Long live free and united Balochistan

Long live free and united Balochistan

Search This Blog

Translate

عبدالوهاب شُهلی بُر- در رثای فقدان سه استاد فقید موسیقی بلوچی: کمالان، بامری و دینارزهی / خاموشی چراغ پرفروغ نسل سوخته ی موسیقی دانان بلوچ

موسیقی بلوچی بدون هیچ گونه اما و اگری چکیده و میراث دار فرهنگ، تمدن، طبیعت، زندگی، رنج، شادی، سنت و نوگرایی بلوچ در بلندای تاریخ بوده و هست. خاطرات افرادی که سن و سالی از آنها گذشته است، گویای آن است که تا قبل از سه چهار دهه ی اخیر موسیقی بلوچی با سبک ها و ژانرهای مختلف و متنوعش، نبض زندگی بلوچی بود و سرتاسر آن را می جنباند. تولد، عروسی، مرگ، کاشت، داشت، برداشت، بیماری و سرخوشی بلوچ در ظرف و بستر موسیقی معنا می یافت و بدون آن بدور از تصور و خیال بود. این موسیقی همچون بندی بود که موقعیت های مختلف زندگی را به هم پیوند می داد و به آنها نوعی انسجام و هارمونی می بخشید. از میان اشکال مختلف موسیقی بلوچی، دیوان های ساز و دهل، مسلط ترین شکلِ حضور اجتماعی موسیقی در زندگی روزمره ی مردم بودند که به مناسبت های مختلفی شکل می گرفتند و اهالی محله و نیز محله های اطراف در آنها حضور می یافتند. مراسم عروسی و ختنه سوران، یکی از مهم ترین مناسبت های شکل گیری، چنین دیوان هایی بود. کسی که پسرش را زن می داد و یا او را ختنه می کرد، از یک و یا چند گروه موسیقی دعوت می نمود و شب هنگام، در جلوی دروازه و یا زمین صاف و همواری که نزدیک محله های مسکونی بود، گروه های ساز و آواز حضور می یافتند و صدای ساز و نغمه هایشان تا بلندای آسمان، بلند می شد.
در این دیوان ها به محض برخاستن صدای ساز و آواز، اکثریت قریب به اتفاق مردان محله و محله های اطراف، به جایگاه می آمدند و نظاره گر هنرنمایی گروه های مختلف موسیقی می شدند و زنان و کودکان از بالای پشت بام هایی که مشرف بر صحنه بودند، نظاره گر آنها می شدند. گروههای موسیقی به نوبت و بصورت ردیفی، هنرنمایی شان را تقدیم مردم مشتقاق می نمودند. این گروهها بیشتر از سه دسته نبودند: سرودی ها(کسانی که سازهایشان سرود (قیچک)، تنبور و دهلک بود و نغمه هایشان به زبان بلوچی)، دهل و سُرنایی ها (کسانی که سازهایشان دهل و سُرنا بود و آوازی نمی خواندند) و صاحبان ( کسانی که سازشان رباب و تنبور بود و نغمه هایشان با زبان دری و اشعار عرفای ایرانی بود). بعد از گرم شدن نوازندگان و کامل شدن جمعیت، در فضای روشنی که از آتش زدن کنده های درخت خرما، حاصل می شد، رقص دسته جمعی و کلاسیک بلوچی که در زبان بلوچی صحبت Suhbat نامیده می شود، آغاز می شد. روال کار بدین صورت بود که ابتدا مردان متشخص و اسم و رسم دار، که لباس های مجلسی مخصوص صحبت را پوشیده بودند- و مشخصه اش نسبت به لباس های معمولی شلوار بسیار بزرگ و پارچه ای با کیفیت بالا بود- بلند می شدند و با لبانی خندان و فارغ از بار سنگین زندگی و امرار معاشی که بر تن و روح شان بود، حلقه ی صحبت را شکل می دادند. با فاصله ی کوتاهی حلقه ی صحبتیان، خیلی سریع از خود بیخود می شدند و با جنباندن بدن شان، مطابق با ریتم تند موسیقی و قواعد حاکم بر صحبت بلوچی که ملکه ی ذهن شان شده بود، به قول فروید روانکاو، برای مدتی تن را فارغ از آداب و رسوم دست و پا گیری که رشد تمدن بر انسان تحمیل می کند و منجر به سرکوبی و ناخرسندی بیشتر می شود، می جنباندند و با بستن چشمانشان و رها کردن خود از حضور دیگران، آزادی انسان بدوی را تجربه می کردند؛ انسانی که هنوز، به قول میشل فوکو فیلسوف، تکنولوژی های قدرت او را رام نساخته و زنجیرهای مختلفی بر دست و پایش، نبسته بودند.
با به اتمام رسیدن هر آوازی، صحبتیان، جلوس کرده و با خوردن آب خنکِ مشک که توسط ساقیان مشک به دوش، در اختیارشان قرار داده می شد، آبی را که در اثر تعریق از بدنشان تبخیر شده است، جبران می نمودند. با اتمام، هر قطعه ای، قطعه ای دیگر توسط همان گروه و یا گروهی دیگر نواخته می شد و با افزوده شدن افراد جدیدی به حلقه ی صحبتیان، جان تازه ای به آن تزریق می شد و شوری جدید در نظاره گران، شکل می گرفت. بعد از صحبت متشخصان قوم، نوبت به اقشار دیگر می رسید و سرانجام قشرهای پایین جامعه. در صحبتِ قشرهای پایین جامعه، جذابیت های مضاعفی همچون انواع و اقسام شیرین کاری ها و حاشیه ها وجود داشت، که افراد متشخص، انجام نمی دادند ولی به شدت مجذوب تماشای آنها بودند. دیوان های ساز و آواز بلوچی، با وام گیری از واژه های میخایل باختین، منتقد ادبی روس، نوعی «کارناوال» جمعی و سنتی بودند که امکانی برای سرخوشی مردم بلوچ، خلق می نمودند و قشرهای مختلف اجتماعی در آنها جمع شده و در کنار یکدیگر، به یک شادی جمعی می پیوستند و انسجام اجتماعی شان را بازسازی می کردند. قهرمانان این فضای اجتماعی و فرهنگی، موزیسین ها و خوانندگانی بودند که طنین ساز و آوازشان بر یکنواختی و کسالتِ زندگی روزمره غالب می شد و روح زندگی را در کالبد جامعه می دمیدند و آن را به پویایی و سرخوشی وا می داشتند. با ورود ضبط صوت به بلوچستان، افرادی که توان مالی لازم جهت استفاده از این وسیله جدید را داشتند، آنرا خریداری نموده و اجراهای زنده موسیقی و آواز را که در دیوان ها صورت می گرفت با اشتیاقی وافر ضبط می نمودند و در زندگی روزمره، به محض پیش آمدن فراغتی، آنها را می شنیدند و از این طریق، بخشی از آلام زندگی شان را تسکین می دادند.
چنین موسیقی مردمی و شورانگیزی که روح زندگی بلوچی بود، در فضای فرهنگی و اجتماعی ای که از حدود سه چهار دهه ی پیش به مرور در بلوچستان شکل می گیرد، به عنوان سمبل جاهلیت تلقی شده و همچون یک جذامی از متن زندگی تبعید و مجبور به عزلت و گوشه نشینی می شود. خیلی از چهره های شاخص موسیقی بلوچی یا حرفه شان را کنار می گذارند و یا تبدیل به موزیسین ها و خواننده هایی پستونشین و محفلی می شوند. یکی از دوستان به هنگام روایت این فضای موسیقی ستیزی در سالهای اول این دوره ی جدید که در بلوچستان توسط قشریون مسلک گرای بلوچ شکل می گیرد، می گوید: «روزی در ... بودم که استاد شاخص موسیقی بلوچی، پهلوان ... را دیدم که رو به مسلک گرایی که با اهانت های زبانی او را مجبور به کنار گذاشتن سازش کرده بود، کرد و گفت «الان که موفق شدی مرا از سازم جدا کنی، به مردم بگو که چیزی برای خوردن و زندگی کردن به من بدهند که در این سن دیگر قادر به شروع کردن حرفه جدیدی نیستم». در کمال ناباوری فضا آن چنان علیه موزیسین ها بود که کسی به او توجهی نکرد و همچون یک غریبه راهش را گرفت و رفت». در این فضا، نسلی از نوازندگان و آوازخوانان بلوچ که تازه به سنین جوانی رسیده بودند و با یادگیری دانش موسیقی از نسل پیشین، سودای هنرنمایی و تجربه کردن سبک های جدید و حضوری جدی در جامعه را داشتند، مبتلا به وضعیتی تراژدیک می شوند. این نسل از موزیسین ها با مشاهده ی وضعیت غم انگیزی که برای موزیسین های نسل قبل از آنها پیش می آید-که افرادی غیر از اساتید و پیشکسوتانشان نیستند- همچون آنها مجبور به عزلت نشینی و دل کندن از رویای شان، می شوند. نسل جوان موزیسین ها که می توان آنها را نسل دوم موزیسین های بلوچ در دوره ی معاصر نامید، در بهترین سالهای زندگی هنری شان مواجه با بی رحمی تاریخ می شوند که سرانجامی جزء ترک دیار و یا برگزیدن حرفه ای غیر از موسیقی، و پرداختن به موسیقی در پستوی خانه ی خود و یا دیگری و یا تولید اثری برای ارگان های دولتی و جشنواره های موسیقی ندارند.
هم آنهایی که ترک دیار می کنند و هم آنهایی که می مانند و موسیقی را بصورت تفننی و پاره وقتی دنبال می کنند، مهم ترین منبع الهام، نوآوری و سبک پردازی موزیسین های نسل قبلشان را که چیزی جزء دیوان های ساز و صحبت بلوچی نبود و تا سپیده دم صبح ادامه داشتند، از دست می دهند. زمانیکه این نسل از موزیسین های بلوچ، توده های مردمی را که در طول تاریخ، مهم ترین حمایت کنندگان، موسیقی بلوچی بودند را از دست می دهند، و فراتر از این در ذهن آنها، بعنوان کسانی تلقی می شوند که حرفه شان نه یک حرفه ی هنری و فرهنگی بلکه حرفه ای جاهلی و نشانی از عصر نادانی قوم است، تبدیل به «غریبه هایی آشنا» در بلوچستان می شوند. آنها روز به روز منزوی تر شده و در فضای فرهنگی و اجتماعی جدیدی که در بلوچستان حادث می شود و مردم محفل ها و دیوان های جدیدی پیدا می کنند و دل به سوداهای جدیدی می سپارند، از نظر هنری در شرایط بسیار سختی قرار می گیرند. اما قدرت موسیقی بلوچی و نفوذی که در قلب و ذهن شان دارد، و قشرهای بسیار اقلیتی که جو زمانه نمی تواند آنها را ببلعد، باعث می شوند که موزیسین های نسل دوم، با زجری وصف ناپذیر، میراث غنی موسیقیایی بلوچی را که فرهنگ و خاطره ی جمعی بلوچ را در درونش ذخیره کرده است، از نابودی نجات دهند.
موسیقی این نسل، موسیقی دوره ی اضطرار و مبارزه برای بقاء و ماندن است. چون اصلی ترین دغدغه ای که دارند، متوسل شدن به هر بوته ای است تا شاید از غرق شدن و نابودی موسیقی بلوچ های ایرانی، جلوگیری کنند. اگر چه این موسیقی دانان به خوبی و بصورت درخشانی نقش تاریخی شان را ایفا نمودند و فراتر از توان و امکانات شان در نگه داشت میراث، مجاهدت کردند و از نابودی بخشی غنی از فرهنگ بلوچی جلوگیری نمودند، اما چون توده های مردم، حمایت های مادی و معنوی شان را از آنها دریغ ورزیدند، تبدیل به نسلی سوخته شدند. آنها نتوانستند مکتب های موسیقی تاسیس کنند و دانش و مهارت غنی موسیقی شان را به نسل جدید انتقال دهند. این نسل بصورت خیلی طبیعی در دیوان های ساز و آواز بلوچی، مهارت های سازی و آوازی را از موسیقی دانان نسل قبل از خودش، به خوبی یاد گرفت، اما فضای فرهنگی و اجتماعی بلوچستان در سه دهه ی اخیر، به آنها اجازه نداد که نسل جدیدی از موزیسین های بلوچ را در روالی طبیعی، تولید کنند. اگر تاریخ با این نسل از موسیقی دانان مستعد و پرشور یار بود، چه کارهایی که با موسیقی بلوچی نمی کردند و چه سبک های جدیدی که بر این موسیقی نمی افزودند و چه نسل شاخصی از موسیقی دانان که تربیت نمی کردند. استعداد، عشق و شور آنها فراتر از این بود و افسوس که این چنین، اخته شدند.
در دوره ی زمانی حدود دوسال و نیم اخیر، سه نفر از موزیسین های شاخص نسل سوخته بلوچستان، دارفانی را ودا کردند که خاتمه یافتن زندگی آنها، نشانی بس غم انگیز از خاموشی چراغ پرفروغ این نسل از موسیقی دانان بلوچ است. دو سه نفری که از این نسل هم باقی مانده اند در دهه های هفتاد و هشتاد عمرشان به سر می برند که بی رحمی های طبیعت، دیگر مجالی برای آنها باقی نگذاشته است و کهولت سن توان و شورشان را پژمرده است. کمالان هوت، ماشاالله بامری و غلامرسول دینارزهی، سه استاد فقید نسل سوخته ی موسیقی بلوچی بودند که به ترتیب زمانی در اسفند 1388، تیر و مهر 1390 جامعه ی بلوچستان مواجه با فقدان آنها شد. این سه نفر که سه ضلع بنیادی موسیقی نسل شان هستند، هر کدام با موسیقی خاص شان، موسیقی بلوچی را حفظ نموده و تا حدودی ارتقاء دادند و نیز از مدفون شدن اش- که بخشی از میراث فرهنگی جهانی است-در فضای سخت و بس ناجوانمردانه ای که زیستند، جلوگیری نمودند. اینان در کنار موزیسین ها و خواننده های هم نسل شان در روزگاری ناساز و ساز ستیز، میراث داران منزوی و حاشیه نشین ساز و نوای بلوچی بودند، و با تمامی ناملایماتی که جامعه ی بلوچ در حق آنها روا داشت، خم به ابرو نیاوردند و از آنچه که توانستند، دریغ نورزیدند.
اسطوره گرایی و نوستالوژی، مهم ترین مشخصه های موسیقی کمالان هوت، می باشند. او شیفته و روایت گر قهرمانان اسطوره ای و حماسی بلوچ در عصری کاملاً جدید و مدرن شده است. او فردوسی فرهنگ بلوچی است که از هر گوشه و کناری اسطوره ها و حماسه های بلوچی را که شفاهی هستند جمع آوری می کند و با خواندن موسیقایی و آوازی آنها در سبک پهلوانی، تاریخ فرهنگی رو به زوالی را به جوانان بلوچ دهه پنجاه به بعد، معرفی می کند. او نگهدارنده ی فرهنگ حماسی و زندگی سنتی بلوچی در عصر مدرنیته و مسلک گرایی است. کمالان پیوند دهنده ی نسل جدید با وجدان جمعی و خاطره قومی اسطوره ای و سنتی است و با هنرنمایی و افسون گری های منحصر به فردش، شکوه گذشته را روایت می کند و زندگی حماسی و سنتی بلوچ های کوه نشین و چادرنشین را به رخ بلوچ شهری شده می کشد تا مبادا حافظه ی تاریخی اش، زایل شود و در زمان حال مستغرق شده و سنت های پهلوانی و فرهنگ سنتی اش را از یاد ببرد. موسیقی کمالان، حافظ فرهنگ سنتی و قدیمی بلوچ و بخصوص بلوچ های ایران در دورانی به شدت عصبی و مسلک گرا است. از منظر اجتماعی، موسیقی کمالان نزدیک ترین موسیقی به موسیقی دیوان های ساز و آواز قدیمی بلوچی است، و قشرهای سنت گرا، ارتباط بسیار خوبی با آن داشته و به سادگی با آن ارتباط برقرار می کنند.
ماشاءالله بامری یکی دیگر از چهره های شاخص نسل دوم موسیقی دانان بلوچ در دوره معاصر است. او که موسیقی را بعنوان حرفه ی دوم و اما حرفه ی قلبی و احساسی اش دنبال نمود، نگه دارنده و ارتقاء دهنده ی موسیقی فولکلوریک بلوچی-که مردمی ترین سبک موسیقی بلوچی است- بود. مهم ترین مشخصه ی این موسیقی، ریتم های تند، شورانگیر و بداهه نوازی است که با اشعاری که بیان کننده ی تجربه های معمولی و روزمره ی مردم بلوچ همچون مراسم عروسی است، همراه می شود. این سبکِ موسیقی زمانی مسلط ترین سبک در دیوان های ساز و آواز و صحبت بلوچی، بود. بامری چهره ی شاخص موزیسین های معمولی و به شدت مردمی نسل خودش است، که علارغم مهارت و شناخت فوق العاده ای که از موسیقی بلوچی دارند، بدون هیچ گونه مناسک هنرنمایانه ای، صدای ساز و آوازشان را برای مشتاقان می گسترانند. مرگ غم انگیز بامری در فقر و بی بضاعتی ای که حتی توان پرداخت هزینه های ناچیز بیمارستانی و نیز ادامه ی مداویش را نداشت، دودی بود که بر آسمان بلند شد و بخشی از داستان غم انگیز نسلی از موسیقی دانان پرشور و توانمند بلوچ را که بعضاً در تنهایی زندگی کردند و می کنند، با صدایی بلند، فریاد کشید. نسلی که بدلیل تغییراتی که طی چند دهه ی گذشته، در فضای فرهنگی و اجتماعی بلوچستان شکل گرفت، روز به روز با کاسته شدن تقاضای موسیقی شان در جامعه ی بلوچستان، شنوندگان و حامیانشان را از دست دادند و با منزوی شدن و به حاشیه رانده شدن، نبوغ و استعدادشان سوخت و نیز جامعه از هنر آنها محروم شد.
موسیقی غلامرسول دینارزهی، یک موسیقی نوگرا و ادبی است. او با آهنگ سازی متعدد و متنوعی که انجام داد تلاش نمود که با بهره گیری متنوع تر و گسترده تر از سازهای بلوچی، حالتی ارکستریک به موسیقی بلوچی دهد و زمینه را برای ورودش به دنیای رسانه و مدیوم های جدید، فراهم تر نماید. دینارزهی بدلیل شرایط کاری و تجربه های حرفه ای که داشت، گوشش مرتباً با موسیقی مدرن ملل درگیر بود و مسبب نوعی مدرنیسم در موسیقی بلوچی شد. وجه دیگر موسیقی او، بهره گیری اش از سروده های ادیبان شاخص بلوچ در قطعه های آوازی اش، است. این موضوع نوعی تشخص و ادبی بودن به موسیقی او می دهد. دینارزهی با قد بلند و نحیف، صورت اصلاح شده و استخوانی، صدای اندوهگین و حزن انگیز، عینک بزرگش و نیز با اهتمامش بر آهنگ سازی نو و تلفیقی و استفاده از سروده های شاعران روشنفکر بلوچ، سمبل مدرنیسم در موزیسین های هم نسل اش است.
فقدان سه موزیسین شاخص نسل دوم موزیسین های بلوچ، ضربه ی فرهنگی بسیار بزرگی برای موسیقی بلوچی بود. بخصوص آنکه، بلوچستان در دوره ای مواجه با فقدان و خلاء آنها شد، که جامعه ی بلوچی دارد از فضای متصلب و مسلک گرایانه ی سه چهار دهه ی گذشته اش، آرام آرام خارج می شود و آرزومند خلق فضای فرهنگی و اجتماعی ای تازه ای است که هنر، عشق و دوستی جایگاه مطلوب تری در آن داشته باشند. اندوه سهمگینی که با شنیدن خبر فقدان موزیسین های هنرمند، بر روح و جان جامعه ی بلوچی تحمیل می شود، کفاره ی قدرنشناسی و جفایی است که در حق آنها روا داشت و امکان داشتن یک زندگی هنری طبیعی و بدون از ترس و استرس را از آنها دریغ ورزید. البته وجدان جمعیِ این جامعه ی سیاست زده و مسلک زده، هنوز دوست دارد برای رها شدن از بار گناه دسته جمعی اش، به جای بازاندیشی و طلب بخشش از موسیقی دانانی که آنها را سوخت، فرافکنی کند و همه ی کاسه کوزه ها را بر سر سیاست، بکشند. اما این فرافکنی، خاصیتی جزء هبوط بیشتر هنر و موسیقی در بلوچستان نخواهد داشت. خود انتقادی دسته جمعی و شالوده شکنی تجربه ی تاریخی که پشت سر گذاشتیم و تک تک ما در ساخته شدنش شریکیم، حداقل کارمثبتی است که می توانیم برای رشد و تعالی موسیقی بلوچی، بعنوان یک موسیقی انسانی و زندگی بخش، در جامعه ی امروز و آینده مان داشته باشیم.


http://anthropology.ir/node/11434

دانشجوبان دانشگاه بین المللی چابهار یک بار دیگر ازمشکلات و نارسایی ها می گویند به امید پاسخی!‏

دانشجویان دانشگاه بین المللی چابهار

گروهی از دانشجوبان دانشگاه بین المللی چابهار هستیم که از مشکلات پیش آمده در این واحد آموزشی به ستوه آمده ایم و کسی هم متاسفانه پاسخی به ما نمی دهد.

از شما تقاضا داریم در امر گاهی و اطلاع رسانی عموم که همانا رسالت شماست ما را یاری کنید

سپاس گذاریم !

اپیزود اول:

منطقه آزاد چابهار چند سال قبل برای رشد و توسعه شهرستان در ابعاد مختلف ، اقدام به تاسیس دانشگاه بین المللی در چابهار نمود و در اتفاق زیباتر مجوز تاسیس مجتمع غیر انتفاعی را نبز در سال 87 گرفت که مردم این دیار با هزینه کمتر امکان ادامه تحصیل داشته باشند. این اتفاقات زیبا با حضور دکتر اکبری ریاست وقت دانشگاه سیستان و بلوچستان در چابهار زیباتر شدند چون ایشان به دانشجویان قول دادند که در سال های آتی ( یعنی سال فعلی ) دانشگاه بین المللی چابهار به کمک دانشگاه س و ب اقدام به جذب دانشجو در مقاطع کارشناسی ارشد و دکترا می نماید و در این راه اقداماتی نیز با حضور دکتر آدم ترکمن زهی نماینده تام الاختیار رئیس دانشگاه س و ب در چابهار انجام شد که ایشان طی جلساتی با دکتر شادنوش ( ریاست دانشگاه بین المللی چابهار )، دکتر سهیلی (معاون پشتیبانی مالی و اداری دانشگاه س و ب )، دکتر شهرکی ( معاون آموزشی دانشگاه س و ب )، دکتر میرزائی ( معاون پژوهشی دانشگاه س و ب )، دکتر رضوانی ( معاون دانشجوی و فرهنگی دانشگاه س و ب )، دکتر محمودی ( دبیر هیأت رئیسه دانشگاه س و ب )، آقای زند وکیلی ( مدیر حراست دانشگاه س و ب ) و آقای رکانی ( معاون اجرائی پردیس بین المللی چابهار ) به این نتیجه رسیدند که دانشگاه بین المللی چابهار به دانشگاه س و ب واگذار شود و این دانشگاه اقدام به جذب دانشجو در مقطع کارشناسی ارشد و دکترا نماید. ولی متاسفانه در اینجا به بحث پذیرش دانشجو غیر انتفاعی در مقطع کارشناسی که برای مردم این خطه از ایران اسلامی نعمتی بود توجهی نشد و دانشجویان آتی که دانش آموزان فعلی هستند به فکر انتخاب شهر دیگزی برای ادامه تحصیل باشند.

اپیزود دوم:

در اواخر شهریور ماه سال جاری به تمامی دانشجویان مقطع کارشناسی دانشگاه غیر انتفاعی چابهار از طریق پورتال دانشجویی پیامی از طرف آموزش دانشگاه بین المللی به این مضمون که کلاس های کلیه دانشجویان از اول ابان ماه برگذار می شود فرستاده شد یعنی عملاً یک ماه از ترم تحصیلی در اینجا نادیده گرفته شد، پاسخی که به دانشجویان بعد از پیگیری های فراوان داده شد این بود که دانشگاه واگذار شده و در مرحله تغییر و تحول است ولی در کمال تعجب متوجه شدند که دانشگاه، دانشگاهی که دانشجویان آن رویای مقاطع کارشناسی ارشد و دکترا را در سر می پروراندند به دانشگاه ازاد واحد چابهار واگذار شده که کلاس های خود را در انجا برگذار کنند.

اپیزود سوم:

اول ابان آغاز شد ساختمان دانشگاه مملوء از دانشجویان سرگردان دانشگاه ازاد و غیر انتفاعی بوذ که برای یافتن کلاس و صندلی خالی برای نشستن از هم سبقت می گرفتند، کلاس های دانشجویان دانشگاه آزاد مرتب برگذار می شدند ولی دانشجویان غیرانتفاعی که حق آب و گل در اینجا داشتند با وضع اسف باری روبرو شدند، انها یا استاد نداشتند و یا اساتید آنها به حدی غیر مرتیط با واحد درسی که قرار بود تدریس کنند بود که کودکی با شنیدن آن به خنده و بزرگسالی با شنیدن آن به گریه می افتاد.

اپیزود چهارم:

گروهی از دانشجویان دور هم جمع شدیم تا درباره اتفاقات چند ماه اخیر بحث و گفتگو کنیم تا قدم کوچکی برداریم پس بر آن شدیم که مسئولین عزیز را آگاه کنیم در این راه نامه های جداگانه ای به دفتر رهبری، دفتر ریاست جمهوری، ریاست مجلس شورای اسلامی، وزارت علوم، نماینده ولی فقیه در استان، استان داری، و تمامی نمایندگان استان و شورای استان فرستادیم تا هم از عمق فاجعه آگاه باشند و هم اینکه ما را در این راه یاری کنند، بعد از آن به سراغ مسئولین شهرستانی رفتیم، با نماینده مجلس دیدار کردیم با اعضای شورای اسلامی شهر به گفتگو نشستیم متاسفانه زیارت فرماندار و ریاست منطقه آزاد برای ما میسر نگشت، بعد از آن تصمیم گرفتیم معتمدین شهر را ببینیم افرادی که از سرمایه نظام و انقلاب اسلامی در این سامان هستند تا آنها نیز از مشکلات ما اگاه باشند، در ابتدا مصدع اوقات حاج احمدیار بارکزهی، بعد از آن محمد حسین رئیسی و در مرحله اخر حمیدا.. سردار زهی شدیم و با استقبال گرم آنها مواجه گشتیم این سروران یه ما قول دادند که دغدغه هایمان دغدغه های انها باشد و برای بهبود اوضاع فعلی دانشگاه و از سرگیری پذیرش دانشجو در مقطع کارشناسی دانشگاه غیرانتفاعی و ارشد و دکترای دانشگاه بین المللی که همانا دغدغه های نسل اینده هستند از هیچ کوششی دریغ نورزند.


ما یکبار دیگر دست یاری به تمام مسئولین ، علما، روشن فکران ، فرهیختگان و معتمدین دراز می کنیم امید است که بی پاسخ نماند !


http://www.estoun.blogfa.com/post-428.asp

دلیل ارتباط زنان متاهل با پسران مجرد

برنا: متاسفانه امروزه به دلایل مختلف و برخی ناهنجاری فرهنگی شنیده می‌شود که در مواردی جزئی شاهد روابط بین زنان متاهل با پسران و یا مردان متاهل هستیم که این روابط بسیار آسیب زا و مخرب است. خیانت‌های زنانه عوامل مختلفی دارد که می‌توان به آن‌ها اشاره کرد:

۱- عدم یک رابطه گرم و صمیمانه با همسر
 یکی از عوامل اصلی خیانت زنانه روابط زن و شوهر است؛ زمانی‌که بین زوجین، روابط زناشویی خوبی حاکم نباشد، این احتمال وجود دارد که زن به همسر خود خیانت کند. اختلالات جنسی که به مرور زمان برای برخی مردان به وجود می‌آید و مشکلات شخصیتی باعث می‌شود که مرد نتواند به همسر خود محبت کند و فقدان محبت، عاطفه و روابط گرم و صمیمی باعث این خیانت‌ها می‌شود.

زنانی که محبت خوب و لازم را از همسرخود دریافت کرده و یا روابط زناشویی خوبی بین آن‌ها برقرار باشد، احتمال خیانت در آن‌ها بسیار کم است.

۲- گذشته بی‌بندوبار زن
 یکی دیگر از عوامل خیانت زن، گذشته اوست که در یک خانواده بی‌بندوبار و خیلی آزاد پرورش یافته و تربیت شده‌ است و تربیت غلط گذشته باعث می‌شود همچنان حتی بعد از ازدواج هم این روابط را حفظ کند. برخی از زنان که روابط زیادی داشته‌اند، به دلیل اینکه روابط صمیمانه و یا دوستی‌های دوران مجردی خود را نمی‌توانند به اتمام برسانند و برایشان بسیار سخت است تا خود را در زمان تاهل کنترل کنند در‌‌ همان چارچوب به روابط خود ادامه می‌دهند.

۳- احساس تنهایی کردن
 مسایل شخصیتی وجود دارد که امکان دارد یک زن تحمل تنهایی و بیکاری را نداشته و به سختی می‌تواند دقایق و یا ساعتی را تنها و بیکار بگذراند. این زنان زمانی‌که می‌خواهند تنهایی خود را پر کنند وقتی می‌بینند همسرشان به دلیل مشغله کاری نمی‌تواند برای آن‌ها وقت بگذارد گرایش پیدا می‌کنند که وقت خود را با دیگران و یا جنس مخالف خود پر کنند.

۴- عوامل فردی و اختلالات شخصیتی زنان
 عوامل فردی و اختلالات شخصیت و یا ویژگی‌های طرفین می‌تواند بستری برای خیانت باشد. وقتی در جامعه این روابط ناشایست، رواج پیدا کند امکان دارد وسوسه در زن ایجاد شود که این رابطه‌ها را تجربه کند. مسایلی مانند ماهواره، تهاجم فرهنگی، الگوهای فرهنگی ناهنجار و غلط در خانه، همه این عوامل می‌توانند در خیانتهای زنانه دخیل باشد؛ در نتیجه حرمت و حریم‌های خانواده شکسته می‌شود و افراد پایبند چارچوب‌های اخلاقی نیستند.

۵- دوران مجردی محدود
 برخی از زنان به دلیل اینکه گذشته خوبی نداشته‌اند و یا زمان مجردی خیلی محدود بودند وقتی شرایطی را می‌بینند که زنان و مردان، رابطه آزادانه‌ای با هم دارند. این افراد چون می‌خواهند گذشته خود را جبران کنند، به خیانت رو می‌اورند. شرکت درپارتی، ارتباط با دوست ناباب و مسائلی دیگر می‌توانند انگیزه خیانت را زیاد کند.

۶- مشکلات اقتصادی
 مسئله دیگر مشکلات اقتصادی که در جامعه است، البته مسئله اقتصادی به تنهایی عامل خیانت زنانه نیست. فرد ممکن است نیازهای مالی بیشتری را در خود احساس کند؛ ولی اگر پایبند چارچوب‌های اخلاقی باشد؛ امکان ندارد با هر تحریک، وضعیت معیشتی کنار بیایند؛ اما فردی که به خاطر پول با جنس مخالف خود ارتباط برقرار می‌کند، بیشتر به دلیل میل به تجمل گرایی، مصرف بیشتر، مدگرایی و خرید کردن، به جنس مخالفی فرا‌تر از چارچوب خانواده رو می‌آورد تا مورد حمایت او قرار گیرد.

در این زمینه تعداد زنانی که به دلیل فقر مادی به ارتباط با جنس مخالف رو می‌آورند بسیار کم است. اما وقتی زن به دلیل اینکه همسرش معتاد بوده و یا بیکار و مریض است خیانت می‌کند در واقع «فحشا» است؛ یعنی زن خودفروشی می‌کند تا نیازهای مالی خود را تامین کند.

۷- تنوع طلبی
 علت دیگر خیانت زنانه، تنوع طلبی است. در برخی اوقات مشخص شده است فرد نتوانسته است با همسرخود زندگی کند و شاید بار‌ها و بار‌ها ازدواج کرده است.

بهترین راهکار این است که باید علت این رابطه‌ها را در سطح فردی مشخص شود و باید فرد به روان‌شناس مراجعه کند. باید مشخص شود که فرد اختلالات شخصیتی داردو یا خیر. ممکن است درگیر روابط چندگانه شوند و زیاد وفادار نباشد، برخی از افراد شخصیت ناهنجار و ضد اجتماعی داشته و در سطح خانوادگی باید مداخلات اجتماعی و فرهنگی صورت بگیرد.

برای اینکه در جامعه زنان آسیب نبینند و برای حفظ حریم خانواده بیشتر خانواده‌ها باید آموزش ببینند. آموزش‌هایی از طریق رسانه‌های گروهی، تلویزیون، رادیو و… باید صورت گیرد و این افراد باید متوجه شوند که چنین مسائلی چقدر می‌تواند هم در آینده خود و هم آینده فرزندان، آسیب جدی وارد کند.

آیت الله خراسانی به خامنه ای : تو غلط میکنی بیسواد !

  


جهت نمایش ویدئو در یوتوب اینجا کلیک کنید.
جهت دانلود ویدئو اینجا کلیک کنید.

هشدار درباره داروهای لاغری چینی در بازار ایران

رئیس سومین کنگره پیشگیری و درمان چاقی ایران هشدار داده که داروهای چینی برای کاهش وزن، موجب افسردگی و خودکشی می‌شوند.

فریدون عزیزی، روز چهارشنبه ۱۸ آبان در نشست خبری سومین کنگره پیشگیری و درمان چاقی ایران از چاقی به عنوان مهمترین مسئله بهداشتی درمانی قرن در اکثر کشورهای جهان یاد کرد و افزود: سازمان‌های جهانی که مسائل بهداشتی را زیر نظر دارند چاقی را مشکل اصلی بروز بیماری‌های غیر واگیر از جمله بیماری‌های قلبی، دیابت و سرطان در قرن ۲۱ می‌دانند.

او سپس به آمار شیوع چاقی و اضافه وزن در ایران اشاره کرد و افزود: در ایران آمار شیوع چاقی بین افراد بالای ۲۰ سال، بین ۵۰ تا ۷۰ درصد و شیوع دیابت بین ۱۰ تا ۲۰ درصد است. به این ترتیب حدود چهار میلیون نفر از جمعیت ایران دچار دیابت هستند.

این فوق تخصص غدد درون‌ریز و متابولیسم تاکید کرد که هر دو بیماری دیابت و چاقی در شهرها و کلان‌شهرها بیشتر از روستاها و شهرهای کوچک است.

آقای عزیزی، استفاده از داروهای گیاهی و سنتی برای کاهش وزن را رد کرد و گفت که کاهش وزن نیاز به یک دوره شش ماهه دارد و کاهش وزن غیر معمول با روش‌های غیرپزشکی موجب بروز بیماری‌های مزمن و غیر قابل درمان در فرد می‌شود.

به گفته او داروهایی که برای کاهش وزن در بازار غیر رسمی ایران وجود دارد غالبا از چین وارد می‌شود و دارای عوارضی مانند ناراحتی‌های قلبی و عروقی، افسردگی است و در نهایت نیز عوارض دیگری دارد که می‌تواند غیرقابل جبران باشد.

از همان چند ماه پیش که گزارش‌هایی از ورود داروهای چینی و به ویژه انواع تقلبی آن به بازار ایران منتشر شد، کار‌شناسان درباره عوارض آن هشدار دادند.

داروهای لاغر کننده چینی از جمله با نام «سوپر اسلیم» و «شنگ یوآن فنگ» و برخی انواع دیگر که با تبلیغات گسترده در شبکه‌های ماهواره‌ای و توسط برخی افراد سودجو در سطح شهر، اماکن عمومی و عطاری‌ها به مشتری‌ها عرضه می‌شوند.

اما کارشناسان بارها هشدار داد‌ه‌اند که بحث قد و وزن استاندارد، یک بحث کاملاَ تخصصی و پزشکی است و اگر کسی مشکلی در این زمینه دارد باید به پزشک مراجعه کند.

در همین حال ابوالفضل نیک آزما، کار‌شناس دارویی معاونت غذا و دارو دانشگاه علوم پزشکی استان قم نیز گفته بود که این داروها مورد تایید پزشکان نیست و فروش آنها در عطاری‌ها و داروخانه‌ها ممنوع است.

تحرک کم و شیوه زندگی از جمله خوردن غذاهای پرکالری و چرب عوامل اساسی چاقی و اضافه وزن هستند و کارشناسان بر این عقیده‌اند که با تغییر عادت‌های غلط می‌توان با اضافه وزن مبارزه کرد؛ عاملی که به گواه سازمان بهداشت جهانی، خود موجب بروز برخی از بیماری‌های مزمن مانند دیابت، بیماری‌های قلبی- عروقی و سرطان می‌شود.

داروهای چینی و بازار ایران

نگرانی درباره داروهای چینی در بازار ایران، مدتی است بالا گرفته. از جمله مواردی از تلفات بیماران تحت جراحی به خاطر استفاده از داروی بیهوشی چینی گزارش شده است.

طبق این گزارش‌ها حتی مواردی از تلفات بر اثر بیهوشی ضمن عمل جراحی زیبایی در ایران دیده شده است.

این موارد در پزشکی قانونی ایران ثبت شده و این سازمان قضائی در حال پیگیری علت مرگ بیماران است.

عبدالعزیز جمشید زهی، عضو کمیسیون بهداشت مجلس، در این باره از بررسی موضوع داروهای بیهوشی چینی در این کمیسیون خبر داده و گفته بود: این خبر حتی اگر شایعه باشد، مجلس آن را مورد بررسی قرار می‌دهد چرا که برخی از گزارش‌ها نیز حاکی از ورود داروهای تقلبی و چینی به کشور است که ضرورت بررسی این موضوع را دوچندان می‌کند.

در عین حال یک عضو هیئت علمی انجمن داروسازان ایران گفته است مواد اولیه داروهای چینی تاییدیه جهانی دارد.

سعید واقفی در این باره گفته است: در شرایط فعلی، برای تولید دارو، مواد اولیه را از چین و هند وارد می‌کنیم و این مواد تأییدیه جهانی دارند. ما تنها کشوری نیستیم که مواد اولیه تولید دارو را از چین وارد می‌کنیم، آمریکا بزرگ‌ترین مشتری مواد اولیه دارویی چین است، کشورهایی مانند آلمان، فرانسه، ایتالیا، آمریکای شمالی، اروپای غربی، انگلیس از وارد کنندگان مواد اولیه دارویی از کشور چین هستند.

امام حسین به خداوند فرمود که به جای اسماعیل منو قربانی کن

 در لحظهٔ قربانی شدن اسماعیل امام حسین به خداوند فرمود که به جای اسماعیل منو قربانی کن



جهت نمایش ویدئو در یوتوب اینجا کلیک کنید.
جهت دانلود ویدئو اینجا کلیک کنید.

اطلاعیه جدید سپاه صحابه ایران

بسم الله الرحمن الرحیم

سپاه صحابه ایران:بعضی ازمناطق بلوچستان توسط نیروهای رژیم مین گزاری شده و تا کنون بیش ازسه هزار نفر توسط این مینهای ضد تانک و ضد نفر جان خود را از دست داده اند
مناطق اطراف زاهدان در استان سیستان وبلوچستان نصرت آباد ، رودماهی ، پیرسوران و غیره...که محل عبور و مرور اهالی این مناطق می باشد توسط رژیم آخوندی ایران به بهانه مبارزه با مواد مخدر کاملا مین گزاری شده و بیش از سه هزار نفر از اهالی این مناطق تا بحال به شهادت رسیده اند.

رژیم متعصب ایران فقط می خواهد ملت اهلسنت را از بین ببرد و نابود کند به همین خاطر با کوچک ترین بهانه چندین نفراز اهلسنت ترور می شوند.

همچنین مزدوران رژیم روزانه راه های این مناطق را بسته و بدون ایست دادن جوانان ونوجوانان را به رگبار می بندند وشهید می کنند وتا بحال صدها تن را به شهادت رسانده اند.

هر هفته مزدوران رژیم با صدها ماشین و دها هلیکوپتر به این مناطق می آیند و جوانان را دستگیر میکنند و به سیاه چالهای وزارت اطلاعات در زاهدان انتقال می دهند و در آنجا طوری شکنجه شان می کنند که بعضی ها زیر شکنجه جان خود را از دست می دهند و چندین تن از این جوانان حافظه خود را بکلی از دست داده اند
و همچنین هر دو سه ماهی یک بار مناطق کوهستانی بلوچستان توسط هلیکوپترها ی رژیم به شدت بمباران می شوند.

آری جوانان اهلسنت روزانه به بهانه های مختلف دستگیر شکنجه سپس اعدام می شوند جرمشان فقط سنی بودن می باشد.
وتا به حال معتمدان و ریش سفیدان منطقه در برابر این جنایت های رژیم هیچ عکس العملی از خود نشان نداده اند چرا که این سرداران دست پرورده همان رژیم می باشند و خود رژیم این خائنین را به عنوان سردار معرفی کرده است.

چندین تن از علماء اهلسنت به این عمل جنایت کارانه رژیم اعتراض کردند که بعد از مدت کوتاهی توسط رژیم آخوندی ایران ترور شدند. وتعدادی از علمای بزرگ اهلسنت هنوز در زندانهای رژیم بسر می برند.

و در آخر به رژیم و مزدوران رژیم وسردارهای خائن هشدار می دهیم که هر چه زودتر به جنایت های خود در بلوچستان پایان دهند و گرنه با انتقام مبارزین مواجه خواهند شد.

باتشکر فراوان سپاه صحابه ایران
www.s-s-iran.blogspot.om
sepah.s.i@gmail.com


http://s-s-iran.blogspot.com/2011/11/blog-post_10.html









**********

Killing with impunity

BALOCHISTAN`S issues may be many but the state has left a lot to be desired in the handling of these. For many months now, bullet-riddled corpses are being discovered with alarming regularity across the province. The nature of the wounds suggests summary executions. Most recently this month, the bodies of four men shot in the head and chest were found near Turbat, Khuzdar and Pasni. Two of them were members of the banned Baloch Republican Party. Two days later, the body of a journalist, with similar wounds, was found in Hub. He had been missing for two months. It is widely believed that the security forces are involved in these `kill and dump` operations, accused as they are by human rights groups of being behind the scores of `forced disappearances`. Yet the killings continue, for the federal and provincial governments have effectively handed over the security policy in Balochistan to the security forces, while the latter, it seems, have discarded even the semblance of respecting due process.

Though levels of insurgency-related violence have of late declined somewhat, the use of such tactics allegedly by the security forces takes the latter`s operations outside lawful confines and is sure to further fan the separatist flame. There can be no substitute for political solutions to political issues. This holds true on the Baloch front too: any agenda pursued through the barrel of a gun must be condemned. Then, while the security establishment appears to be using the worst tools in its arsenal against the insurgents, it has been unable to contain the sectarian violence that also haunts the province. Communities including Punjabi settlers and Shia Hazaras are being killed with impunity while the security apparatus stands by. The contrast only weakens the image of the state in the public`s view — something the former cannot afford when it is ostensibly trying to elicit support for the federation from Balochistan`s residents. If the situation is to improve, legal measures for countering the insurgency need to be pursued with the same level of enthusiasm that, so far, has only been evident in the state`s perusal of illegal means.

http://www.dawn.com/2011/11/10/killing-with-impunity.html

گروه موسیقی سیستان و بلوچستان منتخب جشنواره هم آوای اقوام ایرانی شد

معاون فرهنگی و هنری اداره كل فرهنگ و ارشاد اسلامی سیستان و بلوچستان گفت: گروه موسیقی 'آهنگ بلوچ' انجمن موسیقی زاهدان به عنوان گروه موسیقی برتر نخستین جشنواره هم آوای اقوام ایرانی در تهران انتخاب شد.
'محمود خواجه محمودی' پنج شنبه شب در گفت و گو با خبرنگار ایرنا افزود: این جشنواره با شركت 14 گروه منتخب از اقوام مختلف ایرانی در سراسر كشور طی روزهای 17 تا 19 آبان ماه جاری در فرهنگسرای بهمن، ابن سینا و ارسباران تهران برگزار شد.

وی بیان كرد: در مراسم اختتامیه این جشنواره كه امشب برگزار شد، گروه موسیقی 'آهنگ بلوچ' با رای هیات داوران به عنوان گروه برگزیده معرفی شد.

او افزود: 'محمد علی محمد حسنی، فاروق رحمانی، نصیر احمد ملازهی، یونس داودی، ذكریا ملازهی، صفی الله دیده ور و شهرام فروغی' اعضای گروه موسیقی 'آهنگ بلوچ' هستند و 'محمد دین دشتی' سرپرستی گروه را بر عهده دارد.

این مسوول اشاره ای به دیگر اقوام و نام استانهای شركت كننده در این جشنواره كشوری و نوع موسیقی این رقابتها نكرد.

خواجه محمودی بیان كرد: 'كیوان ساكت، پشنگ كامكار، درویش رضا منظمی و علی خادم' چهار داور این جشنواره كشوری بودند.

Editorial: How India, the ‘troublemaker in Balochistan’, become Islamabad’s Most Favored Nation

For almost a decade, Pakistan has killed its own people in Balochistan and subjected them to enforced disappearance, brutal torture by terming them ‘Indian agents’. Former military dictator General Pervez Musharraf said his operation against unarmed Baloch people was ’500% justified” because Indian secret service Research and Analysis Wing (RAW) allegedly supported nationalist leader Bramdagh Bugti.

Prime Minister Syed Yousaf Raza Gilani reportedly provided his Indian counterpart Dr. Manmohan Singh the unpublicized ‘evidence’ of Indian involvement in Balochistan. Interior Minister Rehman Malik claimed to have ‘solid proof’ of the ‘Indian hand’ behind the unrest in the resource-rich province. On July 16, 2009, the prime ministers of India and Pakistan mentioned Balochistan for the first time in a jointly issued bilateral statement in Egyptian city of Sharm el-Sheikh.

The past two weeks have witnessed dramatic normalization in India-Pakistan relations. The whole of South Asia, except Balochistan, is hoping to see some historic changes. While on November 2nd Pakistan announced to grant India the Most Favored Nation (MFN) status, both the countries have vowed in Maldives, on the sidelines of the 17th South Asian Association for Regional Cooperation (SAARC) summit, to write a ‘new chapter’ in Indo-Pak relations. Despite these remarkable developments, the state of affairs in Balochistan remains unchanged as the families of the ‘missing Baloch persons’ marked their Eid with a public protest in Quetta.

We have been regularly insisting that the Baloch movement is purely indigenous and homegrown which has emerged because of Islamabad’s flawed policies and undemocratic approach to address a wholly political conflict. Blaming India for the unrest in Balochistan has always been used as a ploy to divert attention from the actual problem of Balochistan. This pretext was used to brazenly justify the military’s violation of human rights and federal government’s exploitation of the province’s natural resources. As a matter of fact, the recent breakthrough isn’t totally staggering.

The conflict between India and Pakistan is nothing but rivalry between the dominant Punjabi ethnic groups on both sides of the border. Now that the cousins dwelling in the two states have decided to come closer to each other, let’s remain assured that the mullah and the military are not going to declare anyone a ‘traitor’ by calling for peaceful ties with India. Pakistan’s history shows one does not have to produce a certificate of loyalty and patriotism if one belongs to the Punjab province and still advocates peace with India. All the so-called traitors, according to the official (read military) narrative, live outside the Punjab.

In other words, no one in Pakistan, except for the province of Punjab, has any grudge against India. In an op-ed in the Times of India, this writer had argued, “Indian assistance [to the Baloch movement] sounds ridiculous given that the Baloch do not share a border, common language, religion or history with India. Hardly has 1 per cent of Balochs have visited India…The Baloch insist their struggle was not interrupted even at times when India and Pakistan enjoyed cordial relations.”

Former Prime Minister Nawaz Sharif recently recounted similarities between Indians who ate his favorite dish  Alo Goshth and the Pakistanis who also loved Indian food. Yet, many Indians surely do not know much about the taste of Balochi cuisine such as Sajji, Thabaheg, Sheelaunch, Mahiash and Koraakaap because of historic disconnection between Balochistan and India.

The India-Pakistan rapprochement clearly indicates Pakistan’s lack of seriousness toward the Balochistan issue. The Balochs have not only been betrayed by Islamabad but they have also bled immeasurably because of the federal government’s unwillingness to end atrocities in the province. Fresh contacts between the two countries simply give legitimacy to the genuine Baloch secular movement. It exposes Islamabad’s inconsistent stance on Balochistan.

The only concern we have about the India-Pakistan peace initiative is regarding its durability. A country such as Pakistan which terrorizes its own people and denies them constitutional rights is less likely to establish long-term peaceful relations with its neighbors. It is absolutely heartbreaking that the Pakistani military has begun to negotiate with Taliban and now India, widely perceived in the military circles as the ‘perpetual enemy’, but it is still reluctant to pursue a policy of relief and reconciliation in Balochistan where the bullet-riddled bodies of  disappeared Baloch youths are regularly being dumped on roadside.

MALIK SIRAJ AKBAR (Follow on Twitter: @MalikSirajAkbar)

Editor-in-Chief

The Baloch Hal

Incorporate the Baluch of Iran and Pakistan into a single political entity

In fact, Washington greatly favors the establishment of a 'Greater Baluchistan' which would integrate the Baluch areas of Pakistan with those of Iran. Military expert Lieutenant Colonel Ralph Peters suggests that Pakistan should be broken up, leading to the formation of a separate country: 'Greater Baluchistan' or 'Free Baluchistan' (June 2006, The Armed Forces Journal). As a result, this would incorporate the Baluch provinces of Pakistan and Iran into a single political entity which can be tailored to suit the interests of Washington.

So it seems that the US harbors two main ulterior motives if this demand is answered. First, it can fulfill its dream of establishing the Greater Baluchistan, consolidate firm presence in this separatist part of Pakistan and secondly, it will be in a position to avail itself of this influence to carry out its sabotaging activities within Iran.

US Congress for black ops against Iran

By Ismail Salami

Thu Oct 27, 2011 5:9PM GMT



The US secret agenda for tightening its vice-like grip on the Islamic Republic of Iran has taken on an apparently new form after the anti-Iran alleged assassination plot against the Saudi ambassador to the United States, Adel al-Jubeir, raised many eyebrows among experts and analysts around the world.


With a strong penchant for pushing for tougher action on Iran, the Obama administration has already imposed a series of sanctions against the Islamic Republic. However, a Republican-controlled congressional committee has recently heard testimony demanding an extensive range of covert operations against the country.

The operations, which range from cyber attacks to political assassinations, are speculated to be conducted under the feeble excuse that Iran was the alleged architect of an assassination plot against the Saudi envoy to the United States. By political assassination, the US congressmen unconsciously mean the liquidation of the Iranian nuclear scientists, an act they actually started long ago.

Retired Army Gen. John Keane told a hearing of two key subcommittees of the House Committee on Homeland Security on Wednesday, "We've got to put our hand around their throat now. Why don't we kill them? We kill other people who kill others."

Also, Rep. Jackie Speier (D-Calif.) poured some pearls of wisdom over others and called for "sober, reasoned discussion."

"Iran's leaders must be held accountable for their action," she said, "but we cannot take any reckless actions which may lead to opening another front in the 'War on Terror,' which the American people do not want and cannot afford."

Naturally, the US government, in essence, cannot afford to wage another war at least in view of the economic woes it has wrought upon the American citizens, regardless of other influencing factors.

The stone that started rolling fell into the hands of New York Congressman Peter King who made an extremely bizarre comment. He suggested that the US should kick out Iranian officials at the UN in New York and in Washington and accused them of being spies, ignorant of the fact that the UN is considered an independent international body and that the US has no authority to 'kick out' diplomats accredited there en masse.

Overwhelmed with a sense of false eagerness, he renewed the anti-Iran alleged assassination ploy and said excitedly, "So you have the assassination of a foreign ambassador, you have the willingness to kill hundreds of Americans -- this is an act of war," King said, "I don't think we can just do business as usual or even carry out sanctions as usual."

The volley of vitriolic words against Iran which issued from Mr. King reeks of blind enmity long egged on by other hawks in Washington.

In point of fact, the anti-Iran moves practically started in 2007 when US Congress agreed to George W. Bush, the then US president, to fund a major increase in covert operations against Iran. According to the intelligence officials who spoke to the Blotter on ABCNews.com, the CIA was then given a presidential approval to commence its covert 'black' operations inside Iran. To that effect, over four hundred million dollars were allocated in a Presidential Finding signed by George W. Bush. The ultimate goal of the finding was to cripple Iran's religious government and the operations involved throwing support behind minority Ahwazi Arab and Baluchis and other opposition groups as well as amassing intelligence about Iran's nuclear sites.

Speaking on the condition of anonymity because of the sensitive nature of the subject, the intelligence officials confirmed that Bush had signed a "nonlethal presidential finding", giving the CIA carte blanche to engage in any sabotaging activities including a coordinated campaign of propaganda, disinformation and manipulation of Iran's currency and international financial transactions in order to destabilize and eventually achieve regime change in Iran.

"I can't confirm or deny whether such a program exists or whether the president signed it, but it would be consistent with an overall American approach trying to find ways to put pressure on the regime," said Bruce Riedel, a retired CIA senior official, an expert on Iran and the Middle East (ABCNEWS.com May 22, 2007).

In June 2007, The New Yorker magazine also ran a similar story by Seymour Hersh, confirming that the finding had been signed by Bush and intended to destabilize the Islamic government.

"The Finding was focused on undermining Iran's nuclear ambitions and trying to undermine the government through regime change," the article cited a person familiar with its contents as saying, and involved "working with opposition groups and passing money."

From an intelligence point of view, the fact that the US government is resorting to covert black operations against Iran rules out the possibility of a military strike against the country.

According to reports, US ambassadors in Islamabad have repeatedly asked for opening a consulate in the province of Baluchistan, a suspicious demand from the US. In 2011, the call was renewed by US ambassador Cameron Munter to Islamabad. Persistence in this demand is to be taken seriously. Baluchistan is strategically important as it is a harbor for the anti-Iran terrorist group, Jundullah, in the first place and a separatist Pakistani province in the second place.

In fact, Washington greatly favors the establishment of a 'Greater Baluchistan' which would integrate the Baluch areas of Pakistan with those of Iran. Military expert Lieutenant Colonel Ralph Peters suggests that Pakistan should be broken up, leading to the formation of a separate country: 'Greater Baluchistan' or 'Free Baluchistan' (June 2006, The Armed Forces Journal). As a result, this would incorporate the Baluch provinces of Pakistan and Iran into a single political entity which can be tailored to suit the interests of Washington.

So it seems that the US harbors two main ulterior motives if this demand is answered. First, it can fulfill its dream of establishing the Greater Baluchistan, consolidate firm presence in this separatist part of Pakistan and secondly, it will be in a position to avail itself of this influence to carry out its sabotaging activities within Iran.

Earlier in 2007, the Blotter on ABCNews.com revealed the role of the US government in backing the terrorist Iranian group , which is responsible for a number of gruesome assassinations of the Iranian civilians on the Iran-Pakistan-Afghanistan border. The terrorist group spares no efforts in sowing the seed of terror in the southern Iranian province of Sistan-Baluchistan and their lust for murder and cruelty knows no remission. The victims the group has so far claimed include many women and children who have become the direct target of their killing. In July 2010, the group mounted a pair of suicide attacks on a major Shi'ite mosque in the city of Zahedan, the capital of Iran's Sistan-Balochistan Province, killing dozens of worshippers and wounding over 100 people.

Although US officials deny any 'direct funding' of the terrorist group, they acknowledge that they are in contact with the leader of the group on a regular basis. A similar terroristic attack was launched by the same group on a mosque in Zahedan in May 2009, which led to the martyrdom of many worshippers.

Sadly enough, Pakistan's Inter-Service Intelligence (ISI) implicitly supports the group and reportedly shelters some of its high-profile members in coordination with the CIA.

Isn't it paradoxical that Jundullah, a terrorist group and an offshoot of al-Qaeda, is directly funded by the US government which keeps bandying about its so-called 'war on terror' in the world?

This is enough to cause the US to hang its head low in shame and humility.


-- Ismail Salami is an Iranian author and political analyst. A prolific writer, he has written numerous books and articles on the Middle East. His articles have been translated into a number of languages.

http://www.intifada-palestine.com/2011/10/us-congress-for-black-ops-against-iran/

http://www.zrombesh.net/index.php?option=com_k2&view=item&id=264:incorporate-the-baluch-of-iran-and-pakistan-into-a-single-political-entity&Itemid=67

زرمبش ءِ تظاھرات مان سویڈن ءَ گوتنبرگ ءِ شھر ءَ برجاہ دارگ بوت


زرمبش ءَ اے تظاھرات کہ بازیں بلوچ قوم دوستان چہ نروژ ءَ بھر زرتگ ات پہ شریں وڑ و پیمے بر جاہ داشت۔ اے تظاھرات بلوچ کمیونٹی سویڈن و بی اس او آزاد ( ناروے زون) ءَ حمایت کتگ و بھر زرتگ ات۔ گوتنبرگ و بروس شھرانی قوم دوستیں بلوچاں ھم اے تظاھرات ءَ شریدار اتنت۔ مظاھرہ کہ پہ بلوچ قوم ءِ آزاتی لوٹیں جنز ءِ حمایت و پاکستان و ایران ءِ بلوچ نسل کشی ءِ خلاف ءَ برجم بوتگ، ساعت ۱۴:۳۰ بنگیج و ساعت ۱۶:۰۰ ءَ سرجم و آسر بوت۔

زرمبش ءِ تظاھرات مان سویڈن ءَ گوتنبرگ ءِ شھر ءَ برجاہ دارگ بوت

زرمبش ءَ اے تظاھرات کہ بازیں بلوچ قوم دوستان چہ نروژ ءَ بھر زرتگ ات پہ شریں وڑ و پیمے بر جاہ داشت۔ اے تظاھرات بلوچ کمیونٹی سویڈن و بی اس او آزاد ( ناروے زون) ءَ حمایت کتگ و بھر زرتگ ات۔ گوتنبرگ و بروس شھرانی قوم دوستیں بلوچاں ھم اے تظاھرات ءَ شریدار اتنت۔ مظاھرہ کہ پہ بلوچ قوم ءِ آزاتی لوٹیں جنز ءِ حمایت و پاکستان و ایران ءِ بلوچ نسل کشی ءِ خلاف ءَ برجم بوتگ، ساعت ۱۴:۳۰ بنگیج و ساعت ۱۶:۰۰ ءَ سرجم و آسر بوت۔


زرمبش شہ کلیں بلوچاں کہ ماں اے مظاھرہ ءَ شرکت اش کتگ ات وتی شکرگزاری ءَ ادا کنت۔


بلوچستان راجی زرمبش
۶ - ۱۱ - ۲۰۱۱

http://www.zrombesh.net/index.php?option=com_k2&view=item&id=265:زرمبش-ءِ-تظاھرات-مان-سویڈن-ءَ-گوتنبرگ-ءِ-شھر-ءَ-برجاہ-دارگ-بوت&Itemid=69

رفتارهای پرسش برانگیز اپوزیسیون، دعوت برای تجزیه

ایمیل دریافتی/ میــرسوبان بلوچ

اپوزیسیون ایرانی از آغاز شکل گیری تاکنون در شرایط متفاوت و چند جانبه ­ای قرار گرفته که متاسفانه هیچگاه پاسخ روشن و قانع کننده ای برای پرسشگران ارائه نداده است. اپوزیسیون تاکنون آن چنان که خود را در مقام مسئولیت در برابر اقوام ایرانی قرار داده مواضع شفاف و لحن صریحی از اهداف و نگرش خود نشان نمی دهد. برخلاف آنچه عرف دیپلماتیک و شرایط جهانی اقتضا می کند، دورنمایی مشخص و چشم اندازی قابل درک با موازین عقلی از اصول و اهداف مبنایی اپوزیسیون در دسترس نیست و حتی بسیار بوده که گروه های مختلف اپوزیسیون با رویگردانی کامل و حتی متضاد با اصول پیشین خود تغییر رفتار داده و دچار دگرگونی چندین باره شده اند.

موضوع درخواست حزب دموکراتک کردستان ایران از کشورهای اروپایی و شورای امنیت بمنظور دست زدن به اقدام نظامی و تجزیه کردستان از کشورهای چهار گانه، از اینگونه اقدامات و اظهار نظرها بود که جای شگفتی دارد. حال آنکه بنا به معیارهای خود این حزب؛ فعالیت در جهت برقراری دموکراسی در کردستان در چهارچوب یک ایران فدرال، خط مشی رهبران پیشین حزب دموکرات کردستان ایران از جمله قاضی محمد، دکتر عبدالرحمن قاسملو و دکتر شرفکندی بوده است. همینگونه رفتارها را در اکثر گروه های اپوزیسیون با شدت و حدود وسیع تری نسبت به قبل می توان مشاهده نمود.

اما درخواست رسمی یک حزب سیاسی که مدعی قیومیت بر یک قوم بزرگ همچون کرد، که بدنبال تجزیه و جدایی این سرزمین از پیکر مادری خود ایران حتی با اقدام نظامی و تحریک و دستبرد به سلاح است، با لحنی صریح و دیوانه گونه، آنچنان وقیحانه بود که اعتراض برخی از قشرهای این جریان را نیز بر انگیخت.

کمیته مرکزی سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران در نامه ی سرگشاده ای خطاب به هیات سیاسی حزب دموکرات کردستان می گوید، «امروز با ناباوری می بینیم به جای گام برداشتن در راستای پروژه ی اتحاد نیروهای چپ و دموکرات، چشم به راه قدرت های خارجی برای نجات مردم کرد در کردستان ایران شده اید..».

این سازمان همچنین مواضع جدایی طلبانه حزب مذکور را در اعلامیه 5 سپتامبر 2011 مورد پرسش قرار داده است. در این نامه آمده است؛ «مواضع جدیدی که اعلام داشته اید که نه تنها با سیاست ها و نظرات حزب دموکرات کردستان ایران (پیش از انشعاب) بلکه با مواضع تا تاکنونی خود شما نیز فاصله چشم گیری دارد». در اعلامیه حزب دموکرات کردستان از کشورهای قدرتمند خارجی تقاضا شده است به کمک مردم کرد بیایند تا کردها را از سلطه حکومت های مستبد آزاد کنند..!

حزب دموکرات کردستان در این اعلامیه گفته است، «صدرو قطعنامه 1973 شورای امنیت راه را هموار ساخت تا هواپیماها و هلیکوپترهای نظامی آمریکا و فرانسه و بریتانیا بلافاصله حملات خود را به پایگاه های هوایی و دریایی و محل تجمع نیروهای نظامی لیبی آغاز نمایند». سپس با درک خوشبینانه نتیجه گرفته است که «در نتیجه ی این تصمیم بجای شورای امنیت و اقدام بموقع پیمان ناتو ... جبهه ی آزادیخواهان سرگرم تلاش جهت تثبیت حاکمیت جدید در کشور» شده اند. در ادامه همین اعلامیه، حل مساله ملی در کردستان را با جدائی از ایران و برپائی یک کشور مستقل کرد متشکل از چهار کشور ایران، عراق، سوریه و ترکیه مرتبط دانسته و در پایان چنین تقاضا نموده اند؛ «ما ضمن ابراز خوشحالی از پیروزی مبارزه ی مردم لیبی و حمایت از قطعنامه ی 1973 شورای امنیت در رابط با این کشور، خواستار آنیم که شورای امنیت سازمان ملل متحد با اتکا به همین اصل "مسئولیت حمایت" خطر همکاریهای شوم دولتها و سرکوب از سوی حاکمان را از ملت کرد دور سازند».

سازمان فدائیان خلق در ادامه نامه خود می نویسد؛ «اما در این اعلامیه پرسش انگیزتر از هر چیز، دعوت برای دخالت نظامی در ایران و سپردن وظایف مبارزاتی مردم و هموطنان کرد در کردستان ایران، به نیروهای نظامی قدرتهای بزرگ جهانی است».

یعنی همان قدرت هائی که تاکنون منافع سلطه گرانه خود را آئینه اعمال و رفتار خود می کرده اند. این قدرتها که تا دیروز منافعشان را در دفاع از مستبدان منطقه از جمله بن علی و مبارک و قذافی می دیدند، امروز، در سایه خیزش مردم، وجود آنها را مخل برنامه خود ارزیابی می کنند. در لیبی، همین قدرتهای خارجی برای تامین منافع خود، در جریان اجرای همان قطعنامه 1973 شورای امنیت سازمان ملل، از آن عدول کرده به دخالت در تعیین سرنوشت مردم لیبی کشیده شدند و امروز برای قراردادهای نفتی و غیر نفتی با یکدیگر مسابقه گذاشته و هرکدام می کوشند نیروی نزدیک به خود را در این کشور تقویت کنند.

بسیار جای تاسف است که اینگونه رفتارها در تمامی قشرهای متفاوت قومی اپوزیسیون سرایت نموده و در فرصت هایی که در اختیار اشخاص وابسته به این جریان مرموز تجزیه خواه قرار می گیرید سخنانی به میان می آورند که مفهومی نهایتا به معنای تجزیه دارد و از دل احزاب فدرالیسم ناگاه اشخاصی بر می خیزد که صراحتا به تجزیه طلبی و خود اقرار می کنند.

می توانم به مواضع جدید حزب مردم بلوچستان نیز اشاره ای داشته باشم ، تغییر موضعی که جای تامل و تاسف دارد و فقط یک مسیر را می پیماید، مسیری که تصمیم دارد تا ایران پاره پاره شده را به نظام در حال سقوط سرمایه داری و استثمار مدرن غرب متصل نماید. جالب است یکی از وابستگان به این حزب در جایی می نویسد؛ چه امتیازی به ما می دهید تا پوزه ی گربه از بالا (کردستان) و دم آن از پایین (بلوچستان) آسیب نبیند؟!

ناصر بلیده ای نیز از حق حاکمیت جدیدی سخن می گوید، حق حاکمیتی که هم معتقد به فدرالیسم است و هم آنرا پله ای برای دستیابی به استقلال کامل می داند!! حق سلب خواست و اراده از مردم و تحمیل به یک جریان مضمهل، تنش آفرین، خشونت طلب و فرهنگ گریز بر حامعه متمدن و فرهنگی بلوچستان که قصد نموده تا این سریال تهی از معنا را بر فرجام مخاطره آمیز تجزیه سوق دهد..!

براستی گویا اپوزیسیون جدیدی متولد شده است، اپوزیسیونی که همواره در صدد خط گیری و تحمیل نقشه ی راه از غرب بوده و هم اکنون ماهیت درونی خود را آشکار ساخته است. بسیار جای تاسف است که اپوزیسیونی که شکلگیری خود را در جهت اجرای دموکراسی معرفی می کند، هنوز به این باور نرسیده است که استقرار دموکراسی تنها بدست خود مردم و با رای و تصمیم آنان انجام پذیر است و اعمال آنها با ابزارهای غیر دموکراتیک و یا استفاده از خشونت و دخالت های خارجی هیچگاه پایدار نخواهد بود.

میرسوبان – 11/07/2011

mirsouban@hotmail.com


http://estoun.blogfa.com/post-419.aspx

نظری به مقاله: چند سوال از ناصر بلیده ای

رحيم بلوچستانی(بندويی)
از اينکه جناب مير بلوچ (لشکر ميربلوچ زھی)با کنجکاوی خاص خويش ھميشه در حال تفحص و تجسس و درتلاش توسعه دانش خويش ميباشد، و با شھامت اخلاقی خود نيز اذعان به اصلاح کج فھمی ھاي گذشته شان دارند جای احترام است و اينگونه انسانھای متواضع، آنھم برخاسته از فرھنگھای جوامعی چون بلوچستان خودمان کم نظير بوده و زيبنده ستايش اند۔
ايشان پس از خواندن مقاله دوست وھمرزم گرامی ام جناب آقای ناصر بليده ای تحت عنوان  ايران کجاست و ايرانی کيست ؟ مقاله ای که سالھا قبل(ژوئن ۲۰۰۴) درکنفرانس انجمن پژوھشگران ايران که تحت ھمين عنوان در استکھلم  برگزار گرديد، تھيه و ارائه شده بود، اما اخيراً گردانندگان وبسايت "استمان " بخشی از آنرا باز پخش http://tinyurl.com/cetdy2p(لينک) نموده بودند سؤالاتی را مطرح و البته از نويسنده مقاله خواستار جواب شده اند۔                                                               
از آنجا که مواضع و ديدگاه حزب مردم بلوچستان نيز مورد خطاب ايشان بوده است، لازم ديدم که بنده به عنوان عضوی از اين حزب اظھار نظری در اينمورد نيزنموده باشم۔ :
وجود اختلاف انديشه در ميان روشنفکران يک جامعه دليلی بر زنده و پويا  بودن  عناصر آن جامعه و نشانه حرکت به جلوی آن است۔ برخوردھای انتقادی که به قصد سازندگی و نه به قصد تخريب و تھمت عليه کنشگران و يا جريانات سياسی يک جامعه باشند، مطمئناً نقش تعيين کننده ای در ھدايت فعالان حوزه ھای مختلف جامعه در مسير درست حرکت شان خواھد داشت۔
در بخشی از اين پرسشنامه، شما بدرستی بيان نموده ايد که که عنوان "حزب مردم بلوچستان" بار اتنيکی و قومی دارد چون کلمه بلوچستان بيانگر ھويت تاريخی ساکنان اين سرزمين است۔ با چنين برداشتی بوده است که "مردم بلوچستان" بجای ملت بلوچ، انتخاب گرديده و بيانگر اين نکته مھم است که "کرامت انسانی" برتر از خاک و نژاد است و حاکميت سياسی  در بلوچستان را از "مردم بر مردم"  مد نظر دارد۔ اين "مردم " ھمه ساکنان بلوچستان را فارغ از وابستگی ھای ملی، نژادی، جنسيتی،مذھبی و فرھنگی آنان مد نظر دارد و بندھای ۱۱،۱۰،۹
 {٩۔ حکومت ملى بلوچستان مسئول تأمين و تضمين حقوق شھروندى تمامى ساکنان بلوچستان ميباشد.
١٠۔ حکومت ملى بلوچستان مسئول تأمين و تضمين حقوق  جمعى اقليتھاى ساکن بلوچستان ميباشد.
١١۔ حکومت ملى بلوچستان مسئول تأمين و تضمين ايجاد فرصتھاى برابر براى تمامى ساکنان بلوچستان ميباشد}  
 اساسنامه حزب مردم http://tinyurl.com/6k6jg8k، دربخش وظايف حکومت ملی بلوچستان و حکومت فدرال ايران ،  به وضوح بيانگر اين ديدگاه ميباشد۔ ھفت بند ماده ۲،  شرايط عضويت در حزب را برای ھمه ساکنان بلوچستان بدون در نظر گرفتن وابستگی ھای ملی، مذھبی، فرھنگی ، جنسيتی ونژادی روشن نموده است۔ سيستانيان بوميان منطقه ميباشند و کرمانی ھا که شما مثال آورده ايد و يا ھر کس ديگری و از ھر کجا که به بلوچستان آمده و ساکن بلوچستان گشته، و يا در آنجا متولد و بزرگ شده و احساس بلوچستانی بودن ميکنند، بر اساس برنامه و ديدگاه اين حزب ، جزئی از مردم بلوچستان بوده و از ھمه حقوق اجتماعی و دموکراتيک متعلق به مردم بلوچستان و مردمان ايران از جمله عضويت در سازمانھا ، ارگانھا و نھادھای سياسی، اجتماعی، فرھنگی و ھنری در بلوچستان و ايران بايد بھره مند گردند۔  
پرسيده شده است که "آیا مردم بلوچستان شرقی و بلوچستان غربی از نظر دیدگاه شما یک ملت به حساب می آیند یا دو ملت مجزا هستند؟"
به باور بنده مجموعه ای از انسانھا که در پروسه ای طولانی از تاريخ برای زنده ماندن و ادامه حيات خود در پھنه طبيعت  با ھمياری يکديگر و متفقاً بر مشکلات طبيعی و اجتماعی دوران فائق آمده باشند پر واضح است که دارای ميرا ث ھای مشترک جدايی ناپذيری ميباشند۔ اولين و بديھی ترين ميراث مشترک برای انسانھايی که بنا به نياز طبيعی چاره ای جز با ھم بودن نداشته باشند، خلق و آفرينش ھنر وابزاری برای فھميدن يکديگر در بيان نيازھا ی مادی و معنوی شان ميباشد۔ و اين چيزی جز زبان که در دامن مادر آموخته ميشود و زبان مادری نام دارد نيست۔ مگر ميشود درک کرد که قبل از آفرينش زبان، موجودی بنام انسان وجود داشته باشد؟  ۔دومين ميراث مشترک، سرزمنيی است که ميدان مانور و فعاليت زيستی اين مجموعه انسانھا که ھمديگر را از طريق زبان مشترک درک ميکرده اند و برای دفاع از آن در مقابل مھاجمان مشترکاً جنگيده و مقاومت نموده اند ميباشد۔  اينچنين جمعی از انسانھا، برای رفع نيازھای مادی و معنوی خود در طی قرنھا، خالق اصول و راھکارھای متناسب با  زيست محيطی خود بوده اند که به شناخت و ھويت آنھا در مقايسه با ھمسايگان دارای ويژگی خاص خود گشته اند۔                                                                                                                                               بنابراين، زبان بلوچی، سرزمين بلوچستان، رسم و رواج و فرھنگ  و ھنربلوچی و شيوه ھای زيستی و امرا رمعاش اين مردم،  مجموعه ای از شناسه ويا ھويتی ميباشند که فقط ويژه اين مجموعه انسانی ميباشد۔ با قبول اين اصل که کلمات سياسی در جوامع  قراردادی ميباشند ، طبق قراردادی که غالب انديشمندان سياسی بر آن متفق القول اند، من اين مجموعه انسانی را که دارای يک زبان ، يک فرھنگ و يک سرزمين تاريخی ميباشند يک ملت تاريخی ميدانم۔
تاريخ يکبار شانس و فرصت(فرصت تاريخى) را براى شکل گيرى پديده ھاى تاريخى به سادگى براى بھره بردارى کنشگران فراھم ميآورد که اگر از دست داده شدند، براى فراھم آوردن  مجدد چنان فرصتى ، بايد ھزاران برابرپذيراى تاوان و رنج  و مشقت گردند۰ نسل ھاى پيشين  اين ملت تاريخی، در بخش شرقى  و غربى شانس و فرصت تاريخی حفظ و تقويت جامعه مستقل و تاريخی خود را  به دليل نداشتن انسجام اجتماعى لازم از يکسو وبرترى نظامى-سياسی محمد على جناح و رضا شاه پھلوى(تحت الحمايگان مستقيم استعمارانگليس)،  اين فرصت را که تبديل به دولت –ملت مدرن بلوچستان گردند باختند۔  وھم اکنون در دو شرايط کاملاً متفاوت سياسی قرار دارند که سرنوشت ھر کدام يک ازاين  دو مليت  پاره شده از يک ملت تاريخی برمحور کنش و واکنش فاکتورھای سياسی در درون دو کشور پاکستان و ايران رقم خواھد خورد۔ سرنوشتی که نميتواند مصون از معادلات سياسی- اقتصادی بازيگران بين المللی در منطقه نيز باشد ۔
و اما در مورد بحث و جدل پيرامون اينکه پروسه ملت سازی در ايران چگونه بوده است وبه تنوع ملی در ايران توسط حاکمان بلامنازع، ديکتاتورھای تاجدار و عمامه دار چگونه پاسخ داده شده است خود بحثی است طولانی که بسيار گفته و شنيده شده است۔
متأسفانه به دليل تبليغات و اعمال سياستھای طولانی مدت سيستماتيک وھدفمند دولت ھای شوينيست حاکم بر ايران، برداشت غالب در ايران و در خارج از ايران تاکنون اين بوده است که ايران مساوی است با فارس و فارس مساوی است با ايران۔   ھم اکنون نيز وبه راحتی، دربسياری از مقالات و گزارش ھای موجود در اينترنت و رسانه ھای عمومی ديگر، علناً ھدف از کاربرد مقوله وکلمه "ايرانی" بيان کردن ھويت ھای متعلق به "فارس"  مثلاً زبان ايرانی، موسيقی ايرانی و ۔۔۔۔ ميباشد ۔ و يعنی که ھويت ايرانی معادل شده است با زبان فارسی و فرھنگ فارسی۔  عقايد مذھبی و باور ھای عقيدتی بخشی از فرھنگ و ھويت افراد ھر ملت را تشکيل ميدھد، واز آنجا که مدتھاست حاکميت سياسی کشور ايران تحت نفوذ رھبران مذھبی شيعه بوده وھم اکنون بر آن مستقيماً حاکميت سياسی ميرانند ، لذا مذھب شيعه را نيز بايد به عنوان ھويت شناخته شده "ايرانی" بدان افزود۔
ھرچند که  بر بخشی از روشنفکران  خود شيفته مليت فارس و بخشی از تکنوکراتھای خود باخته مليتھای غير فارس نيز اين امر مشتبه و به باور آنھا تبديل گشته است، اما حساب توده ھای مردم فارس را از حکومتگران شوينيست بايد جدا نمود، زيرا که اين مردم اسيران و قربانيانی بيش در چنگال تبليغات طولانی مدت ومسموم کننده  برتری طلبانه وتماميت خواھانه  اين حاکمان نيستند۔
بنا به اصول وقانونمنديھای تغييروحرکت، ھمه پديده ھا،  بمانند موجودی زنده درحال "شدن" و تغيير ميباشند که "ايستايی" را در جوامع انسانی نيز جايگاھی نيست۔ در چنين روندی  است که نه مليتھای خارج از حاکميت ھمان اند که مثلاً سی سال پيش بوده اند و نه انتظار است که ھمه روشنفکران مليت فارس ھمچنان مسخ و مسحور ايده "ملت ايران به مثابه تبلوری از زبان و فرھنگ و مذھب فارس" باقی بمانند۔ زيرا که واقعيت شکست سياستھای ھمانند سازی اجباری حاکمان برتری خواه را در طول نزديک به يک قرن لمس نموده ونميتوانند منکر مقاومت طولانی مدت مليتھای خارج از حاکميت  در برابر سياستھای تبعيضگرانه و تماميت خواھانه حاکمان تماميت خواه ايران گردند۔                                                                                             
ھم اکنون چالش وجدلی بسيارجدی در ميان  روشنفکران مليت فارس (ھم در درون ايران و ھم در بيرون ازايران) مبنی بر اينکه آيا فارس که مترادف با ايران شده است، تمام ملت ايران ھستند و يا مليتی از مجموعه مليتھای ساکن کشورايران که مجموعاً  مردمان ايران و به بيانی ديگر، دولت-ملت ثبت شده بنام ايران درسازمان ملل متحد را تشکيل ميدھند، در جريان است ؟ ۔ لازم به يادآوری است که ايرانيان خود تبعيد شده به خارج از ايران، جمعيتی حدود سه تا چھار ميليون نفر با درصد بالايی از نخبگان فراری جامعه ايران را شامل ميشود۔  مجموعه قابل توجهی از اين جمعيت در حال افزون ، که نميتوان منکر تأثير گذاری شان برتحولات  درون جامعه ايران شد را روشنفکرانی ازمليت فارس تشکيل ميدھند که درروند و پروسه اين "شدن" و چالش جاری، سھم به سزائی دارند۔
نيروھای دموکرات و واقعگرای مليت فارس از ھر قماش سياسی يی که باشند نمیتوانند چشم ھای خود را در مقابل واقعيتھا به بندند و تنوع زبانی و فرھنگی و دينی را در سرزمين ايران منکر گردند۔ آنچه که خواب از چشمان شوينيستھای ملی و مذھبی حاکم و ھمچنين خارج از حاکميت خيال پرداز ربوده است، ھمانا مبارزه برابری طلبانه مليتھائی است که نزديک به يک قرن قربانی سياستھای سيستماتيک حاکمان شوينيست در راستای ھويت زدائی  خود بوده و از ابتدائی ترين حقوق انسانی خويش محروم وشھروند درجه دوم و سوم که بازتاب تفاوتھای فرھنگی- زبانی و مذھبی آنان با حاکمان بوده است ميباشد۔ نيروھای دموکرات واقع بين مليت فارس، اين را به خوبی درک کرده و باور دارند که آنچه باعث تجزيه ايران خواھد شد نه مبارزه برابری طلبانه مليتھائی که در طی ھزاران سال زندگی درسرزمين ھای تاريخی خود صاحب ھويت گرديده اند ميباشد بلکه تبعيضات و انکار حقوق ملی آنان توسط تماميت خواهان حاکم و اصرار خود شيفتگانی از اين قماش در خارج از حاکميت  عليه اين  برابری طلبی  است که باعث تجزيه ايران خواھد شد۔
 فی الواقع ھم اکنون که بحث ھا پيرامون چگونگی تشکيل جبھه ای وسيع از ايرانيان برای دستيابی به دموکراسی و حقوق بشر در جريان است، پذيرش مسئله کثيرالمله بودن ايران و اينکه فارس نيز يکی ازمليتھا ی ايران ميباشد، در ميان بخش وسيعی از روشنفکران فارس سرعت بيشتری به خود  گرفته است۔ دليل آن ھم رشد واقعگرايی در مقابل تخيل گرائی در ميان روشنفکران فعال در حوزه سياسی و فرھنگی ايران و نتيجتاً تضعيف شوينيسمی  که تلاش در انکارھويت تاريخی مليت فارس برای توجيه  انکارمليتھای ديگر دارد ميباشد۔  آنچه که امروز در ميان بسياری از روشنفکران مليت فارس مسئله کليدی و محوری برای تشکيل و به موفقيت رساندن جبھه ای وسيع برای مبارزه و تأمين دموکراسی و حقوق بشر در ايران گرديده است، ھمانا چگونگی و درجه ھمراھی مليتھای ساکن ايران درچنين جبھه ای سرتاسری خواھد بود۔
 بر اساس ديدگاه حزب مردم بلوچستان و تشکلات سياسی متعلق به ديگر مليتھای عضو "کنگره مليتھای ايران فدرال" برای جلوگيری از استبداد و نھادينه شدن دموکراسی در جامعه تاريخاً کثيرالمله ای چون ايران، سيستم حکومتی غير متمرکز وتجربه شده جھانی "فدرالی" که ھر کدام از مليتھای ساکن ايران دارای پارلمانھا  و دولتھای منطقه ای خود و ھمزمان بطور برابرشريک و سھيم درگرداندن امور دولت فدرال مرکزی باشند راھکاری ضروری ميباشد ۔  در عين حال برای پرھيز از ستم و تبعيضات مذھبی نيز اصل جدايی دستگاه  و اموردين ازدستگاه و امور دولت نيز اجتناب ناپذير ميباشد۔  ھر جبھه ای که  معضل تاريخی ستم ملی در کشور ايران کثيرالمله را، آنچنانکه معضلات ستم جنسيتی،  ستم مذھبی و بی عدالتی ھای اجتماعی اند را درک نکند و راه حلی عملی برای حل اين معضل بنيادی که آينده کشور ايران بدان گره خورده است را در برنامه خود نگنجاند ره بجايی نخواھد برد و ثبات  سياسی و اقتصادی يی را در جامعه  ايران نميتوان متصور گشت۔
رحيم بلوچستانی(بندوئی) نوامبر ۲۰۱۱

BULLET-RIDDLED BODY OF MISSING JOURNALIST FOUND IN BALOCHISTAN

Reporters Without Borders is outraged at the murder of Javed Naseer Rind, former deputy editor of the newspaper Daily Tawar, which is close to nationalist and pro-independence groups in Balochistan. His body was found two days ago in the Khuzdar district, south of the Baloch capital Quetta, three months after he disappeared.
"We ask local and federal authorities to fully investigate get this crime, taking account of the fact that he was a journalist, and to bring the perpetrators to justice," the press freedom organization said.
 
 

Who is Brahamdagh Bugti? Der geduldete Staatsfeind

Angehörige des Bugti-Stammes um Nawab Akbar Bugti in der pakistanischen Provinz Belutschistan (Archivbild von 2006)
Brahamdagh Khan Bugti is the most wanted man in Pakistan. He now lives as a refugee in Geneva. But how he ever came back here?

 
Brahamdagh Khan Bugti ist der meistgesuchte Mann Pakistans. Heute lebt er als Asylbewerber in Genf. Aber wie kam er überhaupt hier hin?

Read the article in English by using Google translator  
 
 


http://www.zeit.de/2011/45/CH-Bugti/komplettansicht

کردهای سوریه مخالف بشار اسد و خواهان استقلال

برخودان بالو، یکی از کنشگران زن کرد در کنار پدرش

کردهای سوریه، ۸ درصد جمعیت کل این کشور را که بالغ بر ۲۲ میلیون نفر است، تشکیل می‌دهند. این اقلیت، با وجود داشتن مواضع گوناگون سیاسی، خواهان سرنگونی رژیم بشار اسد و به رسمیت شناختن حق استقلال خود در مناطق کردنشین است.

کردهای سوریه که بزرگترین اقلیت قومی این سرزمین را می‌سازند، اغلب در مناطق نفت‌خیز مرزهای ترکیه و عراق سکونت دارند. این اقلیت همواره مورد تبعیض دولت‌های عرب‌تبار سوری قرار گرفته‌اند. اغلب گروه‌های فعال کرد، با وجود داشتن خط مشی سیاسی گوناگون، مخالف رژیم بشار اسد و خواهان استقرار دموکراسی و استقلال کردها در این مناطق هستند.

کردستان خود مختار

برخودان بالو، یکی از کنشگران زن کرد، که از سال ۲۰۰۵ در اردوگاه پناهندگان واقع در مرز سوریه ـ عراق زندگی می‌کند، نسبت به آینده‌ی اقلیت کرد پس از سرنگونی دولت بشار اسد چندان خوش‌بین نیست. او معتقد است که نیروهای اپوزیسیون سوریه که از سوی اسلام‌گرایان رهبری می‌شوند، در آینده از خواست‌های استقلال‌طلبانه‌ی کردها پشتیبانی نخواهد کرد. او ‌در این رابطه می‌گوید: «پس از جدایی سوریه از فرانسه و کسب استقلال، دولت‌های عربی حقوق حقه‌ی کردها را به رسمیت نشناختند. این دولت‌ها از "جدایی‌طلبان" واهمه داشتند. ما می‌دانیم که پس از سقوط رژیم بشار اسد، باید در راه استقلال خود تلاش کنیم. ما کردستان را آزاد خواهیم کرد.»

از نظر بالو، "آزادی کردستان" به معنای خودمختاری کردها درچارچوب دولت سوریه است. این شعار ولی می‌تواند، به عنوان "جدایی از سوریه" نیز تفسیر شود؛ امری که نگرانی بسیاری از عرب‌های سوریه را برمی‌انگیزد.


نجیب شوکار، بنیان‌گذار و مدیر "دفتر مشاوره‌ی اقتصادی SCB " در دمشق در این راستا می‌گوید: «ما مسئله‌ی کردهای سوریه را نمی‌توانیم از مسئله‌ی کردهای ایران و عراق جدا کنیم. استقلال‌خواهی کردها به چه معناست؟ آیا این خواست به آن‌جا می‌انجامد که کردها در ۲۰ ـ ۳۰ سال آینده بخواهند دولت مستقل خود را در جنوب ترکیه، در شمال عراق یا در شمال سوریه تشکیل دهند؟»

"جدایی بینداز و حکومت کن"

برخی از گروه‌های فعال کرد معتقدند که دولت‌های سوریه به بهانه‌ی "ترس از جدایی‌طلبی"‌، همواره سیاست "جدایی بینداز و حکومت کن" را اعمال کرده‌اند. حسن صالح، یکی از رهبران "حزب یکیتی" ( حزب اتحاد کُرد) که مبارزات این اقلیت را در سوریه رهبری می‌‌کند، می‌گوید، سران ۱۲ حزب کردهای سوریه سیاست "جدایی‌طلبی" را رد می‌کنند.
صالح می‌گوید، دولت‌های سوریه همواره این تفکر را در میان عرب‌ها رواج داده‌اند که "کردها خواهان جدایی و از این‌رو تهدیدی برای عرب‌ها و حکومت هستند." او می‌افزاید: «این سیاست حاکم رژیم، اغلب باعث درگیری و تنش میان عرب‌ها و کردها شده است.»

دخالت نظامی غرب

احزاب و گروه‌های کرد در سوریه که با رژیم بشار اسد مبارزه می‌کنند، اغلب تعاریف و راه‌کار‌های متفاوتی از سیستم پارلمانی و چگونگی برگزاری انتخابات آزاد دارند. برخی از آن‌ها، به ویژه کسانی‌ که در تبعید بسر می‌برند، خواهان دخالت نظامی غرب، (شبیه مورد لیبی) هستند. برخودان بالو، از نظریه‌ی "دخالت محدود"، به معنای "ايجاد منطقه‌ی پرواز ممنوع بر فراز سوریه" دفاع می‌کند. او می‌گوید: «خواست من به عنوان یک کرد سوریه، ایجاد منطقه‌ی پرواز ممنوع است؛ ولی نه به‌طور مستمر، بلکه تا زمانی که دولت سوریه سقوط کند.»

حسن صالح که در تبعید به سر می‌برد، معتقد است که چنین دخالتی، خطرناک است: «ايجاد منطقه‌ی پرواز ممنوع بر فراز سوریه، باعث می‌شود که مردم بی‌گناه بیشتر رنج بکشند و خون بیشتری بریزد، مثل مورد عراق». صالح می‌افزاید: «به این دلیل ما از این گونه اقدامات پشتیبانی نمی‌کنیم.» او معتقد است که دخالت نظامی غرب، سرانجام به انتصاب "رهبری مورد تأئید نیروهای خارجی به‌ جای اسد"، منجر می‌شود. او می‌گوید: «مردم سوریه ولی خواهان دموکراسی هستند، نه جابجایی دیکتاتورها.»

FF/AA

http://www.dw-world.de/dw/article/0,,15518527,00.html?maca=per-rss-per-all-1491-rdf

A Sovereign Free United Balochistan is must for the peace & prosperity of the World

From an intelligence point of view, the fact that the US government is resorting to covert black operations against Iran rules out the possibility of a military strike against the country.

According to reports, US ambassadors in Islamabad have repeatedly asked for opening a consulate in the province of Baluchistan, a suspicious demand from the US. In 2011, the call was renewed by US ambassador Cameron Munter to Islamabad. Persistence in this demand is to be taken seriously. Baluchistan is strategically important as it is a harbor for the anti-Iran terrorist group, Jundullah, in the first place and a separatist Pakistani province in the second place.
In fact, Washington greatly favors the establishment of a ‘Greater Baluchistan’ which would integrate the Baluch areas of Pakistan with those of Iran. Military expert Lieutenant Colonel Ralph Peters suggests that Pakistan should be broken up, leading to the formation of a separate country: ‘Greater Baluchistan’ or ‘Free Baluchistan’ (June 2006, The Armed Forces Journal). As a result, this would incorporate the Baluch provinces of Pakistan and Iran into a single political entity which can be tailored to suit the interests of Washington.

http://www.intifada-palestine.com/2011/10/us-congress-for-black-ops-against-iran/

http://balochistanhcr.blogspot.com/2011/11/sovereign-free-united-balochistan-is.html

Pakistan crackdown on internet hurts Balochi language news

File photo of Balochi News publisher Waleed Garboni with pro-independence intellectual Prof. Saba Dashtiyari, who was gunned down by Pakistan's secret services in Quetta in June. The venue is Sayed Zahoor Shah Hashmi library in Malir, Karachi.
Credits: 
Facebook/Waleed Garboni
 
 
The language suffers as Pakistan clearly mistrusts even the word Balochi.

The first Balochi language online newspaper that receives the largest number of hits from the United States is among the Balochistan web zines that have been blocked by the elected civilian government of President Asif Ali Zardari in Pakistan.

U.K. based Balochi linguist Waleed Garboni, who is publisher of the Balochi news said on phone Thursday from London, "Last month we received 825 hits from the U.S.A., 806 from Sweden, 790 from U.A.E. 684 from U.K. and 263 from Pakistan."

The news web zine was launched October 10, 2006.

The site has some off-the-cuff stories. "Baloch are shorter than their Iranian counterparts because of malnutrition," a headline  reads Thursday. The first news item that appeared on October 10, 2006 reads, "Members of parliament in Italy are addicted ro drugs." An investigative report at the time showed one out three Italian lawmakers use illegal drugs in the past 36 hours.