all apostates. The TNAB has admitted to the killing of many other civilians, including:
Dr Mir Ahmad Marri, a resident of Kahan, Balochistan whose body was discovered from Dasht area of Balochistan on November 12, 2011. He had migrated to Hyderabad, Sindh province, and was living there with his family. On September 20, 2011, he was abducted by Pakistan security personnel, and was listed missing until his body was found. He had many torture marks on his body and one bullet in his forehead. A written chit was found in his pocket, saying ‘a gift to Baloch nationalists who are enemies of Pakistan’.
Tariq Bangulzai and Mehmood Bangulzai, activists, were also killed along with two of their cousins and young Wahid aka Balach Baloch, and the TNAB claimed responsibility for these in November 2011. They also accepted responsibility for killing a man in Khuzdar, alleging him to be part of the Baloch National Front (BNF) and Lashkar -e- Balochistan, the armed wing of BNF.
Aziz Bangulzai and Nabi Buz Bangulzai of BNF, fighting for the political rights of Balochistan state, were abducted and killed, and TNAB took responsibility for this in October, 2011. It further noted that it was still holding four persons, who would be killed soon, and many other Baloch activists would be targeted one by one. 
AHRC-STM-005-2012.jpgTNAB issued a threat to kill all the family members of an intellectual, Mr. Hafeez Hassan Abadi 
A Pakistani news agency, NNI, has reported that the TNAB has recently threatened to kill every single member of Baloch intellectual and writer Hafeez Hasan Abadi's family. Hafeez is a famous writer and columnist, writing on human rights abuses by the military and state agencies, as well as actively campaigning for the release of disappeared persons.
In a statement, TNAB’s spokesperson Ghazi Khan Baloch said his group will target Hafeez Hasanabadi wherever they see him. Khan declared Mr. Hafeez to be a blasphemer and infidel, and hence liable to be killed. According to the statement, ''We have gathered all the necessary information about Hafeez's family. We can target them anytime and kill them in most brutal way.''
Hafeez Khan left the country in 2009 and went to Russia, where he was called and warned to come back to Pakistan. When he left for Norway, he was threatened with the murder of his family members unless he returned to Pakistan. His two sons were stopped by unknown persons in plainclothes, claiming to be TNAB members. They were threatened with death unless their father showed up. 
The Balochistan Union of Journalists has issued a statement calling for the protection of the family members of Hafeez Hasan Abadi. The leaders of the Union Essa Tareen and Secretary Hamadullah have condemned threats received by senior journalist and anchor Hamid Mir and family members of Hafeez, and demanded the military establishment to take notice of the matter. They claimed that 20 journalists had so far been killed in Balochistan alone and more than half of them were targeted allegedly by intelligence agencies and their hand-picked militant organisations.
The Asian Human Rights Commission (AHRC) is gravely concerned by the threats to Hafeez Hassan Abadi’s family and urges the government and authorities to act quickly and protect them. The government should also prosecute all security force officials who are using militant groups to unleash on the nationalist movements. In particular, the AHRC is aware that Islamic extremists groups have recently accelerated their deadly attacks against Baloch masses to counter the pro-independence movement. They have splashed acid on the faces of several Baloch women, including five female teachers in Quetta. These militant outlets are said to be financed by the ISI and trained with the collaboration of Frontier Corps and Military Intelligence in Balochistan. Their main tasks include counter-insurgency, spread of Talibanization, sectarian violence, Killings of Hazaras and Shias, attacks on NATO supply routes and targeting journalists and lawyers.
The situation in Balochistan shows that there is total collapse of rule of law and impunity to law enforcement authorities has become the order of the day. The AHRC urges the government to prosecute organizations openly threatening the people of Balochistan for demanding their civil and political rights.