Long live free and united Balochistan

Long live free and united Balochistan

Search This Blog

Translate

مصر در سال ۲۰۱۱: نوشته‌های وبلاگی و فیس‌بوکی که سرنوشت‌ساز شدند


اولین اعلان تجمع در میدان تحریر در یک صفحه‌ی فیس‌بوکی کلید 

خورد که ۶ ماه قبل در اعتراض به کشتن یک فعال اینترنتی راه‌اندازی شده بود. در آستانه‌ سالگرد انقلاب مصر کاربران اینترنتی هم‌چنان تاثیر پررنگی در تحولات کشور دارند.


سال ۲۰۱۱ با تصاویر حضور گسترده‌ی مردم در خیابان‌ها برای اعتراض و تصاویر شعف‌زده‌ی انقلابیون در مصر و تونس شروع شد. جرقه‌ی انقلاب تونس در آخرین ماه‌های سال ۲۰۱۰ میلادی زده شد، اولین ماه میلادی سال ۲۰۱۱ اما شاهد جوش و خروش انقلابیون مصر و اولین اعلام حضور‌ گسترده‌ی آن‌ها در میدان تحریر شهر قاهره بود.

ابزارهای آنلاین و شبکه‌های اجتماعی، در انقلاب مصر نیز همچون بسیاری دیگر از حرکت‌های سیاسی و اجتماعی و انقلاب‌های سال‌های اخیر، نقش مهمی داشتند. هماهنگی‌ها برای اولین تجمع اعتراضی علیه رژیم بشار اسد، در یک صفحه‌ی فیس‌بوکی صورت گرفت و شهروند-خبرنگارها و دوربین‌های تلفن‌های همراه و شناسه‌های کاربری «توئیتر» و «فیس‌بوک» آن‌ها نقش چشمگیری در گزارش رویدادهای مصر داشت.
مصر یکی از کشورهایی است که صدها هزار وبلاگ‌نویس دارد و وبلاگ‌نویس‌های این کشور، سهم بالایی در تولید محتوای کاربرمحور در وب عرب زبان دارند. در آستانه‌ی اولین سالگرد انقلاب مصر، بعضی از مهم‌ترین، خبرسازترین و کلیدی‌ترین فعالیت‌های آنلاین و نوشته‌های وبلاگی و توئیت‌های کاربران مصر را که در پیشبرد انقلاب موثر بود، مرور می‌کنیم.
«ما همه خالد سعید هستیم»
ششم ماه ژوئن  ۲۰۱۰،  در کافی نتی کوچک در شهر اسکندریه، خالد سعید ۲۸ ساله بازداشت شد. خالد سعید می‌خواست ویدیویی را که فساد مالی پلیس مصر و رشوه‌گیری آن‌ها را نشان می‌داد در سایت «یوتیوب» منتشر کند. ماموران جلوی چشم مشتریان کافی نت خالد سعید را به شدت کتک زدند. همان شب خالد سعید در اثر جراحات وارده در بازداشت‌گاه پلیس جان داد و مرگ او جرقه‌ی خشمی شد که شش ماه بعد در خیابان‌های اسکندریه و قاهره و دیگر شهرهای مصر جلوه‌گر شد.
وائل غنیم، مدیر مصری جوان شرکت «گوگل» در دوبی صفحه‌ای با نام «ما همه خالد سعید هستیم» را در «فیس‌بوک» به راه انداخت و نوشت:« خالد سعید حالا به نمادی برای همه‌ی مصریان که رویای دیدن کشورشان بدون شکنجه، خشونت و بدرفتاری را دارند تبدیل شده است.»
صدها هزار کاربر این صفحه را لایک زده و شش ماه بعد، صفحه‌ی «ما همه خالد سعید هستیم» و ادمین‌های صفحه بودند که اولین تجمع اعتراضی در میدان تحریر را هماهنگ کرده و از مردم خواستند در اعتراض به ظلم و دیکتاتوری در مصر و با الهام از موفقیت مردم تونس، به خیابان‌‌ها بریزند.











صفحه‌ی «ما همه خالد سعید هستیم» که در دو نسخه‌ی عربی و انگلیسی به‌روز می‌شود، هنوز هم یکی از مهم‌ترین منابع کسب‌ خبر و فراخوان‌های تجمع‌های اعتراضی در میدان تحریر شهر قاهره است.
جمله‌ای که مایکل نبیل را روانه‌ی زندان کرد
مایکل نبیل، وبلاگ‌نویس مصری هفتم مارس ۲۰۱۱، خشمگین از خشونت نیروهای پلیس که یک ماه بعد از پیروزی انقلاب در میدان تحریر به مردم حمله برده و با گاز اشک‌آور و باتوم سعی در متفرق کردن معترضان داشتند نوشت: «ارتش و مردم هیچ‌وقت دست در دست هم و کنار یکدیگر نیستند.» همین جمله، مایکل نبیل را روانه‌ی زندان کرد و او اولین فردی شد که در مصر بعد از انقلاب به دلیل انتقاد و اظهار عقیده بازداشت شد.
نبیل در این پست وبلاگ خود مثال‌های عینی و متعددی از خشونت و بدرفتاری ارتش در روزهای بعد از پیروزی انقلاب نوشته و گفته بود خود شاهد بوده که چطور پلیس با باتوم و گاز اشک‌آور و اسپری فلفل به معترضان حمله می‌برد و به آن‌ها توهین می‌کند. مایکل نبیل گفته بود بسیاری از مردم براین باورند که ارتش کنار مردم است و از اعتراضات آن‌ها پشتیبانی کرده است، اما حقیقت این است که ارتش نهادی سرکوب‌گر است و در نهایت هیچ‌وقت طرف مردم را نمی‌گیرد.
این وبلاگ‌نویس مصری به دلیل این نوشته‌ی وبلاگی خود در دادگاه به اتهام «توهین به ارتش و نشر اکاذیب درباره‌ی این نهاد» به ۳ سال حبس محکوم شد. حکمی که در دادگاه تجدیدنظر به دوسال حبس تعزیری کاهش یافت.
مایکل نبیل در اعتراض به حکم دادگاه دست به اعتصاب غذا زد، نه خبر دادگاه و حکم او و نه اعتصاب غذایش چندان توجه‌ی رسانه‌های جهانی و وبلاگ‌نویسان را جلب نکرد. وبلاگ‌نویس‌های مصری می‌گویند در طی سال‌های وبلاگ‌نویسی‌اش، او همیشه نظرات مناقشه‌برانگیزی مطرح کرده و دوست دارد خلاف جریان آب شنا کند.

***ACHTUNG: Bild nich für Flash-Galerie verwenden!!!***








اما چه کاربران مصری با مایک نبیل موافق باشد چه مخالف، بازداشت و محکومیت او سرآغاز رفتار غیردموکراتیکی بود که دولت تازه‌ی مصر با وبلاگ‌نویس‌ها و فعالان اینترنتی در پیش گرفت و با آنها صرفا به دلیل آن‌چه نوشته‌اند،  برخورد قضایی شدیدی کرد.

نوشته‌ای که دغدغه‌های روشنفکرانه را به باد انتقاد گرفت 

در ماه ژوئن ۲۰۱۱ که بحث‌های رفراندوم برای بازنویسی قانون اساسی مصر بالا گرفته بود، عده‌ای معتقد بودند که ابتدا باید انتخابات پارلمانی را برگزار کرد و پارلمان تازه، قانون اساسی تازه‌ی کشور را بنویسد. در مقابل اما عده‌ای می‌گفتند که اول باید کمیته‌ی تدوین قانون اساسی تشکیل شود و بعد از تدوین پیش‌نویس، انتخابات برگزار شود.
محمد ابوالغیت، وبلاگ‌نویس مصری در همین زمان پستی جنجالی نوشت که هفته‌ها واکنش و اظهارنظرهای مختلف کاربران اینترنتی را به دنبال داشت و پای این اظهارات به رسانه‌های کشور نیز کشیده شد. او این همه بحث که آیا اول انتخابات اولویت دارد یا تدوین قانون اساسی، دغدغه‌هایی «از سر شکم‌سیری و روشنفکرانه» توصیف کرد و نوشت واقعیت این است که اکثر مردمی که در جریان انقلاب شرکت کردند، اصلا به این بحث‌های «نخبه‌گرایانه» علاقه‌ای ندارند و دغدغه‌شان از انقلاب هم مسایل دیگری بود. او مدعی است مردم به خیابان‌ها آمده و انقلاب کردند تا شرایط زندگی‌شان بهبود پیدا کند و به دنبال خیلی از دغدغه‌های روشنفکرانه نبوده و نیستند.
محمد ابوالغیت این نگاه که طبقه‌ی متوسط و تحصیل‌کرده‌ی مصر بانی اصلی انقلاب بود را هم به چالش کشیده و مدعی بود که مشاهدات او از تظاهرات‌ها و مردم حاضر در تجمع کاملا خلاف این ادعا و نگاه است و عمده‌ی تظاهرکنندگان از قشر کم‌درآمد و کم ‌سواد مصر بوده‌اند. او با انتقاد از بحث‌های فراوان که آیا تدوین قانون اساسی اولویت دارد یا انتخابات مجلس، نوشته بود: «مردم فقیر هستند که اولویت دارند عوضی‌ها!»
او در نوشته‌ی جنجالی خود عکس برخی از کشته‌شدگان تظاهرات‌های مصر را منتشر کرد و درباره‌ی پیشینه‌ی خانوادگی آن‌ها نوشت که اکثر آنها از قشر کم‌درآمد مصر هستند و گفت آن‌ها  برای نان به خیابان آمدند، دغدغه‌هایشان آزادی بیان نخبگان نبود. چند ماه بعد از این نوشته، هنوز واکنش و بحث بر سر این ادعای محمد ابوالغیث ادامه دارد و کاربران موافق و مخالف با هیجان و خشم به یکدیگر می‌تازند.
وبلاگ‌نویسی که برهنه شد تا اعتراض کند 
علیا ماجده المهدی، دختر ۲۰ ساله‌ای که وبلاگ «یادداشت‌های دختر یک انقلاب» را می‌نویسد با انتشار عکس‌های برهنه‌ی خود در وبلاگش در اعتراض به جامعه‌ی مردسالار و زن ستیز و نگاه جنسی به زنان در مصر، جنجالی را موجب شد که هنوز ادامه دارد.
اقدام این وبلاگ‌نویس بیشتر از هر خبر وبلاگی دیگر مربوط به مصر در رسانه‌های جهانی بازتاب داشت و واکنش‌های شدید در مخالفت و یا حمایت از او را در جامعه‌ی مصر و جهان عرب به دنبال داشت.
زنان بسیاری در کشورهای دیگر جهان، از اسرائیل گرفته تا آلمان در حمایت از او و در اعتراض به زن‌ستیزی، عکس‌های برهنه‌ی خود را در صفحه‌های اینترنتی منتشر کردند. روزنامه‌ی اینترنتی انگلیسی‌زبان «مصری الیوم» در توئیتی نوشت که خبر مربوط به اقدام اعتراضی علیا، بیش از هر مطلب دیگری در تاریخ این روزنامه‌ی پربیننده‌ی مصری خوانده شد و بنا به گفته‌ی سایت «صداهای جهانی»، شهروندان بسیاری در مصر که هرگز در زندگی‌شان وبلاگ نخوانده‌اند یا از اینترنت استفاده نکرده‌اند به کافی نت‌ها رفتند تا عکس‌های برهنه‌ی او در وبلاگش را ببینند.
فرناز سیفی
تحریریه: مصطفی ملکان

 
 

دادستان زاهدان علیه یك نشریه محلی اعلام جرم كرد


یك مسوول آگاه از اعلام جرم دادستان عمومی و انقلاب زاهدان به عنوان مدعی العموم علیه یك نشریه محلی خبر داد.
وی روز سه شنبه اظهار داشت: پرونده این نشریه و اتهام مدیر مسوول آن جهت بررسی بیشتر به یكی از شعب دادسرای عمومی و انقلاب زاهدان ارجاع شده است.

وی گفت: مطالب تحریك آمیز این نشریه علیه قومیتها مورد اعتراض برخی اقشار مردمی واقع شده بود كه بر این اساس و مطابق قانون علیه مدیر مسوول آن به اتهام تشویش اذهان عمومی و تحریك قومیتها و مذاهب اعلام جرم شده است.

وی به پایگاههای اینترنتی و نشریات محلی هشدار داد از درج مطالب جنجالی و تفرقه آمیز كه موجب التهاب فضای رسانه ای سیستان و بلوچستان می شود، پرهیز كنند.

این مسوول در دستگاه قضایی سیستان و بلوچستان گفت: رهنمودهای رهبر معظم انقلاب و صراحت قانون در رعایت انسجام و وحدت ملی فصل الخطاب است .

غذاهای سنتی و لذیذ بلوچستان

لیستی از غذاهای مشهور بلوچستان بهمراه روش تهیه و موارد مصرف آن 

۱- نام خوراکی: بانکلینک و برنج
نوع خوراکی: غذای روزانه

مواد اولیه: – باقلای تازه و سبز – برنج – روغن – پیاز

دستور تهیه: ابتدا باقلای سبز را بوسیله ی روغن تفت داده و بعد آن را به همراه برنج دم می کنند.

مناسبت مصرف: بیشتر در فصل بهار و برداشت باقلا مصرف می گردد.

۲- نام خوراکی: کُوهَل

نوع خوراکی: تنقلات

مواد اولیه: – باقلا سیاه

دستور تهیه: باقلای سیاه را در آب جوشانده و بعد از جداکردن پوسته، آن را مصرف می کنند.

مناسبت مصرف: مصرف این غذا زمان خاصی ندارد.

۳- نام خوراکی: گرده

نوع خوراکی: نان

مواد اولیه: – آرد گندم

دستور تهیه: آرد گندم را بصورت خمیری سفت درآورده و بصورت قرص های مساوی تقسیم می کنند. بعد تنور را خیلی داغ کرده تا خمیر را سریع بپزد. برخلاف لواش زغال ته تنور باید همواره داغ باشد.

مناسبت مصرف: همراه با غذای روزانه مصرف می گردد.

۴- نام خوراکی: دکّوُ

نوع خوراکی: نان

مواد اولیه: – آرد ذرت

دستور تهیه: آرد ذرت را خمیر کرده امّا بصورت خمیری که نه شُل باشد نه سفت. بعد آن را روی تابه می پزند.

مناسبت مصرف: مصرف این غذا زمان خاصی ندارد.

۵- نام خوراکی: ماهیگ پَچ

نوع خوراکی: غذا

مواد اولیه: – ماهی کوچک رودخانه ای – آرد گندم

دستور تهیه: آرد گندم را خمیر کرده و همه ی آن را پهن می کنند. خمیر را به دو قسمت مساوی تقسیم می کنند و ماهی کوچک رودخانه ای را بوسیله برگ سبز درخت خرمای روی آتش گذاشته تا کباب شود. بعد این ماهی ها را روی یک تکّه از خمیر گذاشته و تکه ی دیگر را روی آن می گذارند بعد آن را داخل تنور داغ گذاشته تا بپزد.

مناسبت مصرف: بیشتر در فصل های باران زا مصرف شده است.

۶- نام خوراکی: رهتو

نوع خوراکی: نان

مواد اولیه: – آرد ذرت – پیه

دستور تهیه: این نان برخلاف شلّو که آرد ذرت بصورت خمیری آبکی و شل می باشد خمیرش کمی سفت است و این خمیر را روی تابه به تنهایی یا همراه با ماهی شور می پزند. در بعضی مواقع آن را همراه با پیه می پزند.

مناسبت مصرف: بیشتر در فصل زمستان مصرف می گردد.

۷- نام خوراکی: تینی

نوع خوراکی: نان

مواد اولیه: – آرد گندم

دستور تهیه: آرد گندم بصورت خمیری آبکی و شل درآورده و آنرا بوسیله ی تابه با کف دست طوری می پزند که ضخامت آن خیلی کم و نازک باشد. دستور مصرف: این نان همواره با سوپ مرغ محلّی مصرف می شود.

مناسبت مصرف: بیشتر در هنگام بعد از زایمان مصرف می شود.

۸- نام خوراکی: گِلّدوُک (پُراتا)، که در منطقه ی سرحد چلبک می گویند

نوع خوراکی: کیک کوچک (نان برشته)

مواد اولیه: – شکر – روغن – آرد – زعفران – تخم مُرغ – هِل – جوش شیرین – خمیرمایه

دستور تهیه: ابتدا آرد را بصورت خمیر در می آورند بعد به آنها شکر مخلوط کرده و به آنها زعفران اضافه می کنند بعد به آنها تخم مرغ و هِل را اضافه کرده و همراه با جوش شیرین و خمیرمایه مخلوط می کنند. بعد آن را تا نیم ساعت گذاشته تا بصورت خمیر سفت یا آرد آماده درآید. بعد این خمیر را بوسیله روغن داغ که تقریباً زیاد هم می باشد می پزند تا مادامیکه به رنگ قهوه ای پررنگ درآیند داخل روغن می مانند.

مناسبت مصرف: بیشتر در ایام عروسی به عنوان شیرینی استفاده می شود.

۹- نام خوراکی: ورویی (اِشکری)

نوع خوراکی: نان

مواد اولیه: – آرد گندم – آب دس

دستور تهیه: آرد گندم را بصورت خمیری که خیلی شُل یا خیلی سفت نباشد، در می آورند بعد آن را روی تابه ای که بوسیله ی سه پایه روی زغال داغ قرار گرفته می گذارند. بعد از مدتی که پشت نان بوسیله تابه پخته شد تابه را برگردانده تا روی نان بوسیله ی زغال داغ پخته شود.

مناسبت مصرف: این غذا بیشتر در هنگام زمستان و در فصل های باران زا مصرف می شود.

۱۰- نام خوراکی: تاپَکی

نوع خوراکی: نان

مواد اولیه: – آرد ذرت – روغن حیوانی – دوغ یا شیرترش

دستور تهیه: آرد ذرت را خمیر کرده و روی سنگی که شبیه تابه می باشد بصورت نان می پزند. این نان را همراه با روغن حیوانی و شیرترش مصرف می کنند.

مناسبت مصرف: مصرف این غذا زمان خاصی ندارد.

۱۱- نام خوراکی: دست پچ

نوع خوراکی: نان

مواد اولیه: – آرد گندم

دستور تهیه: آرد گندم را ابتدا بصورت خمیری که نباید زیاد سفت و ترش باشد درآورده و آن را به قرص های مساوی تقسیم می کنند. بعد تنور را داغ کرده و زغال درون تنور به اندازه ی کافی و زیاد نباشد تا روی نان را نسوزاند.

مناسبت مصرف: همواره به همراه غذای روزانه مصرف می گردد.

۱۲- نام خوراکی: سیسرِک

نوع خوراکی: نان

مواد اولیه: – آرد گندم – آب – شکر – روغن

دستور تهیه: آرد گندم را خمیر کرده و آن را بصورت خمیر شُل و آبکی در می آورند بعد آن را بوسیله ی تابه بصورت نان می پزند و در حین پختن به آن شکر اضافه می کنند.

مناسبت مصرف: این غذا در هنگام عروسی و زایمان مصرف می شود.

۱۳- نام خوراکی: پُناریک

نوع خوراکی: نان

مواد اولیه: – آرد گندم

دستور تهیه: آرد گندم را خمیر کرده و می گذارند تا کمی سفت شود. ماسه های شسته رودخانه ای را بوسیله ی آتش داغ می کنند. بعد خمیر را پهن کرده و روی ماسه های داغ می گذارند بعد روی آن را توسط ماسه های داغ که کنار گذاشته ایم می پوشانیم و روی این ماسه ها را زغال یا آتش می گذارند تا خمیر کاملاً بپزد و بصورت نان دربیاید.

مناسبت مصرف: این غذا بیشتر در مسافرت ها مصرف می گردد.

۱۴- نام خوراکی: تلانتَلو

نوع خوراکی: نان

مواد اولیه: – آرد گندم

دستور تهیه: آرد را خمیر کرده و آن را بصورت تکه های متوسط در می آورند و بعد آن را بوسیله ی نان پز پهن می کنند و بعد روی تکه ی پهن شده روغن ریخته و تکه دیگر را روی آن پهن می کنند و آن را تابه می پزند.

مناسبت مصرف: این غذا بیشتر هنگام عروسی مصرف می گردد.

۱۵- نام خوراکی: شلّو نوع خوراکی: نان مواد اولیه: – آرد ذرت

دستور تهیه: آرد ذرت را بصورت خمیری شل و آبکی درآورده و آن را بوسیله ی ملاقه روی تابه بصورت دوایر متحدالمرکزی درآورده و می پزند.

دستور مصرف: این نان بیشتر همراه با غذاهایی از قبیل کشک بلوچی، ماهیگ سورین و …، بصورت گرم مصرف می گردد.

مناسبت مصرف: بیشتر در فصل های سرما و باران زا مصرف می گردد.

۱۶- نام خوراکی: تینی

نوع خوراکی: نان

مواد اولیه: – آرد گندم

دستور تهیه: آرد گندم بصورت خمیری آبکی و شل درآورده و آنرا بوسیله ی تابه با کف دست طوری می پزند که ضخامت آن خیلی کم و نازک باشد. دستور مصرف: این نان همواره با سوپ مرغ محلّی مصرف می شود.

مناسبت مصرف: بیشتر در هنگام بعد از زایمان مصرف می شود.

۱۷- نام خوراکی: کاوَک

نوع خوراکی: سبزیجات

مواد اولیه: – کاوک (نوعی سبزی) – انار دانه

دستور تهیه: کاوک را ابتدا خرد کرده و بعد آن را با روغن داغ می پزند. در بعضی موارد آن را با نان تافتون مخلوط می کنند.

مناسبت مصرف: مصرف این نوع سبزیجات زمان خاصی ندارد.

۱۸- نام خوراکی: حلواخرما

نوع خوراکی: شیرینی

مواد اولیه: – خرما مضافتی یا ربی – آرد – روغن

دستور تهیه: آرد را در روغن تفت می دهند و سپس خرما را مخلوط کرده و به هم می زنند تا بصورت حلوا در می آید.

مناسبت مصرف: پذیرایی ـ در زمستان روزهای ابری مصرف می کنند.

۱۹- نام خوراکی: حلوا مالیده (چنگال)

نوع خوراکی: شیرینی

مواد اولیه: – نان سریک (آرد گندم را خمیر کرده و بصورت کلفت روی تابه (تین) می گذارند) – کره ی محلی (نیمک) – خرما

دستور تهیه: خرما را با نان سیرک خرد شده مخلوط کرده و سپس کره ی محلی را در ظرف روی آتش آب کرده و داغ روی خرمای مالیده شده می ریزند آماده خوردن خواهد شد.

مناسبت مصرف: پذیرایی ـ بیشتر در فصل بهار که کره ی محلی فراوان است، درست می کنند.

۲۰- نام خوراکی: پندی و پس

نوع خوراکی: شیرینی

مواد اولیه: – خرما – آرد جو (پس) که از جوی تفت داده شده روی آتش درست می شود.

دستور تهیه: آرد مخصوص یعنی پس را با خرما مخلوط کرده و می خورند.

مناسبت مصرف: این شیرینی در تابستان مصرف می شود.

۲۱- نام خوراکی: حلوامَدر

نوع خوراکی: شیرینی

مواد اولیه: – خرما مضافتی – کره ی محلی (نیمک) – ذرت خرد شده

دستور تهیه: کره ی محلی را ذوب کرده و تفاله آن را در ظرفی گذاشته و ذرت خرد شده به آن اضافه می کنند و سپس خرما را اضافه نموده و مخلوط می کنند.

مناسبت مصرف: در فصل بهار که کره ی محلی زیاد می باشد.

۲۲- نام خوراکی: خرماترامَپن

نوع خوراکی: شرینی

مواد اولیه: – خرما – جو

دستور تهیه: جوییی که تازه زرد شده، خشک شده آرد می کنند سپس الک شده ی آن را با خرما مخلوط می کنند.

مناسبت مصرف: فصل تازه خوری جو

۲۳- نام خوراکی: عالم په ذر

نوع خوراکی: شیرینی

مواد اولیه: – آرد – روغن – خرما

دستور تهیه: آرد را در روغن تفت داده تا به رنگ طلایی شود و بصورت مایه رقیق روی خرما می ریزند.

مناسبت مصرف: پذیرایی

۲۴- نام خوراکی: حلوا شکری

نوع خوراکی: شیرینی

مواد اولیه: – آرد – روغن – شکر

دستور تهیه: آرد را در روغن تفت داده می شود شکر با آب مخلوط کرده و روی آرد کم کم اضافه نموده و مخلوط می کنند تا کمی سفت شود.

مناسبت مصرف: پذیرایی ـ مراسم عروسی.

۲۵- نام خوراکی: پندی ذرت

نوع خوراکی: شیرینی

مواد اولیه: – خرما – ذرت خرد شده خیلی ریز ولی آرد نیست.

دستور تهیه: خرما را با ذرت خیلی خرد شده مخلوط می کنند و بصورت گلوله به اندازه توپ کوچک درآورده.

مناسبت مصرف: مخصوص دانش آموزان ـ کشاورزان.

۲۶- نام خوراکی: دلَک

نوع خوراکی: غذای روزانه

مواد اولیه: – گندم

دستور تهیه: دانه های گندم را خرد کرده بعد آن را بصورت سوپ درست می کنند.

مناسبت مصرف: بیشتر در ایام سوگواری و محرم استفاده می شود.

۲۷- نام خوراکی: هَلیسَه

نوع خوراکی: غذای روزانه

مواد اولیه: – گندم – گوشت – پیه

دستور تهیه: ابتدا گندم را کوبیده تا پوست آن جدا شود. بعد آن را شسته و به همراه گوشت، پیه یا دُمبه با آب مخلوط کرده و می پزند تا بصورت سوپ غلیظ درآید.

مناسبت مصرف: بیشتر در ایام سوگواری و محرم و فصل زمستان مصرف می شود.

۲۸- نام خوراکی: آرتُو

نوع خوراکی: آبکی

مواد اولیه: – تاساپ (نوعی دارو که شامل ده داروی گیاهی پودر شده است، می باشد) – نبات – آرد – روغن حیوانی

دستور تهیه: ابتدا آرد را با روغن برشته می کنند بعد تاساپ را به آنها اضافه کرده و کمی آب را همراه با کمی نبات با آنها مخلوط می کنند. دستور مصرف: بیشتر هنگام صبحانه مصرف می گردد.

مناسبت مصرف: بعد از زایمان مصرف می گردد.

۲۹- نام خوراکی: مرغ محلی به همراه نان تینی

نوع خوراکی: غذای روزانه

مواد اولیه: – جوجه ی محلی – نان تینی – پیاز – روغن حیوانی

دستور تهیه: ابتدا پیاز را بوسیله روغن حیوانی تفت داده بعد جوجه ی محلی (اگر زرد رنگ باشد بهتر است) را که آماده است را با آنها مخلوط کرده و می پزند. بعد از پختن و آماده شدن غذا آن را به همراه نان تینی مصرف می کنند.

مناسبت مصرف: بعد از زایمان بیشتر مصرف می گردد.

۳۰- نام خوراکی: تَخلان

نوع خوراکی: غذای روزانه

مواد اولیه: – گندم – دُمبه

دستور تهیه: خوشه ی گندم نیمه زرد شده را جوشانده و آن را پهن می کنند تا خشک شود. خوشه ی خشک شده را بر روی زمین یا جسمی سخت می کوبند تا دانه ی گندم از بقیه جدا شود. بعد دانه های گندم را با هاون می کوبند تا بصورت تکه های خیلی خرد شده درآید. این تکه ها را همراه با دمبه یا پیه گوسفند مخلوط کرده و می پزند.

مناسبت مصرف: خوراک زنان تا ۶ روز بعد از زایمان.

۳۱- نام خوراکی: سَبزک

نوع خوراکی: غذای روزانه

مواد اولیه: – خوشه ی گندم

دستور تهیه: خوشه گندم سبز رسیده را ابتدا روی آتش گذاشته تا کمی برشته شود بعد آن را آویزان کرده تا کاملاً خشک شود بعد آن را به زمین کوبیده تا دانه ی گندم از بقیه جدا شود. دانه های گندم را خرد کرده و آن را بصورت سوپ درست می کنند.

دستور مصرف: بیشتر در هنگام سرماخوردگی و گلودرد مصرف می شود.

مناسبت مصرف: بیشتر در فصل زمستان و خوراک زنان بعد از زایمان.



http://samad2003.blogfa.com/post/65

«ارتباط اینترنت ایران با اینترنت جهانی قطع خواهد شد»

سخنگوی انجمن نظام صنفی رایانه‌ای ایران از راه‌اندازی قریب‌الوقوع شبکه ملی اینترنت خبر داد. با راه‌اندازی اینترانت، ارتباط اینترنت ایران با جهان قطع شده و کنترل فعالیت‌های کاربران شدیدتر خواهد شد.

سه‌شنبه ۱۳ دی ماه ۱۳۹۰، پیام کرباسی، سخنگوی انجمن نظام صنفی رایانه‌ای در گفت‌وگو با روزنامه «روزگار» اعلام کرده است که به زودی شبکه‌ی اینترنت ملی یا همان اینترانت در کشور راه‌اندازی شده و ارتباط ایران با اینترنت جهانی قطع خواهد شد.

کرباسی گفته است که با راه‌اندازی اینترنت ملی، سرعت اینترنت کاربران ایران تا دو مگابایت در ثانیه افزایش خواهد یافت و تایید کرده که دسترسی به برخی وب‌سایت‌های جهانی مسدود خواهد شد.

پیش از این در فروردین ماه سال جاری، مسئولان وزارت ارتباطات و فن‌آوری در بیانیه‌ای از راه‌اندازی اینترنت ملی خبر داده بودند. برخی خبرها حاکی از آن بود که حاکمیت قصد دارد طرح اینترنت ملی را در شهریورماه افتتاح کند که این خبر بعدتر از سوی مقامات مسئول تکذیب شد.


«پاکسازی» اینترنت

رضا تقی‌پور، وزیر ارتباطات و فن‌آوری ایران نیز در اسفندماه ۱۳۸۹ از تشکیل هسته‌های «اینترنت پاک» و «حلال سازی اینترنت» سخن گفته بود. تقی‌پور وعده داده بود این طرح به زودی اجرایی ‌شود و ابراز امیدواری کرده بود که جمهوری اسلامی ایران طرح «اینترنت پاک» را جهانی کرده و به دیگر کشورها نیز صادر کند. وزیر ارتباطات و فن‌آوری گفته بود که در اینترنت پاک، همه‌ی سایت‌های غیراخلاقی و ضد اسلام مسدود و دسترسی به آن‌ها غیرممکن خواهد بود.

رضا تقی‌پور، در سفر به کره جنوبی در تیرماه ۱۳۹۰ نیز از تبادل اطلاعات و مذاکرات برای همکاری در تاسیس شبکه ملی اینترنت در ایران خبر داده و گفته بود: «یکی از محورهای اصلی مذاکره ما با مقامات کره جنوبی تاسیس شبکه‌ی ملی اینترنت و تبادل تجربه در زمینه‌ی پهنای انتقال باند بود.»

وزیر ارتباطات و فن‌آوری گفته بود که وضعیت فعلی اینترنت برای جوامع «خطرناک» است و نیاز به بازتعریف دارد. او با بیان این‌که اینترنت نوعی ابزار اقتصادی است که در شرایط موجود برای «کسب و کارهای کثیف و غیراخلاقی» استفاده می‌شود، مدعی شده بود: «با تحقیق شبکه ملی اینترنت و زیرساخت‌هایی که با جدیت در حال آماده شدن است، می‌توان اینترنت پاک را به جهانیان معرفی و عرضه کرد.»


کاهش سرعت و اخلال در اینترنت کشور

گزارش‌های کاربران اینترنت در ایران حاکی از آن است که سرعت اینترنت در چندهفته‌ی گذشته با کاهش شدیدی روبرو شده و اخلال در سیستم اینترنتی کشور بار دیگر وب‌گردی را با چالش‌های جدی روبرو کرده است.

یک مقام مسئول در شورای نظام صنفی رایانه‌ای کشور که نخواسته نامش فاش شود به روزنامه «روزگار» گفته است که این اخلال و کندی سرعت در هفته‌های اخیر به دلیل آزمایش‌های لازم قبل از افتتاح طرح اینترنت ملی است و تایید کرده است که تا دو هفته‌ی دیگر اینترنت ملی در ایران شروع به کار خواهد کرد.

برخی از مقام‌های مسئول در وزارت ارتباطات و فن‌آوری متذکر شده‌اند که اینترنت ملی تا قبل از ۲۲ بهن ماه که سالروز پیروزی انقلاب اسلامی است، به راه خواهد افتاد.

با تاسیس اینترنت ملی، کنترل فعالیت‌های کاربران با جدیت و دقت بیشتری پیگری می‌شود و دسترسی به هر سایتی خارج از محدوده‌ی تعریف شده‌ی اینترانت، غیرممکن خواهد بود. مسئولان دولتی پیش از این تصریح کرده بودند که پس از قطع ارتباط با شبکه‌ی جهانی اینترنت و افتتاح اینترانت، محدودیت سرعت فعلی دراینترنت کشور نیز برداشته شده و پهنای باند افزایش چشمگیری خواهد یافت.


در هفته‌های اخیر سرعت اینترنت در ایران به حدی پایین آمده است که امکان دسترسی به سایت‌های فیلترشده برای بیشتر کاربران داخل کشور عملن غیرممکن شده است.


«مسدود کردن راه‌های تنفس مصنوعی فتنه‌گران»

همزمان با اعلام خبر افتتاح شبکه‌ی ملی اینترنت، محمدعلی جعفری، فرمانده کل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی نیز در گفت‌وگویی با خبرگزاری «مهر»، از برخورد شدیدتر سپاه با فعالیت‌های منتقدان و از جمله کاربران منتقد در فضای مجازی خبر داده است.

محمدعلی جعفری در این گفت‌وگو ادعا کرده که «فتنه‌گران انتخابات ۸۸» بار دیگر قصد «اخلال» در انتخابات پیش‌روی مجلس شورای اسلامی دارند و می‌خواهند از طریق فعالیت‌های غیرقانونی در شبکه‌های اجتماعی و فضای مجازی «فتنه» دیگری را رقم بزنند. فرمانده سپاه گفته است که این نهاد نظامی و امنیتی با هرگونه فعالیت مخالفان مقابله کرده و «راه تنفس مصنوعی فتنه‌گران در فضای انتخابات را مسدود خواهد کرد.»

چین که به پدر فیلترینگ و سانسور وب در جهان معروف است، پیش از این به دنیال اجرایی کردن طرح اینترانت ملی بود. برخی شواهد حاکی از آن است که ایhttp://www.dw-world.de/dw/article/0,,15642937,00.html?maca=per-rss-per-all-1491-rdfن کشور در طرح عظیم و پرهزینه‌ی اینترنت ملی به جمهوری اسلامی ایران کمک‌ کرده است.

سازمان‌های مدافع آزادی بیان و گردش آزاد اطلاعات از جمله سازمان «گزارشگران بدون مرز»، تلاش‌های حاکمیت جمهوری اسلامی ایران برای راه‌اندازی اینترانت ملی را «طرحی علیه آزادی بیان و قوانین جهانی اینترنت» توصیف کرده‌اند. به این اعتقاد این نهادها هدف جمهوری اسلامی ایران از این‌کار تشدید هرچه بیشتر سانسور و سرکوب کاربران اینترنتی و شهروند-خبرنگاران است.

فرناز سیفی
تحریریه: مصطفی ملکان


ارسال ماهواره به فضا، طرح هکرها برای مبارزه با سانسور اینترنت

ارایه اینترنت رایگان و بی‌سانسور هدف اصلی طرح هکرهای فضایی‌ست

گروهی از هکرهای مستقر در آلمان، از طرحی بلندپروازانه برای ارسال ماهواه به فضا و ارایه اینترنت رایگان و بدون سانسور خبر داده‌اند. این طرح یک پروژه بلند مدت است و احتمالا ۲۳ سال به طول می‌انجامد.

تلاش‌ها برای بی‌اثر کردن سانسور اینترنت که از سوی دولت‌های مختلف و در راس آن‌ها دولت‌های اقتدارگرا انجام می‌گیرد، ادامه دارد. آخرین مورد، معرفی طرح بلندپروازانه‌ی یک گروه مستقل از هکرهاست. آن‌ها گفته‌اند پروژه‌ای را آغاز کرده‌اند که بر اساس آن در سال ۲۰۳۴ با قرار دادن ماهواره در فضا اینترنت رایگان و بدون سانسور ارائه خواهند داد.

بنا بر گزارش‌ خبرگزاری‌ها، ۵۰ سال پس از اولین ماموریت فضایی روسیه اکنون هکرهای مستقل تصمیم دارند به اقدامی مبتکرانه برای شکست سانسور جهانی اینترنت دست بزنند. جزییات این طرح از سوی گروهی از هکرها در کنفرانس CCC (Chaos Communication Congress) در برلین اعلام شد. این کنفرانس از مهم‌ترین گردهم‌آیی‌های هکرها٬ دیجتال‌اکتیویست‌ها و متخصصان تراز اول امنیت شبکه در جهان است که از ۱۰ سال پیش تا کنون هر ساله در برلین برگزار می‌شود.

اعضای گروه سه نفره هکر اسپیس گلوبال گرید (Hackerspac Global Grid ) آرمین بائر، آندریاس هونینگ، و هکر دیگری ‌که با شناسه hadez—started خود را معرفی می‌کند هستند. این گروه در آلمان مستقر است و پس از یک گرد‌هم‌آیی در ماه اوت ۲۰۱۱ از شرکت‌کنندگان دعوت کردند تا در "برنامه فضایی هکر" شرکت کنند که در نظر دارد در ۲۳ سال آینده یک هکر را به فضا بفرستد.

آرمین باوئر٬ هکر ۲۶ ساله آلمانی٬ به‌همراه این تیم هکرهای حرفه‌ای مسئولیت طراحی زیرساخت‌های این طرح را بر عهده دارد. آن‌ها قصد دارند هزینه‌های طرح را با پیش‌برد متن باز (Open Source) آن و بهره‌گیری حداکثری از دانشجویان مشتاق٬ به حداقل برسانند. ایستگاه‌های زمینی هکرها٬ امکان انتقال سریع داده‌های ماهواره‌ای و ارائه خدمات به کاربران را فراهم خواهند کرد.

این گروه در وب‌سایت خود نوشته است: «ما می‌خواهیم ارتباطات ماهواره محور را بفهمیم، بسازیم و به هکرهای جهان و همچنین به همه افراد دنیا ارایه کنیم.» طرح اینترنت ماهواره‌ای هکرها در این مرحله تنها در حد برنامه‌ریزی‌های اولیه است.

بیش‌تر بخوانید: «اینترنت چمدانی» بخشی از طرح بزرگ‌تر آمریکا

ما تنها بخشی از مردم هستیم

این گروه همچنین یک لیست از مسئولیت‌‌هایی که علاقه‌مندان می‌توانند در انجامش مشارکت جویند تهیه کرده است. آرمین بائر در گفت‌وگو با بی بی سی انگلیسی اعلام کرده که طرح سوپا در آمریکا که فعالان آزادی بیان آن را آغازگر سانسور آن‌لاین در ایالات متحده می‌دانند، یکی از علل آغاز به کار "هکرهای فضایی" بود. او البته تاکید کرد که این طرح تمایلات سیاسی را دنبال نمی‌کند.

نیک‌فار٬ از برنامه‌ریزان اصلی این طرح می‌گوید: «اینترنت بدون سانسور٬ هدف اصلی این پروژه است. اینترنت باید از کنترل نهادهای اقتدارگرا خارج شود.» به اعتقاد او «ارتباطات آزاد و دست‌رسی آزادانه به اطلاعات٬ از حقوق اساسی بشر است.»

این گروه در وب‌سایت خود نوشت: «بر خلاف آن‌چه مطبوعات درباره ما گفته‌اند که احتمالاَ ما می‌توانیم همه چیز از آنارشیست گرفته تا یک دسته هکرهای خرابکار شر باشیم، اعلام می‌کنیم که ما هیچ کدام از این‌ها نیستیم. ما تنها یک دسته از مردم آشنا به تکنولوژی هستیم که مشکلی را شناسایی کرده ‌و مشتاق‌اند آن را حل کنند.»

این گروه همچنین اعلام کرده‌ که احتمالا گروه‌های دیگری نیز در سطح جهان در حال کار روی چنین پروژه‌ای هستند و از آن‌ها دعوت شده تا با یکدیگر همکاری کنند.

آن‌ها می‌گویند که نگران موضوع پهنای باند نیستند چرا که چنین اقدامی برای ارسال پیغام انجام می‌شود نه برای چیزی شبیه تماشای ویدیو در یوتیوب که به پهنای باند زیادی نیاز دارد: «چیزی مثل توییتر را تصور کنید نه انتشار ویدیو.»

قرار است سه ایستگاه زمینی مرتبط با این طرح در سال ۲۰۱۲ راه‌اندازی شود تا در نشست سال آینده CCC جزئیات مدل مورد نظر آن‌ها معرفی و برای

اجرای نهایی آماده شود.


MZ/BM

http://www.dw-world.de/dw/article/0,,15641422,00.html?maca=per-rss-per-all-1491-rdf

۸ نکته‌ای که باید درباره "حمله استراتفور" دانست

"ناشناس" ادعا می‌کند ۵۰۰ هزار دلار از حساب‌های دزدیده‌شده به حساب مؤسسات خیریه واریز کرده است



حمله اخیر گروه ناشناس به استراتفور هنوز در صدر اخبار است و همچنان میزان اطلاعاتی که ممکن است در آینده منتشر شود، یک تهدید جدی محسوب می‌شود. نگاهی داریم به چند نکته اساسی که درباره حمله استراتفور وجود دارد.

در واپسین روزهای سال ۲۰۱۱ گروه ناشناس (Anonymous) که به عنوان یک گروه "هکتویستی" (هکرهایی که اهداف سیاسی-اجتماعی دارند) شناخته می‌شود، به شرکت امنیتی استراتفور در آمریکا حمله کرد. این حمله که روز ۲۴ دسامبر انجام گرفت اولین عملیاتی محسوب شد که گروه ناشناس پیش از آن وعده داده بود همزمان با ایام کریسمس انجام خواهد داد. هدف از این حمله دسترسی به اطلاعات مشتریان این شرکت و انتقال وجه از حساب آنها به حساب سازمان‌های خیریه نظیر صلیب سرخ اعلام شد.

عملیات گروه ناشناس بر ضد شرکت استراتفور مشابه دیگر عملیات‌ این گروه بود: از طریق توییتر اعلام شد و نمونه‌هایی از داده‌های دزدیده شده به عنوان گواه بر واقعی و موفق‌بودن عملیات در اینترنت گذاشته شد، قربانی حمله از سوی "ناشناس" به علت ضعف سیستم امنیتی سرزنش و مسخره شد و مثل همیشه این تخریب اطلاعاتی از سوی گروه ناشناس با پوشش سیاسی و اجتماعی به افکار عمومی جهان عرضه شد.

گروه ناشناس ادعا دارد که با هک استراتفور به ۲۰۰ گیگابایت اطلاعات شامل لیست مشتریان این شرکت، حساب‌های بانکی و رمز عبور آنها دسترسی پیدا کرده است. برخی قربانیان برداشت پول از حساب خود را تایید کرده‌اند. اکنون در حالی تبعات حمله "ناشناس" به استراتفور ادامه دارد که ابهاماتی درباره گروه لابی استراتفور، عملیات حمله به آن و ... به وجود آمده است. در زیر ۸ نکته که باید درباره این حمله و طرفین آن دانست، آورده شده است.

استراتفور چیست؟

استراتفور یک گروه لابی امنیتی آمریکایی است که خبرنامه‌ای روزانه درباره موضوعات مرتبط به امنیت و اطلاعات در جهان منتشر می‌کند. دفتر این گروه در آمریکاست. مشتریان استراتفور از وزارت دفاع آمریکا تا شرکت‌های خصوصی و ... را شامل می‌شوند.

بیشتر بخوانید: هکرهای «ناشناس» این بار در نقش بابانوئل‌های دنیای آن‌لاین

استراتفور ادعا دارد «تحلیل‌های غیرایدئولوژیک و مستقل درباره مسایل بین‌‌المللی و تهدیدات امنیتی» ارایه می‌دهد. بسیاری از شرکت‌های خصوصی و ارگان‌های دولتی آمریکا اطلاعات کلیدی‌ای را در اختیار استراتفور قرار می‌داده‌اند تا تحلیل امنیتی و مشورت درباره آن دریافت کنند.

"ناشناس" کیست؟
گروه ناشناس معمولاَ به عنوان یک گروه از هکرها معرفی می‌شود. اما ناشناس در حقیقت یک نام است که افراد مختلفی در پس این نام فعالیت‌های خود را سامان می‌دهند و صرفاَ هم شامل هکرها نیست. این نام شامل افرادی‌ست که معمولاَ برای اقدامات تخریب‌گرانه خود در اینترنت اهداف خوب برمی‌شمارند. برای مثال ناشناس‌ها در سپتامبر ۲۰۱۱ به سیستم کامپیوتری پلیس تگزاس حمله کرده و با انتشار ۳ گیگابایت اطلاعات بر فساد پلیس پرتو افکند.

ناشناس‌ها تمایل دارند "رابین‌هود" دنیای مجازی قلمداد شوند. آنها در یک سال گذشته خود را در بطن ماجراهای بین‌المللی دنیا قرار دادند و با انجام اقداماتی نظیر اعلام جنگ با کارتل‌های مواد مخدر در مکزیک تا حمله به وب‌سایت‌های دولتی ایران، از طرفداری از جولیان آسانژ، بنیانگذار ویکی لیکس، تا اعتراض به نقض حریم شخصی (Privacy) در فیس‌بوک سعی کردند در میانه میدان حضور داشته باشند.

بیش‌تر بخوانید: ۱۰ نکته‌ای که باید درباره گروه «ناشناس» بدانید

گروه بین‌المللی ناشناس (Anonymous) از اواخر سال ۲۰۱۰ و در پی انتشار اسناد دیپلماتیک توسط ویکی‌لیکس مشهور شد. زمانی که برخی از سیستم‌های مالی جهانی از جمله ویزا، مسترکارت و پی‌پل، به دستور آمریکا روند کمک‌رسانی به ویکی‌لیکس را مختل کردند، این گروه نیز با راه‌اندازی کمپینی بزرگ در فعالیت ‌این بنگاه‌ها اختلال ایجاد کرد.

ناشناس‌ها سازماندهی مشخص ندارند و هر فردی با اعلام اینکه من یکی از ناشناس هستم، یکی از ناشناس‌ها می‌شود. این موضوع خود چالش‌های زیادی برای این گروه ایجاد کرده است. خیلی از اوقات بسیاری از اقدامات یا تهدیدهایی که از سوی فرد یا افرادی که ادعا دارند عضو ناشناس‌ها هستند صورت می‌گیرد، از سوی بعضی دیگر تکذیب می‌شود. در موضوع حمله به فیس‌بوک (که هیچ‌گاه اتفاق نیفتاد) این موضوع مشاهده شد. درباره حمله به استراتفور نیز بخشی از ناشناس‌ها مسئولیت حمله را تکذیب کرد.

در حمله استراتفور چه چیزی هک شده است؟

گروه ناشناس به سیستم استراتفور نفوذ کرد و ۲۰۰ گیگابایت داده‌های اطلاعاتی را به دست آورد. تا این‌جا به نظر می‌رسد "ناشناس" فقط جزییات مربوط به اطلاعات مشترکان خبرنامه را دزدیده است اما بر اساس گزارش‌ها می‌تواند بیش‌تر از این‌ها باشد. بسیاری از گزارش‌ها حاکی از آن است که ناشناس در مرحله بعدی قرار است بیش از سه میلیون از ایمیل‌های مشتریان استراتفور را منتشر کند.

گروه ناشناس تا کنون ۹ هزار و ۶۵۱ کارت اعتباری، ۴۷ هزار و ۶۸۰ آدرس ایمیل، ۲۵ هزار و ۶۸۰ شماره تلفن و ۴۴ هزار و ۱۸۸ رمز عبور کدنویسی شده افراد که حروف اول نام خانوادگی آنها از A تا M بوده را حک کرده است. اطلاعات بیشتر در روزهای آینده و با انتشار اطلاعات افراد با نام‌خانوادگی که حرف اول آن بین N تا Z است مشخص می‌شود.
یکی از اصلی‌ترین آسیب‌های گروه ناشناس به استراتفور این بود که در جریان این حمله مشخص شد کارت‌های اعتباری مشتریان کدگذاری نشده است. این یک اشتباه کلیدی برای شرکتی است که تخصص اصلی‌اش در زمینه امنیت اطلاعات است.

ناشناس چه اطلاعاتی را منتشر کرد؟

گروه ناشناس با استفاده از حساب‌های کاربری مختلف در توییتر از جمله "@YourAnonNews" و "@AnonymousIRC" و همچنین وب‌سایت "Pastebin" اسامی، شماره کارت‌های اعتباری و رمزهای عبور کدگذاری شده را منتشر کرده است. هیچ‌یک از اطلاعات منتشر شده خطری برای سازمان‌های دولتی ندارد. این البته به معنای آن نیست که اطلاعات مهم مرتبط به سازمان‌های دولتی در آینده منتشر نخواهند شد.

آیا مشتریان استراتفور در خطر هستند؟

روز ۲۵ دسامبر گروه ناشناس سه رسید بانکی منتشر کرد که نمایانگر آن بود که از حساب مشتریان به حساب سازمان‌های خیریه پول واریز کرده است. بنابراین برای یک مشتری استراتفور بهترین کار اطلاع‌رسانی درباره امر دزدی به بانک خود است. این احتمال وجود دارد که اسم یا شماره حساب یک مشتری در لیست گروه ناشناس منتشر نشده باشد، اما در آینده منتشر شود. بنابراین به مشتریان استراتفور تاکید شده که مراقب انتقال مشکوک پول از حساب خود باشند.

دولت آمریکا چه بهره‌ای از استراتفور می‌برده است؟

دولت آمریکا از جمله وزارت دفاع این کشور از استراتفور برای دستیابی به اطلاعات و تحلیل‌های «بی‌طرفانه» درباره اتفاقات مختلف در سراسر جهان استفاده می‌کرده است. خود دولت نیز احتمالاَ اطلاعات کلیدی‌ای را با استراتفور در میان می‌گذاشته تا از نظر تحلیلی کارشناسان آن درباره اقدامات نظامی یا دیپلماتیک خود خبردار شود. مشخص نیست دولت آمریکا چه میزان اطلاعات با استراتفور در میان گذاشته است اما احتمال آن که اطلاعات کلیدی‌ای در میان آنها باشد وجود دارد.

آیا حمله سایبری استراتفور عملیات‌های نظامی و تصمیمات سیاسی دولت آمریکا را با خطر مواجه می‌کند؟

تا کنون گزارشی درباره این که خطری برای عملیات نظامی یا سیاسی آمریکا به وجود آمده باشد؟ منتشر نشده است. در دیگر موارد نیز به عنوان مثال دزدی کارت‌های اعتباری مشکل‌ساز خواهد بود ولی کسی را به خطر نمی‌اندازد. با این همه اگر ناشناس اطلاعات بیش از سه میلیون ایمیلی را که ادعا می‌کند از مشتریان دارد منتشر کند، تخریب احتمالی‌ای که صورت خواهد گرفت؟ قابل اندازه‌گیری نیست. زیرا دولت‌ها و شرکت‌ها اطلاعاتی کلیدی را با استراتفور در میان می‌گذاشته‌اند و این می‌تواند به انتشار داده‌های حیاتی از سوی "ناشناس" منجر شود. "ناشناس" تهدید کرده که اطلاعات گران‌قیمتی دارد و تنها زمان است که می‌تواند صحت ادعای این گروه را مشخص کند.

چه اتفاقی برای سازمان‌های خیریه‌ای می‌افتد که ناشناس ادعا دارد پول به حساب‌شان واریز کرده است؟

ناشناس ادعا دارد ۵۰۰ هزار دلار از حساب‌هایی که جزییات‌شان دزدیده‌شده به حساب‌های بانکی نهادهای مختلف خیریه واریز کرده است. از آن‌جایی که این پول دزدی‌ست بر اساس قانون به حساب اصلی برگردانده می‌شود و حتی سازمان‌های خیریه از نظر قانونی موظف هستند برای این نقل و انتقال غیرمجاز جریمه بپردازند. البته کسی جریمه سازمان‌های خیریه را پیگیری نخواهد کرد.

مسئول بخش تحقیقات وب‌سایت "اف-سکیور" (F-Secure) در این سایت توضیح داده که پولی که ناشناس واریز کرده هیچ وقت به دست افراد نیازمند آن نخواهد رسید و در حقیقت این کار باعث دردسر خیریه‌هاست نه کمک به آنها. او توضیح می‌دهد که وقتی صاحبان کارت‌های اعتباری متوجه انتقال غیرمجاز وجه از حساب خود شوند، به بانک خود گزارش می‌دهند و در نهایت خیریه موظف است وجه را به حساب اصلی بازگرداند. معمولاَ چنین اقدامی باعث جریمه سازمان خیریه هم می‌شود. اما در این مورد اگر جریمه‌ای هم تعیین نشود، برای بازگرداندن پول‌ها به حساب‌های اولیه وقت و پول صرف خواهد شد.

MZ/PB


http://www.dw-world.de/dw/article/0,,15641203,00.html?maca=per-rss-per-all-1491-rdf


کارشناسان روس: زمینه برای حمله به ایران آماده شده است -

کارشناسان و رسانه‌های روسیه در تحلیل مانور نظامی ایران در خلیج فارس سناریوهای جنگی مختلفی را پیش‌بینی می‌کنند. صاحب‌نظران امورنظامی روسیه ظرفیت دفاعی ایران را تحلیل می‌کنند و درباره‌ی پیامدهای بروز جنگ سخن می‌گویند.

سفیر جدید روسیه در تهران درباره احتمال حمله‌ی‌نظامی علیه ایران و موضع روسیه می‌گوید: «موضع روسیه تغییرناپذیر و بسیار شفاف بوده و حمله به ایران را یک اشتباه بسیار بزرگ می‌داند که پیامدهای سنگین وغیر قابل پیش‌بینی به دنبال خواهد داشت».

این نظر سفیر روسیه را دیگر مقام‌های روسی نیز تکرار می‌کنند، اما کارشناسان این کشور با توجه به تحولات کنونی در خلیج فارس چه می‌اندیشند؟

نظر تحلیل‌گران و کارشناسان نظامی روسیه

ولادیمیر ایسی‌یف، مدیر مرکز مطالعات اجتماعی- سیاسی در روسیه، و آلكساندر پروخانوف، تحليل‌گر روس، در گفت‌وگو با رسانه‌های وابسته به جمهوری اسلامی ایران از "ناممکن بودن حمله‌ی نظامی علیه ایران"صحبت می‌کنند. به باور آنها روند کنونی تحولات به درگيری‌های ديپلماتيک و تشديد مجازات‌ها عيله ايران خواهد انجامید. این کارشناسان در عین حال "مرحله‌ی بسيار حساس و خطرناک مناسبات ایران و آمریکا" را یادآوری می‌کنند.

گروهی دیگر از کارشناسان روسیه از سناریوی "جنگ کامل و همه جانبه‌ی آمریکا علیه ایران"صحبت می‌کنند. این تحلیل‌گران احتمال بروز جنگ علیه ایران را حتمی می‌دانند. به نظر این گروه از جمله پاول فلگن‌هاور، تحلیل‌گر نظامی روس، و یوگنی ساتانوسکی، رئیس "انستیتو خاور نزدیک مسکو"، روسیه با جنگ علیه ایران مخالفت خواهد کرد اما مخالفت این کشور نقش تعیین کننده‌ای نخواهد داشت.

«ایران قادر است تنگه هرمز را ببندد»

روزنامه‌ی روسی "ایزوستیا" هم درباره‌ی وقوع احتمالی جنگ در خلیج فارس وجدی بودن تهدید برخی از مقام‌های ایران مبنی بر بستن تنگه هرمز مطلبی را منتشر کرده است.به نوشته‌ی این روزنامه، این نخستین بار نیست که ایران دست به چنین تهدیدهای تندی می‌زند، اما این بار این تهدیدها با مانورهای نظامی همراه بوده است. بستن تنگه هرمز، به پیش‌بینی روزنامه روسی، به دو برابر شدن قیمت نفت هم خواهد انجامید.

روزنامه ایزوستیا درباره‌ی توان ایران در بستن تنگه هرمزنظرایگورکاروتچنکو، مدیر "مرکز تحلیل معاملات جهانی تسلیحات" را جویا شده است.

این کارشناس روس گفته است که ایران توان و تجربه‌ی چنین کاری را دارد: «اگر ظرف چند ساعت به چند تانکر نفتی در تنگه هرمز حمله شود، رفت و آمد تانکرهای نفتی قطع خواهد شد. ایران تنگه‌ی هرمز را از طریق مین‌گذاری هم می‌تواند مسدود کند. از سوی دیگر ایران به مقدار زیادی قایق‌های کوچک و سریع مسلح است که توپخانه‌ی سنگین کشتی‌های جنگی هم نمی‌توانند کاملا جلوی حمله‌ی آنها را بگیرند».

به گفته‌ی کاروتچنکو، این قایق‌ها را به موشک نیز می‌توان مسلح کرد.

فاجعه زیست محیطی در خلیج فارس

مدیر مرکز تحلیل معاملات جهانی تسلیحات در مسکو به ایزوستیا گفته است که ایران در مانورهای تنگه‌ی هرمز علاوه بر موشک‌های ساخت داخل، موشک‌های " اشکاوال اِ" روسی و موشک‌های ساخت چین را هم به کار گرفته است.

ایزوستیا در پایان مقاله خود به این مسئله هم اشاره می‌کند که تحریم نفت ایران سبب خواهد شد که چین با قیمتی نازل نفت را بخرد. از سوی دیگر غرق‌شدن تانکرهای نفتی در تنگه هرمز به فاجعه زیست محیطی منجر خواهد شد.

بدترین سناریوی جنگی برای ایران

پاول فلگن‌هاور، دیگر کارشناس نظامی روس هم می‌گوید: «زمینه‌ی جنگ اکنون فراهم شده و بروز جنگ عینی است. کشورهای عربی حوزه‌ی خلیج فارس، آمریکا و ایران اکنون آماده جنگ هستند. برای ایران جنگ علیه آمریکا و متحدانش در خلیج فارس فاجعه‌بار خواهد بود.سیر تحولات به سوی یک جنگ کامل است».

این کارشناس در ادامه‌ی صحبت‌هایش خاطرنشان می‌کند که اگر اتفاقی مثل دستگیری ملوانان انگلیسی در تنگه‌ی هرمز برای آمریکایی‌ها پیش بیایدامکان بروز جنگ بیشتر می‌شود.

حمله چگونه خواهد بود؟

پاول فلگن‌هاور در تحلیل اوضاع پیش‌آمده نتیجه می‌گیرد که سناریوی حمله به یوگسلاوی در ایران تکرار خواهد شد و ایران در مقابل حملات آمریکا و متحدانش قادر به دفاع نخواهد بود و شکست خواهد خورد.

این کارشناس نظامی همچنین می‌گوید: «آغازجنگ پایان حکومت جمهوری اسلامی ایران خواهد بود. نیروی دریای و هوایی ایران نابود خواهد شد. ما شاهد یک جنگ کامل و همه جانبه خواهیم بود که به تنگه هرمز محدود نخواهد ماند. تمامی ساختارهای مدرن اقتصادی، کارخانه‌ها، پل‌ها و از جمله ساختارهای هسته‌ای ایران و صنایع تولید موشک نیز از بین خواهند رفت».

«در آستانه‌ی جنگ در خلیج فارس قرار گرفته‌ایم»

یوگنی ساتانوفسکی، رئیس "انستیتو خاور نزدیک مسکو" هم با توجه به سیر تحولات کنونی نتیجه می‌گیرد، در خلیج فارس شرایط پیش از آغاز جنگ حکمفرماست.این کارشناس روس می‌گوید بستن تنگه هرمز مغایر با قوانین بین‌الملل است.

ساتانوفسکی هم معتقد است که ایران توان بستن تنگه هرمز را دارد وارتش ایران را مقتدر می‌داند؛ ارتشی که می‌تواند علیه متحدان آمریکا در منطقه اقدام کند.این کارشناس اما نتیجه می‌گیرد که نقش تعیین‌کننده در این منازعات به کارگیری سلاح‌های مدرن و پیشرفته خواهد بود. وی در این رابطه می‌گوید سلاح‌های روسی که در سال‌های اخیر تحویل ایران شده‌اند، اکنون کهنه و فرسود‌ه‌اند.

هم فلگن‌هاور و هم ساتانوفسکی تأکید می‌کنند که روسیه مخالف جنگ است اما نقش تعیین کننده‌ای در سیر تحولات ایفا نخواهد کرد. به نظر آنان روند کنونی وقوع جنگ را اجتناب‌ناپذیر می‌کند.

طاهر شیرمحمدی
پارسا بیات

http://www.dw-world.de/dw/article/0,,15641513,00.html?maca=per-rss-per-all-1491-rdf

بالاترین مدرک مربیگری کریکت آسیا نصیب مربی نیکشهری شد

کارشناس اداره کل ورزش و جوانان سیستان و بلوچستان گفت: مربی نیکشهری و کاپیتان سابق تیم ملی کریکت ایران موفق به اخذ بالاترین مدرک مربیگری آسیا شد.

به گزارش تفتان ایران، شهریار شهریاری امروز در گفت‌وگو با خبرنگار فارس در زاهدان اظهار داشت: یوسف رئیسی یکی از مربیان کریکت استان است که تنها نماینده ایران در کلاس مربیگری درجه سه آسیا در کلمبو سریلانکا بود و توانست این مدرک معتبر را دریافت کند.

وی افزود: رئیسی پیش از این هم مدارک درجه دو و یک آسیا را اخذ کرده بود.
کارشناس اداره کل ورزش و جوانان سیستان و بلوچستان بیان کرد: مدرک مربیگری کریکت بر خلاف دیگر رشته‌های ورزشی از درجه یک آغاز و به درجه سه ختم می‌شود.

پاسخ به انتقادات : آیا تجزیه طلبی یک حق است؟ -- آرش دکلان

• مسئله مورد بررسی من این است که آیا تجزیه طلبی یک حق است؟ بر چه اساس؟ که پاسخ من صریح بود، یک حق است، این حق ذاتی و طبیعی و غیرقابل انفکاک و تجزیه است، و معیار من هم پلورالیسم و تقسیم قدرت بود. حال اینکه اقلیتها با هم تصمیم گرفته اند توطئه کنند ربطی به آرای من ندارد ...

من برای روشن کردن بنیانهای تئوریکی که چند نوشته اخیرم بر آنها استوار بودند، در حال تنظیم مقاله ای بسیار طولانی هستم که به زودی در وبسایت انجمن قلم کردستان ایران منتشر خواهد شد. اما ترجیح دادم قبل از انتشار آن، چند نقدی را بررسی کنم، شاید در پاسخ به نقدهایی که اکنون به برخی نقدهای ارائه شده به خودم مطرح می کنم، چیزهای بهتری دستگیرم شود.
در ابتدا بگویم که مهم ترین معضل را شخصی مطرح کرد که خود را علی معرفی کرده بود. علی در وبسایت رادیوزمانه زیر متنم در انتقاد به علی افشاری یادداشتی قرار داده بود که پرسش بسیار بحث انگیزی بود که در متن اصلی مقاله ام آن را بررسی کرده ام و اینجا تنها به شرحی کوتاه درباره آن خواهم پرداخت. اما بسیاری از انتقادت دیگر عموماً بر بدفهمی های عیمقی استوار بودند که در اینجا به بررسی آنها می پردازم. هرچند من از این بدفهمی ها کلی مطلب جدید آموختم و از بابت این بدفهمی ها هم از کسانی که اینها را نوشته اند تشکر می-کنم. باقی انتقادات یا انتقاد نبودند، یا اصولاً تأییدی بودند بر حرفهای من که منتقد بدون اینکه آگاه باشد پنداشته است دارد به من انتقاد می کند در حالیکه داشته ایده خودش را به پرسش می کشیده یا حاوی گاهاً ایده های بسیار خطرناکی در بطن خود بوده اند.

در ابتدا به انتقاد بسیار جدی علی می پردازم. اینکه یک فرد چه عقاید شخصی دارد اصلاً مهم نیست. اینکه شخصی عقاید شخصی ای در مورد "آب" دارد اصلاً مهم نیست. اینکه شخصی بپندارد که آب یک فرشته آسمانی است که به این شکل در آمده است اصلاً بیانگر اندک حقیقتی در مورد آب نیست. البته که هر شخصی حق دارد عقاید شخصی داشته باشد، اما اینکه افراد حق دارند عقاید شخصی داشته باشند درستی محتوای آرای آنان را تضمین نمی کند. حق داشتن عقاید شخصی در ضمن خود حاوی حق داشتن عقاید نادرست و حتی خرافات هم هست. افراد حق دارند که به خرافات هم اعتقاد داشته باشند. اینکه یک هندو دوست دارد اعتقاد داشته باشد که جهان بر روی یک لاکپشت قرار دارد، ناقض تئوری بیگ بنگ نیست. خمینی هم می توانست عقایدی برای خودش داشته باشد، اما این امر اصلاً تضمین کننده همخوانی محتوای آرای او با حق نیست. حق داشتن عقاید در ضمن خود حاوی حق داشتن عقاید ناسازگار با حقوق انسانها هم هست. اما حرف زدن یک فعال سیاسی تنها عمل بیان آرای او نیست. حرف زدن فعال سیاسی بخشی از کنش اوست. این حرف اگر حاوی محتوایی خلاف حق باشد، او کنشی برخلاف حق را آغاز کرده است، هرچند هنوز عملی که از آن حرف می زند انجام نشده باشد. حق داشتن عقاید ناحق در نهایت می تواند نظام خمینی را در ایران بازتولید کند. من در این مورد واقعاً به عجز خودم اعتراف می کنم. البته می توان با یک عمل بسیار ساده این مسئله را حل کرد؛ اعلان کنیم که "داشتن عقایدی برخلاف حقوق انسانها جرم است." اما من آنقدر ساده لوح نیستم که این را یک راه حل اساسی بدانم. به محض اینکه موتور سلب حق روشن شد، معلوم نیست تا کجا پیش خواهد رفت. حداقل این را می دانم که نمی دانم چگونه باید این معضل بزرگ را حل کرد، اما از فعال سیاسی امروزین انتظار دارم که متوجه خطری باشد که خود وی را تهدید می کند. فکر می کنم این مسئله ای است که همه ما باید به آن بیندیشیم.

برخی استدلال کرده اند که تجزبه طلبی به نفع خود مردمان تجزیه طلب هم نیست. در این راستا برخی حتی شواهد و نمونه-های تاریخی برای نشان دادن بدبختی هایی که بر مردمان تجزیه-طلب وارد آمده نیز بیان کرده اند. اما من دو پاسخ برای این رویکرد دارم و نشان می دهم که این رویکرد اصلاً نقد به آرای من نیست، بلکه اصولاً تأییدی است بر آرای من. توجه داشته باشیم که به هنگام بررسی تئوری ها گاهاً با موارد ظاهراً نقیضی مواجه می شویم که اتفاقاً اگر خوب نگریسته شود، نه تنها تئوری را نقض نمی کنند بلکه تأییدی هستند بر تئوری. اینکه شواهد تاریخی در مورد عواقب وحشتناک جدایی طلبی یا تجزیه طلبی آورده شود، خودبخود بیانگر هیچ چیزی نیست. در عمل نمونه های موفقی مانند نیوزیلند، آمریکا و حتی استرالیا را هم می توان مثال زد. یکی از دوستان گفته بود که مورد آمریکا خیلی فرق می کند، چون یک آقیانوس بین آمریکا و انگلیس فاصله بود و برای انگلیس امکان نداشت که به مدت طولانی بجنگند. اما این استدلال به چه معنی است؟ یعنی ما چون حتی یک دریاچه هم با کوردها و تورکها وبلوچها فاصله نداریم آنها را سرکوب می کنیم؟ گیریم که اصولاً ماکیاولیست بودیم و این را هم پذیرفتیم. این چه ربطی به حرف من دارد. من دارم مسئله را از زاویه حق بررسی می کنم و نه قدرت. من هیچگاه ادعا نکردم که کوردها و بلوچها وتورکها در عمل این قدرت را دارند که از ایران جدا شوند، نیز نگفتم که آنها این قدرت را ندارند، اصلاً بررسی مسئله از دیدگاه روابط قدرت مسئله مورد علاقه من نیست. من را که نمی توان به خاطر چیزی که نگفته ام مورد نقد قرار داد. اما چیزی که بر آن تأکید دارم این است که برخورد با مسئله تجزیه طلبی از زاویه قدرت ناقض حق است.

اما همه اینها به یک طرف، مسئله اصلی در این ادعا در جای دیگری نهفته است که نشان می دهد این ادعا تا چه حد، بدون اینکه آگاه باشد بر علیه خودش است. گیریم که واقعیت اجتماعی-تاریخی-سیاسی کنونی ایران اینگونه باشد که تجزیه به ضرر همه اقلیتها باشد. این واقعیت نه تنها برعلیه ادعای من نیست، بلکه اتفاقاً یک پرسش اساسی را پیش می آورد. این چه نظام اجتماعی ای است که برخورداری یک ذی الحق از حقش به ضرر خود اوست؟ این کافی نیست که بگوئیم گاهی برخورداری ذی الحق از حق خودش به ضرر خود او تمام می شود. بعد باید بپرسیم که چرا نظام اجتماعی ما چنین است که در هیچ شرایطی عدالت در آن برقرار نمی شود؟ اصولاً سهم خود منتقد به آرای من در بنیانگذاری این نظام اجتماعی چیست؟ من نمی توانم تصور کنم که چرا منتقد خود به این پرسش پی نبرده است، جز اینکه او خود را در مصدر قدرت ببیند. به نظرم می آید که فقط در متن گفتمان قدرت است که ممکن است ذهن انسان نسبت به پرسشهایی اساسی نظیر این کند شود. نظامی اجتماعی که برخورداری از یک حق را تا این حد ممتنع ساخته است که برخورداری ذی الحق از حقش به ضرر خود اوست اصولاً بر بنیاد بی عدالتی می چرخد. این نظام با هیچ معیاری نه تنها نمی-تواند دموکراتیک باشد، بلکه محال است که حتی اندکی به آن نزدیک هم شود. باز هم تکرار می کنم که مخافت با تجزیه طلبی با این بهانه، انتقادی به آرای من نیست، بلکه نادانسته در تأیید آرای من است.

برای نقد آرای من باید متدولوژی من را نقد کرد. اینکه من فارسم، کوردم، تورکم، بلوچم، هر چه هستم چه ربطی به آرای من دارد؟ این پرسش تنها در واکنش به مقاله "من یک فارس تجزیه طلبم" ایجاد نشده بود. خود این تردید کردن به اینکه آیا من واقعاً فارسم یا نه حاوی محتوایی بسیار خطرناک است. من نمی دانم منتقدی که اینگونه نقد می کند اصلاً متوجه است که دارد چه چیز خطرناکی را می گوید؟ بعد متعجب می شوم که همین منتقد در نقد نژادپرستی هم می نویسد. این سوال که آیا من فارسم یا نه تنها در این صورت در ذهن منتقد ایجاد خواهد شد که متعجب شود که چرا یک فارس از تجزیه طلبی دفاع می کند. آخر او نمی تواند بپندارد که یک فارس هم بتواند این چنین کند. با مطرح کردن این پرسش فوراً در برابر بلوچها و تورکها و کوردها موضع می گیرد و به این ترتیب نظامی را می-چیند که بر اساس نژادپرستی استوار است. بعد هم به نژادپرستی نقد می کند و با اینکار در واقع می گوید که تنها یک ملت در ایران وجود دارد و آن هم ملت ایرانی است. "ملت ایران" هم نامی است که ما فارسها انتخاب کرده ایم تا نژادپرستی خود را در پشت ظاهری ملی گرایانه بپوشانیم. در ادامه این کار هم استراتژی دیگر این است که اصلاً وجود فارس را زیر سوال ببریم. اما من که خودم یک فارسم این استراتژی را خوب می شناسم. فارس کیست؟ هرآنکه زبان مادری اش فارسی است یک فارس است. هرآنکه خانواده اش از کودکی به او می-آموزند که زبان کوردی، یا تورکی، یا گیلکی، یا لری، یا بلوچی یا تورکمنی بی کلاس است و باید به زبان فارسی حرف بزند یک فارس می شود و او هم فارس است. آن تورکی که دم از ملت ایران می زند، تنها تخم و نژادش تورک است، او فارس شده است، او هم فارس است. آخر می دانید ما فارسها خیلی زیرکیم. به نژاد انسانها کاری نداریم، روح آنها را می خواهیم. ما به این طریق ظاهراً نسل کشی نمی کنیم، بلکه نسلها را تسخیر می کنیم. خامنه ای رهبر ایران، نژادش شاید تورک باشد. برای این توانسته است رهبر باشد که زبان فارسی را زبان رسمی قرار دهد و نه تورکی را. استدلال کردن از این مورد برای نشان دادن اینکه در ایران همه از حقوق مساوی برخوردارند مانند این است که در جامعه ای زنان را وادارند مانند مردان باشند تا حقوق برابری مانند مردان داشته باشند، بعد بگویند که زنان از حقوق برابر با مردان برخوردارند. کسی که در چنین جامعه ای چنین ادعایی را مطرح می کند در واقع دارد می گوید افرادی که آلت تناسلی زنانه دارند با افرادی که آلت تناسلی مردانه دارند از حقوقی برابر برخوردارند. او تمام ماهیت زنانگی زنان را تنها به آلت تناسلی آنان کاهش داده است. تنها آن تورکی که از نظر فرهنگی مقطوع-النسل شده است می تواند در این نظام به مقام سیاسی برسد. این نشان دهنده برابری تورک و کورد و فارس و بلوچ نیست. اتفاقاً استدلال بر اساس این موارد نشانه این است که آنچه در ذهن منتقد تورک بودن یک تورک را مشخص کرده است، نژاد اوست. این فارس است که نژادپرستانه می اندیشد نه تورک جدایی طلب، نه آن کورد جدایی طلب. کورد جدایی طلب حتی آن کوردی را که با نظام جمهوری اسلامی همراهی می کند جاش می-نامد؛ یعنی برای او نژاد مهم نیست. او وقتی از کورد بودن حرف می زند منظورش تخم و نژاد کوردی داشتن نیست، قصدش زبان و فرهنگش است. او با زبان و فرهنگ خود را معرفی می کند و این فارس است که همه چیز را ناآگاهانه نژادی می بیند و خود را هم با بیان اینکه اصلاً فارس کیست مخفی می کند. زبان ملی-گرایانه به کار می گیرد و کورد را هم "آن مرزبان کرد ما" می نامد. بله، ما کوردها و تورکها را مرزبان می خواهیم. همیشه آنها را با این الفاظ بنده پرورانه مفتخر می-گردانیم. ما آنها را بردگانی بیش نمی خواهیم. این است آنچه ما با تورکها و کوردها و بلوچها کرده ایم. اگر امروز آنها بر کوس جدایی می کوبند، من نمی توانم به آنها حق ندهم. بسیاری از ماها آنقدر با دنیای کوردها و تورکها فاصله داریم که نمی دانیم هرگاه آنها را با این الفاظ خطاب می-کنیم چه فحشها نثارمان می کنند. آنها نمی خواهند مرزبان ما باشند. انکار کردن وجود فارس اصلاً نقد نیست، یک استراتژی استعمارگرایانه است.

این همه اما به آن معنی نیست که فارسها نشسته اند و با خود اندیشیده اند که چطور کوردها و تورکها و بلوچها و تورکمنها و بقیه را به بردگی بگیرند. اتفاقاً آن چیزی که مسئله را بسیار حساس تر و خطرناک تر می کند همین است. اینکه فارسها ننشسته اند اینگونه بیندیشیند اصلاً یک نقد نیست، بلکه بعدش باید پرسید که این چه نظام اجتماعی است که ما فارسها چیده ایم که اصلاً مستقل از نوع حکومت و حزب سیاسی همواره با کوردها و تورکها و بلوچها و تورکمنها مشکل دارد. چه نظام سلطنتی، چه نظام اسلامی خمینی. احزاب آزادیخواه و دموکرات ما هنوز به قدرت نرسیده اعلان می کنند که می کشند و می میرند و کشور را یکپارچه نگه می دارند. آخر خمینی هم که همین کار را کرد. من نمی فهمم که چرا باید تلاش کرد این نظام را با نظامی جایگزین کرد که دقیقاً می خواهد همین کارها را تکرار کند. پس منظور از دموکراسی وحق تعیین سرنوشت چیست که همه احزاب از آن دم می زنند. شاید منظور از دموکراسی این باشد که همه ملتهای غیرفارس این حق را دارند که به نحوی دموکراتیک و خودخواسته فارس شوند وگرنه که قرار است بکشیمشان و در راه کشتن آنها بمیریم. منظور از حق تعیین سرنوشت هم لابد این است که این مائیم که حق داریم سرنوشت همه را تعیین کنیم. البته بدیهی است که در میان فارسها انسانهای شریفی هم هستند که اینگونه نمی اندیشند، من هم راجع به آن فارس، و حتی آن شخصی که در استان کرمان دارد به زندگی عادی خودش می پردازد و سرش توی سیاست نیست حرفی نمی زنم. من راجع به سیاستمدار فارس، راجع به فعال سیاسی فارس که تمام فضای اینترنت آکنده از آنهاست حرف می-زنم. راجع به گفتمان غالب حرف می زنم در دنیای فارسی زبان ایران.

یکی از توضیحات زیر یکی نوشته هایم در وبسایت بالاترین ادعا کرده بود که اگر شرط پلورالیسم را جدی تلقی کنیم در نهایت به آنجا می رسیم که هر فردی یک کشور است. این انتقاد دارای جوهری است که می توانست یک نقد جدی باشد، اگر منتقد روش خود را به خوبی می شناخت و آن را درست به کار می بست. بله من این را به نوعی می پذیرم و اصولاً در نهایت هم منظورم همین است، تنها با این تفاوت که که فرد را کشور نمی نامیم. کشور بودن یک فرد یعنی چه؟ در نهایت این پلورالیسم به فردگرایی می انجامد، و این مسئله از قبل صورتبندی شده بود و برای همین بود که راجع به آن حرف نزدم. فکر نمی کنم فردگرایی ایده ای باشد که لازم باشد من در مورد آن توضیح دهم. اینکه هر فرد در برابر دولتش استقلال دارد، یا حق استقلال دارد، هرچند در هیچ کجای جهان این امر به صورت کامل متحقق نشده باشد، حرف جدیدی نیست. ایراد این نقد اینجاست که وقتی واحدها را کوچکتر و کوچکتر می کند متوجه نیست که مفاهیم هم باید تغییر کنند. اینکه یک فرد یک کشور باشد، یا یک خانه یک کشور باشد، یا یک کوچه یک کشور باشد نه اینکه محال است، بی معناست. این شیوه نگرش که وقتی واحدهای مورد بررسی خرد می شوند زبان به کار رفته برای توصیف آن تغییر می کند در علم هم شناخته شده است. برای بررسی کهکشانها از قوانین نسبیت عام استفاده می کنند، و برای بررسی اتمهایی که همان کهکشانها از آنها ساخته شده-اند از مکانیک کوانتومی. این دو هر دو در حوزه فیزیکند و به نوعی متناقض، اما بنیان علم فیزیک از هم نپاشیده برای اینکه این دو در حوزه جداگانه قرار دارند، هرچند که اتمها مواد تشکیل دهنده کهکشانها هستند. به همین ترتیب نمی توان از زبان رایج در تحلیل کلان سیستم های اجتماعی در تحلیل خردسیستمها استفاده کرد. تکرار می کنم که کشور خواندن یک فرد، یک خانه یا یک کوچه و حتی یک محله بی معناست. لذا اصلاً این پرسشها پیش نمی آید.

متدولوژی این نقد بر این اساس استوار است که تلاش می کند موردی نقض در خود اصل پلورالیسم به عنوان معیاری برای حق بیابد و راه اساسی نقد به آرای من هم همین است. یافتن موردی که حق باشد اما ربطی به پلورالیسم نداشته باشد، نقدی بر ایده من نیست. من ادعا نکرده ام که هرچه حق بود حتماً به پلورالیسم ختم می شود. من ادعا کرده ام که هرچه به پلورالیسم منجر شود یک حق است. راه نقد به ایده من این است که مثال نقضی یافته شود که علی الاصول به پلورالیسم ختم شود، اما حق نباشد. من که خودم هرچه فکر می کنم مثال نقضی به ذهنم نمی رسد، اما دوست دارم در این زمینه با چالشهای اساسی مواجه شوم. مثالهایی نظیر گروه القاعده و ناحق بودن آنها از قبل از بحث من خارج است. این گروه ها چون تمامیت-خواه هستند، در هدف ناقض پلورالیسم بوده و مشمول این حکم نیستند. منتقد باید هوشمندی زیادی به خرج دهد تا چنین مثال نقضی بیابد. تنها نقص نقد بالا این است که متدولوژی به کار رفته در خود را به درستی نشناخته و آن را به خوبی به کار نگرفته است. با همه این احوال برای این نقد احترامی فوق العاده قائلم چون حتی از بدفهمی موجود در آن چیزی آموختم. مقایسه فرآیند خرد شدن سیستم اجتماعی و همراه با آن تغییر زبان برای تحلیل خردسیستم و تفاوت آن با تحلیل کلان سیستم اجتماعی و در نهایت مقایسه این همه با آنچه در علوم رخ می دهد، همه چیزهایی بود که هنگام مواجهه با این نقد به ذهنم خطور کرد.

یکی از منتقدین گفته بود که استراتژی من بر نفی وجود کشور ایران استوار است. این نقدی است که آن را ناشی از بدخواندن کل مطلبم می دانم. من هرگز چنین ادعایی نکردم. من نگفتم که کشوری که ایران نامیده می شود وجود خارجی ندارد. من استدلالی طولانی و اندکی پیچیده را با زبانی بسیار ساده بیان کرده بودم. من گفته بودم که واژه "خدا" که آخوندها در مسجد به کار می برند به هیچ موجود واقعی ای ارجاع نمی-دهد. یعنی هیچ موجودی وجود ندارد که نامش "خدا" باشد. بعد گفته بودم با اینحال ممکن است که ما روزی قبیله ای بدوی در فلان نقطه جهان بیابیم که در این قبیله نام یکی از اعضای آن "خدا" باشد و در ضمن می تواند این نام به معنای "سنگ بی-خاصیت" هم باشد. من گفتم که بر اثر این کشف ما پی نمی بریم که نامی که آخوند بر منبر دائماً آن را تکرار می کند در واقع در حال ارجاع دادن به آن فرد در آن قبیله بوده است، بلکه این تشابه در واقع یک تشابه تصادفی است.
بر این مبنا من گفته بودم نام "ایران" که در بسیاری از متون ملی گرایان افراطی فارس ظاهر می شود، تنها یک تشابه آوایی دارد با نام کشوری که امروزه "ایران" نامیده می شود. بعد گفته بودم که آن "ایران" که در چنین متونی ظاهر می شود به آن کشوری که امروزه ایرن نامیده می شود هیچ ربطی ندارد و به آن ارجاع نمی دهد. در پایان این استدلال بود که گفته بودم، آن "ایران"ای که در این متون ظاهر می شود وجود خارجی ندارد. اینگونه استفاده از نام بدون مرجع "ایران" را با استفاده خمینی از کلمات "خدا" و "اسلام" مقایسه کرده و نشان داده بودم که همانگونه که خمینی با استفاده از نامهای بدون مرجع نظامی کاملاً پارادوکسیکال بنیانگذاری کرده بود که حاصلش کشتار مردم بود، این متون هم دقیقاً بر همین شیوه استوارند و به نظر می رسد که افرادی که این متون را می نویسند اگر در آینده قدرت سیاسی به دستشان بیفتد نظامی بهتر از آنچه خمینی بنیاد نهاد، در کشوری که امروزه ایران نامیده می شود ایجاد نخواهند کرد.

آن چیزی که باعث بروز ادعای تجزیه طلبی می شود "وجود پاره-ای مشکلات" نیست. مواردی است مانند اعلان جهاد نظام جمهوری اسلامی برعلیه کوردها که در این جریان طفل شیرخوار هم در ماجرای قتل عام سنندج کشته شد. اینکه در این فرآیند شخص منتقد مقصر نیست هیچ ربطی به مسئله ندارد. جدایی طلبان هم نمی خواهند که از شخص منتقد جدا شوند، آنها می خواهند از ملتی که حقی برای آنها قائل نیست جدا شوند. از ملتی که در راه خدا کورد کشتند جدا شوند. از ملتی که می گویند در راه حفظ یکپارچگی می کشند، جدا شوند. اصولاً تفسیر کردن مسایل اقلیتها در ایران بر اساس این گفتمان "پاره ای مشکلات" ناشی از عدم درک مسایل آنهاست. بدون شناختن مسایل واقعی اقلیتها تنها می توان از درجه قدرت به مسایل نگریست.
اینکه مشکلاتی که امروزه در ناحیه اقلیتها وجود دارد، دارای سبقه تاریخی طولانی هست یا نه، البته می تواند موضوع پژوهشی در تاریخ باشد، اما ربطی به حق بودن خواست تجزیه ندارد. این مشکل حتی اگر سابقه کوتاهی هم داشته باشد، حق بودن خواست تجزیه را نقض نمی کند.

دیدگاه های به ظاهر انسانی که اصلاً انسانی نیستند: سال گذشته در برنامه ای در یکی تلویزیونهای کوردی به صورت تلفنی شرکت داشتم. یکی از میهمانان برنامه در ضمن حرفهای خود گفت که ما همه قبل از اینکه کورد، تورک، فارس یا هر چیزی باشیم انسانیم. او به میهمانان حاضر در استودیو گفت که من کورد نمی بینم، من انسان می بینم. این دیدگاه بارها و بارها در جاهای مختلفی مطرح شده است. این دیدگاه هم یک ایراد روش شناختی دارد، هم غیرتاریخی است، و هم علی رغم ظاهر موجه آن غیرانسانی است. ایراد روش شناختی این دیدگاه هم در واقع خود دو بخش است. یکی اینکه اگر بخواهیم بر اساس همین استدلال پیش برویم، ما انسان هم نمی بینیم، حیوان می بینیم. حالا یک سری حیوانها حرف می زنند و یک سری نه. اصلاً حیوان هم نمی بینیم، موجود زنده می بینیم، حالا یک سری راه می روند و حیوانند و یک سری گیاه. اصلاً موجود زنده هم نه، جسم می بینیم، حالا یک سری زنده هستند و رشد می کنند یک سری نه. این تعمیم دادنها اگر بی هدف صورت گیرد، هیچ مرزی برای توقف ندارد. تعمیم ها همیشه برای منظوری خاص به کار گرفته می شوند. ایراد دوم این است که در این مورد بخصوص کورد و فارس نه از روی که انسانند، بلکه از روی که کورد و فارسند، با هم دچار مشکل شده اند. تعمیم دادن مسئله در اینجا نه حل کردن صورت مسئله که، منحل کردن آن است. این گفتمان راه به جایی نمی برد، برای اینکه جایی که بحث بسیار جدی است، سعی دارد با عاطفی کردن فضا دعوا را فیصله دهد. مسایل واقعی با این تعمیم دادنهای دلبخواهی تنها از پیش چشم محو می شوند، حل نمی شوند. این دیدگاه غیر تاریخی است، برای اینکه واقعیت این است که در فرآیند رشد، کودک انسان قبل از اینکه واقعاً انسان شود، ابتدا کورد و تورک و فارس و غیره است. انسانها مدتها قبل از اینکه بتوانند مفاهیمی مجرد مانند انسان بودن را درک کنند، در دل فرهنگی بار می-آیند که قبل از اینکه بتوانند تصمیم بگیرند چه باشند، کورد می شوند، لر می شوند، تورک می شوند، فارس می شوند. برای تورک شدن نیازی به درک کردن ماهیت تورک بودن نیست، اما برای انسان بودن باید مفهوم انسان بودن را درک کرد. همین امر که این فرد در آن برنامه تلویزیونی و بسیاری دیگر در پای نوشته های من تلاش کرده اند به دیگران بباورانند که ما قبل از تورک بودن، کورد بودن و ... انسان هستیم و تنها خود این تلاش، نشان دهنده مسبوق بودن تاریخی کورد بودن، تورک بودن و ... بر انسان بودن است. این امری است که در متنی جداگانه قصد دارم به تفصیل آن را بسط دهم. این خصلت تمام انسانهای جهان است، چون نظامهای اجتماعی ما چنین بنیان شده اند که انسانها را قبل از انسان بودن، کورد، بلوچ یا تورک بار می آورند. هنوز که هنوز است مردمان پیشرفته ترین کشورهای جهان سر بازی تیمهای فوتبال و به بهانه این بازیها دعواهای قدیمی بازمانده از رقابتهای میان شهرهای قرون وسطایی را با هم تسویه می کنند. انسانها حتی در این جوامع قبل از اینکه اهالی یک کشور بشوند، متعلق به شهری می شوند که در آن می زیند. این دیدگاه از وجهی دیگر هم غیرتاریخی است برای اینکه اصولاً ایده آلیستی است. آن انسانی که این دیدگاه تبلیغ می کند اصلاً وجود ندارد. کدام انسان هست که اهل شهری، دهی، ملتی و از این قبیل نباشد. انسان در این قالب است که در تمدن انسانی امروزین هویدا می شود. نفی کردن اینها نفی کردن هویت آن موجودی است که انسان نامیده می شود، نفی کردن انسان واقعی است و به همین دلیل این دیدگاه اساساً غیرانسانی است. کورد بودن، تورک بودن، بلوچ بودن، فارس بودن در تناقض با انسان بودن قرار ندارد، بلکه کورد بودن شیوه ای از انسان بودن است. درست است که کورد بودن تنها یک تصادف است، اما چیزی که تصادفی نیست، داشتن هویت است. در دنیای ما انسانی که هیچ چیزی نیست، انسان بی هویتی است. هر انسانی را در نظر بگیرید، اهل منطقه ای است که تنها خود این اهلیت در او خصوصیاتی را بر جای گذارده که از او زدودنی نیستند. هیچ انسانی نیست که چنین خصوصیتی نداشته باشد. کورد بودن پدیده ای عارضی است، اما به این دلیل کم اهمیت نیست، بلکه تنها مجرای انسان بودن برای یک کورد، کورد بودن است، برای یک تورک، تورک بودن است، برای یک فارس، فارس بودن است. ما با انسانهای واقعی سرو کار داریم نه با انسانهای فرضی. اینکه وسط یک بحث جدی به یک تورک گفته شود تو تورک نیستی، بلکه قبل از تورک بودن انسانی، اینکه به یک کورد گفته شود تو کورد نیستی تو انسانی، تنها مجرای بروز انسانیت او به نام "انسانیت"ی که موجود نیست از او سلب شده است. این دیدگاه علی رغم ظاهر انسانی آن به شدت غیرانسانی است چون هویت واقعی انسان را نفی می کند.

در پایان به بررسی بسیار جزئی یک سری نقدهای بسیار کم-اهمیت می پردازم. اینکه "این نظر شماست" نقد نیست. هرحرفی که هر کسی می زند نظر اوست. اینکه "دو ضربدر دو مساوی چهار است" هم از دهان هر کسی خارج شود نظر اوست. نظر را با بررسی میزان درستی و نادرستی آن نقد می کنند. اینکه فلانی نظری بر خلاف نظر من دارد نقد نیست، نقد بررسی و مقایسه منطقی دو نظر و سنجش صحت و سقم آنها در شرایط مختلف است. اینکه حرفهای من حرفهای فلان فیلسوف را نقض می کند نقد نیست. من ملتزم به پذیرش حرف هیچ فیلسوفی نیستم. نقد بررسی منطقی صحت و سقم دو ایده است. اینکه آمریکا و انگلیس با جدائی طلبان خود چه برخوردی می کنند ربطی به حرفهای من ندارد. آنها هم می توانند هزار غلط مرتکب شوند. آنها که معیار نیستند. آنها اگر از ایران بهترند به این دلیل است که آنها بر اساس معیارهایی بهتر عمل می کنند، نه اینکه هرچه آنان می کنند معیار مطلق ما باشد. اینکه چند نفر از اقلیتها واقعاً تجزیه طلبند ربطی به آرای من ندارد. من در مورد اینکه چند تن تجزیه طلبند نظر قاطعی ندارم. حق را به رأی نمی گذارند. برخی از حقوق هم هستند که علی الاصول قابل واگذاری نیستند. مثلاً کسی نمی تواند تصمیم بگیرد که خود را برده دیگری کند. آزادی حقی است که قابل واگذاری و خرید و فروش نیست؛ یعنی کسی حق ندارد از این حق خود صرفنظر کند. در مورد مسئله تجزیه طلبی من هنوز مطمئن نیستم، اما دارم در این مورد فکر می کنم که شاید این هم یکی از موارد چنین حقوقی باشد. لذا اینکه خود تورکها، لرها، کوردها، بلوچها، تورکمنها و عربها می خواهند از ایران جدا شوند یا نه، قبل از بررسی این مطلب که آیا اساساً می توان این حق را واگذار و یا معلق کرد یا نه، اصلاً نقد به آرای من نیست. من هم در این مورد تاکنون نظری نداده ام و نمی توانم از این بابت مورد نقد قرار گیرم. ممکن است که؛ مثلاً تورکها، اصولاً حق نداشته باشند که از حق جدائی-طلبی خود صرفنظر کنند. فعلاً نمی دانم که آیا این از زمره چنین حقوقی هست یا نه.

اینکه عده ای و یا همه این اقلیتها یکجایی دور هم جمع شده اند و تصمیم گرفته اند ایران را تکه تکه کنند نقد به آرای من نیست. پرسشهای من اصلاً اینها نیستند. مسئله مورد بررسی من این است که آیا تجزیه طلبی یک حق است؟ بر چه اساس؟ که پاسخ من صریح بود، یک حق است، این حق ذاتی و طبیعی و غیرقابل انفکاک و تجزیه است، و معیار من هم پلورالیسم و تقسیم قدرت بود. حال اینکه اقلیتها با هم تصمیم گرفته اند توطئه کنند ربطی به آرای من ندارد. اگر هم چنین کرده باشند اشتباه می کنند. نه برای اینکه جدایی کار نادرستی است، برای اینکه این یک حق است و برای بدست آوردن یک حق نیازی به توطئه کردن نیست. پرسشهای دیگری که مورد تحقیق من هستند اینها هستند: به چه معنا این حق ذاتی و طبیعی است؟ اصلاً حقوق ذاتی و طبیعی به چه معنا ذاتی و طبیعی هستند؟ آیا به این معنا که انسان با آنها به دنیا می آید؟ اصلاً اینکه انسان با حقی به دنیا بیاید دارای مفهومی هست؟ اگر نه، پس ذاتی و طبیعی بودن حقی مانند آزادی به چه معناست؟ آیا حق را می توان به رأی گذارد؟ پاسخ من منفی است. در این صورت این پرسش مطرح می شود که وقتی برای تصویب قانون ممنوعیت استعمال دخانیات در اماکن سربسته عمومی این قانون در مجالس به رأی گذارده شد، چه کاری صورت می گرفت؟ آیا این کار عادلانه بود یا نه؟ اگر نه، چه راهکار بهتری در این شرایط موجود است؟ نقش دولت در این وسط چیست؟ دولت با تصویب قانون در واقع چه کاری انجام می-دهد؟ وقتی امری یک حق بود، آیا می توان در برابر آن ایستاد؟ پاسخ من منفی است. با توپ و تانک نمی توان به جنگ حق رفت. حالا این می خواهد سپاه پاسداران باشد، ارتش ترکیه باشد، یا بزرگترین ارتش جهان، آمریکا. تنها راه مقابله با آن نسل کشی است. اما نسل کشی سیستمی را بنیان می نهد که در نهایت خود ناقض حق را هم در یک تار عنکبوت در هم تنیده به دام می اندازد. بر این اساس دفاع از حق دیگران، دفاع از حق خود است. فارسی که با تجزیه طلبی مبارزه سرسختانه دارد، بدون اینکه خود بداند، در حال کندن چاهی است که قرار است خودش را هم ببلعد. سرنوشت هیتلر و صدام و تناقضات درونی نظام جمهوری اسلامی که کابینه نظر کرده اش با این همه بحران مواجه می شود نمونه هایی از چنین نظامهایی هستند. به نظر من یکی از دلایل عقب ماندگی بخش بزرگی از جهان و بخصوص خاورمیانه تناقضات بنیادین میان نظام حق و نظام قدرت است. جامعه ای که در آن قدرت تنها معیار حق باشد هرگز نمی تواند پیشرفتی هم داشته باشد.

پاسخ این بررسی ها این نیست که من با عده ای جدایی طلب و با همکاری اجانب و استعمار –دقیقاً همان ادبیات سپاه پاسداران—در پروژه تجزیه ایران مشارکت جسته ام. پرسش من این است که چرا ادبیات احزابی که ادعا می کنند اپوزیسیون جمهوری اسلامی هستند دقیقاً با ادبیات خود این نظام مطابقت دارد؟ پاسخ من این است که این واقعیت که قدرت تنها معیار حق در ادبیات سیاسی منطقه است، ادبیات همه را به هم شبیه کرده است. من از خواننده جدی انتظار دارم متن ها را با جدیت بخواند. هروقت نام تجزیه را می شنود مانند برادری ایرانی که خواهرش را در حال معاشقه با یک غریبه می بیند، فوراً رگ گردنش بیرون نزند، فکر کند. تجزیه به مسئله ای ناموسی تبدیل شده است. از خواننده جدی انتظار می رود که این مسئله را در بافت و هیأت منطقی و واقعی اش ببیند.

برگرفتہ از: اخبارروز