Long live free and united Balochistan

Long live free and united Balochistan

Search This Blog

Translate

ریشه یابی یک درد بزرگ


ریشه یابی یک درد بزرگ
مهم ترین عوامل دامن زننده به درگیری های طایفه ایی و قتل و کشتار در بلوچستان ایران چیست؟
1-استخدام بی قید و شرط و مسلح کردن تعداد زیادی از افراد کوته فکر، عقده ایی،ناسالم،اراذل و اوباش بومی توسط سازمان های امنیتی مانند اطلاعات و سپاه و رها کردن آنان در جامعه بلوچستان برای فتنه سازی.
2-عدم رسیدگی به پرونده های قتل توسط قوه قضاییه و به جای آن مسلح کردن طایفه مقتول توسط سازمان های امنیتی و تشویق آنان برای انتقام تا خود افراد آن طایفه راسا اقدام به کشتن قاتل و اطرافیانش نمایند و بدین ترتیب طوایف بلوچ به جان هم بیافتند.

معرفت دُر گرانبهایی است که خداوند به هر کس نمی بخشد


معرفت دُر گرانبهایی است که خداوند به هر کس نمی بخشد
ممنونم دوست مجازی من ... از فدیم گفته اند احترام امامزاده به متولی آن است
وقتی مطلبی از من در صفحه ای غیر از صفحه من چون آسپرین دلقکها یا آشپزی با سبز و ترش به اشتراک گذاشته می شود و مطلبی از من حتی تا 15000 هزار لایک و دو هزار برچسپ می گیرد مدیون مهر شما هستم شما چون شیر در کنارم ایستاده اید و از من حمایت می کنید من مهر شما را می بینم من تمام کامنتهای شما را می بینم و تک تک کامنتهای شما را به قلب مجروحم می فشارم و هزار بار می گویم ممنونم ... ممنونم ... ممنونم ....و دوستتان دارم

he Ahwazi Arabs live primarily in the South of Iran


their Diaspora in the UK demonstrated outside Parliament asking for our Government to intercede with Iran to protect 
the 
rights of non-Persian minorities in that country.

درخواست یک شهروند بلوچ از استاندار:


درخواست یک شهروند بلوچ از استاندار:
آقای استاندار مقابل زیاده خواهان و افراطیون بایستید
جناب آقای هاشمی؛
گفته می‌شود که ایستادن در برابر افراط گرایان برای استاندار هزینه دارد، اما همه می دانیم و روز های پیش رو نیز گواه روشني است که آزادگی، عدالت خواهی و ایستادگی در مقابل ظلم و استبداد نه هزینه، بلکه سرمایه ارزشمندی است که انسانهای عدالت خواه و ظلم ستیز را همچون سالار شهیدان، امام حسین(ع)، جاودانه و ابدی خواهد ساخت.
جناب آقای هاشمی؛
انحصارگرایی و تمامیت خواهی غده بد خیم و چرکینی است که حیات اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی نه چندان شاداب استان سیستان و بلوچستان را به مرگ تهدید می کند. کسانی که ناتوانی و بی کفایتی خویش را با صدای بلندشان پوشانده و سو استفاده از ارزشها و مقدسات را نردبان ترقی خویش ساخته اند و بدتر از همه نان شان را وقیحانه با ایجاد ناامنی می خورند، امروز بیشتر از هر زمان دیگری مدعی و طلبكار شده اند.
آقای استاندار؛
میدان داریِ زیاده خواهان و غوغا سالاران که تاکنون موفق نیز بوده اند، تهدیدی جدی برای آینده استان به شمار می رود. نمی دانم از دست ما مردم عادی چه کاری ساخته است، اما ایستادن در برابر زورگویان و شارلاتان ها انتظاری است که از رییس شورای تامین و مدیریت عالی استان می رود.
آقای هاشمی؛
استان سیستان و بلوچستان گوشه ای از این خاک پر گهر، ایران بزرگ می باشد ،
تقاضای مشارکت و ایفای نقش در ساختن و استفاده از منابع و فرصت های آن "سهم خواهی " نیست بلکه احساس دین به روند پویایی و بالندگی این سرزمین است.
چرا عده‌ای گمان می کنند که استان ملک طلق آنهاست و دیگرانی که قرنهاست با مشقت و خون دل خوردن و نثار فرزندان و عزیزانشان در پاسداری از وجب به وجب خاک آن جانفشانی کرده اند، بیگانه و نا محرمند؟
سوء استفاده و تفرقه افکنی به چه قیمت؟
صاحبدادزهی

BNP (Balochistan National Party) accuses agencies of abducting its central leader


Laljan Baloch is the former chief of the BSO and one of the central leaders of his party from Uthal.
DAWN.COM|AV HABIB KHAN GHORI

Remembering Baloch Poet Gul Khan Naseer

Remembering Baloch Poet Gul Khan Naseer

Balochistan Chief Minister announced that an international conference will be held to honor the literary works of poet Gul Khan Naseer.

Gul-Khan-NaseerGul Khan Naseer was a notable poet of Balochi, Brahvi and Urdu. He was a contemporary of Faiz Ahmad Faiz and Habib Jalib. Born in 1914, Gul Khan Naseer became a provincial minister, wrote many books on history and authored several collections of poetry. He died in in 1983.
“Baloch youth should study Gul Kan Naseer,” said Chief Minister of Balochistan Dr. Abdul Malik Baloch while addressing a book launch ceremony on Sunday.
A seminar was held in the Quetta Serena Hotel which was organized by the Balochi Academy. In this seminar the new book of Balochi Academy, comprised of the entire literary collection of Gul Khan Naseer, was launched by the Chief Minister of Balochistan.
President of the National Party Mir Hasil Bizenjo, Spokesperson of the Balochistan government Jan Buledi, Provincial President of the National Party Dr. Yaseen Baloch, senior bureaucrats including Commissioner Quetta Division and Principal Secretary of the Chief Minister were also present on the occasion.
Dr. Malik was the chief guest of the seminar and he officially launched the book. The Chief Minister of Balochistan read a poem that he had written about Gul Khan Naseer. Speaking at the occasion, Dr. Malik paid rich tributes to late Gul Khan Naseer and announced that an international conference will be held to honor his literary works. The Chief Minister announced that he w0uld buy 200 copies of the book launched in the seminar, for different colleges and universities of Balochistan.
Dr. Malik Baloch Launching the Book. Credit: Musa Farman
Dr. Malik Baloch launching the book. Credit: Musa Farman
2014 marks the 100th birth anniversary of Balochistan great poet, Mir Gul Khan Naseer. This year has been named after him by the Baloch government.
Apart from launching the book, the seminar consisted of three segments. In the first segment, Dr. Malik and Amar Sindhu delivered speeches about Gul Khan Naseer. Abdul Wahid Bandeeg, chairman of the Balochi Academy, delivered the welcome address.
Amar Sindhu, the famous poet from Sindh, spoke passionately about Gul Khan Naseer. She said that she belongs from the city of Hyderabad where Gul Khan Naseer was imprisoned by the so-called democratic government of Zulfiqar Ali Bhutto. Intellectuals like Gul Khan Naseer were arrested not only by military dictators like Ayub Khan but also by so-called democrats, lamented Amar Sindhu.
She further said that one word uttered by a poet is more powerful than dumps of gunpowder. Intellect is the last line of defense of a nation; once destroyed nothing can save a nation from destruction. Amar Sindhu concluded her speech with the message that the “best way to pay tribute to Gul Khan Naseer is to search for his lost dreams.”
Image 3
Poetess Amar Sindhu speaking during a seminar. Credit: Musa Farman
In the second and third segment of the seminar many noted intellectuals, professors and literary giants read their papers about Gul Khan Naseer. These people included Munir Badini, Abdul Hakeem Baloch, Dr. Saboor Baloch, Rahim Baksh Mehar and many others.
Adnan Aamir is a freelance researcher, analyst and columnist. Adnan is also editor of The Balochistan Point, an online newspaper from Pakistan. Follow him on Twitter @iAdnanAamir and visit his blog www.adnan-aamir.com. Read other articles by Adnan.

http://www.sharnoffsglobalviews.com/baloch-poet-naseer-406/

Three 'missing' Baloch activists found shot dead


DAWN.com
KARACHI: Three 'missing' Baloch activists, two of them belonging to the Marri tribe, were found shot dead in a deserted area of Abdullah Goth on Monday, said the Mochko police. According to the Voice for Baloch Missing Persons, a Baloch rights group ...

چندین هزار سیستانی و بلوچ شناسنامه ندارند

کد خبر: ۴۴۴۷۸۴
تاریخ انتشار:۰۴ آبان ۱۳۹۳ - ۱۱:۵۱-26 October 2014
روزنامه ایران نوشت: در بین عکس ها مردمی نشان داده شده اند که پلاکارد هایی در دست دارند و روی آن نوشته اند ما شناسنامه می خواهیم

آمدند تا دیده شوند و به قول خودشان بازنمایی کنند شرح درد مردم سیستان و بلوچستان را. بوم های عکس کنار هم ردیف شده است. اولین بوم از بوم هایی که کنار هم ردیف شده اند و روی هر کدامشان تصویری از حقایق جنوب شرقی ترین نقطه ایران نقش بسته.

تصاویری تلخ از دریچه دوربین عکاسانی که به این سرزمین رفتند تا رنج ها را ببینند و به تصویر بکشند. عکس ها روی بوم ها نقش بسته اند و پشت سر هم ردیف شده اند. کنار خیابان. نمایشگاهی خیابانی در ضلع شرقی چهارراه ولیعصر، درست مقابل پارک دانشجو. نمای ساختمان تئاتر شهر از بین بوم ها که با کمی فاصله در کنار هم به صف شده اند پیداست و سرک می کشد. بوم هایی که عکس های تکان دهنده حک شده بر رویشان این قدرت را دارند که تمام عابران را برای لحظاتی درگیر خود کنند. رهگذران مکث می کنند و ذهنشان به آنچه می بینند مشغول می شود. حتی آنها که عجله دارند هم گردن می چرخانند تا عکس ها را ببینند. مردی هم با لباس بلوچی در کنار عکس ها ایستاده تا به سؤال های رهگذران پاسخ دهد. مجتبی نورا نام دارد و مسئول یک سازمان مردم نهاد محیط زیستی،عضو کمیته استانی احیای هامون و مشاور دبیرخانه در امور سازمان های مردم نهاد است. مردی جوان و با حوصله که در چند روز برپایی این نمایشگاه خیابانی از ساعت 8 صبح تا 10 شب روی پا ایستاد تا به سؤالات مردم پاسخ دهد و حقایق سرزمینش را برایشان بازگو کند. حقایقی که سال هاست در سکوت خبری کمرنگ شده اند اما او وکسانی که این نمایشگاه را بر پا کردند نمی خواهند تسلیم شوند: او به همراه این تصاویر به پایتخت آمده بود تا سفیر مردم دیارش باشد و از ناگفته هایشان بگوید از فقر حاکم بر زندگی مردم و از مشکلاتی که تحفه گرد و غبار و خشکسالی است برایشان. از شناسنامه هایی که ندارند و برایشان قوز بالا قوز شده است در این شرایط سخت.

بی شناسنامه ها

در بین عکس ها مردمی نشان داده شده اند که پلاکارد هایی در دست دارند و روی آن نوشته اند ما شناسنامه می خواهیم. اما چطور ممکن است تعداد زیادی از مردم باشند که هنوز شناسنامه ندارند؟ مردمی که تعدادشان مشخص نیست و به قول نورا قطعاً اگر آماری از افراد بدون شناسنامه استان در دسترس بود و سرشماری می شدند شناسنامه هم برایشان صادر می شد. مردمی که در واقع جمعیت نامرئی هستند و در روستاهای دورافتاده زندگی می کنند. نقاطی که افراد شناسنامه دار از آنجا مهاجرت کردند و این افراد باقی ماندند و از چشم خدمات و سرشماری ها مخفی مانده اند. مردمی که تعدادشان کم نیست و می توان تعداد آنها را در حدود 15 تا 20 هزار نفر تخمین زد. مرد بلوچ با حوصله درباره اینکه چرا این تعداد هنوز شناسنامه ای ندارند توضیح می دهد:« الان منطقه سیستان و بلوچستان حدود 2سال است که تبدیل به 5 شهرستان شده و مردم به مراکز اداری نزدیک شده اند اما منطقه سیستان و بلوچستان با وجود وسعتی که دارد تا چندی قبل فقط از لحاظ اداری یک مرکزیت زابل را داشت و این یک دلیل اصلی برای پدید آمدن این مشکل است. روستا ها تا این مرکزیت فاصله زیادی داشتند و راه های دسترسی مناسب نبود و به همین دلیل سرکشی مناسبی صورت نمی گرفت. مردم هم از مناطق اداری دور بودند. مثلاً 70 تا 80 کیلومتر یا بیشتر فاصله داشتند. وسیله هم مانند الان زیاد نبود که براحتی قادر باشند خود را به مراکز اداری برسانند. این مسأله در حاشیه ها و نقاط دورافتاده بیشتر است. مثلاً در خود دریاچه که 5 هزار و 400 کیلومتر مربع مساحت داشته قبل از خشکسالی جزایری بوده که مردم در آن زندگی می کردند. بعضی از این جزایر تا لبه آب گاهی 50 کیلومتر فاصله داشتند و از ساحل تا مرکز ثبت احوال هم که راهی طولانی بوده، بویژه اینکه قبلاً دریاچه آب داشته و مردم این حاشیه ها برای رفت و آمد مشکلات بیشتری داشتند، این دور افتاده بودن و اینکه ثبت احوال واحدهای سیاری نداشته که به این نقاط بروند و این موضوع را پیگیری کنند باعث شد تا شناسنامه دار شدن مردم این نواحی به مشکل بخورد. در منطقه سیستان و بلوچستان 937 روستا داریم که البته روستا های ثبت شده هستند و روستاهای کوچکتری هم وجود دارد که به ثبت نرسیده اند و با زابل فاصله زیادی داشته اند. سطح مردم مناطق خیلی دور افتاده هم به گونه ای است که لزوم داشتن شناسنامه را تا چندی قبل درک نکرده بودند. کسانی که امکان دسترسی به مرکز را داشته اند شناسنامه دریافت کردند اما کسانی که باید 40 کیلومتر را روی دریاچه می آمدند و مثلاً 60 کیلومتر را روی خشکی که به اداره ثبت احوال برسند، این کار را نکردند. »

بی شناسنامه هایی که با فقر دست به گریبان هستند

اما چه چیزی باعث شده که این مردم حالا بعد ازمدت ها به فکر دریافت شناسنامه افتاده اند؟

به گفته نورا، مردم سیستان و بلوچستان قبل از خشکسالی از لحاظ معیشتی در وضعیت خوبی به سر می بردند. این منطقه انبار غله ایران بوده، وضعیت دامداری و صیادی هم بسیار خوب بود. صنایع دستی در این منطقه رشد خوبی داشت و یکی از پایه های امرار معاش مردم محسوب می شد. بنابراین مردم این خطه بی نیاز بودند و حمایت مادی لازم نداشتند. اما حالا وضع فرق کرده. خیلی از مردم در حال حاضر با فقری که به دلیل خشکسالی بر منطقه حاکم شده دست به گریبان هستند و نیاز به حمایت نهادهایی مثل بهزیستی و کمیته امداد و... پیدا کرده اند، یا می خواهند از سهام عدالت یا یارانه ها بهره مند شوند اما هر حمایتی که بخواهد از آنها انجام شود نیاز به شناسنامه دارند و شرط اول داشتن شناسنامه، مشخص بودن هویتشان است. این موضوع فقط هم مختص امروز نیست مثلاً بچه هایی هستند که پدربزرگشان شناسنامه دارد اما خودشان و پدرشان شناسنامه ندارند. این مشکلات از قبل بوده و امروز به دلیل همان مسائل مالی و فقر و سختی هایی که مردم با آن روبه رو هستند نمودار شده. از طرفی این منطقه چون مرزی است حساسیت های بیشتری بر آن حاکم است و برای شناسایی هویت افراد مراحل زیادی باید گذرانده شود. مردم باید برای دریافت شناسنامه به پاسگاه بروند و تأییدیه دریافت کنند، به شورای تأمین مراجعه کنند، آزمایش بدهند و... ولی هنوز مراکز اداری و ثبت احوالی که طی این دوسال راه اندازی شده اند نیروی کارمند ندارد و تازه در حال جذب نیرو و استخدام است. به همین دلیل هنوز خدمات رسانی مناسبی به مردم صورت نگرفته.»

بیکاری

همیشه می گویند تصویر برنده ترین زبان است. این را می شود در تصاویر مستندی که گوشه خیابان فریاد می زنند <ما را ببینید!> بوضوح دید. تصاویری که در آنها فقر و بیکاری دیده می شود. بیکاری مردمی که به قول نورا زمانی بی نیاز بودند و برای خودشان کسی. آنقدر که حتی خود را از داشتن شناسنامه هم بی نیاز می دیدند. اما حالا این مردم روزگار را چگونه می گذرانند؟ شغل این مردم حالا چیست؟ نورا می گوید:« کشاورزی، صیادی و دامداری که کاملاً وابسته به دریاچه بود وضعیت خوبی ندارد و 150 هزار هکتار زمینی که زیر کشت گندم می رفته الان بی آب است. نه تنها آبی برای کشاورزی نیست بلکه مقدار اندک زمین های کشاورزی هم زیر تپه های شنی که محصول ریزگرد هاست مدام مدفون می شود. صیادی هم کاملاً از بین رفته، دامداری نیز برای مردم این منطقه مانند قبل سود آور نیست. قبلاً تعلیف دام ها در مراتع دریاچه به شکل رایگان بود اما الان باید کاه را با قیمت بالایی بخرند و نمی توانند دام ها را تعلیف کنند تا با زاد و ولد آنها دامشان را گسترش دهند. اجازه صدور دام هم از منطقه سیستان و بلوچستان به سایر نقاط نیست، در نتیجه زندگی مردم روز به روز سخت تر می شود و مشکلات بیشتر. در منطقه ما صنعتی هم وجود ندارد و کارخانه ای نیست، مرز امنیتی است و صادراتی ندارد. بنابراین مردم نمی توانند هرم اقتصادی خود را قوی کنند و کاری جایگزین صیادی یا کشاورزی و دامداری پیدا کنند. پس بیکار می مانند. بیکار و بی درآمد.»

مشکلات سیستان و بلوچستان

از اومی پرسند چقدر امید دارید برپایی این نمایشگاه خیابانی و نشان دادن تصاویری از حقایق زندگی مردم سیستان و بلوچستان به پایتخت نشینان، بتواند راهگشا باشد و توجه مسئولان را به این سمت بکشاند؟ به اعتقاد نورا مردم هرچقدر بیشتر متوجه خطرات این خشکسالی هامون شوند بهتر است:« وقتی آقای گری لوییس نماینده سازمان ملل که به منطقه سیستان و بلوچستان آمده بود گفتم آبی که ما در این منطقه استفاده می کنیم برای دامداری، کشاورزی و صیادی است اما همین آب در افغانستان برای کشت خشخاش و توسعه مواد مخدر استفاده می شود و این موضوع نه فقط به مردم سیستان و بلوچستان مربوط می شود بلکه جامعه جهانی را هم درگیر عواقب خود می کند. ما اگر مورد توجه مردم کشور قرار می گرفتیم قطعاً این خشکسالی که دامنگیر مردم این دیار شده 15 سال طول نمی کشید.

خیلی از موارد دیگر که در نقاط دیگر کشور رخ می دهد مثل زاینده رود، کارون، پریشان، مهارلو، ارومیه و... اینها حمایت روزنامه نگاران و رسانه را دارند زیرا روزنامه ها در این مناطق حضور دارند اما ما در این استان روزنامه محلی نداریم. حتی این نمایشگاه هم با کمک دوستان تبریزی، تهرانی و شاهرودی بر پا شد. وقتی اینها آمدند کار را به صورت گمنام و خداپسندانه در دست گرفتند و خیران هم آنها را حمایت کردند. ما خودمان در استان امکانات و ابزارهای کافی نداریم و نمی توانستیم بدون حمایت آنها این کار را بکنیم. مثلاً اینترنت فقط 4 سال است که به زابل آمده است. ما مثل مناطق دیگر کشور ابزار چندانی برای انعکاس دردهایمان نداریم و الان امید مان زیاد است که مردم ما را ببینند، با ما همراه شوند و در کنار ما باشند تا بتوانیم مسئولان را مجاب کنیم که به وضعیت ما هم به عنوان گوشه ای از خاک این سرزمین نظری بیندازند تا به مشکلاتمان سریع تر رسیدگی شود.»

کلید کار در مذاکره با افغانستان

مردم سیستان و بلوچستان راه رهایی از این وضعیت را در بازگشت آب به هامون و راه بازگشت آب را در مذاکره با افغان ها می دانند. این مسأله را مجتبی نورا هم تأیید می کند و می گوید: «ما سعی می کنیم خواسته هایمان را به صورت منطقی در رسانه ها منعکس کنیم تا دولت توجه جدی تری نشان دهد. الان هم در کشورافغانستان، تکلیف رئیس جمهوری مشخص شده و برای کار کردن آماده شده است. ما از دولت انتظار داریم در این زمینه مذاکرات جدی تری داشته باشد. در طی سال های متمادی و از 78 تاکنون که دریاچه خشک شده، هیچ مذاکره جدی و مؤثری صورت نگرفته مبنی بر اینکه پروتکلی بسته شود و حداقل وضعیت کشاورزی بهبود پیدا کند، اگر هم نمی شود این کار را کرد بسته های حمایتی از طرف دولت برقرار شود تا مردم بتوانند امرار معاش کنند.»

عکاسانی که صدای مردم سیستان و بلوچستان شدند

و اما نمایشگاهی به همت عکاسان گمنام برگزار شد تا آیینه ای باشد برای انعکاس دردهایی که دور از چشم ما جاری است. این عکاسان چه کسانی هستند و این نمایشگاه چگونه بر پا شد؟ نورا از 7 عکاس مستقلی می گوید که از تهران، تبریز و شاهرود جمع شدند، با کمک مجموعه های مردم نهاد محیط زیستی حمایت شدند و آمدند تا این کار را انجام دهند:«ما توانستیم از طریق فعالیت در شبکه های اجتماعی توجه این عکاسان را به خودمان جلب کنیم و نسبت به این منطقه حساس شان کنیم. آنها هم تصمیم گرفتند به منطقه بیایند و خودشان از نزدیک مشکلات ما را لمس کنند. در واقع این کار یک فعالیت فرهنگی مشترکی است از سیستان و بلوچستان، تهران، تبریز و شاهرود، هزینه ها هم توسط خیری در سیستان پرداخت شد.

عکاس ها به شکل گروهی آمدند برای عکاسی در منطقه سیستان و بلوچستان. با آنها همکاری کردیم و آنها را به روستاهای مختلف بردیم تا از نزدیک شاهد مشکلات و گرفتاری های مردم باشند و فقر و اثرات خشکسالی که به شکل مستقیم و غیر مستقیم روی زندگی مردم تأثیر گذاشته را مشاهده کنند و به تصویر بکشند. دو مستند هم روی این موضوع ساخته شد که یکی سال قبل هم در تلویزیون به نمایش در آمد و با حضور کارشناسان در برنامه <راز> مورد نقد و بررسی قرار گرفت. این کار هم در ادامه همان فیلم های مستند است تا مشکلاتمان را با تصاویر نشان دهیم و دیده شوند. چون از اسفند سال 92 تا به الان اتفاق جدی و کارسازی رخ نداده و ما خواستیم خودمان به اینجا بیاییم. آمدیم تا جو های بدی که در منطقه ما هست و گوشه ای از مشکلاتمان را به اینجا بیاوریم تا مردم پایتخت هم از نزدیک شاهد آن باشند و با این گوشه از خاک سرزمین شان و مشکلات مردم این خطه بیگانه نباشند.»

در طول برپایی این نمایشگاه توجه رهگذران زیادی به این تصاویر جلب شد، ایستادند و عکس ها را دیدند و اگر سؤالی هم داشتند پرسیدند و پاسخ را دریافت کردند. عده ای از مردم هم نه به عنوان رهگذر بلکه فقط به قصد دیدن عکس ها تا اینجا آمدند: «در این مدت سایت های خبری بیشترین توجه را به ما داشتند. نماینده مردم سیستان و بلوچستان هم آمد و از این نمایشگاه خیابانی دیدن کرد؛ از اداره کل حفاظت محیط زیست هم مراجعه کردند اما به هر حال آن طور که ما توقع داشتیم نبوده و بازخورد چندانی از سوی مسئولان نداشتیم. مردم اما بسیار روی این موضوع حساس شدند به تک تک عکس ها توجه کردند و سؤال های زیادی پرسیدند، بویژه در مورد شناسنامه های مردم یا خشکی دریاچه هامون. برای اکثر مردم این سؤال پیش آمده بود که چرا 15 سال است هامون پشت درهای خبری مانده و مانند دریاچه ارومیه مورد توجه قرار نگرفته و اخبار مربوط به آن منعکس نشده؟ هامون انتظار بازگشت آب را می کشد، مردم سیستان و بلوچستان انتظار هامون را، همان هامونی که برایشان همه چیز بود، آب و آبادانی شان، روشنی زندگی شان. حالا اما روی تمام خاطرات خوش گذشته فقط غبار غلیظی نشسته که از هامون افسانه ای شان برمی خیزد. غباری که بی رحمانه روی خاطرات می نشیند و کورشان می کند، غباری که می شود سرسختی اش را در تصاویر هم دید. همان تصاویری که آمدند چند روزی میهمان پایتخت شدند و فریاد زدند لطفاً ما را ببینید...

Iran (occupeid Balochistan) gas leak puts 130 in hospital, closes schools

Iran gas leak puts 130 in hospital, closes schools

Incident at sewage plant causes breathing problems, headaches, dizziness and vomiting for area residents

 October 27, 2014, 6:38 pm 
A screen capture of an patients at an Iranian hospital. (YouTube screen capture/Al Jazeera English)
A screen capture of an patients at an Iranian hospital. (YouTube screen capture/Al Jazeera English)


Read more: Iran gas leak puts 130 in hospital, closes schools | The Times of Israel http://www.timesofisrael.com/iran-gas-leak-puts-130-in-hospital-closes-schools/#ixzz3HSBkIAix
Follow us: @timesofisrael on Twitter | timesofisrael on Facebook



Some 130 people were taken to hospital and more than 100 schools closed Monday in southeast Iran after an incident at a sewage treatment plant caused an outbreak of poisonous gas.
 A man has been arrested on suspicion of dumping expired pesticide which reacted with water to produce a noxious gas that left people with breathing problems, headaches, dizziness and vomiting.

With winds blowing gas into the streets, a total of 130 people were taken to hospital, Mahmoud Imani, deputy director of treatment at Zahedan Medical University, was quoted as saying.The problems in Zahedan, in Sistan-Baluchistan province, led to 109 schools being closed and 60 pupils and three staff were affected, an education official told the official IRNA news agency.
Some of those affected have since been released, the report said.


Read more: Iran gas leak puts 130 in hospital, closes schools | The Times of Israel http://www.timesofisrael.com/iran-gas-leak-puts-130-in-hospital-closes-schools/#ixzz3HSBqNnb3
Follow us: @timesofisrael on Twitter | timesofisrael on Facebook

The Middle East after the U.S.-Iran nuclear deal: A look back from next year

The Best Defense

The Middle East after the U.S.-Iran nuclear deal: A look back from next year

By Suzanne DiMaggio
Best Defense guest columnist
It is the year 2015.
Since a final agreement on Iran's nuclear program was reached some months ago, there have been a few minor missteps on Tehran's part and the process of rolling back the sanctions has not been entirely smooth. Beyond these hiccups, the IAEA has continued to verify that Iran is complying with its commitments. This has enabled Washington to directly engage Tehran on two strategic priorities that they both hold in common -- the fight against the Islamic State in Iraq and Syria (ISIS), and stabilizing the unity government in Afghanistan.
The United States and Iran have found common cause in maintaining the unity of Iraq. Iran has not joined the American-led coalition against the Islamic State, but discussions between U.S. and Iranian officials on ISIS -- which began on the margins of the P5+1 nuclear talks in June 2014 -- have moved to ongoing, direct bilateral talks focused on defeating ISIS. Both Washington and Tehran have disclosed that some limited coordination of efforts has taken place. Some believe that this has already been extended to exchanges of intelligence and direct collaboration on military actions.
U.S. officials have acknowledged that Tehran used its influence to get Nouri al-Maliki to step down in Sept. 2014, and then persuaded the government of Haider al-Abadi to share more power with Sunnis and other minorities. The result is an improved but fragile political situation as Sunnis still do not feel represented by the Baghdad government and the military remains dominated by Shiites.
The post-nuclear deal environment has made it possible to test Iran's willingness to play a constructive role in advancing a political solution in Syria. Recognizing that another Geneva conference on Syria without Iran would be meaningless, Washington is supporting Iran's participation in a Geneva III meeting soon to be convened by the United Nations. Saudi Arabia, Russia, Turkey, and representatives of the moderate Syrian opposition and the Assad government also will participate.
In the lead-up to the meeting, both American and Iranian officials have placed an emphasis on immediate assistance to relieve the humanitarian crisis in Syria -- and a pledge on the part of Tehran to extend cooperation on humanitarian access is expected. What is less clear is how far Tehran is willing to go to use its leverage to bring about a political settlement that would lead to the eventual departure of Bashar al-Assad. Now that Iran has a long-sought seat at the table, the time has come to show its cards.
Iran's outreach to Saudi Arabia has made the outlook for Geneva III more promising. Following Iranian Foreign Minister Javad Zarif's meeting with his Saudi counterpart Prince Saud in New York in Sept. 2014, Zarif traveled to Jeddah to meet with Saudi King Abdullah. It has been reported that they discussed joint efforts to support moderate Sunni opposition to ISIS and de-escalate the destruction brought about by ISIS in Syria and Iraq.
The nuclear deal, combined with a smaller American troop presence in Afghanistan, has allowed Tehran to respond positively to U.S. requests for direct talks on Afghanistan. So far we have seen a strong public show of support by American and Iranian officials for Afghanistan's unity government. A working relationship has been established between the American and Iranian ambassadors in Kabul. The Obama Administration has welcomed Iran's inclusion in a coalition of countries supporting Afghanistan's transition, harkening back to the days when both countries worked together to help establish Afghanistan's transitional government that emerged from the 2001 Bonn Conference.
With the easing of sanctions, U.S. and Iranian officials are now able to discuss Tehran's potential participation in the "New Silk Road," a key pillar of Washington's strategy to support Afghanistan's development through trade and transit connections linking Central and South Asia. The joint Indian-Iranian development of a trade corridor from the port of Chabahar in Iran's Sistan and Baluchestan Province to Afghanistan's principal highway will enable land-locked Afghanistan to reduce its dependence on Pakistan for transit, providing both it and the United States with expanded diplomatic options in the region. 
The United States is moving away from pressuring Pakistan to abandon its long-stymied pipeline project with Iran. In this new atmosphere, Washington is beginning to view the pipeline, which would deliver natural gas from Iran to Pakistan, as a viable way to address Pakistan's energy crisis.
Yet serious points of contention remain. There are ongoing disputes between Washington and Tehran over appointments within Afghanistan's government and the structure of security forces. There also are persisting disagreements about the reconciliation process and Ashraf Ghani's outreach to the Taliban, which Washington appears to be supporting. Iran sees the Taliban as linked to ISIS, which, in turn, is stoking Iranian suspicions of Saudi Arabia and Qatar.
U.S.-Iran discussions also are underway to help shore up nascent bilateral relations. Current talks are focused on exploring the reinstatement of direct flights and opening an American interests section in Tehran, which would bring U.S. consular services to Iran for the first time since the Islamic Revolution. Rumors are flying that President Obama will soon announce the appointment of a U.S. Special Envoy on Iran. Both governments have welcomed an upturn in U.S.-Iran people-to-people exchanges -- particularly in the fields of science and technology, religion, sports, and culture.
The events of recent months represent nothing short of historic change. The U.S.-Iran engagement taboo has been obliterated and it's hard to imagine going back to the way things were prior to the nuclear deal. But profound differences persist. Iran's poor human rights record endures. And Tehran continues to support designated terrorist groups, including Hamas in Gaza and Hezbollah in Lebanon, enabling its proxies to provoke and threaten Israel.
One of the most difficult post-agreement challenges for the Obama administration has been managing the anxieties and expectations of Israel as well as members of Congress, who remain highly skeptical of or outright opposed to doing business with Iran. The nuclear deal has also heightened concerns among the Gulf States, who believe they now are more vulnerable to Iranian pressure.
Iran's President Hassan Rouhani and his team continue to be challenged by hardliners who yearn for a return to Iran's isolation. With Rouhani's "win" on the nuclear issue, politics in Iran is becoming all the more cutthroat as some are predicting that moderates will outmaneuver their conservative rivals in the upcoming parliamentary elections and the election of the Assembly of Experts, the powerful body responsible for selecting Iran's Supreme Leader.
What we have been witnessing over these past months is calculated, incremental engagement, not rapprochement in a classic textbook sense. A dramatic "Nixon Goes to China" moment doesn't seem to be in the making -- nor does a "grand bargain." Instead, we have cautious cooperation on a few common strategic objectives, an approach that seems to fit within Supreme Leader Ali Khamenei's comfort zone. Washington increasingly sees the benefit of working with Iran, but still in limited ways. Both are faced with the ambiguity of dealing with a government that will not be an ally anytime soon, but is not quite the bitter enemy it once was.
Back to the present: The above scenarios are imagined, of course. But they are well within the realm of possibility should the major powers and Iran succeed in concluding a nuclear deal. Verifiably preventing a nuclear-armed Iran and avoiding a military confrontation over its nuclear program are vitally important goals. Unlocking a channel for broader strategic dialogue between the United States and Iran on issues where both have compelling common interests would also be an enormous achievement.
Suzanne DiMaggio (@suzannedimaggio) is a senior fellow and the director of the Iran Initiative at the New America Foundation.
via Wikimedia