Long live free and united Balochistan

Long live free and united Balochistan

Search This Blog

Translate

چرا عید سـُنی های تهران به عزا تبدیل شد؟ -- عبدالستار دوشوکی

آه از ایــن واعــظــان مــنـبـر کـــوب
شرمشان نیست خود از منبر و چوب

به گرگ گفتند تو را چـوپـانی داده اند، بـگـریست. گفتند چرا گـریـی؟ گفت ترسم دروغ باشد. متاسفانه در ایران این دروغ درست از آب درآمد و بیش از سه دهه است که این گرگ نه در لباس میش بلکه در قبای چوپان دروغگو بر گــُرده ملت ایران سوار است؛ و عجب نیست که بدون آزرم با گرگ دنبه می خورد و با چوپان گریه می کند. دیروز یکشنبه حدود یک و نیم میلیارد مسلمان در جهان عید قربان را جشن گرفتند و به پاس سنت ابراهیم "قربانی" دادند؛ این در حالی است که حدود یک میلیون سـُنی پایتخت نشین در ایران یکبار دیگر "قربانی" تعصب و تبعیض شدند. علیرغم اینکه بر طبق سنت دیرینه مردم اهل سنت ایران معمولا ً همزمان با بقیه سـُنی ها جهان عیدین را جشن می گرفتند، اما در طی سالیان اخیر رژیم جمهوری اسلامی رهبران مذهبی اهل سنت ایران را وادار کرده است که همراه و همزمان با شیعیان اثنی عشری ایران مراسم عیدین را یک روز بعد از بقیه جهان اسلام بجای بیاورند، که امروز دوشنبه اینگونه شد. اما عـجـبـا که علیرغم این تمکین اجباری، اهل سنت در تهران و بقیه کلان شهرهای ایران باز هم اجازه برپایی نماز عیدین را نیافتند.

برای مثال و یا فرض محال تصور بفرمائید در چنین روز مقدس و پر میمنتی برای مسلمانان اگر حکومت یکی از بلاد کفر اجازه نمی داد که صدها هزار شهروند مسلمان پایتخت آن کشور حتی نماز عید را بجای بیاورند، و مورد ضرب و شتم و توهین و دستگیری و حبس قرار می گرفتند، چه غوغا و اعتراضاتی در کشورهای اسلامی و بخصوص از جانب رژیم جمهوری اسلامی، و حتی رسانه ها صورت می گرفت. حال تصور بفرمائید دقیقا ً همین اتفاق واقعی و نه فرضی در به اصطلاح اُم القرای جهان اسلام یعنی تهران رخ دهد، و با خشونت تمام از برگزاری نماز عید قربان توسط سـُنی های تهرانی جلوگیری شود، چه اعتراضات و جنجالی را به دنبال خواهد داشت؟ هـــــــیـــــچ! زیرا جمهوری اسلامی سالهاست که تمام پرده ها را دریده است و بقول شاعر طبل پنهان چه زنم، طشت من از بام افتاد. متاسفانه بسیاری از رسانه ها نیز به سکوت خود در عدم خبررسانی ادامه می دهند. مسیحیان، یهودیان و دیگران کلیسا و کنیسه و پرستشگاه در تهران دارند، اما حدود یک میلیون نفر سنی مذهب پایتخت نشین نه تنها اجازه ساخت مسجد اهل سنت در تهران را ندارند بلکه اجازه نماز جماعت در روز جمعه و یا عید فطر و عید قربان را نیز ندارند.

محمد یکی از سـُنی های مقیم تهران در ایمیل خود می نویسد: " این چگونه نظام اسلامی است که در آن تحت حمایت قانون می توان براحتی و بطور علنی میلیاردها تومان دزدید، اما برای اقامه نماز جماعت باید مثل "دزدها" مخفیانه و به دور از چشم مامورین و سربازان گمنام امام زمان به خانه های پنهان پناه برد؟". برطبق اخبار واصله ظاهرا ً تعداد محدودی از اهل سنت تهران و برخی نیز در کردستان بر خلاف حکم حکومتی، دیروز یکشنبه مراسم عید قربان را مخفیانه بجای آورده بودند. اما اکثریت اهل سنت در تهران که به وحدت عمل و اتحاد سـُنی ها ایران اعتقاد دارند تلاش نمودند تا با هماهنگی و همسویی با بقیه اهل سنت ایران ناچارا ً نماز عید قربان را امروز بجای آورند که از این عمل آنها توسط مامورین جمهوری اسلامی ممانعت بعمل آمد، و بدینگونه عید بسیاری از آنها یکبار دیگر به عزا تبدیل شد. سال پیش نیز با خشونت و ارعاب از برپایی نماز عید توسط اهل سنت ساکن پایتخت ممانعت بعمل آمد. در آن زمان استاندار تهران آقای مرتضی تمدن با ادعاهای متضاد و ارائه آمارهای متناقض مدعی شد که نماز عید در ۲۱ منطقه مختلف تهران برگزار شده است. اینک ظاهرا ً اینگونه بنظر می رسد که اهل سنت ایران قربانی هژمونی طلبی های مذهبی جمهوری اسلامی در منطقه و تشدید تضاد و تنش بین ایران و دول سنی مذهب منطقه شده اند.

جمهوری اسلامی از کیسه بیت المال ملت ایران کنفرانس ها و همایش های گوناگون و متعددی نظیر کنفرانس بین المللی «تقریب مذاهب اسلامی»، همایش بیداری اسلامی، کنفرانس اخوت و برادری بین شیعه و سـُنی و غیره تشکیل می دهد که در آن عناصر مفلس سـُنی مذهب و یا بعبارتی سـُنی های اثنی عشری از اقساء نقاط جهان شرکت می کنند. بسیاری از این کنفرانس ها به تراژدی بیشتر شبیه هستند تا به کـُمدی! بعنوان مثال یک شرکت کننده عرب بنام ابوبکر بن عثمان در همایش "اخوت بین شیعه و سـُنی" به تلویزیون جمهوری اسلامی می گوید: "برای من مایه بسی فخر و مباهات است که در تهران ِ اسلامی باشم و به همراه برادران شیعه خود در کمال برابری و برادری برای سرفرازی جهان اسلام چاره اندیشی کنیم". این شرکت کننده مفلس یا نمی داند و یا می داند و نمی گوید که او نه تنها اجازه نماز جماعت در تهران را ندارد چون اهل سنت اجازه ساخت مسجد و حتی اقامه نماز عیدین در تهران را ندارند، بلکه حتی اسم وی (ابوبکر بن عثمان) ممنوع الثبت است زیرا اداره ثبت احوال کشور به سـُنی ها اجازه نمی دهد تا اسامی مذهبی نظیر عـُمر،ابوبکر، و عثمان و اسامی قومی کرد و بلوچ و غیره را برای فرزندان خود در شناسنامه هایشان ثبت کنند. علما و رهبران مذهبی اهل سنت ایران هرگز به این کنفرانس ها دعوت نمی شوند. نتیجتا ً رژیم ناچار است تعدادی انگشت شمار و انگشت نما از به اصطلاح "سـُنی های اثنی عشری خودی" و بیگانه را بعنوان نمایندگان اهل سنت در این همایش ها "قالب" کند. البته شاید بتوان گفت که بر جمهوری اسلامی جهت این تبلیغات دروغین حرجی وارد نیست زیرا صدای دُهل از خالی بودن شکم است. و بر اینگونه مفلسان نیز برای پـُر کردن شکم خالی خود کمتر می توان ایراد گرفت.

سران جمهوری اسلامی همواره از پاسخ دادن به سوال همیشگی و بنیادین اهل سنت مبنی بر اینکه چرا سـُنی ها اجازه ساخت مسجد و حتی اقامه نماز عید در اُم القرای جهان اسلام را ندارند، طفره رفته اند. نامه های بیجواب اهل سنت به مسئولین نظام جمهوری اسلامی مثنوی هفتاد و دو من کاغذ می شود. نامه سرگشاده ۳۰۰ تن از علماء و روحانیون اهل سُنت کردستان، نامه اخیر مجمع نمایندگان سـُنی مذهب مجلس شورای اسلامی به رئیس جمهور و نامه اخیر فعالان و نمایندگان اهل سنت به رهبر جمهوری اسلامی همچنان بی جواب مانده اند. در آن نامه گلایه شده بود که : " ما اهل سُنت ایران اسلامی در تداوم بی علاج برزخ انتظار، سه دهه نابرابری، تبعیض و "ملاحظات و محذوریت ها" را تحمل کرده ایم. اما اکنون بدون امید سپری شدن شب تیره از تنگه های سحر با تبعیضات فراقانونی فزاینده روبرو هستیم". هیچکدام از مقامات نظام جمهوری اسلامی تا به امروز حاضر نشده اند توضیح دهند چرا سـُنی های ایران اجازه ساخت مسجد در پایتخت کشور خود را ندارند در حالیکه در پایتخت و کلان شهرهای تقریبا ً همه بلاد کفر شیعه و سـُنی مساجد خود را دارند و در انجام فرایض دینی خود کاملا ً آزاد و خودمختار هستند. و عجیب تر اینکه مقامات جمهوری اسلامی طرح این پرسش بدیهی و اجتناب ناپذیر را توطئه صهیونیسم بین المللی و استکبار جهانی در راستای ایجاد تبعیض و تفرقه بین شیعه و سـُنی قلمداد می کنند. شایان ذکر است که علاوه بر وجود مسجد بزرگ شیعیان در شهر ریاض پایتخت عربستان سعودی، حـُسینیه بزرگ اهل تشیع در شهر مدینه ِ نیز سالها پیش توسط حجت الاسلام هاشمی رفسنجانی افتتاح شده بود. رئیس کل پلیس شهر مدینه نیز شیعه بود. بسیاری از مقامات عالیرتبه افغانستان از جمله معاون رئیس جمهور و وزیر و سفیر شیعه هستند. در پاکستان قدرتمندترین مقامات آن کشور یعنی رئیس جمهور و رئیس آی اِس آی شیعه هستند. سفیر عربستان سعودی در تهران و حتی سرکنسول آن کشور در مشهد شیعه بودند. در ایران دانشجویان سـُنی در دانشگاه ها و سربازان وظیفه سـُنی مذهب اجازه نماز جماعت در دانشگاه و پادگان را ندارند.

اینگونه به نظر می رسد که با افزایش تعداد مکرر "کنفرانس های وحدت" و "همایش برادری" در تهران از یکسو عرصه بر اهل سـُنت ایران نیز از سوی دیگر تنگتر می شود. در گذشته علاوه بر تهدید و حبس علما و فعالان اهل سـُنت و تخریب مساجد اهل سنت، از شرکت رهبران مذهبی سـُنی در کنفرانس های بین المللی و منطقه ای جلوگیری می شد. اکنون بسیاری از آنها ممنوع الحج نیز شده اند و در طی دو هفته اخیر از سفر آنها به حج جلوگیری شده است. بر طبق گزارش پایگاه اطلاع رسانی سنی آنلاین، مفتی محمد قاسم قاسمی، امام جمعه موقت اهل سنت زاهدان و سردبیر فصلنامۀ ندای اسلام، استاد حدیث و رییس دارالافتای دارالعلوم زاهدان، و همچنین مولانا احمد نارویی، امام جمعه موقت اهل سنت زاهدان، استاد حدیث و معاونت اداری دارالعلوم زاهدان، که عازم سفر حج بیت الله الحرام بودند، پس از توقیف گذرنامه هایشان توسط نیروهای امنیتی در فرودگاه بین المللی زاهدان و فرودگاه بین المللی امام خمینی تهران، از سفر آنها به این مکان مقدس و ادای فریضه بزرگ حج، ممانعت بعمل آمد. این در حالی است که فشار بر زندانیان سـُنی و خانواده آنان نیز تشدید شده است. بعنوان مثال محمد اسماعیل ملازائی، یکی از اساتید دارالعلوم زاهدان و داماد مولانا عبدالحمید اسماعیل زهی، از زندان مرکزی زاهدان به زندان شهرستان یزد منتقل شده است تا خانواده برای ملاقات وی رنج سفری طولانی تر را متحمل شوند. فعالان کــُرد، بلوچ و دیگر مناطق سنی نشین و اقوام ایرانی متحمل حبس های دراز مدت و تبعیدی می شوند. بر طبق نوشته سـُنی اُنلاین که پایگاه رسمی اطلاع رسانی اهل سنت ایران می باشد، مردم حقیقتا ً در حیرت و تعجب هستند که چرا و چگونه در یک "حکومت اسلامی" دو رکن اصلی اسلام یعنی "نماز" و "حج" برای بسیاری از مسلمانان اهل سنت ایران عملا ً تعطیل و "غیرقانونی" شده است.

عبدالستار دوشوکی
مرکز مطالعات بلوچستان ـ لـنـدن
دوشنبه ١٦ آبان ١٣٩٠
doshoki@gmail.com


Three Iranian security personnel killed in Bamposht, Balochistan

Occupied Balochistan: Unknown armed men have attacked Iranian security forces in the Gazbastaan area near Gyshtagaan region in Bamposht district of Iranian occupied Balochistan. As a result of the surprise attack three soldiers were killed and scores of others have been wounded. According Iranian state media the killed officials identified as head of Gyshtagaan police station and two of his soldiers.

Iran has deployed thousands of it security forces in this bordering areas of Balochistan. Locals complain that these forces usually attack, kill and loot innocent people to create panic and harassment. Several passenger vehicles have been set on fire by Iranian forces in the surrounding areas of Saravan and Bampost. Two weeks ago vehicle in a similar incident a passenger was burnt to death while another had suffered serious injuries. The wanton attack had triggered angry protests in Saravan region of Balochistan.

It has been reported that many shepherds have also been killed by these brutal forces; their livestock were loaded on official vehicles and taken away. These unarmed shepherds are only killed for the sole purpose of being Baloch and the occupying Iranian forces want to keep the people of Balochistan under their control and absolute fear.

Sources reported that the Iranian forces are setting up new checkpoints in the region at almost every link-road. There are at least between 200 - 300 soldiers in each of these check-posts. According to rough estimate there are almost 500,000 in different security forces stations only in Bampost district of Iranian occupied Balochistan.

Complaining about the increasing number of security check posts in Iranian occupied a Baloch activist on the conditions on anonymity said: “Each small town in Balochistan will have at least four security forces stations and each station contains two times more soldiers than the actual population of the town itself. This is utterly inhuman and Balochistan presents the scenes of a military state. Poor Baloch people are finding it difficult to even breathe in such a suffocating situation.”

State-run Iranian newspapers, however, reported that these three soldiers were killed by what they call drug smugglers and criminals. It is to be noted that Iran always justifies it atrocities against Baloch people by alleging them as smugglers and enemies of God.

افزایش فشارها بر اهل سنت هم از نماز محرومیم، هم از حجّ کاوه قریشی

درباره مشکلات اهل سنت ایران به ویژه در آستانه اعیاد مذهبی، عبدالستار دوشوکی، کار‌شناس مسائل سیاسی و مذهبی بلوچ و
مدیر مرکز مطالعات بلوچستان در لندن، به سوالات "روز" پاسخ داده است؛ متن این گفتگو در پی می‌آید.

در آستانه فرارسیدن عید قربان، یکی از دو عید اصلی مسلمانان، منابع خبری اهل سنت ایران از مخالفت دوباره جمهوری اسلامی با برگزاری نماز جماعت روز عید در تهران خبر دادند. همزمان نیروهای امنیتی از سفر مفتی محمدقاسم قاسمی و مولانا احمد نارویی، دو تن از شخصیت‏های اهل سنّت ایران، برای به جا آوردن مناسک حج در عربستان سعودی جلوگیری کردند.

اهل تسنن که بخش قابل توجهی از جمعیت کشور را تشکیل می‌دهند در ۱۴ استان زندگی می‌کنند. تعداد آن‌ها در تهران حدود یک میلیون نفر برآورد شده است. سنی‌های ساکن پایتخت حتی یک مسجد برای به جا آوردن مناسک دینی خود ندارند. این در حالیست که نمایندگان مناطق سنی نشین در ایران بار‌ها از مجلس شورای اسلامی خواسته‌اند نسبت به جواز تاسیس "حداقل یک مسجد برای اهل تسنن" اقدام کنند؛ در خواستی که تا کنون به آن رسیدگی نشده است. محافل اهل سنت در ایران می‌گویند درباره عدم صدور مجوز برای احداث مسجد در تهران تا به حال توضیحی داده نشده و پاسخ رسمی نیز به آن‌ها ابلاغ نگردیده است.
نمایندگان اهل سنت مجلس شورای اسلامی هم اوایل شهریور ماه گذشته در آستانه عید فطر به درخواست هیات امنای نمازخانه اهل سنت صادقیه طی نامه‌ای به محمود احمدی‌نژاد خواستار آن شدند که با برگزاری مراسم نماز عید فطر از سوی پیروان اهل سنت در تهران مخالفت نشود؛ با گذشت چند ماه اما درخواست نمایندگان مجلس همچنان بی‌پاسخ مانده است.
بر اساس اعلام‌ رسمی، روز دوشنبه، ۱۶ آبانماه در کشور به عنوان عید قربان مشخص شده است.
درباره مشکلات اهل سنت ایران به ویژه در آستانه اعیاد مذهبی، عبدالستار دوشوکی، کار‌شناس مسائل سیاسی و مذهبی بلوچ و مدیر مرکز مطالعات بلوچستان در لندن، به سوالات "روز" پاسخ داده است؛ متن این گفتگو در پی می‌آید.

فردا در ایران عید قربان است. عمده‌ترین مشکلات سنی‌ها در آستانه فرارسیدن این عید مذهبی چیست؟
فعالان اهل سنت در روزهای گذشته از اعمال مجدد محدودیت‌ها و احتمال ممنوعیت مجدد اقامه نماز جماعت عید در تهران خبر داده‌اند. اما به صورت کلی اهل سنت ایران هر ساله در آستانه اعیاد مذهبی با دو مشکل عمده روبرو هستند. اول اینکه تاریخ رسمی اعیاد مذهبی معمولا در کشورهای سنی مذهب با ایران متفاوت است. جمهوری اسلامی در ۳۲ سال گذشته بنا به عادت دیرینه خود، یک روز بعد از برگزاری عید در عربستان و سایر کشورهای سنی نشین را به عنوان روز رسمی عید برگزار می‌کند. معمولا آن‌ها از همزمانی برگزاری مراسم مذهبی جلوگیری می کنند. در اوایل انقلاب اهل سنت ایران بخصوص در کردستان و بلوچستان آزاد بودند که مراسم عیدین- یعنی هر دو عید فطر و قربان- را همزمان با کشورهای سنی نشین منطقه برگزار کنند. اما در طول سالهای اخیر جمهوری اسلامی به شدت به آن‌ها فشار آورده و اعلام کرده است که روز رسمی عید روزی است که ولی فقیه تشخیص می‌دهد. به این دلیل این بار هم به احتمال خیلی زیاد عید اهل سنت در سراسر جهان روز یکشنبه است اما در ایران روز دوشنبه خواهد بود و از پیش نیز به سنی‌ها فشار آوردند که آن‌ها هم باید عید خود را در همین روز برگزار کنند. در مورد عید فطر مساله مقداری پیچیده‌تر به نظر می‌رسد، چون ممکن است‌‌ همان روز اول هلال ماه رویت نشود و عده‌ای عید بگیرند یا برعکس. اما در مورد عید قربان این اختلافات کمرنگ‌تر است، چون اگر روز اول هلال ماه دیده نشود بالاخره روز دوم و سوم مشخص می‌شود که این هلال ماه مال روز دوم هست یا روز سوم. معمولا عید‌‌ همان یک روز خواهد بود. به هر حال این یکی از اصلیترین مشکلات اهل سنت ایران است که در سالهای گذشته به صورت کلی و در تمام نقاط کشور با آن درگیر بودند. مساله بعدی اما مساله نماز عیدین در شهرهای برزگ مانند مشهد، شیراز، اصفهان و به ویژه تهران است. در پایتخت، طبق روال عادی جمهوری اسلامی و به علت فقدان حتی یک مسجد ویژه اهل سنت، اجازه نمی‌دهد که سنی‌ها مراسم نماز جماعت عید را برگزار کنند. به احتمال زیاد عید پیش روز نیز در این زمینه استثنا نخواهد بود.

در ماه‌های گذشته چندین بار شاهد اعتراض نمایندگان اهل سنت مجلس به وضعیت کلی این اقلیت مذهبی و همچنین درخواست آن‌ها برای کسب اجازه اقامت نماز عید در تهران بوده‌ایم. این تلاش‌ها به چه نتیجه‌ای رسیده است؟
تبعیض و نابرابری در رابطه با اقلیت‌های مذهبی در قانون اساسی نهادینه شده است؛ علاوه بر این جمهوری اسلامی همواره سعی کرده است این نابرابری‌ها را به زور سرنیزه و تهدید و ارعاب اعمال کند. در رابطه با این سئوال، مجمع نمایندگان اهل سنت مجلس شورای اسلامی در آستانه عید فطر در نامه‌ای به محمود احمدی‌نژاد خواهان آن شدند که اجازه برگزاری نماز جماعت روز عید به اهل تسنن ساکن پایتخت داده شود؛ نامه‌ای که بی‌جواب ماند. از سوی دیگر ۳۰۰ تن از فعالان اهل سنت کردستان هم نامه‌ای به رهبر جمهوری اسلامی نوشتند که آن هم بی‌پاسخ ماند. اخیر هم فعالان و نمایندگان اهل سنت ایران در نامه‌ای سرگشاده به آیت الله خامنه‌ای پرسش‌هایی را در رابطه با حقوق اهل سنت مطرح کردند که آن هم به سرنوشت نامه‌های قبلی دچار شد. به هر حال حاکمیت در طول این سه دهه اجازه نداده است اهل تسنن آزادانه مناسک دینی خود را برگزار کنند. این در حالیست که جمهوری اسلامی پژوهشگران و رهبران سنی کشورهای مجاور را به کنفرانسهای متعددی مانند تقریب مذاهب، وحدت مسلمین، اخوت اسلامی بین شیعه و سنی و غیره دعوت می‌کند تا بگویند که ما به این موضوع‌ها معتقد هستیم و آن را ترویج می‌کنیم. این تاکید‌ها متاسفانه تنها در حد حرف باقی مانده و در عمل اهل سنت نه تنها اجازه ندارند در تهران مسجد داشته باشند حتی دو بار در سال به هنگام برگزاری هر دو عید از به جا آوردن مناسک دینی محروم می‌مانند. این برخورد دوگانه و تبعیض آمیز جمهوری اسلامی بر همه آشکار است و این روشی است که ماهیت ذاتی این حاکمیت را نشان می‌دهد. علیرغم اینکه رهبران مذهبی سنی از نقاط مختلف ایران در این مورد تقاضا کردند که حداقل حقوق تعریف شده در قانون اساسی به آن‌ها تعلق بگیرد، اما جمهوری اسلامی همواره به این درخواست‌ها بی‌توجه بوده است.
با وجود این محدودیت‌ها، اهل سنت تهران بالاخره توانستند مراسم نماز جماعت عید فطر را برگزار کنند؟
متاسفانه طبق روال همیشگی این اجازه داده نشد. حتی در بعضی از نقاط تهران که اهل سنت منازل و مکانهایی را برای برگزاری نماز عید اجاره کرده بودند از طرف حاکمیت تعطیل و بسیاری از فعالان در این زمینه دستگیر شدند. آنزمان آقای تمدن استاندار تهران در توجیه این برخورد گفت که اهل سنت می‌توانند بیایند در کنار برادران شیعه نماز بخوانند، فرقی میان سنی و شیعه نیست و نماز میان ام القرای جهان اسلام باید یکی باشد. اما در حقیقت اینگونه نیست. ما می‌بینیم در سایر شهرهای سنی نشین دیگر ایران که شیعیان در اقلیت هستند، آن‌ها به صورت آزادانه و جداگانه در اماکن ویژه مذهبی خود مناسک مذهبی را به جا می‌آورند و حتی حاضر نیستند در شرایط عادی هم وارد مساجد اهل تسنن شوند. در نتیجه این جاده برادری شیعه و سنی که طبیعتا باید دو طرفه باشد، همچنان یک سویه دارد و در هر شرایط ختم به ولایت فقیه است.

برخورد مردم با این محدودیت‌ها چگونه است و سیاست‌های حاکمیت در این راستا تا چه اندازه توانسته است بر مناسبات اجتماعی مردم تاثیر بگذارد؟
اکثریت مردم در تمام ایران به سیاست‌های تفرقه اندازانه رژیم واقف هستند و هیچگونه تنش و تضاد عمده‌ای در بین شیعه و سنی بلوچستان وجود ندارد. البته حاکمیت بخشی از نیروهای اهل تشیع افراطی را که بخش زیادی از آن‌ها غیر بومی هم هستند بسیج می‌کند و امتیازات فراوانی می‌دهد. مردم بلوچ در محل زندگی خود عملا مورد تبعیض قرار می‌گیرند و در برابر افراد غیر بومی با امکانات زیاد بر آن‌ها به نوعی حکومت می‌کنند. این موضوع خود به خود باعث به وجود آمدن یک نوع بی‌اعتمادی میان شیعه و سنی می‌شود؛ حاکمیت هم سعی در عمق بخشیدن به آن دارد و می‌خواهد از این طریق از حداقل شیعیان ساکن آنجا بر علیه حداقل سنی استفاده کند. اما خوشبختانه علیرغم این تلاش‌ها تنش و تضاد میان مردم اعم از شیعه و سنی بی‌نتیجه مانده و مردم هوشیار هستند در دام سیاست‌های تفرقه اندازانه نیافتند.

برگردیم به موضوع اول. در سالهای گذشته گفته می‌شد به علت ممنوعیت برگزاری مناسک اهل سنت در تهران، جمعیت سنی مذهب پایتخت برای نماز عید فطر مجبور می‌شدند به سفارت خانه کشورهای اسلامی در تهران مراجعه کنند. این موضوع تا چه حد صحت دارد؟
بله. زمانی که خود من در تهران زندگی می‌کردم به همراه سایر شهروندان اهل سنت هر هفته برای برگزاری نماز جماعت به سفارت پاکستان می‌رفتیم و از این امکان استفاده می‌کردیم. موضوع البته مربوط به سالهای خیلی دور است. وضعیت اقلیت‌های مذهبی حتی در زمان پهلوی نیز به همین قرار بود. متاسفانه بعد از برسرکار آمدن جمهوری اسلامی بر خلاف انتظار‌ها نه تنها محدودیت‌ها کمتر نشد، بلکه اوضاع بد‌تر هم شد. در زمان حکومت قبلی وقتی سنی‌ها به سفارت پاکستان یا سفارت سایر کشورهای اسلامی می‌رفتند حساسیتی وجود نداشت و در حقیقت حکومت شاه فقط بعد مذهبی قضیه را در نظر داشت و از این جهت نیز مخالفت چندانی نمی‌کرد. اما در شرایط فعلی جمهوری اسلامی تحت هیچ شرایطی قبول نمی‌کند که سنی‌ها به سفارت‌ها بروند و آن را یک خطر جدی علیه خود تلقی می‌کند. در نتیجه رفتن به سفارت خانه‌ها در حال حاضر به دلایل سیاسی متعددی میسر نیست.

در این زمینه برخوردی هم صورت گرفته است؟
حاکمیت ادعا می‌کند که بسیاری از اهل سنت یا به تعبیر آن‌ها "افاغنه" به سفارت عربستان سعودی می‌روند. افغان‌های سنی مذهب در سالهای گذشته برای برگزاری نماز جماعت به این سفارتخانه مراجعه کرده‌اند اما برخورد خشونت آمیزی با آن‌ها صورت نگرفته است. اما فراموش نکنیم که آن‌ها شهروندان یک کشور دیگر هستند. ولی اگر شهروندان سنی ایرانی اعم از ترک، کرد، بلوچ، خراسانی سنی قصد کنند جهت برگزاری مراسم مذهبی از جمله نماز عید به این سفارت خانه‌ها مراجعه کنند با آن‌ها برخورد خواهد شد.

پیش بینی شما برای نماز جمعه عید قربان امسال در روز یکشنبه یا دوشنبه چگونه است، احتمال دارد در ساعات باقیمانده اجازه برگزاری نماز عید به اهل تسنن ساکن تهران داده شود؟
جمهوری اسلامی در سه دهه گذشته نشان داده نه تنها ماهیت تام گرا و مطلق اندیش خود را در رابطه با اقلیت‌های مذهبی و دینی در ایران تغییر نداده است بلکه این رویه طی سالهای اخیر شدت هم گرفته است. با توجه با سابقه جمهوری اسلامی بر علیه سنی‌ها در تهران و سایر شهرهای ایران، هیچگونه شواهدی دال بر اینکه امسال اجازه برگزاری این مراسم داده شود وجود ندارد. حتی احتمال این نیز وجود دارد که فعالان سنی مذهب تهران تحت فشار قرار بگیرند و در آستانه عید بازداشت شوند. حاکمیت جمهوری اسلامی در حرف داعیه برابری و برادری مسلمانان را دارد. اما مردم سنی در تهران از به جا آوردن یکی از ارکان اصلی دینی یعنی به جا آوردن نماز جماعت و نماز عیدین محروم هستند. یا ممانعت از خروج علمای اهل سنت برای حضور در مراسم سالانه حج. حتما اطلاع دارید که طی روزهای گذشته از خروج شماری از شخصیت‌های اهل سنت به سمت مدینه جلوگیری شد. به این ترتیب علاوه برجلوگیری از به جا آوردن رکن اصلی اسلام یعنی نماز، حداقل بخش‌هایی از شهروندان سنی مذهب از اجرای فریضه حج نیز که یکی دیگر از ارکان دین است، محروم مانده‌اند. این واقعا برای مردم سوال است: این چه نوع اسلامی است که گذشته از مسائل سیاسی اجتماعی فرهنگی و اقتصادی، از اجرای ارکان اصلی اصول اسلام توسط سنی‌های کشور خودش جلوگیری می‌کند.

شما می‌گویید در سالهای گذشته برخورد‌ها شدید‌تر شده است. ارزیابی شما از شدت گرفتن این برخورد‌ها چیست؟
در دولت اصلاحات به نوعی فضا باز‌تر شد و اهل تسنن حداقل در اجرای فرایض دینی خود تاحدودی آزادی عمل داشتند. اما پس از سرکار آمدن آقای احمدی‌نژاد و به قدرت رسیدن افراطی‌ترین اصولگرایان، تبعیض‌ها در تمام حوزه‌ها و در کنار آن هم در مورد سنی‌های ایران تشدید شد. از نظر دولت فعلی این خطر وجود دارد که سنی‌های ایران با اهل تسنن در کشورهای دیگر ارتباط برقرار کنند. این نوع نگاه مصداق بارز ضرب المثل "کافر همه را به کیش خود پندارد" است. واقعیت این است که جمهوری اسلامی چون خود در امور کشورهای منطقه از جمله عراق، بحرین یمن و لبنان دخالت می‌کند برایش قابل تصور نیست که کشورهای همسایه ممکن است این اقدام را در درون مرزهای ایران هم انجام ندهند. به همین دلیل جمهوری اسلامی در طول سالهای گذشته علاوه بر تشدید محدودیت‌ها، سعی کرده است کنترل مدارس اهل سنت و امور آموزشی دینی در مناطق سنی نشین را هم به دست بگیرد. حتی امام جمعه‌های سنی مذهب را هم باید خود حاکمیت تعیین کند. به نوعی نه فقط نظارت حتی مدیریت امور دینی اهل سنت را به دست گرفته؛ موضوعی که باعث نارضایتی شدید رهبران اهل تسنن شده است.

ولی در این رابطه فقط سنی‌ها مطرح نیستند. در طول سالهای گذشته بهایی‌ها، دراویش گنابادی، پیروان آئین یاری، مسیحیان و حتی تعدادی از مراجع منتقد شیعه هم با محدودیت‌های مشابهی روبرو بوده‌اند. به نظر شما چه اتفاقی افتاده که یکباره برخورد‌ها تا این حد شدید شده است؟
وقتی حاکمیت هیچگونه عدم سازش و تمکین مطلق از نظر سیاسی و مذهبی را قبول نکند این گونه برخورد‌ها قابل پیش بینی خواهد بود. در طول سالهای گذشته حاکمیت با بحرانهای پیاپی روبرو شده و معتقد است این بحران‌ها ممکن است از مجاری مختلف از جمله مجرای مذهب تقویت شود. ممکن است هم وطنان از اینکه جمهوری اسلامی چرا اجازه ساخت مسجد اهل سنت در ایران را نمی‌دهد تعجب کنند. حاکمیت آنهم در شرایط فعلی و با توجه به اتفاقات سالهای گذشته هرگز اجازه نخواهد داد چنین اقدامی صورت بگیرد. تصور کنید در روز جمعه حدود ۵۰ تا ۱۰۰ هزار نفر در دانشگاه تهران یا مصلای امام شرکت کنند، اما مخالفان همانگونه که خود حاکمیت از مذهب به مثابه یک حربه استفاده می‌کند آن‌ها هم ممکن است با مقابله به مثل از همین امکان به مخالفت با حاکمیت بپردازند. تصور کنید نیمی از جمعیت میلیونی اهل سنت تهران برای شرکت در مراسم مذهبی شرکت کنند. هر هفته یک میلیون تهرانی فقط برای نماز خواندن جمع شوند، این بزرگ‌ترین چالش را برای حاکمیت به وجود می‌آورد. آنهم در شرایطی که هر هفته نگران ایجاد بحران در نماز جمعه رسمی است. تحقق چنین اتفاقی برابر است با اسقاط حاکمیت به ویژه به لحاظ مذهبی. در نتیجه این تصور که حاکمیت اجازه ساخت مسجد را به سنی‌ها می‌دهد تصوری کاملا اشتباه و غیر سیاسی است.
  کاوه قریشی

  http://www.roozonline.com

کنفدرالیسم دموکراتیک» پژاک چیست؟ گفتگوی نشریه ی «آلترناتیو» با «رفیق مزدک» از اعضای پژاک

همه ی انسانهای دموکرات باید بدانند ما خواستار ایجاد ایرانی دموکراتیک با برخورداری از هویت و اراده ی خویش میباشیم. هر کس باید بداند که مبارزه ی خلق کورد مبارزه در راستای دموکراتیزاسیون برای تمامی ایران میباشد. در جنگ قندیل ما از تمامی متجاوزین در زندانهایی چون کهریزک و رجاییشهر حسابخواهی نمودیم

• آلترناتیو: خطمشی اساسی پژاک چیست؟ چه گفتمانی را در رابطه با خلق کورد و دیگر خلقهای ایران مطرح میکند؟ پژاک چه میخواهد و مطالبات آن چیست؟
وقتی از مطالبات بحث به میان میآوریم، آنچه که بیشتر برجسته میگردد یک نوع پروژه ی سیاسی مشخص و دارای چارچوب است. البته این مورد اشتباهی نیست. اما دارای محدویت بسیار زیادی است. آنچه که پژاک برای به دست آوردنش مبارزه میکند صرفا محدود به یک سری مطالبات سیاسی مشخص مابین این جنبش و دولت به منزله ی نیرویی که آزادی جامعه را قبضه کرده و آن را از سیاست بی بهره کرده نیست. آنچه که پژاک در راستای آن مبارزه میکند بیشتر در زمینه و عرصه ی اجتماعی مطرح است. بخش اندکی از آن مربوط به مطالبات سیاسی است که طرف آن دولت میباشد. ما بر این باوریم که اگر مبارزه محدود به مطالبات میان یک حزب سیاسی و مبارز و دولت باشد این امر منجر به پیدایش نوعی رقابت سیاسی در عرصه ی قدرت خواهی خواهد شد. در این صورت این حزب از دولت یک چیز را خواهد خواست: «دولت تو عرصه را بر من تنگ کرده ای، به من اجازه ی حضور در عرصه را بده تا من هم به ابراز قدرت بپردازم». این نوعی پارادایم قدرت است و در آن صرفا جای حاکمان تغییر مییابد. پرسش اساسی که در اینجا مطرح میگردد این است که در این میان برای خلق کورد که در این مبارزه بزرگترین بدیلها را میدهد، فرزندانش را از دست میدهد، ثروت و سامانش را از دست میدهد و اساسیترین نیروی مبارزه میباشد چه میماند؟ آیا تمامی مبارزه ی خلق کورد در این راستاست تا نیرویی قدرت را در دست بگیرد که زبانش کوردی است؟ ما بر این باور نیستیم. خلق کورد در جستجوی چیزی است به نام زندگی و این زندگی تعریف بسیار گسترده ای دارد. این زندگی میبایست آزاد گردد. خلقمان شایسته ی چنین چیزی است. به همین دلیل هم مبارزه مان در چارچوب پارادایم دموکراتیک، اکولوژیک و مبتنی بر آزادی جنسیتی است. هدفمان ایجاد جامعه ای آزاد، اراده مند و مبارزه در این راستاست. در این صورت بخش اعظم مبارزه ی سیاسی ما را نحو ه ی سازماندهی، اراده مند نمودن خلق و پیشاهنگی برای آن تشکیل میدهد. بخش دیگر این مبارزه را مطالبات سیاسی مابین ما و دولت تشکیل میدهد. حتی میتوان گفت مابین خلقمان و دولت. در اینجا از برخی پروژه های سیاسی مشخص در راستای چاره یابی مساله ی کورد به شیوهای دموکراتیک و مسالمت آمیز بحث میگردد تا زمینه جهت آغاز مرحله ای نو فراهم گردد.

• آلترناتیو: درونمایه ی پروژه ی پژاک را چه چیزی تشکیل میدهد؟ آیا این پروژه محدود به خلق کورد میباشد و یا اینکه دیگر خلق های ایران را هم در بر میگیرد؟
ما مشخصا از سیستم کنفدرالیسم دموکراتیک بحث میکنیم. جهت اینکه این پروژه عملی گردد به بستری دموکراتیک در ایران نیاز داریم. این پروژه نه تنها روند دموکراتیزاسیون را در ایران تسریع میکند بلکه زمینه را در راستای برقراری دموکراسی رادیکال و واقعی خلق ها نیز مساعد میسازد. به همین دلیل دموکراسی در ایران و سیستم کنفدرالیسم دموکراتیک لازم و ملزوم همدیگر میباشند. وقتی از این سیستم بحث میشود ما به عنوان مبارزین کورد میبایستی این پرسش را از خویش مطرح نماییم: خلق کورد چه چیزی را از دست داده است و در جستجوی چیست؟ ما بر این باوریم که جامعه ی کورد به شکلی سیستماتیک تحت استعمار قرار گرفته است. در این استعمار تمامی تلاشها بر این بوده تا این جامعه را فاقد هویت، فرهنگ، سازماندهی و اراده نمایند. بر این اساس جهت احیای دوباره ی جامعه ی کورد ما به همه ی این عوامل نیاز داریم. باید بازتعریفی دیگر از هویت صورت بگیرد. باید خلق کورد بتواند خود را سازماندهی کند و نظام خودمدیریتی خویش را برقرار نماید. باید بتواند به همه ی اشکال در حوزه ی سیاست مشارکت نماید. طبعا این مدل میتواند یک مدل پیشرفته ی دموکراسی برای همه ی خلقهای ایران باشد. چرا که در ایران وقتی از دموکراسی بحث میگردد نظامی تعریف میگردد که در آن صرفا به زندگی شخصی و رفتار شخصی انسانها توجه میشود. از نظر اجتماعی، اقتصادی، نظامی و ... هر کس بحث از نظامی مینماید که در چارچوب همان دولت ـ ملت می گنجد. دولت ـ ملتی که در آن از شکوهی ساختگی بحث میشود و قاموس ناسیونالیسم ایرانی نیز همواره بر آن تکیه میکند. از طرف دیگر ادبیات این گروه را همواره اصطلاحاتی چون قداست مرزها، یکپارچگی و... تشکیل میدهد. از نظر اقتصادی نیز تمامی نیرو در دست دولت مرکزی است. از نظر سیاسی نیز چنین دولتی هماره زمینه را جهت سیاست دموکراتیک تنگ میکند و حتی مانع از ظهور آن میگردد. چنین دولتی که مبتنی بر ناسیونالیسم خشک و بی پایه است به هیج وجه تاب آزادیهای سیاسی، آزادی اندیشه و بیان و آزادی در اعتقادات را ندارد. تمامی سازماندهی های دموکراتیک را به خود وابسته میکند. برای این کار نیز از اهرم های اقتصادی، نظامی و فشارهای مخفی استفاده میکند. همه چیز به بخشی از دولت مبدل میگردد. دولتی که دیگر جهت کنترل نه از راه فشارهای مستقیم بلکه از فشارهای غیرمستقیم سود میجوید. برای نمونه میتوان از ترکیه بحث کرد. ترکیه ای که بسیاری حتی مخالفین داخلی و خارجی نظام از آن به عنوان مدلی دموکراتیک بحث میکنند، نمونه ی محرز کشوری است که نمیتوان از رسانه و مطبوعات آزاد در آن بحث کرد. اگر هم در این کشور رسانه ای مستقل وجود داشته باشد مربوط به جنبش آزادیخواهی خلق کورد میباشد. همه چیز در کنترل دولت قرار دارد. حتی بخش های خصوصی که از آن بحث میشود در چارچوب پروژه های سیاسی ویژه قرار میگیرند و با دولت هماهنگ میباشند. در این کشور یک مافیای دولتی بسیار بزرگ وجود دارد. انکار و آسیمیلاسیون به شکلی سیستماتیک ادامه دارد. دموکراسی ای که از آن بحث میشود تنها صوری و ظاهری است. در آنجا تنها میتوان از حیاتی نیمه بورژوایی آنها هم برای مردمان شهری بحث کرد. اگر آزادی را در این عرصه محدود نماییم دچار منطق اشتباهی شده ایم. به همین دلیل هم کنفدرالیسم میتواند نظام بسیار مناسبی باشد. چرا که این نظام بحث از سیاست دموکراتیک میکند. به عبارتی مبنای نظام کنفدرالیسم را سیاست دموکراتیک تشکیل میدهد.

• آلترناتیو: سیاست دموکراتیک گفتمانی است که از سوی جنبش آزادیخواهی خلق کورد مطرح شده و این جنبش به عنوان خط مشی سوم در خاورمیانه نمایندگی آن را بر عهده دارد. درونمایه ی سیاست دموکراتیک را چه چیزی تشکیل میدهد؟
سیاست دموکراتیک باز تعریف سیاست از منظر جامعه ی دموکراتیک است. تا به امروز چه تعریفی از سیاست ارایه شده است؟ تا به امروز بسیاری سیاست را کار دولتمردان، احزاب سیاسی و عرصه ای برای جنگ قدرت تعریف کرده اند. به همین دلیل نیز جامعه از سیاست نفرت میکند. زیرا سیاست به عرصه ای برای اقدامات پراگماتیستی مبدل شده و در آن هر گونه ضد ارزشی هم مشروع شده است. حال آنکه مورد عکس آن صدق میکند. در واقع سیاست، پراکتیک و برنامه ریزی جامعه جهت مدیریت خویش است. پلان، برنامه و اصولی را که یک واحد اجتماعی، یک کمونته و یک خانواده و یا یک جامعه در راستای مدیریت زندگی خویش مطرح میکند عبارت است از سیاست. این تعریف از سیاست از قدیم الایام بوده است. برای نمونه ارسطو دو تعریف از سیاست را ارائه نموده است. در عرصه ی سیاست دو نوع مدیریت وجود دارد: مدیریت دسپوتیک و مدیریت سیاسی. از نظر او مدیریت سیاسی مدیریتی است که به سیاستگزاری مشغول است و سیاست یعنی منفعت عموم. این تعریفی است که مشخصا از سوی ارسطو ارائه شده است. هرچند که بعدها تعاریف و برگردان های بسیاری از آثار یونانی شده است. در مدیریت دسپوتیک تمامی عملکردها و حق برنامه ریزی اجتماعی در انحصار یک عده ی خاص قرار میگیرد. آنچه که امروزه در بسیاری از نقاط جهان مشاهده میکنیم عملا مدیریت های دسپوتیک میباشد. هر کس از دموکراسی بحث میکند و آن را صرفا در انتخابات خلاصه میکند. امروزه در بسیاری از کشورهای جهان نظام پارلمانی برقرار است و در آن نمایندگان برای مدت چهار یا پنج سال انتخاب میشوند. در طول این دوره های چند ساله نمایندگان عملا به بخشی از نظام دولتی مبدل میگردند و نمونه های بسیار نادری وجود دارد که در آن نمایندگان واقعا نمایندگی اجتماعی را برعهده داشته باشند. به ویژه در خاورمیانه به هیچ وجه نمیتوان از نمایندگی واقعی خلق بحث نمود. نمیخواهم به کسی توهین نمایم اما اکثریت قریب به اتفاق نمایندگان در خاورمیانه تنها عبارت از چاپلوسان دولتند. این حقیقتی تلخ است اما واقعیت دارد. در چند سال اخیر ما شاهدیم که مدل دیگری در ترکیه برجسته میگردد و آن هم نتیجه ی مبارزات جنبش آزادیخواهی خلق کورد میباشد. در زمان حکومت شاهنشاهی در مجلس ایران احزاب بله قربان و چشم قربان وجود داشتند. برخی از نمایندگان به ویژه نمایندگان کورد جزو گردن کلفتهای شاه بودند و اگر کسی در مجلس با نظرات شاه مخالفت میکرد از سوی آنها مورد ضرب و شتم قرار میگرفت. در نظام جمهوری اسلامی هم به دلیل آنکه تعریفی از دموکراسی ارائه نشده و اراده ای در کار نیست مجلس نمیتواند جوابگو باشد. حال آنکه در سیاست دموکراتیک حق خودسازماندهی و خودمدیریتی به جامعه داده میشود. در نتیجه از میزان مداخلات دولت در جامعه کاسته میشود. سیاست دموکراتیک دولت را از میان برنمیدارد بلکه برایش یک شریک سیاسی توانمند ایجاد میکند. دولت این خصوصیت را دارد که با انحصار سیاست، جامعه را بدون سیاست وامینهد. وانهادن جامعه از سیاست پروژه ای است که در تمامی جهان به صورتی سیستماتیک عملی میگردد. بیحسی سیاسی در جامعه اشاعه مییابد. تحت عنوان آزادیهای فردی انسانها از سیاست زده میشوند و به زندگی شخصی مشغول میشوند. کسی از خود نمیپرسد که چه کسی این زندگی را مدیریت میکند، از نظر اقتصادی به چه کسی وابسته است و زندگی چه معنایی دارد. دولت تمامی امور اقتصادی و سیاسی را قبضه میکند، حال آن که این امور به زندگی تک تک شهروندان مربوط است. حتی اگر گاها اعتراضاتی هم صورت بگیرد به دلیل عدم وجود سازماندهی، این اعتراضات نتیجه ای دربر ندارند. نتیجتا دولت هم هر آنچه را که بخواهد انجام میدهد. حتی در بسیاری از کشورهایی که از دموکراسی بحث میشود نیز این مورد صدق میکند.
مورد اساسی در اینجا نحوه ی اراده مند نمودن جامعه میباشد. جامعه ای که در آن به دولت ایست گفته شود و یا حتی به زبانی ساده سرعت گیرهایی را در برابر دولت قرار دهد. دولت حق ندارد مطابق میلش در جامعه نفوذ کند. در این صورت است که جامعه خود را در خارج از دولت تعریف میکند و به خودسازماندهی و خودمدیریتی میپردازد. این جامعه دولت را انکار نمیکند اما مدیریت آن مدیریت آلترناتیو و دموکراتیک میباشد. در مدل دولت ـ ملت همه ی تصمیمات در مرکز اتخاذ میگردند. برای نمونه در تهران تصمیم بر این گرفته می شود که ماکو، سلماس، اورمیه، کرماشان و... چه نیازهایی دارند. در سیاست غیردموکراتیک مساله ی مرکز ـ حاشیه وجود دارد. همه چیز در انحصار مرکز قرار دارد و به حاشیه همیشه با دیده ی گمان نگریسته میشود؛ چرا که همیشه این احتمال وجود دارد حاشیه هم حقوقی را بخواهد. به همین دلیل هم مساله ی حاشیه از منظر مرکز همیشه مساله ای امنیتی است. اما در سیاست دموکراتیک چیزی به عنوان مرکز ـ حاشیه وجود ندارد. در سیاست دموکراتیک هر منطقه ای مغز متفکر و مدیریت کننده ی خویش است. این امر هم به معنای آنارشیسم نیست. همه ی واحدهایی که به امر سیاست دموکراتیک مشغولند میتوانند در بعدی فراختر هم یک کلیت را تشکیل دهند. نظام کنفدرالیسم دموکراتیک به دلیل آنکه همه ی تنوعات را در خویش می پذیرد پروژه ی سیاسی آن هم فوق العاده آسیمتریک میباشد. مطابق با منافع و نیازهای خلق هر منطقه ای تشکیل می شود. برای نمونه میتوان از هورامان بحث کرد. چه کس یا کسانی این حق را دارند که در مورد زندگی یک انسان هورامی تصمیم بگیرند. مدتی پیش در جنوب کوردستان کوردهای هورامی در صدد راه اندازی یک تلوزیون محلی برآمدند اما این امر به بهانه ی اینکه احتمال دارد امنیت حکومت اقلیم کوردستان را به خطر بیاندازد با مخالفت مواجه شد. این موردی است که ما از آن انتقاد داریم. چرا داشتن یک تلویزیون برای هورامی ها خطرآفرین است؟ دلیل اساسی این امر وجود منطق دولت ـ ملت و ذهنیت دولتی در حکومت اقلیم کوردستان است. در این صورت چرا نبایستی نظامی دموکراتیک وجود داشته باشد که در آن برای نمونه هورامی ها خود امور مربوط به خویش را در دست بگیرند؟ علاوه بر این تنوعات و ملتهای دیگری هم وجود دارند. نظام کنفدرالیسم دموکراتیک نظامی است که بر مبنای مرزها استوار نبوده و صرفا شابلونی نیست و تماما غیر متقارن میباشد. وضعیت برخی از مناطق کوردستان برای نمونه مکریان و اردلان و یا شهرهایی چون مهاباد و سنه با شهرهایی چون اورمیه و نقده و ... متفاوت است. بایستی برای این مناطق از یک پروژه ی زندگی مشترک برخوردار باشیم. اگر در صدد ایجاد یک نظام شابلونی باشیم یا باید اقدام به تصفیه های نژادی نماییم و یا اینکه امتیازاتی بدهیم و تسلیمیت را بپذریم. ما بر این باوریم بسیاری از کسانی که از پروژه های شابلونی بحث میکنند امتیازات بسیاری داده اند. زیرا نیروی مبارزه را هم ندارند. ما مخالف جنگ های نژادی و پروژه های شابلونی میباشیم. از این رو به یک پروژه جهت همزیستی نیازمندیم. پروژه ای که در آن از واقعیت، کرامت و هویت خلق کورد و کوردستان صیانت به عمل آید و از حقوق همه ی دیگر خلق ها نیز محافظت به عمل آید. زندگی مشترک خلقها نباید تحت الشعاع امور ناسیونالیستی، امنیتی و جنگی قرار گیرد. تا ما مجبور نباشیم در اعصار پیشرو در رابطه با جنگها و کشت و کشتارها از خود انتقاد نماییم. درست به مانند آنچه که در یوگوسلاوی و تمامی اروپا رخ داد. سده ی ۲۰ به تمامی شاهد جنگ و درگیریهایی بود که در آنها میلیونها انسان جان باختند. اروپا پس از پرداخت این همه هزینه و تلفات به این نتیجه رسید که نبایستی همه چیز را در مرزها خلاصه نمود. خلقها بایستی با هویت خویش زندگی کنند و به حقوق همدیگر احترام بگذارند. بر این اساس هم اتحادیه ی اروپا به وجود آمد. آیا ما قادر به ایجاد چنین نظامی نیستیم؟ ما از یک پیشینه ی تاریخی همزیستی خلقها برخورداریم. ما میتوانیم در ایران هم چنین مدلی را عملی سازیم. مدلی که در آن همزیستی خلقها، حق خودسازماندهی و خودمدیریتی وجود داشته باشد. این مدل نیز تنها و تنها از راه نظام کنفدرالیسم دموکراتیک میتواند عملی گردد. این نظام تنها نظامی است که لایق همه ی خلقهای ایران است. زیرا نمیتوان در ایران تنوعات را انکار کرد. انکار تنوعات در ایران یعنی از میان بردن تمامی ایران و تاریخ و پیشینه ی آن. ناسیونالیستها دقیقا چنین کاری را انجام میدهند.

• آلترناتیو: وقتی به جوهر ه ی پروژ ه ی کنفدرالیسم دموکراتیک و یا مساله ی سیاست دموکراتیک مینگریم بیدرنگ به این مورد پی میبریم که این پروژه کلیت دهنده است و همزیستی مشترک خلقها را در درونمایه ی خویش دارد اما پژاک همواره از سوی دولت مرکزی و اپوزسیون خارج از کشور برچسب تجزیه طلبی خورده است. این مورد ناشی از چیست؟
بزرگترین مانع در برابر دموکراسی ناسیونالیسم است به ویژه ناسیونالیسم فارس. ناسیونالیسم فارس با این خطاب که چرا ایران مبدل به کشوری پیشرفته همچون کشورهای غربی نمیگردد، رشد کرد. استدلال آنها این بود که ایران از تنوعات بسیاری شکل گرفته و باید این کشور را یکدست نمود. در ایران مبارزات دموکراتیک بسیاری از دوران مشروطیت به بعد وجود داشت اما ناسیونالیستها به شکلی توطئه آمیز تمامی این مبارزات را از میان برداشند. نتیجه ی این توطئه ها نیز ایجاد یک دولت ـ ملت بود. تمامی تلاش بر این شد تا دولتی یونیتر شکل گیرد. دولتی تک گرا که میبایست آن را آغاز تمامی معضلات دانست. انکار تنوعات در ایران به معنای از میان بردن ایران است. این یک واقعیت است. کسانی که گویا خود را اپوزیسیون عنوان میکنند ریشه در همان سنت اقتدارگرایی دولت ـ ملت دارند. بسیاری از آنها سابقا در بدنه ی قدرت جای میگرفتند. کسی هم این مورد را فراموش نکرده است. از سویی بسیاری از گروههای مخالف هم خود را از پارادایم قدرت نرهانیده اند. این گروه ها هم تنها هدفشان ایجاد یک دولت ـ ملت است. حال این دولت ـ ملت میخواهد سلطنتی نباشد، سوسیالیستی باشد. نتیجه یکی است. چه چپ و چه راست در ایران دارای یک اشتراک ذهنیتی است و تا زمانیکه که از ایدئولوژی ناسیونالیستی رها نشوند نمیتوانند به مخالفان واقتی نظام مبدل شوند. چون از یک پروژه ی آلترناتیو هم برخوردار نمیباشند. آنها صرفا میخواهند حاکمیت و نظام را تغییر دهند. دلیل اساسی عدم موفقیت آنها نیز این است که خلقها صرفا تغییر حاکمیت را نمیخواهند. خلقها در ایران در پی چیزی هستند که بدان زندگی میگوییم. خلقهای ایران میخواهند اراده مند باشند، سرنوشتشان را به دست خود رقم زنند. شاید خلقها تاکنون نتواسته اند به صورتی منسجم به خودسازماندهی بپردازند اما مطمئنا در جستجوی چنین امری میباشند. ایران این تنوعات را در طول تاریخ هم به خویش دیده است. برای نمونه در قانون اساسی مشروطیت از مدیریت های ایالتی بحث به میان آمده است. از انجمنهای ولایتی بحث شده که به این انجمنها اختیارات بسیاری داده شده است. چرا این مورد عملی نشد؟ دلیل اساسی آن حاکم شدن ناسیونالیسم در ایران بود و ناسیونالیسم هم همیشه با دیدی امنیتی به مساله ی کورد و دیگر خلقهای ایران نگریست. ناسیونالیسم تمامی هویت ها را به دیگری مبدل کرد و از مشارکت سیاسی آنها ممانعت به عمل آورد و هرگونه مطالبه ای از سوی خلقها را تحت عنوان تجزیه طلبی فرموله کرد. تنها چیزی که آنها میخواهند به خلقها تحمیل کنند تسلیمیت است. شعارشان هم این است: «یا دوست بدار، یا ترک کن». حال آنکه ایران به همه ی ما هم تعلق دارد. اگر ایرانی شکل گرفته باشد نشات گرفته از سلسله کوه های زاگرس و فرهنگ آن است. و خلق کورد هم بزرگترین سهم را دارد. این پروژه ی ملی گرایی است که مساله ساز است و بزرگترین تجزیه طلب، نه خلق کورد و دیگر خلق ها. کوردها در پی همزیستی و باهمبودنی مسالمت آمیزند. ما از یک تجربه ی عظیم زندگی اجتماعی و خودمدیریتی برخورداریم. خلق کورد هرگز دارای دولتی نبوده و به همین دلیل نیز بدون دولت هم میتواند زندگی خویش را مدیریت نماید. چرا پیش از رشد ناسیونالیسم در ایران مابین خلق کورد و آذری هیچ مشکلی وجود نداشت؟ بسیاری از گروههای خلقی و اتنیسیته های جداگانه در کوردستان زندگی کرده اند و هیچ مساله ای هم روی نداده است. مابین کورد و ارمنی و آسوری هیچ مساله ای شکل نگرفته است. اگر هم مساله ای روی داده باشد ناشی از رشد ناسیونالیسم در ایران بوده است. بسیاری از خلقهای ترکمن در کوردستان ساکن شده و حتی به صورتی داوطلبانه فرهنگ این سرزمین را پذیرفته اند. هنوز بسیاری از آذری های اهل حق وجود دارند که با کوردها در همزیستی به سر میبرند و نسبت به یکدیگر دارای یک حس اعتماد اجتماعی اند. اما ناسیونالیسم در جهت مخالف با تمامی این موارد قرار دارد.
صحنه ی حیات از سوی ناسیونالیسم سرشار از تنش ها شد تا عده ای خاص بتوانند حاکمیت خود را برقرار سازند. ایرانی که همیشه در معرض تجزیه قرار دارد ناشی از افکار ناسیونالیستی است. حال آنکه ما خواستار یک اتحاد دموکراتیک میباشیم. ناسیونالیستها در حال حاظر بحث از ایرانی بودن میکنند. ایرانی بودن نیز صرفا پروژه ای است در راستای استیلا و هژمونی یک گروه خاص بر دیگر خلقهای ایران و ایجاد یک نیروی فشار مستقیم. امروز هم اگر خلق کورد ادعای حق و حقوق خویش را میکند اینان با این ادعا که ایران باشکوه ما تجزیه میشود، در سرکوب خلق کورد مشارکت میکنند. بلوچ، ترک، ترکمن، عرب و کورد تنها خواستار آنند که با فرهنگ و هویت خویش زندگی کنند. به بلوچها برچسب مافیایی میزنند، عربها را بیگانه میپندارند، به کوردها برچسب اشرار و تروریست میزنند و بر این اساس هم نظام تحقیر، سرکوب و... خویش را برقرار میسازند. حال آنکه ما ادعای برادری و برابری به شرط برخورداری از اراده را داریم. یک فشار روانی و نظامی بزرگ بر روی مبارزات خلق کورد وجود داشته است. به ما تجزیه طلب میگویند. ما این پرسش را داریم شما تجزیه طلبید یا ما؟ بدون شک هر که ناسیونالیست باشد تجزیه طلب است. همه ی انسانهای دموکرات باید بدانند ما خواستار ایجاد ایرانی دموکراتیک با برخورداری از هویت و اراده ی خویش میباشیم. هر کس باید بداند که مبارزه ی خلق کورد مبارزه در راستای دموکراتیزاسیون برای تمامی ایران میباشد. در جنگ قندیل ما از تمامی متجاوزین در زندانهایی چون کهریزک و رجایی شهر حساب خواهی نمودیم. هرکسی بایستی حماسه ی قندیل را این چنین درک کند. تا زمانیکه پژاک وجود داشته باشد در برابر تجاوز، سرکوب و شکنجه یک اراده ی توانمند وجود خواهد داشت. آن آقایان کراوات پوش هم که در تریبونها صرفا لفاظی میکنند بایستی بدانند که با این کارشان نه تنها تجاوزات در کوردستان بلکه تجاوزهایی را که در کهریزک و رجایی شهر صورت گرفته است را مشروع میکنند. رفیق رونا هی دنیز پس از اعدام رفیق عگید در سال ۲۰۰۷ عملیاتی فدایی را انجام داد و پیامش این بود که از این پس رژیم بر شدت سرکوب و اعدام ها خواهد افزود و از همین حالا باید جواب لازمه را بدان داد. از این نظر عملیات این رفیق را باید عملیاتی فدایی در راستای دموکراتیزاسیون ایران ارزیابی نمود. اما ناسیونالیستهای دورو و ساختگی آن را عملی تروریستی عنوان کردند. حال آنکه این سپاه پاسداران است که در ایران پیشاهنگ ترروریسم است و ناسیونالیسم هم از آن حمایت میکند. تشابه فکری سپاه پاسدران که کوردستان را اشغال نموده با ناسیونالیست ها امری تصادفی نیست. هر دو از یک ایده نشات میگیرند.

• آلترناتیو: یکی دیگر از پرسش هایی که همیشه مطرح بوده است و مبارزات پژاک را تحت الشعاع قرار داده، این است که برخی به ویژه احزاب سنتی کورد و اپوزیسیون خارج از کشور مساله ی مبارزه ی گریلایی در چارچوب خطمشی دفاع مشروع و پرداختن به سیاست دموکراتیک را دو مقوله و گفتمان منفک از یکدیگر میپندارند. چرا که چنین تعریفی در ذهنیت آنان جایی ندارد. نظرتان در این باره چیست؟
جامعه ای که فاقد مکانیسم دفاعی باشد، جامعه ای دموکراتیک نیست. دولت کنسانتره ی قدرت است. این مورد که ما تحت عنوان دفاع همه ی قدرت را به دولت بسپاریم نکته ای است غیردموکراتیک که اساسا خود این مورد یکی از دروغ های بزرگ دولت ـ ملت میباشد. دولت مدافع دموکراسی نیست بلکه آن را از میان میبرد. خود دولت یک نوع سازماندهی میلیتاریستی است. ما از یک جامعه ی آزاد و دموکراتیک بحث میکنیم. یک جامعه ی آزاد و دموکراتیک نیز جامعه ای طبیعی است. آیا در طبیعت میتوان موجودی فاقد مکانیسم دفاعی را یافت؟ از همه ی ابزارهای فشار مستقیم (ارتش، پلیس و در ایران علاوه بر همه ی اینها سپاه پاسداران) گرفته تا ابزارهای فشار اجتماعی (بسیج، لباس شخصی، جاسوس بازی) همگی در دست دولت قرار دارند. خود انکار هویت نوعی خشونت است. اگر انسانی از ابراز هویت و ابراز جنسیت خویش ترس داشته باشد، بایستی بدانیم که بر روی او ترور اعمال میگردد. امروز همه ی زنان و جوانان ایران از ابراز هویت خویش بیم دارند. خود نظام دولت ـ ملت، نظام ترس و ارعاب است. خلق باید از یک مکانیسم دفاعی برخوردار باشد. به ویژه در برابر نظامی که هر روز در آن ملیتاریسم پیشرفت میکند و بسیج تا مویرگهای جامعه نفوذ کرده است. خود ترویج بسیج شیوه ای است فاشیستی در راستای تحت کنترل درآوردن جامعه. شیوه ای که نمونه ی آن را تنها در آلمان و ایتالیای فاشیستی مشاهده کرده ایم. از سویی مابین ترویج بسیج و افزایش خشونت در جامعه یک همبستگی وجود دارد. ما بر این باوریم به میزان اشاعه ی بسیج در نظام ایران به همان میزان نیز خشونت علیه جوانان و زنان افزایش یافته است. در این صورت آیا میتوان استدلال کرد که دولت حق ابراز همه نوع خشونت علیه جامعه را دارد و جامعه نیز در برابر آن سکوت اختیار نماید. چنین جامعه ای را میبایست جامعه ای فاقد اراده دانست.
همه نوع خشونت علیه جامعه ی کورد رواست و اگر این خلق به دفاع مشروع بپردازد بدان برچست خشن، تجزیه طلب و اشرار میزنند. در مدارس علیه جوانان و کودکان کورد خشونت فرهنگی به انحاء مختلف وجود دارد. ما بر این باوریم که در کوردستان مدارس به پادگانهای نظامی مبدل شده اند و در آن همه نوع تحقیر علیه فرزندان کورد اعمال میگردد. آنان را از هویت سیاسیشان دور میگردانند. جوانان کورد را مجبور میکنند تا برای متجاوزین به هویت و سرزمینشان دست بزنند. آنان را مجبور میکنند تا در جشنهای اشغالگری شرکت کنند. این بزرگترین حقارت و خشونتی است که علیه خلق کورد اعمال میگردد. زبان کوردی آزاد نیست، هویتمان آزاد نیست؛ اگر هم از آن بحث نماییم این مبحث در چارچوبی امنیتی ارزیابی میگردد. معلم کوردی که میخواهد فرزندان کورد را مطابق با هویتشان پرورش دهد، اعدام میگردد. در برابر همه ی این خشونتها وقتی ما از دفاع مشروع بحث میکنیم، به ما انواع برچسبها را میزنند. اساسا با این کار میخواهند به ما بگویند چرا تسلیمیت را نمیپذیرید. ما هم به همگان اعلام میکنیم، هرگز و هرگز تسلیمیت را قبول نخواهیم کرد. ماندلا سمبل صلح و آشتی در جهان است. او چنین گفته ای دارد: مابین جنگ و صلح بیگمان صلح را برخواهم گزید؛ مابین جنگ و تسلیمیت، بدون هیچ تردیدی جنگ را انتخاب خواهم کرد. این گفته، در عین حال خطابه ی ما نیز میباشد. بی تردید مابین جنگ و تسلیمیت، ما نیز مقاومت را انتخاب خواهیم کرد. در این باره نبایستی کسی تردیدی به دل راه دهد. اما شکل دفاع مشروع ما با جنگهایی از قبیل جنگ رهاییبخش ملی تفاوت بسیاری دارد. ما میخواهیم جامعه از مکانیسم دفاعی برخوردار باشد، دارای اراده باشد. برای نمونه در طی یکی دو سال اخیر در کلان شهرهای ایران تظاهرات هایی روی داد. سوالی که بایستی مطرح کرد این است که چرا این قیامها سرکوب شدند؟ دلیل اساسی آن این بود که این قیامها فاقد مکانیسم دفاع مشروع بودند. آن آقاهای ناسیونالیست که پژاک را محکوم میکنند و دم از فعالیت های صرفا مدنی و حقوقی میزنند، چه تدبیری داشتند تا مانع از سرکوب جوانان آن هم به صورت تحقیرگونه شوند؟ حال آنکه تاریخ دموکراسی در ایران تاریخ مقاومت میباشد. مشروطیت چگونه پیروز شد؟ اگر قیامهای تبریز و شمال نبودند، قطعا مشروطیتی در کار نمیبود. تجربه ی مصدق یک چیز را به اثبات رسانید: اگر حزب توده در زمان و مکان مناسب وارد عمل میشد، آیا کودتای ۲٨ مرداد شکل میگرفت؟ آیا بعد آن یک دیکتاتوری بزرگ میتوانست شکل بگیرد و بعدها آن همه مسایل و معضل شکل میگرفت؟ مقاومتی که در برابر به توب ستن مجلس شکل گرفت حایز اهمیت بسیاری است. از یاد نبریم که در تاریخ ایران هنگامی که روسها و انگلیسها به مجلس ایران اولتیماتوم میدهند تا شرایطشان بپذیرند در غیر این صورت ایران اشغال خواهد شد، ٣۰۰ زن مبارز مسلح به مجلس وقت میروند و از مجلس میخواهند تا این اولتیماتوم را نپذیرد. واقعیت ایران را نمونه هایی از این قبیل تشکیل میدهد. اما امروز همه ی این واقعیت ها را تحریف میکنند. چرا بیشتر کسانی که ادعای مبارزه ی مدنی دارند، از ایران فرار کردند و به خارج پناه بردند. از این نظر مبارزه برای دموکراتیزاسیون در ایران میبایست از راه کارهای جداگانه ای برخوردار باشد. ما مصر نیستیم که دفاع مشروع صرفا میبایست مسلحانه باشد اما باید این اراده نیز در میان همه ی خلقهای ایران شکل بگیرد. در غیر این صورت نمیتوان در برابر دولت که همه ی مکانیسمهای خشونت را در اختیار دارد کاری از پیش برد. نکته ی جالب دیگری که باید بدان اشاره نمود این است همین آقایانی که دفاع مشروع حزبمان را غیرمشروع جلوه داده و پژاک را به مبارز ه ی صرفا مدنی دعوت میکنند تمامی انتظارشان این است تا بزرگترین نیروی خشونت و نیروی نظامی یعنی آمریکا به ایران حمله برد و ایشان بر سریر قدرت بنشینند! این نوعی دوگانه باوری است. از سویی خشونت را محکوم میکنی و از سوی دیگر نیز طرفدار خشونت هستی! مقاومت در لیبی را انقلابی میخوانی و در کوردستان برچسب خشونت بدان میزنی!

• آلترناتیو: این ذهینت از کجا نشات میگیرد؟ به ویژه احزاب سنتی چنین گفتمانی را بسیار مطرح میکنند. این امر ناشی از چیست؟
در اوایل انقلاب احزاب کوردی فعالیت مسلحانه را آغاز کردند. این اقدام، اقدامی به جا و درست بود. چون مجبور بودند و کار دیگری نمیتوانست صورت بگیرد. با این کار تا حدودی از اراده ی خلق کورد صیانت به عمل آوردند. اما دلیل اساسی عدم موفقیت آنها این بود که شیو ه ی مبارز ه ی آنها فوق العاده کلاسیک ماند و نتوانستند نتیجه ی لازم را بگیرند. جنگ رهایی ملی و خودمختاری طلبی در ایران دیگر نمیتوانست موفقیت آمیز باشد. به همین دلیل هم ما طرفدار دفاع مشروع میباشیم. نکته ی دیگر اینکه همین آقایانی که ادعا میکنند دیگر نمیتوان مبازه کرد و فعالیتهای ما را محکوم میکنند نه اینکه طرفدار مبارزه ی مسلحانه نیستند، بلکه مساله ی اساسی این است که توان مبارزه را ندارند. یکی از رفقا چنین گفته ای داشت: نباید احزاب کوردی را به دو دسته ی احزاب طرفدار مبارزه ی مسلحانه و طرفدار فعالیت مدنی تقسیم کرد؛ بلکه باید آنها را به دو دسته ی احزابی که توان مبارزه را دارند و آنهایی که چنین توانی ندارند تقسیم نمود. از سویی پژاک مدعی جنگ مسلحانه نیست. همه ی تلاش آن در این راستاست تا زمینه را برای اعمال سیاست دموکراتیک مهیا نماید. در نظامی که معلم مدرسه اعدام میگردد، زندانی سیاسی اعدام میگردد، فعالیت مدنی ممنوع است و همه ی فعالان مدنی از ایران فرار میکنند، چگونه بایستی از خویش دفاع نمود؟ از همه ی این آقایان میخواهیم تا جواب این سوالات ما را بدهند. از سویی با تحریف اذهان دفاع مشروع ما را مبارزه ی مسلحانه اعلام میکنند و از سوی دیگر هم از هیچ نوع آلترناتیوی برخوردار نیستند. اگر همه ی فعالیتشان عبارت از همان دیپلماسی نیمبندشان است، ما قطعا آن را نمیپذیریم. در حال حاضر همه ی مبارزه ی آنها در دیدار با مقامات آمریکایی و آلمانی خلاصه شده است. آیا میخواهند تمامی امید خلق کورد را به دولتهای خارجی معطوف کنند؟ آیا این امر منجر به بی اراده کردن خلق کورد نمیگردد؟ ادبیات این آقایان را ما تحت عنوان ایدئولوژی انفعال ارزیابی کرده ایم و اکنون به شکلی سیستماتیک میخواهند این ایدئولوژی را در مغز و ذهنیت خلق کورد جای دهند. ما نیز مبارزه در برابر این ایدئولوژی را وظیفه ی خویش میدانیم. ما علیه هیچ یک از احزاب نیستیم و با هیچ کدام هم وارد مبارزه نمیشویم، اما هرکسی هم بایستی آگاه باشد که روش و متد ظاهرا مبارزاتی آنها را نمیپسندیم. ما آلترناتیو هیچ یک از احزاب نیستیم اما راهکار و متد جامعه ی دموکراتیک، اکولوژیک و مبتنی بر آزادی جنسیتی در چارچوب کنفدرالیسم دموکراتیک و سیاست دموکراتیک آلترناتیوی است برای راهکار سنتی. جسارت شرط اساسی سیاست میباشد اگر هرکدام از این آقایان توان مبارزه با این متد را ندارند حداقل کمی جسارت به خرج دهند و اعتراف کنند که با این راهکار به بن بست رسیده اند و بایستی متد دیگری را برگزینند. در صدد مشروعیت بخشی بدان آن هم با گفتارهایی متناقض برنیایند. نمیدانم ما وضعیت جنوب کوردستان را باید در نظر بگیریم، ما باید به فعالیتهای مدنی بپردازیم و از این قبیل خطابه ها! این گفتارها دیگر خلق کورد را اقناع نمیکند و این خلق به خوبی بر همه چیز واقف است. از سوی دیگر خطابه های این آقایان سیاست کوردی را به سوی میدان رقابت ناسالمی میکشاند. ما بار دیگر هم از همه ی این احزاب دعوت به عمل میآوریم؛ زمان، زمان همگرایی است، اختلاف افکار و سلایق چندان مهم نیست. بیایید تا بر اساس متدی مشترک گفتگو نماییم و به تبادل نظر بپردازیم. نه اینکه انفعال خویش را توجیه کنند و فعالیتهای ما را محکوم نمایند. ما در حال مبارزه و بزرگترین مقاومت در طول تاریخ شرق کوردستان می باشیم اما برخی از این آقایان به فعالیت های ما برچسب خشونت طلبی میزنند. از سوی دیگر پژاک آتش بس اعلام می کند اینان بدان سازشکار و هزار و یک برچسب دیگر میزنند. اینها موارد غیرقابل قبولی است.

• آلترناتیو: در بحبوحه ی جنگ و درگیری های اخیر چه در مرحله ی اول و چه در مرحله ی دوم برخی از سران احزاب کلاسیک برای نمونه آقای خالد عزیری دبیر کل حزب دموکرات کوردستان و برخی از فعالین حقوق بشری چنین ادعایی مطرح میکردند که گویا مبارزات پژاک صحنه کوردستان را هرچه بیشتر امنیتی میکند و داعیه شان این بود که این مبارزات در خدمت سپاه و ایران قرار میگیرد. نظرتان در این باره چیست؟
این ادعا تنها زمانی میتواند درست باشد و مصداق داشته باشد که در کوردستان شرایط نرمال باشد و دموکراسی برقرار باشد و پژاک این شرایط را از میان برداشته باشد. آیا میتوان یک مقطع زمانی را یافت که در آن کوردستان امنیتی نبوده باشد؟ آیا زمانی که پژاک وجود نداشت سرکوب، اعدام، آسیمیلاسیون و ... وجود نداشت؟ ما بر این ادعاییم سرکوبها و اعدامها در کوردستان پیش از پژاک در بالاترین سطح بود. کسانی که با عنوان احزاب کوردی ادعا دارند که مبارزه ی پژاک در خدمت سپاه پاسداران قرار میگیرد، باید این سوال را از آنها پرسید: سپاه پاسداران چه زمانی در کورستان نیرومند شد؟ البته که نه در زمان مبارز ه ی احزاب بلکه پس از انفعال و گوشه گیری آنها! اگر شیوه و متد کنونی آنها سپاه را تضعیف میکرد، میبایست در طی بیست سال انفعال تاکنون سپاه به کلی در کوردستان از میان میرفت! اما بیست سال انفعال سپاه را در کوردستان نیرومند و نیرومندتر کرد. این در حالی است که مقاومت پژاک تمامی پرستیژ سپاه را از میان برد. همان سپاهی که در ایران خود را خدا و قدرت بلامنازع اعلام کرده و در صدد است تا به شکلی کودتاواری حاکمیتش را در تمامی ایران برقرار کند در برابر پژاک شکست خورد و این امر روح تازه ای را به خلق کورد بخشید. این خلق میخواهد اراده مند باشد چرا که تجاوز و سرکوب به شکلی سیستماتیک در مورد این خلق اعمال میگردد. چگونه میبایست این فشار سیستماتیک را از میان برد؟ در دهه ی ۷۰ که پژاک وجود نداشت بر همگان عیان است که نظام چه بلایی بر سر خلق کورد آورد! اشاعه ی بسیج، ترویج فحشا و اعتیاد در این دوره رشد مضاعف کرد نه زمانی که مبارز ه ی سیاسی در کار بود. جامعه ی کورد به چنان وضعیتی دچار شد که چیزی نمانده بود تسلیمست را بپذیرد. ظهور پژاک مقاومتی بود در برابر این سیاست. همان کسانی که چنین ادعاهایی را مطرح میکنند باید به این پرسش پاسخ دهند که آنها در برابر این سیاست های نظام چه موضعی اتخاذ کردند؟ کدام یک از آنها این جسارت را به خرج داد و به جمهوری اسلامی گفت این تویی که به جوانان و زنان کورد تجاوز میکنی و اعتیاد را ترویج میدهی؟ همه ی مبارزان سیاسی و فرهنگی در کوردستان را تحت عنوان شخص ارزیابی کردند و حتی اجازه ندادند مبارزه ی آنها از یک هویت و شناسنامه ی سیاسی برخوردار باشد. ما به خوبی بر همه ی این موارد واقفیم. دیگر در کوردستان ادبیات دروغ و فریبکاری جایی ندارد. خلق کورد در راستای صیانت از موجودیت خویش مبارزه ای را آغاز نموده و از راهکارهای جداگانه ای برخوردار است. در این راه نیز بیش از هر زمانی مصر است و اجازه نخواهد داد کسی مشروعیت این مبارزه را تحت مواخذه قرار دهد. کسانی که از مبارزه ی سیاسی دم میزنند میبایستی بر این امر واقف باشند که دفاع مشروع نیز بخشی از مبارز ه ی سیاسی است. وقتی که همه ی درها بر روی مبارزه ی سیاسی بسته میشود ناگزیر دفاع مشروع مطرح میگردد. شما حاضر نیستید هیچ بها و هزینه ای در راستای باز کردن درهای سیاسی پرداخت نمایید و در عوض دفاع مشروع ما را محکوم میکنید. ما هم به همه ی این آقایان اعلام میداریم که شما خلق کورد را در سنگر مبارزه تنها گذاشته اید. هر کس هم بایستی بداند که با این خطابه ها آگاهانه یا ناآگانه در خدمت نظام قرار میگیرد و دولت از این خطابه بهره برداری میکند. ما به همه ی آنها هشدار میدهیم چرا که دولت از این خطابه ها در راستای تروریزه کردن مبارزات برحق خلق کورد استفاده میکند. جنبش آزادیخواهی خلق کورد به ویژه در آتش بس اخیر به اثبات رسانید که در پی صلح و آشتی است و میخواهد درهای چاره یابی مساله ی کورد را بگشاید. ما امیدواریم که حداقل از این به بعد واقعیتها دیده شوند. ما چندین با در مقاطع اخیر مرحله ی توقف عملیات ها را اعلام کردیم اما متاسفانه این امر از سوی کسی با استقبال مواجه نشد. کسی اظهار نداشت که پژاک گام برداشت و میبایست جمهوری اسلامی در قبال آن پاسخگو باشد. کسی یقه ی دولت را نگرفت، چون همه چیز را برای آن مشروع میبینند. همه میخواهند به شکلی از اشکال به قدرت لینک شوند. این نیز همان موردی است که ما به عنوان پژاک از آن انتقاد مینماییم.
منبع : هفته نامه ی آلترناتیو

'ایران با کمک دانشمندان خارجی به آستانه توانایی اتمی رسیده'

به نوشته واشنگتن پست گزارش آمانو حاوی ابراز نگرانی آژانس در مورد برنامه های اتمی ایران است


روزنامه واشنگتن پست در مقاله ای به نقل از کارشناسان اتمی و دیپلمات های غربی نوشت گزارش آژانس بین المللی انرژی اتمی نشان می دهد ایران به کمک دانشمندان خارجی توانسته است موانع مهم فنی را برطرف کند و به آستانه توانایی هسته ای برسد.

در این مقاله که در شماره روز دوشنبه، ۱۶ آبان (۷ نوامبر) روزنامه واشنگتن پست انتشار یافته آمده است که اسناد و اطلاعات آژانس حاکی از آن است که یک دانشمند شوروی سابق و نیز کارشناسان کره شمالی و پاکستانی برای سالها در این زمینه به ایران کمک کردند.

مقام های آمریکایی و اسرائیلی همواره گفته اند از دیدگاه آنها دستیابی ایران به توانایی اتمی تفاوتی با دستیابی این کشور به سلاح اتمی ندارد زیرا به یک میزان موازنه قوا را در منطقه بر هم می زند.

قرار است آژانس بین المللی انرژی طی هفته جاری گزارش خود را درباره فعالیت های هسته ای ایران منتشر کند.

به نوشته واشنگتن پست اطلاعات محرمانه ای که طی سالها به آژانس رسیده به این نگرانی دامن می زند که ایران احتمالا هرگز فعالیت در ابعاد نظامی برنامه اتمی خود را متوقف نکرده است.

این در حالیست مقام های اطلاعاتی آمریکا باور دارند ایران بدنبال فشارهای بین المللی و داخلی تحقیقات مربوط به دستیابی به سلاح اتمی را در سال ۲۰۰۳ متوقف کرد.

انتظار می رود در گزارش آژانس به آزمایش هایی اشاره شود که گفته می شود ایران طی آن مواد منفجره قوی به کار برده و فعالیت هایی را بر روی چاشنی هسته ای که یک عنصر کلیدی در سلاح های اتمی است، انجام داده است.

در همین حال مقام های کشورهای غربی و اسرائیلی فشارهای خود علیه ایران را افزایش داده اند.

هفته پیش رسانه های اسرائیلی گزارش کردند که بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر، و ایهود باراک، وزیر دفاع آن کشور در حال تلاش برای جلب موافقت همه اعضای کابینه برای حمله یک جانبه به تاسیسات اتمی ایران هستند.

در مقابل، ایران که همواره بر صلح آمیز بودن برنامه هسته ایش تاکید داشته، این تهدیدها را بی اعتبار و بی اثر دانسته است.


روزنامه آمریکایی از کمک کارشناسان خارجی به پیشبرد برنامه های اتمی ایران سخن گفته است

به نوشته روزنامه واشنگتن پست گزارش آژانس نشان می دهد که ابعاد نظامی برنامه اتمی ایران از آنچه پیش تر گمان می رفت، "بلندپراوازنه تر، سازمان یافته تر و موفق تر" بوده است.

مقام های آمریکایی می گویند ایران احتمالا هنوز تصمیم به ساخت به سلاح اتمی نگرفته است اما می خواهد به توانایی اتمی برسد یعنی کلیه قطعات و مهارت های لازم را کسب کند تا اگر لازم شد به سرعت بتواند این قطعات را به هم متصل کند و بمب اتمی بسازد.

'فشار آژانس بر آمریکا' و واکنش ایران

به نوشته واشنگتن پست اطلاعات داده شده به آژانس بین المللی انرژی اتمی نشان می دهد یک دانشمند اتمی شوروی سابق بنام ویاچسلاو دانیلنکو در اواسط دهه ۹۰ در مرکز تحقیقات فیزیک ایران که به برنامه اتمی این کشور مرتبط است فعالیت می کرده است.

این روزنامه می افزاید بر اساس این مدارک، دانیلنکو برای حداقل پنج سال در زمینه آزمایش های انفجار هسته ای با ایران همکاری داشت و خود نیز در صحبت با کارشناسان آژانس این همکاری را تصدیق کرده است.


احمد خاتمی هم با پیش بینی محتوای منفی گزارش آژانس، آن را به مشکلات آمریکا نسبت داده است

علاوه بر این، دیپلمات ها و کارشناسان تسلیحاتی گفته اند ایران برای بدست آوردن فرمولهای ریاضی و کدهای طراحی تئوریک برنامه اتمی خود به دانشمندان خارجی از جمله کره شمالی اتکا کرده و از حمایت های عبدالقدیر خان، پدر بمب اتم پاکستان نیز بهره برده است.

روزنامه نیویورک تایمز نیز در مقاله خود نوشته است یوکیو آمانو مدیر کل آژانس بین المللی انرژی اتمی یازده روز پیش برای گفتگو با مقام های ارشد شورای امنیت ملی آمریکا درباره این گزارش به کاخ سفید رفت.

به نوشته این روزنامه بر خلاف ماجرای عراق که آژانس بین المللی انرژی اتمی ادعاهای دولت جورج بوش درباره برنامه اتمی صدام حسین را رد می کرد، این بار این آژانس است که خواستار فشارهای جهانی علیه ایران است، در حالیکه دولت باراک اوباما عقب نشسته و ناظر ماجراست.

نیویورک تایمز می نویسد روسیه و چین در اقدامی کم سابقه نامه ای به آقای آمانو نوشته و از او خواسته اند جزئیات این گزارش را علنی نکند.

در حالیکه در روزهای اخیر، گمانه زنی هایی در مورد محتوای گزارش آژانس انتشار یافته، مقامات ایرانی بار دیگر هرگونه ارتباط برنامه های هسته ای این کشور با هدف های نظامی را تکذیب کرده و پیشاپیش هرگونه اتهام احتمالی در گزارش مدیرکل آژانس را نادرست خوانده اند.

علی اکبر صالحی وزیر خارجه ایران درباره گزارش آژانس بین المللی انرژی اتمی گفته است اگر آژانس اطلاعاتی درباره برنامه هسته ای این کشور دارد همه موارد را بگوید و به گفته وی "مرگ یک‌بار، شیون یک‌بار."

همچنین، روز دوشنبه، احمد خاتمی، امام جمعه موقت تهران در مراسم نماز عید قربان تلویحا وجود اتهاماتی علیه ایران در گزارش آقای آمانو را محتمل دانست و آن را به سرنگونی برخی رهبران کشورهای خاورمیانه و شمال آفریقا ارتباط داد که، به گفته وی، باعث شد تا "سال گذشته تحقیقا سیاه ترین سال نه برای رئیس جمهوری تازه کار آمریکا، بلکه در تاریخ این کشور" باشد.

احمد خاتمی به مدیرکل آژانس گفت که برای کمک به آمریکا، در صدد متهم کردن ایران بر نیاید و هشدار داد: "من از همین جا به دبیرکل آژاسن می گویم که آبروی آژانس بین المللی انرژی هسته ای را با رفتار خود از بین نبرد زیرا اگر قرار باشد او به عنوان ابزار بی اراده آمریکا عمل کند و علیه ملت آزاده ایران، دروغی را به عنوان سند منتشر کند، مطمئن باشد این باقیمانده آبروی آژانس را خواهد برد."
http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2011/11/111106_u03_iaea_wpost.shtml

Iaea Says Foreign Expertise Has Brought Iran To Threshold Of Nuclear Capability By Joby Warrick, Monday

Crucial technology linked to experts in Pakistan and North Korea also helped propel Iran to the threshold of nuclear capability, they added.


Intelligence provided to U.N. nuclear officials shows that Iran's government has mastered the critical steps needed to build a nuclear weapon, receiving assistance from foreign scientists to overcome key technical hurdles, according to Western diplomats and nuclear experts briefed on the findings.

Documents and other records provide new details on the role played by a former Soviet weapons scientist who allegedly tutored Iranians over several years on building high-precision detonators of the kind used to trigger a nuclear chain reaction, the officials and experts said. Crucial technology linked to experts in Pakistan and North Korea also helped propel Iran to the threshold of nuclear capability, they added.

The officials, citing secret intelligence provided over several years to the International Atomic Energy Agency, said the records reinforce concerns that Iran continued to conduct weapons-related research after 2003 - when, U.S. intelligence agencies believe, Iranian leaders halted such experiments in response to international and domestic pressures.

The U.N. nuclear watchdog is due to release a report this week laying out its findings on Iran's efforts to obtain sensitive nuclear technology. Fears that Iran could quickly build an atomic bomb if it chooses to has fueled anti-Iran rhetoric and new threats of military strikes. Some U.S. arms-control groups have cautioned against what they fear could be an overreaction to the report, saying there is still time to persuade Iran to change its behavior.

Iranian officials expressed indifference about the report.

"Let them publish and see what happens," said Iran's foreign minister and former nuclear top official, Ali Akbar Salehi, the semiofficial Mehr News Agency reported Saturday.

Salehi said that the controversy over Iran's nuclear program is "100 percent political" and that the IAEA is "under pressure from foreign powers."

‘Never really stopped'

Although the IAEA has chided Iran for years to come clean about a number of apparently weapons-related scientific projects, the new disclosures fill out the contours of an apparent secret research program that was more ambitious, more organized and more successful than commonly suspected. Beginning early in the last decade and apparently resuming - though at a more measured pace - after a pause in 2003, Iranian scientists worked concurrently across multiple disciplines to obtain key skills needed to make and test a nuclear weapon that could fit inside the country's long-range missiles, said David Albright, a former IAEA official who has reviewed the intelligence files.

"The program never really stopped," said Albright, president of the Washington-based Institute for Science and International Security. The institute performs widely respected independent analyses of nuclear programs in countries around the world, often drawing from IAEA data.

"After 2003, money was made available for research in areas that sure look like nuclear weapons work but were hidden within civilian institutions," Albright said.

U.S. intelligence officials maintain that Iran's leaders have not decided whether to build nuclear weapons but are intent on gathering all the components and skills so they can quickly assemble a bomb if they choose to. Iran has consistently maintained that its nuclear activities are peaceful and intended only to generate electricity.

The IAEA has declined to comment on the intelligence it has received from member states, including the United States, pending the release of its report.

But some of the highlights were described in a presentation by Albright at a private conference of intelligence professionals last week. PowerPoint slides from the presentation were obtained by The Washington Post, and details of Albright's summary were confirmed by two European diplomats privy to the IAEA's internal reports. The two officials spoke on the condition of anonymity, in keeping with diplomatic protocol.

Albright said IAEA officials, based on the totality of the evidence given to them, have concluded that Iran "has sufficient information to design and produce a workable implosion nuclear device" using highly enriched uranium as its fissile core. In the presentation, he described intelligence that points to a formalized and rigorous process for gaining all the necessary skills for weapons-building, using native talent as well as a generous helping of foreign expertise.

"The [intelligence] points to a comprehensive project structure and hierarchy with clear responsibilities, timelines and deliverables," Albright said, according to the notes from the presentation.

Key outside assistance

According to Albright, one key breakthrough that has not been publicly described was Iran's success in obtaining design information for a device known as an R265 generator. The device is a hemispherical aluminum shell with an intricate array of high explosives that detonate with split-second precision. These charges compress a small sphere of enriched uranium or plutonium to trigger a nuclear chain reaction.

Creating such a device is a formidable technical challenge, and Iran needed outside assistance in designing the generator and testing its performance, Albright said.

According to the intelligence provided to the IAEA, key assistance in both areas was provided by Vyacheslav Danilenko, a former Soviet nuclear scientist who was contracted in the mid-1990s by Iran's Physics Research Center, a facility linked to the country's nuclear program. Documents provided to the U.N. officials showed that Danilenko offered assistance to the Iranians over at least five years, giving lectures and sharing research papers on developing and testing an explosives package that the Iranians apparently incorporated into their warhead design, according to two officials with access to the IAEA's confidential files.

Danilenko's role was judged to be so critical that IAEA investigators devoted considerable effort to obtaining his cooperation, the two officials said. The scientist acknowledged his role but said he thought his work was limited to assisting civilian engineering projects, the sources said.

There is no evidence that Russian government officials knew of Danilenko's activities in Iran. ­E-mails requesting comment from Russian officials in Washington and Moscow were not returned. Efforts to reach Danilenko through his former company were not successful.

Iran relied on foreign experts to supply mathematical formulas and codes for theoretical design work - some of which appear to have originated in North Korea, diplomats and weapons experts say. Additional help appears to have come from the father of Pakistan's nuclear program, Abdul Qadeer Khan, whose design for a device known as a neutron initiator was found in Iran, the sources said. Khan is known to have provided nuclear blueprints to Libya that included a neutron initiator, a device that shoots a stream of atomic particles into a nuclear weapon's fissile core at the start of the nuclear chain reaction.

One Iranian document provided to the IAEA portrayed Iranian scientists as discussing plans to conduct a four-year study of neutron initiators beginning in 2007, four years after Iran was said to have halted such research.

"It is unknown if it commenced or progressed as planned," Albright said.

The disclosures come against a backdrop of new threats of military strikes on Iran. Israeli newspapers reported last week that there is high-level government support in Israel for a military attack on Iran's nuclear installations.

"One of the problems with such open threats of military action is that it furthers the drift towards a military conflict and makes it more difficult to dial down tensions," said Peter Crail, a nonproliferation analyst with the Arms Control Association, a Washington advocacy group. "It also risks creating an assumption that we can always end Iran's nuclear program with a few airstrikes if nothing else works. That's simply not the case."


Special correspondent Thomas Erdbrink in Tehran contributed to this report.
http://www.washingtonpost.com

تحصن کارگران شهرداری ایرانشهر امروز صبح (۱۴/۸/۱۳۹۰ ) کارگران شهرداری ایرانشهر در جلوی فرمانداری تحصن نمودند

بسیاری از این افراد که با توجه به نزدیکی عید قربان که از بزرگترین عیاد مسلمین می باشد و عدم دریافت دستمزد خود را خجالت زده خانئاده می دانستند .

کارگران شهرداری ( چه کارگران شرکتی وچه کارگران خود شهرداری ) با توجه به عدم دریافت حقوق معوقه چندین ماهه ( بیش از ۵ ماه ) و عدم پرداخت حق بیمه و عیدی های خود در جلوی درب فرمانداری تحصن داشتند . بسیاری از این افراد که با توجه به نزدیکی عید قربان که از بزرگترین عیاد مسلمین می باشد و عدم دریافت دستمزد خود را خجالت زده خانئاده می دانستند .

با توجه به عدم پرداخت صورت وضعیت شرکتها توسط شهرداری مشکلات بسیاری برای این شرکتها بوجود آمده است و همچنین متعاقب آن بیمه این کارگران نیز بعلت دیر پرداخت شدن قطع گردیده و مشکلات سوابق نیز بوجود خواهد آمد.

پس از بحث در خصوص اصل ۴۴ شهرداری ایرانشهر بدون توجه و برنامه ریزی و عدم نظارت صحیح در خصوص واگذاری جمع آوری زباله های شهر به شرکتها و عدم نظارت به ساختار شرکتها که آیا توان اجرای آن را دارند یا خیر مردم ایرانشهر هر روز شاهد دیر جمع آوری شدن و یا جمع آوری نشدن زباله ها و شرکتهایی که خود ماشین آلات نداشتند و ماشین آلات شهرداری را استفاده می نمودند ، بودند . که این عملکرد ضعیف موجب شد که بطور مکرر شرکتها تغییر نمایند ، که هم آنرا می توان از ناتوانی و عملکرد شرکتها دانست و هم از عدم پرداخت صورت وضعیت آنان توسط شهرداری بطوریکه به بدهی ۱۷۰ میلیونی به شرکت اول ( ریگی ) و همچنین مبالغ بسیار بالاتر به شرکت شه بخش و مکران الماس می توان اشاره نمود .

در جایی که خود ناتوان است چرا باید از چاله درآمد و خود را درچاه انداخت ؟ تا قبل از واگذاری جمع آوری زباله به بخش خصوصی حداقل وضعیت نسبی بهتری وجود داشت .

در هر صورت مقرر گردید تا پایان ساعت اداری امروز شنبه یک ماه حقوق توسط شهرداری و یک ماه حقوق توسط شرکت به حساب کارگران واریز شود و در این بین باید به شرکت شه بخش نیز حق داد که اظهار داشته طبق قرارداد شرکت موظف بوده با توجه به عدم پرداخت صورت وضعیت توسط شهرداری فقط ۲ ماه حقوق پرداخت نماید در صورتیکه این شرکت ۴ ماه پرداخت نموده و تا فشار بر شهرداری نباشد تمایل به پرداخت بدهی خود ندارد ، در باب بیمه های معوقه مقرر گردیده که کلیه مبلغ را شهرداری پرداخت نماید .

امید است که با برنامه ریزی دقیق تر و درک بیشتر توسط شهرداری این مسایل زودتر حل شود و این قشر زحمت کش به حقوق خود برسند .
http://www.ashkanertebat.blogfa.com

آئین حج؛ تجلی مدنیت گرایی انسان بقلم؛ ابراهیم حسین بر

آنگاه که سفیر اسلام به پیش ایرانیان آمد، گفت؛ من حامل پیامی برای پادشاه ایران هستم و آن بزرگترین رسالت اسلام است که انسان را از بندگی بندگان و خواری رها سازد و به سرشت آزاد انسان رهنمون نماید.


با آغاز دهه اول ذی الحجه، موسم حج فرارسیده است و بار دیگر کنگره عظیم حج، تجلی وحدت و یکتاپرستی در گرداگرد کعبه شریف گردیده است.


حج، فریادی بلند دارد و همه ی آن در پرستش خداوند بجای پرستش انسان و شعائر انسانی و تصنعی و فریبنده، خلاصه می گردد.


اینکه تلاش و مبارزه حق و حقانیت با باورها و مذاهب گوناگون آمیخته شده و تا همین اکنون هم هیچ فرهنگ خاص بشری را نمی توان یافت که تهی از بافت اساطیری و مذهبی باشد، امری طبیعی، دترمینیک و خردمندانه است، زیرا که فطرت انسان عنصری غیر قابل تغییر است و همواره نفس سرکش را به راستی و درستی فرامی خواند.


اما حج، بر محور وحدانیت و دوری از فریب و ریا، با زبان و لباس اخلاص، جلوه ای دیگر دارد، پیام حج اما پیامی جهانی ست، چراکه از دگرسانی های قومی و نژادی و زبانی فراتر است و آن پیوستن و الحاق به جریان پرعظمت و باشکوهی است که همچون مرواریدهای درخشان با جلوه ای درخشان و سفید و منظم، آیات و مشاعر یکتاپرستی را طواف می گویند، با انسجامی بی مانند و با نظمی بی نظیرتر از یک ارتش قدرتمند، هم نوا و همکلام با هم نوعان خود، اتحاد شکل گرفته را فریاد می کشند و از تن پرستی و ابلیس پرستی بیزاری می جویند.

· پیام حج احترام به جایگاه انسان است، در گرو هر مذهب و فرهنگی که باشد، هیچ شکی وجود ندارد که فرهنگ و فولکور و رسوم و باورهای همه جوامع، زشتی ها، خرابی ها و تبعات نامطلوب، بازدارنده و ارتجاعی نیز در کنار عناصر سازنده خود داشته است و بدون تغییر و اصلاحات مدبرانه و به موقع و کارساز در آنها، حرکت توده های بشری در جهت پیشرفت اقتصادی- اجتماعی، شکوفایی فرهنگی و کمال مادی و معنوی نامیسر است، ولی چنین مأمولی نه با نفی و ریشخند و تحقیر و اهانت فرهنگ ها و مذاهب بشری، آنگونه که برخی از اشخاص مدعی تجزیه طلبی به آن ابتلا گشته اند، بلکه با پژوهش و درک و شناخت و نقد و بررسی علمی و ساینتفیک آنها، آنهم در یک همفکری و تفاهم گسترده ملی قابل تحقق است.


· پیام حج، گرویدن به مدنیت جمعی و فاصله گیری از فردگرایی و تمییز قومی و نژادی است، گزینش نامعقول رنگ، زبان، نژاد و قومیت از جامعه بشری بشکل خارج از قاعده و حدود پذیرفته شده و تحمیل تخیلات فردی و آلودگی های ذهنی به جامعه در حال رشد، ناهنجاری است که در آئین حج مورد تقبیح قرار می گیرد.

· نمایش و نمود وصف ناپذیر وحدت کلامی، زبانی و فکری، در عین چندگانگی زبان، تعلق و تفکر، بزرگترین دستاورد و موفقیتی برای این ایدئولوژی عظیم و جهانشمول است که در مراسم حج به رخ جهانیان می نماید، ایدئولوژی ای سراسر معناگرا و روحانی که همیشه در برابر آرمان های پوچی گرایی و اومانیستی، انزوا و گزینش نژادی و انحصارسازی قومی و ایزوله سازی فرهنگ و تفکر قرار می گیرد و چنین بدعت های ناپایدار و فانی را به چالش می طلبد.


· حج، آفرینش یک انسان جدید و بازسازی فطرت پاک انسان است، در حج واقعی و مقبول، سنگ زدن به مظاهر شیطانی و رمی جمرات ابلیسی و تلبیسی و دست کشیدن از خلق و خوهای ناسازگار با سلامت جامعه بشری صورت می گیرد. تقبیح تهمت و افترا، عمل در گرو تفکر و تعقل و دوری از جهالت فکری و عقیدتی و رفتارهای مجنون وار از معیارهای حج مقبول است.

· پیام دیگر حج، گرامیداشت انسان و نوع دوستی انسان است، در واقع هیچ انسان و حرکت انسان نمایی بدون کسب مراودات اجتماعی و وحدت نظری و فکری حداقل با بخشی از جامعه نمی تواند راه سعادت را بپیماید و به موفقیت برسد و هیچ موفقیتی در گرو تخریب و مخدوش نمودن شخصیت و فرهنگ دیگران نیست.

· حج در واقع یک چرخه مطلوب و ایده آل از زندگی انسان را به نمایش می گذارد، از آغاز تا پایان حج، اهمیت نهادن به بهداشت و سلامت جسمی و عقلی، فردی و اجتماعی و تلاش و ریاضت برای رسیدن به یک جامعه سالم و پرهیز از سرایت بیماری های جسمی، فکری و سیاسی به اقشار سالم جامعه مورد تاکید قرار می گیرد.

· حج ابراهیمی که این آئین تاریخی با سمبل ایثار و گذشت این پیامبر بزگوار گره خورده است، حاوی درون مایه ای بسیار عمیق، ارزشمند و روحانی است که جهان آشفته و نگران امروز، تشنه ی آن است و آن پای نهادن بر خواهشات نفسانی و قربانی نمودن هرآنچه انسان را از درست زیستن باز می دارد، حج سرتاسر آموختن است و درست سخن گفتن و محترم شمردن عقاید و باورهای دیگران و پرهیز از دامن زدن به اختلافات و ایجاد تنش و تشویش در جامعه. دورویی، نفاق، ریا و نیرنگ، فریب و تزویر، خودپرستی و بیگانه پرستی، هدف سازی در قالب سازمان، حزب و جبهه و حرکت های سیاسی و مذهبی برای چندپاره نمودن سرزمین هایی که مردم آن از آغاز روایت تاریخ تاکنون بر مذهب و کیش اتحاد و همزیستی در خانه ی خود گردآمده اند، همه و همه می بایست قربانی شوند و ذبح گردند.

· در حج مانند همه اصول و فروعی که در اسلام بیان گردیده اند، اخلاق، سیاست ورزیدن، اقتصاد و تفکر بر پایه ی اخلاق و روش و منش اخلاق مدار، یک مولفه ی برجسته است و اخلاق را متضمن پذیرش و مقبولیت دعوت و حرکت انسان معرفی می نماید. اخلاق در حج آنچنان حائز اهمیت گردیده است که حتی ایجاد مزاحمت و رنجش هم نوعان انسانی و مذهبی و حتی حیوانات و نباتات موجب تردید در مقبولیت حج می شود.

· حج، یادآوری مسئولیت انسان در قبال اعمال و رفتار خود، چه فردی و چه اجتماعی است که انسان به هوش باشد هیچ عملی از او بیهوده نخواهد بود و هر کنش و واکنش او تبعات مثبت و منفی در پی خواهد داشت، مراقبت بر احوال شخصی و حالاتی که بر یک حج گذار در شرایط احرام لازم است و برآنچه در پیرامون او درحال وقوع است، آسیب نرساندن به موجودات زنده و حیوانات و درختان و گل ها، آسیب نرساندن به خود و به اعضای خود، پرهیز از بیان گفتار و انجام اعمالی که موجب بطلان حج می شود، جملگی موارد نمادین هستند که بیان می دارند انسان مسئول است و مسئول بر هرآنچه که بر او و در اطراف او می گذرد. حتی بی تفاوتی نسبت به محیط اجتماعی، هرگز مسئولیت انسان را از او سلب نخواهد کرد و بلکه هشداری است برای انسان که هر اشتباه و خطایی عواقبی در پی دارد و تاوان و جبران می طلبد که شاید از انسان لغزش پذیر برنیاید، همچنانکه حج بشارتی است برای آنانکه حرکت و فعالیتشان نفعی برای جامعه درپی داشته است و آنانکه نیکی پیشه کرده اند.

· حج، دریافتن جایگاه، موقعیت و مواهبی است که هم اکنون در اختیار داریم و تلنگری برای ساختن فرصت ها و هدف گذاری بر آنهاست، و در آخر بنای پیمان و تجدید عهدی دوباره و فرصتی دیگر برای بازسازی و ترمیم لغزش های گذشته، تفکرات، گرایشات و معتقدات و اعمال و رفتار انسان تا شاید به وادی سعادت گام نهد..


i.hosseinbor@live.com
www.Estoun.Net

بلوچی که زبان بلوچی نمی داند

دشمن چنان زبان و فرهنگمان را تحقیر نموده که امروز یک جوان بلوچ از بلوچ بودن خود احساس شرم میکند دشمن در پی نابود کردن ما است و ما هم داریم تیشه به ریشه خودمان میزنیم من از جوانان بلوچ میخواهم که از این نیرنگ آگاه بوده و دیگران را هم قبل از آنکه نظاره گر زوال فرهنگمان باشیم آگاه نمائیم و این را بدانید که عزت و سربلندی و رشد ما در حفظ فرهنگ خودمان است ما باید حافظان اصالت خودمان باشیم نه ترویج کننده پس خورده های دیگران

واقعا خیلی درد انگیز و اسفناک است که با جوانانی از ملت بلوچ بر میخوریم که هیچ نمیتوانند با زبان مادریشان سخن گویند، جوانانی که برای یادگیری زبان مادریشان باید بعد از 20 سالگی سعی و تلاش نمایند و باز هم نتوانند به نحو احسن از عهده تکلم به زبان مادریشان بر آیند و حتی وقتی به برخی از آنها میگویم چرا به زبان بلوچی حرف نمی زنید در پاسخ چیزی میگویند که واقعا برای یک ملت که دارای زبان مستقلی است مایه تاسف و تعجب میباشد آنها میگویند زبان بلوچی یک زبان عقب افتاده است این جوانان از سخن گفتن به زبان مادریشان احساس شرم میکنند از ابراز کلام با زبان خدادادیشان خجالت میکشند چرا ؟

آیا با زبان خود حرف زدن شرم دارد ؟

آیا شما از آنچه خدا به شما داده ناراحت هستید؟

آیا نه اینکه ما ملتی هستیم و باید زبان خود را داشته باشیم؟

آیا ما از دیگر ملتها کمتر و درجه ای پائین تر داریم؟

آیا ما به این اندازه حقیر هستیم که زبان دشمنان برای ما افتخار و زبان خودمان سر به زیر کننده است؟

آیا آنها باید ترویج کننده زبان خود و ما تحقیر کننده زبان خود باشیم؟

آیا زبان ما جزو فرهنگ ما نیست؟

آیا ما باید با دستان خودمان فرهنگمان را به سوی نیستی ببریم؟

چرا عزیزانم به دام دشمنان افتاده اید و دارید مقاصد شوم آنها را تکمیل کنید؟

واقعا جای تاسف است که قشر تحصیل کرده ما با بچه هایشان به زبان بیگانه صحبت میکنند و از روز اول به فرزندان شان بی اهمیت بودن زبان مادریشان را تلقین میکنند.

دشمنان برنامه های گسترده و وسیعی جهت از بین بردن فرهنگمان تهیه کرده و دارند اجرا میکنند و ما همه دست در دست هم داده و درخت ظلم و بی عدالتی و تجاوز را آبیاری میکنیم .

دشمن چنان زبان و فرهنگمان را تحقیر نموده که امروز یک جوان بلوچ از بلوچ بودن خود احساس شرم میکند دشمن در پی نابود کردن ما است و ما هم داریم تیشه به ریشه خودمان میزنیم من از جوانان بلوچ میخواهم که از این نیرنگ آگاه بوده و دیگران را هم قبل از آنکه نظاره گر زوال فرهنگمان باشیم آگاه نمائیم و این را بدانید که عزت و سربلندی و رشد ما در حفظ فرهنگ خودمان است ما باید حافظان اصالت خودمان باشیم نه ترویج کننده پس خورده های دیگران .

امروزه در بلوچستان زياد بلوچ سراغ داریم كه به زبان بلوچی صحبت نمي كنند چرا؟ من در زاهدان می بينم بلوچ ها لباس فارسي پوشيده و به زبان فارسي حرف ميزنند چرا چنين كاري ميكنند مگر لباس و زبان بلوچي چه عيبي دارد؟


http://www.payambaloch.ir/akh/akh.htm

A separate Balochistan is not practical: CM

Raisani reiterates govt’s offer to hold talks with Baloch nationalist leaders.
 QUETTA: 
An independent Balochistan is not a practical proposition and will lead to bloodbath in the province, Chief Minister Nawab Aslam Raisani said on Thursday.
“We have to find a way out within the ambit of Pakistan and the 1940 Lahore resolution,” he said, while talking to a delegation of journalists at the CM Secretariat in Quetta.
Raisani added that the government is ready to hold talks with Baloch leaders, but they (nationalist leaders) continue to demand independence and refuse to budge. “But independence will come at the cost of bloodbath civil strife.”
He reiterated his earlier stand and said Baloch leaders should find a solution to the province’s problems within the framework of the 1940 resolution. “All rights of the people can be ascertained within the framework of one Pakistan,” he added.
“Political stability can not be achieved through war,” Raisani told journalists, adding that the state’s resources should be spent on economic welfare and not on wars.
In October, the prime minister had renewed his offer for talks with ‘angry baloch brothers.’ Following the prime minister’s proposal, a special parliamentary committee formed to address the violence in Karachi and Balochistan planned a visit to Quetta. “No more violence, it’s time to hold talks with our angry (Baloch) brothers,” the head of the committee Religious Affairs Minister Syed Khursheed Shah had said.
Published in The Express Tribune, November 4th, 2011.