Long live free and united Balochistan

Long live free and united Balochistan

Search This Blog

Translate

Pakistan’s real dangers are internal ─ William Milam By Malik Siraj Akbar

The year 2010 witnessed a dramatic deterioration in trust and diplomatic relations between the United States and Pakistan. The two strategic partners in the war on terror traded allegations on the Raymond Davis affair, the raid on Osama bin Laden’s compound, drone strikes, Admiral Mike Mullen’s assertion about ISI’s alleged contacts with the elements of Taliban who attacked the US embassy in Kabul, and the attack by Nato forces on Salala check post, which killed 24 Pakistani soldiers.
So, what is the future of the US-Pakistan relationship? Dawn.com spoke exclusively to William Bryant Milam, a former US ambassador to Pakistan (1998-2001) and Bangladesh (1990-1993). Milam is a currently a Senior Policy Scholar at the Woodrow Wilson International Center for Scholars in Washington DC, where he completed a comprehensive study on modern Pakistan and Bangladesh.
Q: Some experts in Pakistan say the US does not seem to have a clear Pakistan policy. Others say Washington is ‘confused’ over whatever Pakistan policy it has at the moment. Do you agree?
A: The United States does have a Pakistan policy. In fact, it has had several Pakistan policies at different times. It has not been confused about Pakistan but it has had different situations to deal with Pakistan at different times. What we see today is the outcome of a long history of errors and misassumptions on both sides. In fact, it is a time when both countries will hopefully start reviewing the way they have been behaving and dealing with each other. At the moment, it is a pretty bad relationship.
Q: How would you evaluate Pak-US relationship in 2010? Were you expecting the developments that strained the relationship?
A: No. I think no one was expecting these events. I have contributed a chapter in the newly released book ‘The Future of Pakistan.’ I had written the first draft of my paper two years ago and subsequently revised it twice but even then things changed to such an extent in 2010 that when the book was published in 2011, much of the subject matter seemed out of date.
In early 2010, the US thought Pakistan could be an ally they could work with as a strategic partner, by helping develop it as a state instead of exclusively expecting it to cooperate in the war on terror. When the US passed the Kerry-Lugar Bill, it thought of Pakistan as a strategic partner. With the Raymond Davis affair, it became clear there was no free exchange of information between the two countries. The raid that killed Osama bin Laden highlighted the faulty exchange of information between both sides. It also became clearer that the two countries did not trust each other. Since then, the relationship has been limping along on distrust.
Q: How can a strategic relationship succeed when, with respect to drone strikes, Pakistanis feel that the US does not respect Pakistan’s sovereignty?
A: I presume Pakistan has been complicit in drone strikes. In fact, I think the government and military looked at the drone attacks on al-Qaeda and the Pakistani Taliban in Pakistan’s interest for a long time. There has always been misunderstanding on the part among the public.
As far as the Osama raid is concerned, distrust between the United States and Pakistan had already reached such a point that the United States did not feel that it could inform Pakistan about an important target like bin Laden. They could not gamble on such a rich target being warned before conducting the raid and obviously did not inform the Pakistanis.
Q: So what was the reaction of retired diplomats and scholars when bin Laden was found and killed in Pakistan?
A: Well, everybody knew that he was hiding in Pakistan. His presence in Pakistan did not surprise us but the fact that he had taken shelter in Abbottabad was surprising. We all envisioned him hiding somewhere in a cave but he was found in a mansion in Abbottabad. I think the Pakistani government was not officially complicit in this but it leads to questions about their capabilities.
Q: How do the Americans look at the upsurge in anti-Americanism in Pakistan, their ally?
A: Pakistan has recently experienced the enormous growth of anti-Americanism in public opinion. It was always present but it was submerged much of the time. The real problem is that the Pakistani military officers and political leaders are all driven by this anti-American public opinion, which is fanned by the media. One example of how anti-Americanism can appeal to public opinion is the emergence of Imran Khan as a politician of consequence. The basis of his philosophy is anti-Americanism. Anti-Americanism among politicians is understandable as they have to move with public opinion but the rise of similar feelings in the military has surprised a lot of Americans.
Q: Do you see an end of US engagement with Pakistan after 2014, when it withdraws troops from Afghanistan?
A: I think our engagement with Pakistan will continue beyond 2014, but it’s important to address the issue Pakistan’s impending failure as a state. One of the things currently bringing Pakistan down is its economy. The country’s economic situation is influencing the behaviour of its people.
Q: Will the (US) presidential elections influence America’s policy on Pakistan?
A: I don’t think so. Pakistan is going to remain geo-strategically important to the US even after the Afghanistan withdrawal. Pakistan remains vitally important to America’s interests in the South Asian region in terms of ensuring peace and curbing terrorism, be it from Pakistani soil or elsewhere, so that it does not spread across the region and the world.
The Bush administration dealt with Pakistan differently from the way the Obama administration did. It is clear that every administration will have its own way of working with Pakistan, but their interests will remain the same. If President Obama gets re-elected, you will see almost the same policy towards Pakistan. Nonetheless, the emphasis on Afghanistan, due to the withdrawal, may change. If the Republican presidential candidate gets elected, I do not foresee any policy change.
Q: It is ironic that the US castigates Pakistan for having contacts with different factions of Taliban but it also continues to have secret communication with some sections of the Taliban movement, such as the Haqqani Network. The US no longer discourages or rules out negotiating with Taliban.
A: For a long time, I didn’t know that the United States had contacts with the Haqqani Network. There are different types of Taliban within the Afghan Taliban and the Pakistani Taliban. The Afghan Taliban are further divided between the Haqqani Network and the Quetta Shura while the Pakistani Taliban are also divided between the Taliban in tribal region and the Punjabi Taliban. You can’t lump them all together.
When President Obama was elected, we thought of trying to find a peaceful and political solution to the Afghan problem. This would allow us to draw down the number of US troops present in Afghanistan. From the initial days of President Obama, we were looking for ways to push for a political settlement. I think we should have made it a South Asian regional settlement from the very beginning. This could be something akin to the international agreement on the neutralization of Switzerland, in which all the neighbours would guarantee the neutralization of Afghanistan. Thus, none of these regional states would have a reason to push their own interests inside Afghanistan through their ethnic followers.
We started with the idea that we needed to reconcile with the reconcilable Taliban. At that point, it did not include the Haqqani Network. It only included some members of the Quetta Shura. You remember that we began to know about this when the ISI picked up Abdul Ghani Baradar, one of the reconcilable Taliban, who was supposedly talking to the Afghans and others.
As our relations worsened because of the Raymond Davis affair and the bin Laden raid, we thought it was necessary to get the Haqqani Network involved in negotiations. I don’t know how much we are talking to the Haqqani Network now. Whatever contacts remain there, they are mainly through the ISI. My guess is that our contacts with the Haqqanis are a very recent phenomenon.
Q: Is Afghanistan becoming a proxy battleground between Pakistan and India?
A: I sincerely hope not. In my article in the recently published book, The Future of Pakistan, I say we should try to build the kind of peace and political process in Afghanistan which will bring Indians and Pakistanis together so that they work with each other. Otherwise, the alternative may turn out to be that Afghanistan becomes a proxy battleground between the two. It is clear that one of the things that has been bothering Pakistan for a long time is the Indian presence in Afghanistan. I don’t think that is going to change much.
Q: It is paradoxical that many American diplomats and scholars complain about Pakistan’s India-centric approach although they know it emanates from the unresolved conflicts between India and Pakistan. Can the United States help in settling the problems between the two countries so that Pakistan gives up its burden of history?
A: The US can’t do anything in a tangible way as far as the dispute over Kashmir is concerned. We tried that years ago and failed miserably. We can help in formulating a peace process in Afghanistan that brings the two countries closer to each other to work together for a peaceful, stable and neutral Afghanistan which will benefit the interests of both countries. Another idea, which seems more likely, is to improve relations between the two countries by promoting bilateral trade.
We should stress our interests in both countries working to resolve their differences. Countries can have normal relations despite having differences. That is actually harder without a normal relationship. Pakistan and India need to normalize their relationship to resolve their differences, which can only happen over time. If they do not normalize relations by encouraging trade and allowing people-to-people contacts, they will never resolve their problems. I don’t believe there is anything the US can do in a specific way to help Pakistan accomplish its goals in Kashmir. Pakistanis have also started to understand this reality.
Q: How significant was the recent Bonn Conference without Pakistan attending it?
A: The Conference was a serious attempt to get things started on a regional basis. It was a serious problem that the Pakistanis boycotted the conference because of the killing of the Pakistani soldiers, which I think was basically an accident.
Q: Is the recent opening of a Taliban office in Qatar another attempt to distance Pakistan from the future solution of Afghanistan?
A: I don’t think it has anything to do with moving Pakistan out of the picture. Pakistan has legitimate interests in a viable, peaceful solution in Afghanistan. The Taliban had been looking for an office and it does not push them further apart from Pakistan than they are today. We have to know which Taliban we are talking about. If it is the TTP, they are already hostile against the state of Pakistan and they are determined to bring it down. If it is the Quetta Shura or the Haqqani Network, they are already friends with Pakistan.
Q: What are the immediate challenges Pakistan faces in near future?
A: Pakistan’s real and immediate dangers are internal, and, at the moment, primarily economic. The economy is about to collapse, which is a problem that cannot be solved overnight or without sacrifices on the part of the political leadership. The political leadership should develop policies that encourage growth and stop inflation. A second immediate danger is an armed insurgency from the Pakistani Taliban. Thirdly, related to the economic coming economic tsunami, the 18th Amendment has not been implemented well, which is likely to trigger inter-provincial disharmony, increasing risks that endanger the very survival of the federation.
If you look closely at these problems, the external threats, such as the Indian involvement in Afghanistan, pale by comparison. Pakistan’s internal problems are eating away at the vitals of the state. Pakistan may muddle through in the next five to ten years, but the present direction is sliding toward failure. There are some strong and positive institutions, such as the military and the judiciary, which will not let Pakistan fail. However, I hope the military does not take the economic situation as a pretext to grab political power.
Q: Today the future of democracy in Pakistan is once again in danger because of visible rift between the civilian government and the strong military in the wake of the Memogate which somewhat indirectly involves the United States. What are your thoughts on Memogate?
A: I am totally befuddled. When I saw the text of the memo, I wondered how anybody could think it was genuine. It seemed a ridiculously phony document. I am confused why intelligent people are trusting the memo is real, and why intelligent people who are accused of having written it would have done so. The memo has clearly worsened relations between Pakistan’s senior military and civilian leadership. We don’t know what is going to happen as a result of that.
There are now rumours of ousting Prime Minister Gilani and replacing him with somebody else. This all looks weird to us outsiders. Pakistan is falling apart economically and here the leaders are caught debating a very questionable memo and making it into a cause celebre, when there are riots over electricity and gas shortages, raging inflation, and rapidly increasing poverty.
The memo struck me from the beginning that somebody was being set up. I find it a weird preoccupation at a time when the country is sinking fast economically. I hope the investigation conducted will be fair, objective, transparent – and quick so the leaders can get back to Pakistan’s real existential problems. (Courtesy: Dawn.com)

Al Jazeera World: Balochistan: Pakistan's other war


Baloch politicians and leaders share their vision
of self-determination and freedom from Pakistani rule.
 Last Modified: 04 Jan 2012 08:31


 The ongoing conflict is often called Pakistan's dirty war, because 
of the rising numbers of people who have disappeared or have been 
killed on both sides.
But the uprising against Pakistan's government has received little
 attention worldwide, in part because most eyes have
been focused on the fight against the Taliban and
 al-Qaeda in other areas of Pakistan.
Bordering Iran and Afghanistan, Balochistan remains
 notorious for cross-border smuggling and has more
recently been infiltrated by former members of the
Taliban and al-Qaeda operatives. Few outsiders gain
 access or permission to travel in the region.
Al Jazeera's Ahmad Zaidan travelled to Balochistan to
meet with key Balochi politicians who explain the history
 and current circumstances of the region and to get an
exclusive interview with the leader of the Balochistan
rebel movement seeking secession from Pakistan.
This film offers a glimpse into a region which, in 2010,
had the highest number of militant, insurgent and sectarian
 attacks of any province in Pakistan. It is a region torn apart
with separatist organisations attacking the state, sectarian and
ethnic attacks, and crime, including kidnapping for ransom.



"The Baloch people now live in a state of war. 
Every day, they face injustice. The army and
 intelligence agents kidnap our young, and 
we know nothing about them for years. The 
Baloch people live in a state of war. We will
 not accept any offers until we regain control
 over this land. They burn down our homes 
and then ask us for peace? We are not stupid."
- Baloch Khan, Baloch rebel leader













Al Jazeera World can be seen each
week at the following times GMT:
Tuesday: 2000; Wednesday: 1200;
Thursday: 0100; Friday: 0600;
Saturday: 2000; Sunday: 1200;
Monday: 0100; Tuesday: 0600.

Click here for more Al Jazeera World.


http://www.aljazeera.com/programmes/aljazeeraworld/2012/01/2012121372863878.html

10 انسان پرورش یافته توسط حیوانات!

کودک وحشی، به کودکی اطلاق می‌شود که از سنین بسیار پایین، دور از اجتماع انسانی زیسته است و از مراقبت و عواطف انسانی، رفتارهای اجتماعی و از همه مهم‌تر زبان بشری، چیزی نمی‌داند (یا تجربه‌ی بسیار کمی از آن‌ها دارد). بعضی از این کودکان وحشی توسط دیگران (معمولاً والدین خودشان) زندانی بوده‌اند؛ گاه، والدینی که نمی‌توانند از پس اختلالات جسمی و ذهنی کودکانشان بربیایند، آنان را به حال خود رها می‌کنند. کودکان وحشی پیش از آن که به حال خود رها شوند یا از خانه فرار کنند، ممکن است مورد سوء استفاده‌ی شدیدی قرار گرفته باشند یا آسیب‌های روانی جدی بر آن‌ها وارد آمده باشد. طبق گزارش‌ها، برخی از این کودکان، توسط حیوانات، بزرگ می‌شوند و برخی دیگر، به تنهایی در طبیعت وحشی، روزگار می‌گذرانند. بیش از صد مورد کودک وحشی گزارش شده است. ما ۱۰ تا از آن‌ها را که در زمان خود معروف شده‌اند، در اینجا می‌آوریم.
۱۰) دینا سانیچار، پسر گرگی هند

تاریخ پیدا شدن : ۱۸۶۷
سن هنگام پیدا شدن : ۶
محل : سکندرا
مدت زمان زندگی در طبیعت : ۶ سال
حیوانات : گرگ‌ها
 

گفته می‌شد «دینا سانیچار»، یکی از پسرهایی که در پرورشگاه سکندرا زندگی می‌کرد، دچار معلولیت‌های ذهنی است. او را در سال ۱۸۶۷، هنگامی که شش سال سن داشت، از غار گرگ‌ها بیرون آوردند. چند شکارچی در جنگل‌های «بلندشهر» از دیدن پسری که روی چهار دست و پا دویده و به دنبال یک گرگ، وارد لانه‌ی گرگ‌ها شد، در شگفت ماندند. این چنین بود که دینا سانیچار پیدا شد. آن‌ها با استفاده از دود، گرگ و همراهش را بیرون آوردند و گرگ را با شلیک گلوله کشتند.
دینا، در ابتدا، عادات یک حیوان وحشی را از خود بروز می‌داد؛ او جامه‌هایش را می‌درید و از زمین غذا می‌خورد. دینا سرانجام غذای پخته را با غذای خام جایگزین ساخت اما هرگز صحبت کردن نیاموخت. ظاهراً دینا به تنباکو هم معتاد شد. وی در سال ۱۸۹۵ مُرد.
 

۹) کامالا و آمالا، دختران گرگی میدناپور
تاریخ پیدا شدن : ۱۹۲۰
سن هنگام پیدا شدن : ۸ (کامالا)، 1.5 (آمالا)
محل : میدناپور، هند
مدت زمان زندگی در طبیعت : ۸ سال ، ۱ سال
حیوانات : گرگ‌ها
 

شاید یکی از مشهورترین و بحث‌برانگیزترین ماجراهای مربوط به کودکان وحشی، ماجرای «کامالا» و «آمالا» باشد. کامالا و آمالا، دو تن از جالب‌ترین افراد، در میان کودکان وحشی هستند. این دختران گرگی، کنار هم، در لانه‌ی گرگ‌ها پیدا شدند. در آن زمان، آمالا ۱۸ ماهه بود و کامالا هشت سال داشت. با این حال، گفته می‌شد این دو خواهر نیستند، بلکه در سال‌های متفاوتی، به حال خود رها شده‌اند یا این که گرگ‌ها آن‌ها را برداشته‌اند.
در همان سال، کشیش «جوزف سینگ» ، یک مبلغ مذهبی که اداره‌ی پرورشگاهی در شمال هند را بر عهده داشت، شایعاتی شنید درباره‌ی دو موجود شبح‌مانند، که در جنگل بنگال، در نزدیکی «میدناپور»، دسته‌ای از گرگ‌ها را همراهی می‌کنند. روستاییان محلی از این ارواح می‌ترسیدند، اما بر اساس عرف منطقه، حق نداشتند به گرگ‌ها آسیبی برسانند. سینگ، که کنجکاو شده بود، بر بالای یک درخت، مخفیگاهی ساخت مشرف به لانه‌ی دسته‌ی گرگ‌ها. لانه، در واقع، یک پشته‌ی قدیمی ده پایی موریانه‌ها بود که با گذشت زمان، گود و میان‌تهی گشته بود. با بالا آمدن ماه، سینگ، گرگ‌ها را دید که یکی یکی بیرون می‌آیند. سپس، دو موجود خمیده و ترسناک ظاهر شدند. این دو موجود سرهای خویش را کمی بیرون آوردند، هوای شبانه را بو کشیدند و آن‌گاه به بیرون جهیدند. این «اشباح» بر اساس توصیفات سینگ در دفتر خاطراتش، موجوداتی بودند : «…بسیار مخوف و ترسناک…دست، پا و بدنی همچون انسان داشتند، اما سرهایشان، جسم گردی بود از چیزی که شانه‌ها و قسمت فوقانی بالاتنه‌شان را می‌پوشاند…چشم‌هایشان، درخشان و نافذ بود و شباهتی به چشم انسان‌ها نداشت…هر دوی آن‌ها روی چهار دست و پا می‌دویدند».
ظاهرا،ً در این دخترها، اثری از رفتار و افکار انسانی نبود. گویی آن‌ها ذهن یک گرگ را داشتند. هر لباسی که به تنشان پوشانده می‌شد را پاره می‌کردند، فقط گوشت خام می‌خوردند، هنگام خواب به صورت دایره‌ای و خمیده به هم می‌چسبیدند، در خواب تکان‌های ناگهانی می‌خوردند و خرناس می‌کشیدند، تنها بعد از طلوع آفتاب بیدار می‌شدند، زوزه می‌کشیدند و می‌خواستند دوباره آزاد شوند. کامالا و آمالا آن‌قدر چهار دست و پا راه رفته بودند که تاندول‌ها و مفاصلشان کوتاه شده بود، به همین دلیل قادر نبودند پاهایشان را راست نگه دارند یا حتی برای راه رفتن روی دو پا، کوششی نشان دهند. آن‌ها هرگز لبخند نزدند و علاقه‌ای به ارتباط با انسان‌ها نشان ندادند. تنها احساسی که در چهره‌شان دیده می‌شد، ترس بود. حتی حواس این دو نیز همچون حواس گرگ‌ها شده بود. به گفته‌ی سینگ، شب‌ هنگام، چشمان آنان بینایی خارق‌العاده‌ای داشت و مثل چشم گربه‌ها می‌درخشید. قدرت شنوایی آن‌ها نیز بسیار قوی بود، اما به نظر می‌رسید صدای انسان‌ها برای گوش‌هایشان غریب و غیر قابل شنیدن است.
سینگ، به عنوان مردی فقیر اما تحصیل‌کرده، تمام تلاش خود را کرد تا وظیفه‌ی خود مبنی بر بهبود حال کامالا و آمالا را به بهترین نحو ممکن انجام دهد. وی که به نظریه‌ی رشد گیاه‌وار کودکان اعتقاد داشت، این طور نتیجه گرفت که عادات گرگی کامالا و آمالا، به نحوی مانع از بروز آزادانه‌ی خصایل انسانی آن‌ها می‌شود. سینگ احساس می‌کرد وظیفه دارد ( حداقل به دلایل مذهبی ) که این این دو دختر را از روش زندگی گرگ‌وارشان جدا کند و زمینه‌ی ظهور انسانیت دفن‌شده‌ی آنان را فراهم آورد. متأسفانه، پیش از آن که کار پژوهشی وی پیشرفت کند، دختر کوچکتر، آمالا، بیمار شد و جان داد. این واقعه، برای کامالا که تازه ترسش از انسان‌های دیگر و محیط پرورشگاه ریخته بود، ضربه‌ی مهلکی محسوب می‌شد. کامالا مدت زیادی عزا گرفت و سینگ، می‌ترسید او هم جانش را از دست بدهد. اما سرانجام کامالا بهبود یافت و سینگ برنامه‌ی بهبودی بیمار را آغاز کرد.
 

۸) دانیل، پسر بزی آند
تاریخ پیدا شدن : ۱۹۹۰
سن هنگام پیدا شدن : ۱۲
محل : آند، پرو
مدت زمان زندگی در طبیعت : ۸ سال
حیوانات : بزها
 

 
پسر بزی آند در سال ۱۹۹۰ در آند، پرو پیدا شد و گفته می‌شود که هشت سال توسط بزها بزرگ شده است. وی با خوردن شیر آن‌ها و تغذیه از ریشه‌ها و دانه‌ها زنده مانده بود. دانیل در طبیعت، و با مشخصه‌های بارز زندگی وحشی بزرگ شده بود.
او روی چهار دست و پا راه می‌رفت و دست‌ها و پاهایش آن‌قدر زخم شده‌بودند که سفت شده و برایش حکم سم را پیدا کرده بودند. وی می‌توانست با بزها ارتباط برقرار کند اما نتوانست زبان بشر را یاد بگیرد.
پسر بزی آند پس از پیدا شدن، توسط تیمی از دانشگاه پزشکی «کانزاس» تحت بررسی و آزمایش قرار گرفت. نام او را «دانیل» گذاشتند.
 

۷) پسر-آهوی کوهی سوریه‌ای
تاریخ پیدا شدن : ۱۹۴۶
سن هنگام پیدا شدن : تقریباً ۱۰
محل : صحرای سوریه
مدت زمان زندگی در طبیعت : ۹ سال
حیوانات : آهوان کوهی
 

پسری که حدوداً ۱۰ سال سن داشت در میان گله‌ای آهوان کوهی در صحرای سوریه پیدا شد. او را به کمک یک جیپ عراقی گرفتند، چون می‌توانست با سرعت ۵۰ کیلومتر در ساعت بدود. اگرچه وی به طرز وحشتناکی لاغر بود، اما می‌گفتند بسیار سالم و تندست است و عضلاتی پولادین دارد. این پسر را گرفتند و دست و پایش را بستند.
به گفته‌ی آرمن، پسر-آهوی کوهی سوریه‌ای در سال ۱۹۵۵ هنوز زنده بود و سعی کرده بود از وضعیت نامطلوبی که در آن زندانی شده بود، فرار کند. من احساسات شما را با بیان کارهایی که برای جلوگیری از این اقدام او انجام گرفت، جریحه‌دار نمی‌کنم.
آنچه که Magazine Life در تاریخ ۹ سپتامبر۱۹۴۶ نوشته بود، تا حد زیادی با گزارش‌های دیگر مطابقت دارد. گزارش می‌گوید یک ماه پیش، گروهی از شکارچیان، پسری پیدا کرده‌اند که وحشی و آزاد در میان گله‌ای از آهوان کوهی، در دشت سوریه می‌دویده است. گویا، وی، که در زمان پیدا شدن ۱۰ الی ۱۴ سال داشت، در کودکی به حال خود واگذاشته شده بود. بعد از پیدا شدن، او را به آسایشگاه بیماران روانی انتقال داده بودند. Sunday Express نیز گزارش مشابهی ارائه کرده، با این تفاوت که سرعت پسر را ۵۰ متر در ساعت قلمداد کرده است نه ۵۰ کیلومتر در ساعت.
 

۶) بلو، پسر شامپانزه‌ای نیجریه‌ای
تاریخ پیدا شدن : ۱۹۹۶
سن هنگام پیدا شدن : ۲
محل : نیجریه
مدت زمان زندگی در طبیعت : ۱ سال
حیوانات : شامپانزه‌ها
 

«بلو»، پسر شامپانزه‌ای نیجریه‌ای را هنگامی که دو سال داشت، در سال ۱۹۹۶ پیدا کردند. والدینش احتمالاً وی را که دچار معلولیت جسمی و ذهنی بود، در شش ماهگی رها کرده بودند، کاری که معمولاً چادرنشینان «فولانی»، ساکنان بخش عمده‌ای از منطقه‌ی «ساحل» در غرب آفریقا، با کودکان معلولشان انجام می‌دهند و امری عادی محسوب می‌شود.
بلو که گفته می‌شود توسط شامپانزه‌ها سرپرستی و بزرگ شده بود، میان یک خانواده‌ی شامپانزه، در ۱۵۰ کیلومتری جنوب «کانو» واقع در شمال نیجریه پیدا شد. زمانی که این ماجرا، شش سال بعد در سال ۲۰۰۲ به چند خبرگزاری رسید، بلو در خانه‌ی بی‌سرپرستان Tudun Maliki Torrey در کانو ساکن شده بود.
بلو، زمانی که تازه پیدا شده بود، مثل یک شامپانزه راه می‌رفت، او از پاهایش بهره می‌گرفت اما دست‌هایش را روی زمین می‌کشید. وی شب‌ها در خوابگاه به این سو و آن سو می‌پرید، بچه‌های دیگر را آشفته می‌کرد و همه چیز را پرت می‌کرد و می‌شکست. شش سال بعد، بلو بسیار آرام‌تر شده بود، اما همچنان مثل شامپانزه‌ها به این سو و آن سو می‌پرید، صداهای شامپانزه‌وار در می‌آورد و چند بار با مشت به سرش می‌زد. بلو در سال ۲۰۰۵ از دنیا رفت.
 

۵) جان سبونیا، میمون-پسر اوگاندایی
تاریخ پیدا شدن : ۱۹۹۱
سن هنگام پیدا شدن : ۶
محل : اوگاندا
مدت زمان زندگی در طبیعت : ۳ سال
حیوانات : میمون‌ها
 

«جان سبونیا» در اوایل دهه‌ی ۱۹۸۰ به دنیا آمده بود. وی بعد از مشاهده‌ی قتل مادرش به دست پدر خودش، از خانه فرار کرده بود ( احتمالاً در آن زمان حدود سه سال داشته ). باور عام و پذیرفته بر این است که میمون‌های سبز آفریقایی (green African vervet monkeys) حداقل تا اندازه‌ای مراقبت از او را در جنگل بر عهده گرفته‌اند. جان، در سال ۱۹۹۱، وقتی در درختی پنهان شده بود، توسط یک زن یا دختر قبیله ( به نام میلی ) پیدا شد. «میلی» با اهالی روستا بازگشت و در این مورد، نه تنها خود جان در برابر اسیر شدن مقاومت کرد- چیزی که معمولاً اتفاق می‌افتد- بلکه خانواده‌ای که سرپرستی‌اش را بر عهده گرفته بودند نیز، با پرتاب چوب به سمت روستاییان، به دفاع از او برآمدند.
گزارشات اولیه حاکی است که تمام بدن جان با موهایی موسوم به هایپرتریکوسیس پوشیده شده بود. در مدفوع وی، کرم‌هایی به طول نیم متر وجود داشت. وقتی او را گرفتند و تمیزش کردند، معلوم شد تمام تنش پر از شکاف و خراش است و زانوهایش به دلیل چهار دست و پا راه رفتن، زخمی است. هویت جان سبولینا در همین زمان مشخص شد. میلی، جان را به «پل و مولی واسوا»، مدیران یک مؤسسه‌ی خیریه، سپرد.  جان در ابتدا نمی‌توانست حرف بزند یا گریه کند اما بعدها یاد گرفت صحبت کند. این بدان معناست که وی پیش از زندگی در طبیعت، تا حدی حرف زدن را یاد گرفته بود.
او حالا نه تنها حرف می‌زند، بلکه آواز نیز می‌خواند و همراه گروه کر کودکان «مروارید آفریقا» به سفر می‌رود. بی‌بی‌سی، مستندی از ماجرای جان ساخت به نام «گواه زنده» (Living Proof). این مستند در ۱۳ اکتبر ۱۹۹۹ به نمایش درآمد.
 

۴) ترایان کالدارار، پسر سگی رومانیایی
تاریخ پیدا شدن : ۲۰۰۲
سن هنگام پیدا شدن : ۷
محل : براشوف، رومانی
مدت زمان زندگی در طبیعت : ۳ سال
حیوانات : سگ‌ها
 

 
«ترایان کالدارار»، پسری رومانیایی بود که سه سال، دور از خانواده‌اش، یک زندگی وحشی در پیش گرفته بود. گفته می‌شود او به دلیل خشونت‌های خانوادگی، خانه‌اش را ترک کرده بود. مادرش، «لینا کالدارار»، گفت که پسرش را دوست می‌داشته، اما همسرش مرد خشنی بوده و همواره لینا را کتک می‌زده. وقتی او ترایان را گم کرد، بسیار آزرده‌خاطر شد و این امید را در خود پرورش داد که شاید خانواده‌ی دیگری، سرپرستی ترایان را بر عهده گرفته‌اند. او گفت : «وقتی فرار کردم، ارتباطم با ترایان قطع شد، با این حال، سعی کردم او را پس بگیرم. هر کاری کردم، او ( پدر ترایان ) اجازه نداد بچه‌ام را پس بگیرم. او گفت بچه مال خودش است».
اگرچه ترایان کالدارار وقتی پیدا شد، هفت ساله بود، اما جسم یک بچه‌ی سه ساله را داشت. او نمی‌توانست صحبت کند، لخت بود و در یک جعبه‌ی مقوایی پوشیده با پلی‌اتیلن زندگی می‌کرد. وی از نرمی استخوان شدیدی رنج می‌برد، زخم‌های عفونی داشت و جریان خونش احتمالاً به دلیل سرمازدگی، بسیار ضعیف بود. به اعتقاد دکترها، امکان نداشت ترایان به تنهایی زنده مانده باشد. آنان این طور نتیجه گرفتند که تعداد زیادی از سگ‌های ولگرد حومه‌ی شهر ترانسیلوانیا به او یاری رسانده‌اند. وقتی ترایان پیدا شد، جسد سگی در کنارش بود که ظاهراً وی از آن تغذیه می‌کرده.
ترایان کالدارار، بعد از آن ‌که اتومبیل یک چوپان به نام «مونالسکو یوان» از کار افتاد، پیدا شد. آقای یوان مجبور شده بود پیاده از مرتع خود بازگردد. در این زمان او کودک را پیدا کرده، به پلیس خبر داده بود. پلیس کمی بعد ترایان را گرفت. ترایان همچون یک شامپانزه راه می‌رفت و خوابیدن زیر تخت را به خوابیدن روی آن ترجیح می‌داد. به گزارش دکتر «مرسیا فلوریا»: «او را در وضعیتی حیوانی یافته بودند و حرکات او نیز حیوان‌گونه است. این شواهد نشان می‌دهند که وی در یک محیط اجتماعی رشد نیافته. وی در نبود غذا، بسیار آشفته می‌شود. در تمام مدت به دنبال غذاست. وی بعد از خوردن غذا می‌خوابد».
 

۳) راچام پنگینگ، دختر جنگل کامبوج
تاریخ پیدا شدن : ۲۰۰۷
سن هنگام پیدا شدن : ۲۹
محل : جنگل کامبوج
مدت زمان زندگی در طبیعت : ۱۹ سال
حیوانات : حیوانات مختلف
 

 
دختر جنگل کامبوج، زنی کامبوجی است که در ۱۳ ژانویه‌ی ۲۰۰۷، در جنگل «ایالت راتانکیری» پیدا شد. خانواده‌ای در یک روستای نزدیک به محل، ادعا کردند که این زن، دختر آن‌ها، «راچام پنگینگ» است که ۲۹ یا ۳۰ سال دارد (متولد ۱۹۷۹) و ۱۸ یا ۱۹ سال پیش ناپدید شده. ماجرای راچام، به عنوان یک کودک وحشی که سال‌های زیادی از عمر خود را در جنگل گذرانده است، پوشش خبری وسیعی داشت.
راچام، پس از آن که در ۱۳ ژانویه‌ی ۲۰۰۷، ژولیده، لخت و وحشت‌زده، در جنگل‌های انبوه ایالت راتانکیری واقع در دورترین نقطه‌ی شمال شرقی کامبوج پیدا شد، مورد توجه بین‌المللی قرار گرفت. وقتی یک روستایی متوجه شد از غذای موجود در جعبه‌ی ناهار خبری نیست، آن ناحیه را تحت نظر گرفت، چشمش به این زن افتاد و چند تن از دوستانش را برای گرفتن او گرد آورد.
پدر راچام، افسر پلیس، کسور لو لانگ، او را از روی زخمی که روی پشتش داشت شناسایی کرد. وی اظهار داشت راچام پنگینگ در سن ۸ سالگی، هنگامی که همراه خواهر شش ساله‌اش، گله‌ی گاوها را هدایت می‌کرد، ناپدید شده بود (خواهرش نیز همین‌طور). یک هفته بعد از پیدا شدن، راچام در تطبیق خود با زندگی متمدن، دچار مشکل شد. به گزارش پلیس محلی، او تنها می‌توانست سه کلمه بگوید : «پدر»، «مادر» و «شکم‌درد». یک روانشناس اسپانیایی که این دختر را دیده بود، گفت او «می‌تواند چند کلمه بگوید و با دیدن بازی‌هایی که در آن‌ها آیینه و اسباب‌بازی‌هایی به شکل حیوانات وجود دارد، لبخند می‌زند» اما راچام هرگز به زبانی که قابل درک باشد، صحبت نکرد. او هنگام گرسنگی و تشنگی، به دهانش اشاره می‌کرد و ترجیح می‌داد به جای این‌که به صورت قائم قدم بردارد، روی چهار دست و پا راه برود. خانواده‌ی راچام مجبور بودند تمام مدت مراقبش باشند تا به جنگل فرار نکند. راچام پنگینگ بارها سعی کرده بود به جنگل بازگردد. مادرش مرتب ناچار بود لباس‌های راچام را را تنش کند زیرا او می‌خواست آن‌ها را از تنش بیرون بیاورد. بر اساس اظهارات یکی خبرنگار از «گاردین»، خانواده‌ی راچام، مراقبت فراوانی از وی به عمل می‌آوردند و این زن غمگین و بی‌توجه می‌نمود، هرچند شب‌ها بی‌قرار می‌شد. در ماه مه ۲۰۱۰، راچام پگینگ به جنگل فرار کرد. علی‌رغم جست و جوها، کسی نتوانسته او را پیدا کند.
 

2) پسر پرنده‌ای روسی
تاریخ پیدا شدن : ۲۰۰۸
سن هنگام پیدا شدن : ۷
محل : ولگوگراد، روسیه
مدت زمان زندگی در طبیعت : ۷ سال
حیوانات : پرندگان
 

در سال ۲۰۰۸، مددکاران روسی، یک «پسر پرنده‌ای» پیدا کردند، که مادرش او را در لانه‌ی پرندگان بزرگ کرده بود. این پسر تنها می‌توانست از طریق جیک جیک کردن ارتباط برقرار کند. به گفته‌ی مقامات، این بچه‌ی وانهاده‌شده را در یک آپارتمان کوچک دو اتاقه در حالی یافته بودند که با قفس‌هایی پر از پرنده، غذای پرندگان و مدفوع آنان، احاطه شده بود.
به گزارش روزنامه‌ی روسی «پراودا» پسر پرنده‌ای از زبان انسانی چیزی نمی‌فهمید و با جیک جیک کردن و تکان دادن بازوانش، ارتباط برقرار می‌کرد. فعال اجتماعی، «گالینا ولسکایا»، که در نجات کودک از خانه‌اش در «کروسکی»، ولگوگراد، شرکت داشت، اظهار کرد مادر ۳۱ ساله‌ی این پسر، با او همچون سایر حیواناتش رفتار می‌کرده و هرگز با وی سخن نمی‌گفته. خانم ولسکایا گفت: «وقتی با او حرف می‌زنیم، جیک جیک می‌کند».
مقامات روسی اعلام کردند که کودک از لحاظ جسمی آسیبی ندیده است اما از «سندروم ماگلی» رنج می‌برد و قادر به برقراری ارتباط عادی با انسان‌ها نیست. نام این سندروم، از شخصیت «کتاب جنگل» گرفته شده؛ ماگلی در این داستان، پسربچه‌ای است که توسط حیوانات وحشی بزرگ می‌شود.
پراودا این گونه نوشت: «(مادر وی) از پرندگان خانگی نگهداری می‌کرد و به پرندگان وحشی غذا می‌داد. هرگز نه پسرک را زده بود و نه بدون غذا رهایش کرده بود، اما هیچ وقت با او صحبت نکرده بود. این پرندگان بودند که با وی ارتباط برقرار کرده، زبان پرنده‌ای یادش داده‌اند. او فقط جیک‌جیک می‌کند و وقتی می‌فهمد کسی منظورش را متوجه نشده، دست‌هایش را مثل پرنده‌ها تکان می‌دهد». این مادر، بعد از آن‌ که پسرک پیدا شد، یک فرم رضایت امضا کرد. براساس این فرم، وی باید کودکش را آزاد می‌کرد تا تحت مراقبت قرار گیرد. گزارش‌ها حاکی از آن هستند که پسر پرنده‌ای موقتاً به یک آسایشگاه روانی منتقل شده بود، اما بعد از مدت کوتاهی، او را به مرکز مراقبت‌های روانپزشکی فرستاده‌ بودند.
 

۱) اکسانا مالایا، دختر سگی اوکراینی
تاریخ پیدا شدن : ۱۹۹۱
سن هنگام پیدا شدن : ۸
محل : بلاگوشچنکا، اوکراین
مدت زمان زندگی در طبیعت : ۵ سال
حیوانات : سگ‌ها
 

«اوکسانا مالای» نه یک کودک وحشی بود، نه یک کودک محبوس، بلکه کودکی بود وانهاده، که بیشتر دوران طفولیت خود را از ۳ تا ۸ سالگی، در لانه‌ی سگ‌ها، پشت باغچه‌ی خانه‌ی خانوادگی خود در «نوایا بلاگوشچنکا»، اوکراین، گذرانده بود، هر چند، گاهی به خانه می‌آمد و والدین الکلی و اهمال‌گر خویش را ملاقات می‌کرد.
والدین دائم‌الخمر اکسانا، نمی‌توانستند از او نگهداری کنند و به همین دلیل اکسانا در سه سالگی از خانه‌اش تبعید شد. آنان در منطقه‌ای فقیرنشین زندگی می‌کردند و سگ‌های وحشی بسیاری در آن خیابان‌ها پرسه می‌زدند. اکسانا در یک کپر، که محل زندگی این سگ‌ها بود و پشت خانه‌اش قرار داشت، پناه جست. وی تحت مراقبت سگ‌ها قرار گرفت و حرکات و رفتارهای آنان را آموخت. رابطه‌ی اکسانا با سگ‌ها آن‌قدر قوی بود که وقتی مقامات برای نجاتش آمدند، در ابتدا توسط سگ‌ها رانده شدند. اعمال و صداهای او، تقلیدی از سرپرستانش بود. دختر سگی خرناس می‌کشید، پارس می‌کرد، روی چهار دست و پا راه می‌رفت، مثل یک سگ وحشی قوز می‌کرد، پیش از خوردن غذا آن را بو می‌کشید و دارای حواس بسیار قوی بینایی، شنوایی و بویایی بود. وقتی اکسانا را نجاتش دادند، او تنها کلمات «بله» و خیر» را می‌دانست.
اکسانا، بعد از پیدا شدن، کسب مهارت‌های عادی اجتماعی و عاطفی انسانی را دشوار یافت. وی، محروم از هرگونه محرک اجتماعی و فکری، تنها، از حمایت عاطفی سگ‌های همراهش برخوردار گشته بود. از آن‌جایی که اکسانا در محیط اجتماعی از زبان استفاده نکرده بود، وی در بهبود مهارت‌های زبانی با مشکل مواجه می‌شد.
اوکسانا در سال ۲۰۱۰، ۲۶ ساله است. او در محل نگهداری معلولین ذهنی نگهداری می‌شود و در مراقبت از گاوهای مزرعه‌ی کلینیک کمک می‌کند. وی گفته است وقتی کنار سگ‌هاست، از همیشه خوشحال‌تر است.

برج خیالی 2 روح سرگردان در خانه قدیمی

وطن امروز : 2 مرد برای اینکه خانه پیرزن همسایه را به چنگ آورند به طراحی نقشه وحشتناکی دست زدند. ارواح سرگردان تا یک قدمی آرزویشان رسیده بودند تا اینکه وسوسه شدند و دست به سرقت زدند.

چندی پیش پیرزن تنهایی که «صدف» نام دارد و 72 ساله است به همراه نوه‌اش به دادسرای رسالت رفت و ادعای عجیبی را پیش روی بازپرس قرار داد. صدف گفت: «از 2 ماه پیش جن‌ها و ارواح راحتم نمی‌گذارند، گاهی صدایی مشابه زمزمه‌های شوهر خدابیامرزم می‌شنوم، پنجره‌های خانه قدیمی‌ام به طور ناگهانی باز می‌شوند. حتی یک‌بار روحی دیدم که حرکت می‌کرد و گاهی به سمت من برمی‌گشت». پیرزن تنها افزود: «یک سال پیش شوهرم به خاطر بیماری سرطان مرد و من تنها شدم. بچه‌هایم پرستاری گرفتند که او دوام نیاورد و رفت، تنها ماندم و از بچه‌ها خواستم گاهی به من سر بزنند و اگر کاری را نمی‌توانم انجام بدهم کمکم کنند. راحت بودم تا اینکه از 2 ماه پیش اتفاقات عجیبی در خانه‌ام رخ داد. چراغ‌های خانه به خودی‌خود روشن و خاموش می‌شد. وقتی به بچه‌هایم گفتم با بی‌اعتنایی شنیدم مرا خرافاتی می‌دانند اما راست می‌گفتم. صداهایی با من حرف می‌زدند. یکبار شنیدم روح شوهرم است. حتی چند سوال پرسیدم که دیدم چیزی نمی‌داند و فهمیدم من سر کار هستم اما این صداها بودند و من هر لحظه بیشتر وحشت می‌کردم. یکبار روحی دیدم که شبیه فیلم‌ها بود. پارچه‌ای سفیدرنگ با 2 سوراخ به جای چشم. خیلی ترسیدم، همزمان با آن روح صدایی نیز از اتاق عقبی آمد. آنجا که رفتم دیدم در همه کمدها باز است. ناگهان چراغ‌ها خاموش و روشن شدند و من از ترس به اتاقم رفتم. داخل رختخواب شدم و سرم را زیر پتو گذاشتم. وقتی همه جا آرام شد از جا بلند شدم و هیچ چیزی ندیدم، آن خانه یادگاری شوهرم است و حتی اگر هر شب روح و جن می‌دیدم آنجا را نمی‌فروختم. البته اصرار مزاحمان شبانه‌ام بود که می‌گفتند بفروش و برو!!!» صدف ادامه داد: «باور کرده بودم که روح و جن من را رها نخواهند کرد. البته نزد جن‌گیر هم رفتم و کارهای عجیب و غریبی هم انجام دادم اما نتیجه نداد. به بچه‌هایم چیزی نگفتم. ترسیدم بهانه کنند و خانه را بفروشند یا تصور کنند دیوانه شده‌ام. در همان خانه ماندم، گاهی شب‌ها خبری از روح و جن نبود و راحت می‌خوابیدم تا اینکه دیشب باز روح آمد و وقتی رفت دیدم انگشتر طلای قدیمی‌ام دزدیده شده است. چون می‌دانم روح و جن دزدی نمی‌کنند فهمیدم یک نقشه است و تصمیم گرفتم شکایت کنم». بازپرس پرونده که می‌دید پیرزن در دام یک گروه آشنا افتاده است، دستور داد تیمی از پلیس پرده از راز این روح‌ها بردارد.

ماموران ابتدا به تحقیق بین بچه‌های پیرزن پرداختند و با فرضیه اینکه آنان به دنبال فروش خانه قدیمی پدر هستند، همه بررسی‌ها را روی آ‌نان متمرکز کردند و پی بردند هیچ‌کدام راضی به فروش خانه نیستند. همزمان با تجسس‌های پلیسی، پیرزن در تماس‌هایی ادعا کرد باز روح‌ها به خانه‌اش آمده‌اند تا اینکه ماموران به صورت غیرمحسوس در خانه پیرزن کمین کردند. سومین شب بود که صدای پایی در بالکن شنیده شد. ماموران از کمین بیرون آمدند و هنوز ثانیه‌ای نگذشته بود که همه چراغ‌ها روشن شد و 2 مرد جوان که پارچه‌ای سفید در دست داشتند، دستانشان را به نشانه تسلیم بالا بردند. پیرزن با دیدن آن دو مرد با حیرت هر دو را شناخت، مردان «حمید» و «اکبر» از همسایه‌های آنان بودند. هر دو داستان‌های عجیبی داشتند، حمید گفت: «من و دوستم قصد داشتیم خانه پیرزن را بخریم و با کوبیدن آن و خانه‌های خودمان که در 2 طرف این خانه است برج بسازیم. چون شنیده بودیم پیرزن به هیچ قیمتی حاضر نیست خانه را بفروشد، نقشه کشیدیم. چون از پشت‌بام خانه‌هایمان به اینجا راه داشتیم شبانه می‌آمدیم و پیرزن را می‌ترساندیم، قصد داشتیم چند روز دیگر پیشنهاد خرید خانه را بدهیم که امشب لو رفتیم». وی که نمی‌دانست اکبر انگشتر قدیمی را دزدیده است، گفت: «نمی‌دانم چرا پیرزن شکایت کرد. او در 2 ماه گذشته می‌توانست چنین کاری کند و حالا واقعا برای من یک معما شده است». اکبر که از برداشتن انگشتر قدیمی پشیمان است، وی گفت: «من دزد نیستم. درآمد خوبی دارم و شخصیت اجتماعی‌ام بالاست. وقتی شب‌ها به اینجا می‌آمدیم خیلی اشیای باارزشی می‌دیدیم و بی‌خیال می‌شدیم اما انگشتر مرا فریب داد». بنا به این گزارش، هر دو مرد با سپردن وثیقه آزاد شده‌اند تا پس از صدور کیفرخواست در دادگاه جزایی عمومی تهران محاکمه شوند.

نیروی دریایی آمریکا ۱۳ ملوان ایرانی را از دست دزدان دریایی آزاد کرد

ارتش آمریکا عکس‌هایی از کشتی ماهیگیری ایرانی در کنار ناوشکن آمریکایی منتشر کرده است

 ملوانان آزاد شده به احتمال زياد بلوچستانی هستند نه ايرانی!

وزارت دفاع آمریکا می گوید که نیروی دریایی این کشور دیروز پنجشنبه ۵ ژانویه (۱۵ دی)، ۱۳ ملوان ایرانی و شناور آنها را که به وسیله دزدان دریایی به گروگان گرفته شده بودند، آزاد کرده است.

به گزارش پنتاگن، یکی از کشتی های ناوگروهی که ناوهواپیما بر یو اس اس جان سی اسنتنیس به آن تعلق دارد این ملوانان را در دریای عرب نجات داده و آنها روانه ایران شده اند.

نیروی دریایی آمریکا همچنین ۱۵ دزد دریایی که احتمال می رود همگی سومالیایی هستند را دستگیر و به این ناوهواپیما بر منتقل کرده است.

ناوهواپیمابر استنیس، جز ناوگان دریایی آمریکا در خلیج فارس است که برای پشتیبانی عملیات نظامیان آمریکایی در افغانستان، به دریای عرب رفته است.

سرلشکر صالحی، فرمانده کل ارتش ایران به این ناو هشدار داده است که به خلیج فارس برنگردد.

گزارش نیروی دریایی ارتش آمریکا حاکی از آن است که یکی از هلیکوپترهای ناوشکن یواس‌اس کید حدود ساعت ۱۲:۳۰ بعدازظهر دیروز به وقت محلی، یک قایق مشکوک را دید که کنار یک کشتی ماهیگری با پرچم ایران توقف کرده بود.

این هلیکوپتر همزمان پیامی از کشتی ایرانی دریافت کرد مبنی بر اینکه کشتی توسط دزدان دریایی توقیف شده است.

پس از بازرسی کشتی مشخص شد که ۱۵ مظنون به دزدی دریایی ۱۳ سرنشین شناور ایرانی را به گروگان گرفته بودند.

سرنشینان کشتی ایرانی به نظامیان آمریکایی گفته اند که این کشتی از چند هفته پیش در اختیار دزدان دریایی بوده و آنها از این کشتی به عنوان کشتی مادر در عملیات خود در خلیج فارس استفاده می کردند.

جاش اشمینکی، یکی از مأموران واحد تحقیقات جنایی نیروی دریایی آمریکا گفته است که کشتی ایرانی از حدود ۴۵-۴۰ روز پیش توسط دزدان دریایی توقیف شده بود و سرنشینان آن به گروگان گرفته شده بودند. آنها جیره ناچیزی دریافت می کردند و ما معتقدیم که بر خلاف میلشان مجبور به همکاری با دزدان دریایی شده بودند".

او گفت که سرنشینان کشتی ایرانی شرایط بسیار دشواری را سپری کرده بودند و ارتش آمریکا به آنها آب، غذا و خدمات پزشکی داده است: "تمام تلاش خودمان را کردیم تا با آنها با مهربانی و احترام رفتار کنیم".

به گفته آقای اشمینکی، کاپیتان کشتی ایرانی از آنها صمیمانه تشکر کرده است.

در مدارس و دانشگاههای ایران, بجای فارسی و ترکی ، به انگلیسی تحصیل کنیم -- حسن راشدی

از: بای بک، صدای یک ملت

بعضی از همکشوریهای فارس زبان که می خواهند ژست دموکرات بودن بر خود بگیرند ، در برابر خواست منطقی و حقوق اولیه و ابتدایی ترکها در کشور در مورد تحصیل به زبان ترکی در مدارس و دانشگاهها می گویند : چرا شما مسئله زبان را اینقدر بزرگ می کنید ، دنیای مدرن امروز دنیای اطلاعات است و دنیا به دهکده جهانی تبدیل شده است و زبان انگلیسی در حال تبدیل شدن به زبان همگانی و کل مردم دنیاست ، لذا نه تنها مطرح کردن تحصیل و تدریس به زبان ترکی در ایران برگشت به عقب است ، حتی طولی نخواهد کشید که زبان فارسی هم جای خودرا به انگلیسی در کشور خواهد داد .

البته ما هم از گفته های افرادی که چنین ژست دموکراتیک بر خود می گیرند استقبال کرده می گوئیم : ما هم با فکر شما کاملا موافق هستیم ، ما هم می خواهیم همپای دنیای مدرن به سوی ترقی برویم و از تک زبانی شدن دنیا استقبال می کنیم ؛ لذا ما آماده ایم در ایران بجای تحصیل به زبان فارسی که کاربرد آن تنها در میان بخشی از مردم ایران و بخشی از افغانستان است و حتی برای ارتباط نوشتاری با مردم کشور تاجیکستان باید الفبای روسی را یاد گرفت و فارسی را با الفبای روسی ( سریلیک ) نوشت (۱) ، زبان بین المللی انگلیسی را جایگزین زبان فارسی جهت تحصیل در کلیه سطوح مدارس و دانشگاهها کنیم و از اول ابتدایی گرفته تا پایان دانشگاه همه ملل و اقوام ایرانی چه فارس و چه غیر فارس و در تمام استانها به زبان انگلیسی تحصیل کنیم که از چندین جهت به نفع می باشد :

۱ – با تحصیل به زبان انگلیسی از ابتدایی تا پایان دانشگاه که زبان بین المللی و تکنولوژی است یک کودک کلاس سومی هم به راحتی می تواند زبان کامپیوتر را متوجه شود و با استفاده بهینه از کامپیوتر ، دانش خودرا در سطح بین المللی افزایش خواهد داد

۲ – هزینه و وقت اضافی نیاز به آموزش زبان انگلیسی در مقاطع تحصیلی دبیرستان و دانشگاه از بین خواهد رفت ؛ ‌همچنین برای دستیابی به تکنولوژی مدرن و تحقیق و ارتباط بین المللی نیاز به آموزش زبان انگلیسی در آموزشگاههای خصوصی نخواهد بود

۳ – مسئله تبعیض زبانی و فرهنگی در کشور خودبخود حل خواهد شد و دیگر هیچ ملت و قومی بخاطر رسمی بودن زبانش در کشور خودرا برتر و بالاتر از دیگری نخواهد دانست و آن دیگری هم بخاطر عدم تحصیل به زبان خود در مدارس و دانشگاهها، احساس نفرت به زبان و قوم حاکم نخواهد کرد و همه مردم در استانها و مناطق خود ، به زبان مردم خویش و در مناطق غیر همزبان کشور به زبان رسمی و بین المللی انگلیسی ارتباط برقرار خواهند کرد و دوستی و روابط برادرانه و احترام متقابل در بین مردم کشور حاکم خواهد شد

۴ – نیازی به ” فرهنگستان زبان و ادب فارسی ” عریض و طویل با آنهمه بودجه و هزینه نخواهد بود تا واژه های نوساز نتراشیده و گوشخراشی چون : آذرخش چنگالی ، آتش سپاری در گور ، بسامد کشند ، بستک آغازگر ، برهان متناهی مبنا ، بی هنجاری بوگه ، بیخ دسته و …. (۲) را جایگزین لغات و کلمات جا افتاده بین المللی کنند و تازه برای توضیح معانی واژه های نوساز هم، مجبور شوند لغتنامه دیگری به زبان فارسی تدوین کنند !!

۵ – با رسمی و سراسری شدن زبان انگلیسی در کلیه مقاطع تحصیلی در ایران ، ملیتهای غیر فارس ، بخصوص ترکان که دارای جمعیت اکثریت نسبی در ایران هستند انتظار رسمی و سرتاسری شدن زبانشان در کشور و تحصیل به زبان خودرا نخواهند داشت و بدین صورت موضوع مبارزه برای احقاق حقوق زبانی و فرهنگی هم از بین خواهد رفت و در کشور آرامش روانی کامل در بین اقشار مختلف جامعه برقرار خواهد شد .

۶ – با اجرایی شدن این برنامه ، همه ملل و اقوام کشور از حقوق مساوی در تحصیل برخوردار خواهند شد ، چرا که دیگر همه مردم ساکن در ایران به زبانی غیر از زبان مادری خود که زبان بین المللی و مهم هم است تحصیل خواهند کرد و هیچ قوم و ملتی به خاطر حاکمیت زبانش در کلیه زمینه های تحصیلی و رسانه ای و مطبوعاتی در کشور به عنوان زبان رسمی و برتر ، برخود نخواهد بالید و خودرا برتر و بالاتر از بقیه نخواهد دانست و آن دیگری هم به علت غیر رسمی بودن و عدم امکان تحصیل به زبان خود در کشور ، احساس غربت و بیگانگی در زادگاه و وطن خود و نفرت از زبان حاکم نخواهد کرد .
اگر چنین طرحی پیاده شود ما از آن استقبال می کنیم
ولی طرفداران زبان حاکم بر کشور آیا راضی خواهند شد امتیاز تحصیل به زبان مادری را از دست داده و بجای آن به زبان المللی تحصیل کنند ؟!

اگر آنها با اینهمه امتیاز تحصیل به زبان بین المللی ، راضی به تحصیل به غیر از زبان مادری خود نشوند حتی اگر منجر به عقب ماندن از علوم و تکنولوژی پیشرفته روز جهان باشد پس کدام عامل و امتیاز می تواند ترکان را که اکثریت نسبی جمعیت کشور را تشکیل می دهند راضی کند که از حق تحصیل به زبان مادری خود که می تواند پیشرفتهای تحصیلی قابل توجهی را به آنها به ارمغان آورد بگذرند و به زبانی تحصیل کنند که این زبان از کمترین امتیاز زبان بین المللی هم برخوردار نیست و از نظر زبانشناختی هم تقریبا هیچ قرابت و نزدیکی با زبان ترکی ندارد و از ریشه و پایه با هم متفاوت هستند و ترکان برای یادگیری آن و تحصیل تخصصهای مختلف از طریق آن با مشکلات عدیده ای مواجه می شوند که بر اثر همین فاصله ها و تفاوتها از غافله پیشرفت تحصیلی عقب می مانند و در جامعه فاصله معناداری بین فارسی زبانان که به زبان مادری خود تحصیل می کنند با ترکانی که مجبور هستند به زبان غیر مادری تحصیل کنند بوجود می آید !

با توجه به آنچه که گفته شد آیا ملیتهای غیر فار س ایران با توجه به نسبت جمعیتشان در ایران ، بخصوص ترکان با جمعیت چند ده میلیونی خود حق ندارند به اندازه فارسها از زبان و فرهنگ خود بهره ای بگیرند و به زبان خود در مدارس و دانشگاهها تحصیل کنند و استعداد خودرا در شکوفا کردن زبان و فرهنگ مادری خویش بکار گیرند ؟
فرزندان خانواده های غیر فارس زبان ، بخصوص فرزندان خانواده های ترک که ساختار زبانشان با فارسی تفاوت اساسی دارد بخاطر تفاوت زبانی در کلاس درس دچار مشکل عدیده ای هستند ؛ چنین کودکانی به علت عدم انطباق محیط زبانی خانواده با محیط زبانی کلاس درس ، محیط مدرسه را بیگانه با خود حس می کنند و دچار سردرگمی و انزوا می شوند !

یادگیری درس در کلاس نیز برای چنین دانش آموزانی مشکلات خاص خودرا دارد ، فرزند خانواده ترک زبان مجبور است برای یاد گیری کلمه ساده ” سو ” به فارسی ، که از زمان شناخت خود و پدر و مادر ، روزانه چندین بار با این مایع حیات بخش در منزل و محیط زندگی سر و کار دارد ، این کلمه مانوس را با واژه ای جایگزین کند که هیچگونه انسیتی با آن ندارد و او برای باسواد شدن ، ‌مجبور است از این به بعد این مایع را به نام دیگری بشناسد و بعد از کلنجار رفتن با این جایگزینی باید بخاطر بسپارد که این کلمه جدیدی که یاد گرفته و با قرار گرفتن دو حرف ” آ” و ” ب ” در کنار هم ” آب ” می شود همان چیزی است که او و پدر و مادرش در طول عمر ۶ – ۷ ساله خود همواره به آن ” سو ” گفته اند!

راستی این ” آب “ی که در مدرسه به او تحمیل شده می تواند همان ” سو ” ی خنک و گوارایی باشد که او در گرمای تابستان از دست مادر مهربان و دلسوزش گرفته و نوشیده است ؟

این ” آب ” به جای ” سو ” شبیه نامادری بد اخلاقی است که در زمان نبود مادر مهربان ، مجبور هستی آنرا تحمل کنی !
همین یکی – دوماه پیش بود یکی از همشهریهای ساکن در گـئرمی ( زادگاه من و شهر کوچکی در استان اردبیل ) واقعیت تلخ و ملموسی را از زبان فرزند خردسال و به کلاس اول دبستان رفته اش برایم تعریف کرد ، او میگفت : دختر کوچکم که امسال برای کلاس اول ابتدایی ثبت نام کرده ام یک روز گریه کنان از مدرسه به خانه برگشت ؛ وقتی علت را پرسیدم در حالی که گریه می کرد گفت :

“بیزیم معلّیم ” آلما ” نی الینده توتوب دئییر بو ” شیب ” دی ! ”
( معلم ما ” آلما ” را به دست گرفته میگوید این شیب است !) ؛ طفلکی ” سیب ” را هم ” شیب ” می گفت !!
این حس برای کودکان فارس زبان و برای کسانی که پدر و مادرشان فارس زبان بوده و به زبان فارسی هم تحصیل کرده اند هرگز درک شدنی نیست !

کودک ۷ ساله فارس زبان که برای اولین بار قدم به محیط مدرسه می گذارد ، زبان و فضای مدرسه را کاملا منطبق با محیط خانواده می بیند ، او آنچه در کتاب می بیند همان است که تا به حال دیده و شنیده و زبان کتاب ، زبان ناآشنا و غریبی برای او نیست ، کودک فارس زبان برای یادگیری کلمه ” آب ” کافی است حرف ” آ ” و ” ب ” را یاد بگیرد و و این دو حرف را در کنار هم بگذارد ، این کلمه همان مایعی است که او هر روز با آن سر و کار دارد .
در حالی که برای یادگیری و خواندن و نوشتن کلمه ” آب ” در مدرسه توسط فرزند ترک زبان ، که وی آنرا به نام ” سو ” می شناسد باید دو برابر فرزند فارس زبان استعداد خودرا بکار اندازد و دو برابر وی وقت بگذارد تا این کلمه را جایگزین کلمه آشنای ” سو ” کند و سپس آنرا بخاطر بسپارد و بخواند و بنویسد.

در حقیقت فرزند ترک زبان در مدرسه، هر روز با روبرو شدن با یک کلمه جدید فارسی ، با کشف و معمای جدیدی روبرو است و این کودک معصوم باید هر روز کشف جدیدش را جایگزین داشته های آشنای قبلی اش کند و با ذهن خود کلنجار رود تا در وطن و شهر و روستای خود حق سواددار شدن را داشته باشد !
در مدت زمانی که کودک ۷ ساله ترک با ذهن خودش برای کشفیات جدید در کش و قوس است کودک فارس زبان که این ناشناخته ها را در دو سالگی کشف کرده و پشت سر گذاشته با سرعت تمام در حال پیمودن راه هموار درس و پبشرفت است و این فاصله تا پایان دانشگاه ادامه داشته و موجب عقب ماندن فرزندان غیر فارس از غافله تحصیل علم و پیشرفت در مراحل مختلف کار و زندگی است .

این قسمت ، تنها مقایسه پیشرفت در کسب علم و دستیابی به موقعیتهای مادی زندگی است ، در مسائل معنوی که فاجعه آمیز است و فرزند فارس زبان همیشه خودرا یک سر و گردن برتر و بالاتر از فرزندان غیر فارس تصور می کند چرا که زبان او زبان کتاب ، زبان علم و تحصیل است و زبان بقیه اگر نام زبان بر آنها بتوان گذاشت زبان محاوره و زبان آدمهای بیسوادی که اگر می خواهند علم یاد بگیرند باید زبان او را را یاد بگیرند و به زبان او تحصیل کنند ، چرا که او حق کاپیتالاسیون زبانی در کشور دارد و این حس برتری طلبی از بابت زبان ، تا آخر عمر یک فارس زبان ادامه پیدا می کند و او آنرا در کلیه شئون زندگی به کار می گیرد !
با چنین وضعیتی یک فارس زبان همیشه خودرا در موقعیت بالاتر می بیند و به غیر همزبان خود ، از بالا به پایین نگاه می کند ؛‌ از نظر وی هر کس زبان فارسی را بدون لهجه و مثل او صحبت کند حق شهروندی دارد ، ولی اگر کسی فارسی را بدون لهجه صحبت کند ولی مشخص شود پدر و مادر وی ترک و از شهرهای آذربایجان و یا از ترکان قشقایی ، ترکمن ، خراسان و اراک هستند از نظر او ، فقط ‌از حقوق شهروندی درجه دو برخوردار خواهد شد !

درست است در قانون اساسی و مدنی کشور ماده ای به نام شهروند درجه یک و درجه دو وجود ندارد و همه از حقوق مساوی برخوردار هستند ولی با امتیازاتی که به زبان فارسی در کشور و در مراحل مختلف داده می شود این نا عدالتی نانوشته را بر غیر فارس زبانان کشور تحمیل می کند .

شاید بعضی ها بگویند ، بهترین راه برای حل این معضل ، صحبت کردن به زبان فارسی با فرزندان از زمان کودکی و سن دو سالگی است ، اما همانطور که گفته شد حتی اگر فرزندان ترک ساکن در مناطق فارس زبان و یا هرجای دیگر فارسی را بدون لهجه هم صحبت کنند باز بخاطر زاده شدن در خانواده غیر فارس ، هرگز از گزند تحقیر و توهین در امان نبوده و بیشتر از شهروند درجه دو بودن حقوقی عایدشان نخواهد شد !

بخاطر داشته باشیم صحبت کردن به زبان غیر خودی با فرزندان خردسال ، و به معنای دیگر صحبت دو زبانه در خانواده ،‌ بدین معنی که پدر مادر با خودشان به زبانی ، و با فرزندان خردسالشان به زبان دیگری صحبت کنند کودکان را با بحران روحی – روانی و تزلزل شخصیتی مواجه می کند که عوارضش به مراتب بیشتر از مشکلات تحصیل به زبان غیر خودی در مدرسه است .
این دو گانگی زبانی ،‌ بخصوص در استانها و مناطقی که زبان اکثریت مردم و اجتماع غیر از زبانی است که به وسیله والدین بر کودک تحمیل می شود اثر روحی – روانی منفی جبران نا پذیری بر کودک دارد .

از طرفی ، کدام عقل و منطق حکم می کند در کشوری که اکثریت نسبی جمعیت آن به زبان ترکی صحبت می کنند و حق تحصیل به زبان خود از حقوق ابتدایی و خدادادی آن ملت است ، بجای برخورداری از این حقوق و تحصیل در مدارس و دانشگاها به زبان قانونمند ترکی خود ،‌ بر اثر فشار روانی حاکم بر جامعه ، زبان مادری خودرا به کناری نهاده و فرزندان خودرا در زبانی مستحیل کنند که از زمان حاکمیت رضاخان دیکتاتور از ۹۰ سال پیش به این سو بر جامعه چند زبانی و چند فرهنگی ایران تحمیل شده است !
نه تنها در کشورهای پیشرفته و مترقی ، حتی در کشورهای جهان سومی و به مراتب عقب مانده تر از ایران و همسایه دیوار به دیوار ایران چون عراق و افغانستان رسمیت و سراسری بودن دو زبان اکثریت در کشور و تحصیل در مقاطع مختلف تحصیلی به این زبانها از ابتدایی تا پایان دانشگاه و تحصیل به زبانهای دیگر اقوام اقلیت در استانها تا مقطع خاص چندین سال است اجرایی شده و از این بابت هیچگونه تنشی در بین ملل و اقوام این دو کشور بوجود نیامده ، بلکه آنچه که به عنوان اختلاف و نا امنی در این دو کشور در جریان است از بابت مسائل سیاسی و مذهبی است .

زبان و لهجه و فرهنگ هر ملتی نشانه هویت و موجودیت آن ملت و مورد احترام تمام انسانهای آزاده بر روی کره زمین جز نژادپرستان و راسیستهاست ، گریز از زبان ، فرهنگ و هویت واقعی خود و نمایش خود در جلد و لباس دیگری شایسته کسانی است که دارای شخصیت متزلزل بوده و قدرت دفاع از حقوق خدادادیشان را درخود نمی بینند .

دنیای امروز دنیای تعامل و شناخت حقوق انسانها و احترام متقابل است ؛ دیگر نمی شود با زور و اجبار و تحمیل ، و مطرح کردن تئوری زبان و نژاد برتر و تقسیم جامعه بر کلان فرهنگ و خرده فرهنگ ، شهروند درجه یک و درجه دو و پارسی مترقی و منزه و غیر پارسی عقب ماتده و پلشت صحبت از یکدلی و دوستی و برادری کرد ، در کشوری که حقوق مادی و معنوی همه ملل و اقوام آن با توجه به نسبت جمعیتشان محترم شمرده شوند و همه ملل و اقوام آن با داشتن زبان و نژاد رنگ و ….متفاوت دارای حقوق شناخته شده بین المللی باشند ، چه نیازی به داشتن تهمت تجزیه طلبی و یا استقلال دارند ، طبعا آنها اتحاد داوطلبانه و نشاط انگیز را در محیط دموکراتیک به داشتن استقلال دردسرزا و مخاطره آمیز ترجیح خواهند داد .

حسن راشدی
اول دی ماه ۱۳۹۰
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
(۱) در تاجیکستان زبان تاجیکی ( فارسی ) را با حروف روسی یعنی سیریلیک می نویسند

(۲) واژه های ساخته شده در ” فرهنگستان زبان و ادب فارسی ” به ریاست دکتر غلامعلی حداد عادل که از سال ۱۳۷۶ تا سال ۱۳۸۵ با کادر فعال خود تقریبا ۴۶۰۰۰ لغت جدید ساخته و در اختیار رادیو تلویزیون و رسانه های گروهی دیگر گذاشته است واژهای این دفتر در جلسه مورخ ۳۱ /۱ /۱۳۸۸ شورای فرهنگستان زبان و ادب فارسی برای مدت سه سال تصویب شده و به تایید رئیس جمهور دکتر محمود احمدی نژاد رسیده است ، در فرهنگستان زبان و ادب فارسی ” تعداد ۲۸۴ نفر در گروهای مختلف واژه سازی فعالیت کرده اند ( و احتمالا هنوز هم مشغول فعالیت هستند) ، در پیش گفتار دفتر ششم منتشر شده از طرف فرهنگستان چنین آمده است :
با انتشار این دفتر که دفتر ششمین مجموعه واژه های مصوب فرهنگستان زبان و ادب فارسی است مجموعه دیگری از لغات مصوب فرهنگستان در اختیار فارسی زبانان قرار می گیرد . فرهنگستان زبان و ادب فارسی طی مدتی نزدیک به بیست سال در عرصه واژه گزینی به مجوعه ای از اصول و قواعد و ضوابط و نرم افزار های مناسب دست یافته و توانسته است دانشی چند رشته ای به نام ” واژه گزینی ” در ایران ایجاد کند . در سالهای اخیر فرهنگستان با همکاری انجمنهای علمی و صاحبنظران ، دایره واژه گزینی را از محدوده درون فرهنگستان فراتر برده و این وظیفه را به شیوه ” برون سپاری ” [ این واژه از واژه های تازه ساز فرهنگستان است !!] بر دوش گروهای علمی فعال در بخشهای مختلف جامعه نهاده است . تنها از این راه است که می توان به پدید آمدن یک نهضت ملی فراگیر برای پاسداری از زبان فارسی در برابر هجوم واژه های بیگانه امیدوار بود ، جا دارد از تلاش همه استادان و کارشناسانی که با مشارکت در واژه گزینی در انتخاب واژه های فارسی این دفتر سهیم بوده اند سپاسگزاری کنم ،چنانکه جا دارد از مدیریت و تلاش استاد محترم دکتر حسن حبیبی ، ریاست سابق فرهنگستان و نیز از همکاران سختکوش خود در گروه واژه گزینی فرهنگستان ، به ویژه سرکار خانم نسرین پرویزی تشکر نمایم .
غلامعلی حداد عادل
رئیس فرهنگستان زبان و ادب فارسی و مدیر گروه واژه گزینی
اردیبهشت ۱۳۸۸

تعدادی از واژه های ساخته شده توسط فرهنگستان :
۱ – آزمون زهش ۲ – آذرخش چنگالی ۳- آخوری تراورس ۴- برون پوسه ۵- بسامد کشند ۶ – برهان متناهی مبنا ۷ – بستک آغازگر ۸ – بویه روگاه ۹ – بیخ خرک ۱۰ – بیخ دسته ۱۱- بی هنجاری هم ایستایی ۱۲- بی هنجاری بوگه ۱۳ – آرا گیاه ۱۴ – آب بارش شو

ناکو، ترو: پیر ، کهنه و عقب مانده --- دائی، عمو و خاله: مدرن و پیشرفته!؟

خ که دلم ریخت چون برادرزاده ام مرا "ناکو" صدا کرد! نمیدانم مگر پیر شده ام که بالاچ جان مرا ناکوخطاب کرد؟ . مثل اینکه واقعا پیر شده ام. نه اینجوری نیست! این بچه ها هنوز متوجه نیستند که من پیر نیستم. آخه قربونتون برم بالاچ جان عزیز دلم، مرا "ناکو" نگو- به من "عمو" بگو. مثل اینکه دیگر دارد بدتر میشود چون خواهرزاده کوچکم مرا "کاکا"صدا میزند هانی جان من دائی ات هستم. نمیخواهم ار این به بعد به من ناکو بگوئی ها... من البته تنها نیستم شنیدم که طفلکی خواهر کوچکم را هم "ترو" صدا کردند. آخه فدای اون چشاتون برم مگه عمه ناز نازی شما و خاله مهربونتون پیر شده که او را "ترو" صدا می زنید. طفلکی فکرمیکنه که پیرزن شده و ناراحت میشه. به من قول بدهید که از این به بعد مثل بچه های خوب کلمات خوبی چون عمو و خاله و دائی و داداش و آبجی به کار ببرید. آفرین به شما...


خوانندگان عزیز بلوچی نام و نشان- حتما شما هم موضوعاتی نظیر این را شنیده اید. البته در این میان من نوعی مقصر نیستم. فقط می خواهم به این امر بیندیشید که چرا اینگونه است. مگر نه این است که ناکو همان عمو و دائی است و ترو همان خاله و عمه. چه اشکالی دارد که کما فی السابق مثل بزرگترهایمان کلمات و عبارات زبان شیرین بلوچی را به کار ببریم؟ آیا حیف نیست که عبارات پارسی و اردو عربی و انگلیسی را جایگزین عبارات، نامها و اصطلاحات زبان مادری مان کنیم؟



دوستان و برادران و خواهران عزیزم- من نمیگویم که بلوچی از دیگر زبانها بهتر و بالاتر است، اما بایستی این اعتماد به نفس را داشته باشیم که خودمان را از مردم و زبانهای دیگر کمتر ندانیم. در عین حال، نبایستی نسبت به فراگیری زبانهای دیگر همچون فارسی و اردو و عربی و انگلیسی و دیگر زبانها تعصب داشته باشیم. البته لازم است که آن زبانها را یاد بگیریم. اگر کلمات تکنیکی خاصی در بلوچی نداشته باشیم حتما و بدون تعصب از آن زبانها عاریه بگیریم. اما از زمانیکه بلوچ و بلوچی بوده است ما همیشه "ناکو" و "ترو" و "برات/ براس" داشته ایم و وظیفه ماست که بدون تعصب از این کلمات و نسبتها استفاده کنیم و به فرزندانمان خاطرنشان سازیم که این نسبتها و عبارات نغز و شیرین بلوچی را به کار گیرند. چه بخواهیم وچه نخواهیم ما "بلوچ" هستیم و نباید خجالت بکشیم. بر عکس، بر آن باشیم که نه تنها دیگر زبانها را بخوانیم و یاد بگیریم، بلکه در یادگیری و غنا وشکو فائی فرهنگ و زبان بلوچی تا حد توانمان عمل کنیم. از مسئولین امر هم بخواهیم که این امرمهم را جدی بگیرند، چون نابودی یک زبان در واقع مرگ یک ملت است. کاربرد و رشد زبان بلوچی نه تنها واپسگرائی نیست، بلکه عین شکوفائی و پیشرفت است.


http://farhan2010.blogfa.com/post-661.aspx

Two more bullet riddled bodies found, Two Bugti tribesmen killed by Pakistani security forces

Occupied Balochistan: The Pakistan military’s kill and dump policy continues in Balochistan unabated. Despite the tall claims of Pakistani parliament that 2012 will be the year of peace in Balochistan, the notorious ISI, MI and FC are continuously violating human rights of the Baloch people. At least five bullet-riddled bodies of abducted Baloch activists have been recovered from different areas in last five days of 2012. 

Sources from Balochistan reported that two more brutally tortured bullet riddled bodies of abducted Baloch were found from Windar and Dera Allahyar towns of Balochistan. 

The first body was found on Tuesday night in Windar area of District Lasbela. There were visible bullet and torture wound on victim’s head and face. Later, the police shifted body in local hospital, where his identity ascertained by a chit found from his pocket as Mohammad Murad s/o Abdul Lateef, a resident of Alahabad in industrial town of Hub, Balochistan. 

Separately another bullet riddled body of an enforced-disappeared Baloch was found from Dera Allahyar. The victim identified as Abdul Sattar Bugti. Police sources confirmed that he was reported as abducted from last few days.

Pakistan’s military has adopted a new fashion of kill and dump policy in Balochistan. The score of bullet riddled bodies now reaches to 370. According to recent report released by the Baloch National Voice (BNV) 297 bullet riddled bodies of abducted Baloch youths were found in year 2011.The military seems to continue it secret dirty was in Balochistan in 2012 as well. Despite comprehensive reports from some International Human Rights Organisation and several years of protest of the families the victims of Pakistan state terrorism, the UN, EU and other international powers have failed to take any bold actions against Pakistan so far. 

However, some recent reports and documentaries on International media suggest that Pakistan's dirty side is now exposed to the international community. The international powers, especially the US and NATO forces seems to have had enough of Pakistan’s double standards, are now looking for alternative ways to continue their fight against “what they call global terrorism”. The Baloch have time and again said that Pakistan is breeding the global extremism and should not be allowed to continue it ravage any longer. 

Dera Bugti: The reports are coming from mineral rich area of Dera Bugti that Pakistani military killed two Baloch farmers. According to the initial reports, the Pakistan’s paramilitary force FC opened indiscriminate firing on a group of men working in their farmland in Sangseela area of Dera Bugti. 

As a result of wanton firing two men were seriously wounded who later succumbed to their injuries. The victims belonged to the Qasmani clan of Bugti tribe and they were identified as Shambo Qasmani Bugti and Ghabru Qasmani Bugti. Family sources reported that both men were farmers and had no affiliation with any political or militant organisation. 

Courtesy: BalochJohd, additions by BalochWarna 

Baluchistan: Gas pipeline explosion enforces 36-hour closure of CNG stations across Pakistan

Another strike at the main gas pipeline by the Baloch freedom fighters resulted suspension of gas to CNG stations for 36 hours in most parts of Sindh and Baluchistan. The explosion in pipeline was reported near Jafarabad in Baluchistan on Wednesday, causing the closure of CNG stations from 8 p.m. for 36 hours.

The incident will certainly affect a number of industrial and domestic consumers of the region to a significant degree. Managing director of Sui Southern Gas Company (SSGC), Zuhair Siddiqui, cited that he expects to repair the damaged portion of the pipeline in the next 24 hours to ensure supply of gas to the users.

The incident disrupted the fortnightly gas load management schedule of the SSGC that was decided after negotiations with the CNG dealers and other stakeholders.

As a result long lines of vehicles were seen at gas stations across the city, causing gridlock at many choking points.

The damaged 18-inch diameter pipeline was supplying 114 million cubic feet per day (MMCFD) of natural gas to the Sui Southern Gas Company.

An SSGC spokesperson said a serious incident of insurgency occurred at 1.30am on Tuesday-Wednesday night near Khudadad Jakhrani village in Jafarabad district.

As a result, the 18-inch diameter high pressure gas pipeline was blown up. The incident was caused by an explosive device, creating an eight to 10 feet deep-hole and ruptured nearly 50-foot-long pipeline in a tract of wet muddy land. 

“SSGC is trying its best to manage the smooth and uninterrupted gas supply to the customers of Baluchistan, who are combating highly chilly weather nowadays,” said the spokesperson.

For managing the load of gas to the consumers, SSGC has decided to close down the CNG stations in its franchised areas in Sindh and Baluchistan. It is expected that the supply to CNG stations will resume on 8 a.m. on Friday. 

More on GAS crisis: http://www.newspakistan.pk/tag/gas/

Balochistan freedom struggle worsens gas crisis in Pakistan:http://pakobserver.net/detailnews.asp?id=133804

KARACHI: CNG stations in Sindh and Balochistan have been shut for 36 hours beginning at 8pm on Wednesday after suspected militants blew up a main pipeline near Jafarabad in Balochistan in the small hours of the day: http://www.dawn.com/2012/01/05/36-hou ... after-pipeline-blast.html

http://www.balochwarna.com/modules/news/article.php?storyid=3412