Baloch Community - Sweden

Live broadcasting - BBC Persian/Dari

2012-01-28T00:51:00.001+01:00

پخش زنده برنامه های تلويزيونی

مدیا پلیر

پخش با "ریل پلیر" یا "ویندوز میدیا پلیر"

به مناسبت درگذشت استاد عبدالحسین یادگاری

2012-01-28T00:51:00.000+01:00

دریغا یادگار ، دریغا روزگار.

به مناسبت درگذشت استاد عبدالحسین یادگاری

عبدالواحد برهانی

ستایش می کنم ذوق شایسته کسی را که عنوان این همایش بزرگداشت را ـ یادگارـ گذاشته است. زیرا که این بزرگداشت ، تجلیل بزرگمرد این آب و خاک ، یعنی عبدالحسین یادگاری است. و زیراکه عبدالحسین یادگاری ، آخرین حلقه از سلسله مردان با اصالتی است که از خود ، عبدالحسین یادگاری را برای ما به یادگار گذاشته بودند.

آنها اصیل ترین ، فرهیخته ترین، مسئول ترین ، طناز ترین و شادمانه ترین چهره قوم را به یادگار گذاشته بودند؛ با این پندار، که سنگ تمام کاررا گذاشته اند. اما اجل از کمینگاه نیشخند زده بود که : باش تا ببینی که از حجله تا حجله چند آه فاصله است!...

عبدالحسین از دست رفت. و ما وقتی شنیدیم ، آهی هم از نهادمان بر نتوانستیم آورد. گوئی آه را بغض مان فروخورد. زیراکه او تازه چند سالی بود که صاحب فرزند شده بود. او در این معنی تازه چشم به جهان گشوده بود. جوان بود و آرزوها داشت. و ما آرزوها داشتیم که محضرش را دریابیم . و با روزگاری که داشتیم ، فاصلهء بلوچستان تا بلوچستان ، دور ترین مسافت بود. چنانکه قرارباشد، برای رسیدن به بلوچستان باید کره زمین را دور بزنی. و نشد ؛ تا آنکه او رفت. ما همیشه ، وقتی چشم باز می کنیم که همه چیز از دست رفته است. و تنها دریغ و حسرت برجا مانده . و دردی نه درد. و سوزی نه سوز ؛ بلکه همان ، دریغی ، حسرتی اسفی ، آهی ؛ به سبکی یک آه ، یک قاصدک سبک پر؛ که از سینه ات بر می آید و می گریزد. همین تمام.

خاطره های من از زنده یاد یادگار، بسیار ناچیز تر از خاطراتی است که پدرم از پدرش داشت. پیرمرد، نقل مجلسش همیشه یاد مردانی بود که او از آنان به زنده مرد تعبیر میکرد. و یکی از این زنده مردان ، میرزا حسن یادگاری بود.

اما بنده که موازی با عبدالحسین حرکت میکردم ، در هیچ نقطه ای با او تلاقی نکردم . تنها خاطره ام ، یادی غبار گرفته است از دء چهل ؛ که به دبستان می رفتم . و او آن سوی خیابان، در دبیرستان داریوش، زبان درس می داد. و من صبحها ، به شوق دیدن او، دم مدرسه منتظر می ماندم. زیراکه از هم مدرسه ای ها شنیده بودم که او ، تا کلاس هفده درس خوانده است ؛ و انگلیسی را مثل بلوچی صحبت می کند... و ا و را از دور می دید م ؛ که باریک بود و میانه بالا.با کت و شلوار مشکی و کراوات سرخ. پیشانی بلند و سر به زیر. صورت تیره وتکیده ولبهای درشت و کبود وسیگاری میان انگشتان ؛ که خیابان خاکی را با طمانینه گام برمی دارد... و خاطره همین بود ؛ تا سالهای اخیر؛ که در زبان و فرهنگ کار می کرد و در تلویزیون هم برنامه ای از او دیدم و سپس ، خبر مرگش بود که یکی دو ماه پس از فاجعه شنیدم. و همان آه از دلم بر آمد و گلویم گرفت. دریغا دریغا دریغا دریغ !... دریغا روزگارما... دریغا یادگار قوم ... دریغا یادگارما... دریغ از آنکه ما یادگار از او ماندیم . یادگارهایی گیج و گول و بی خود از خود ؛ که درذوق کور ما ن ، حلاوت حلوای یاران ، اولی تر از درک موهبت وجود یادگاران است .

http://www.pahra2011.blogsky.com/1390/11/07/post-543/

خشم عراقی ها از اظهارات سفیر ایران در مخالفت با تشکیل اقلیم فدرال در عراق --- در اظهار نظرهای مسولان ابراز شد

2012-01-28T00:41:00.002+01:00

دبی-العربیه.نت

مقام های عراقی به سخنان حسن دانایی فر سفیر جمهوری اسلامی ایران در بغداد که گفته بود ایران با برپایی اقلیم در عراق مخالف است واکنش نشان دادند.

نظام عراق پس از صدام حسین "فدرال" تعریف شده و برپایه قانون اساسی این کشور، هر یک یا چند استان در صورت دست یابی به شرایطی، می توانند اعلام برپایی اقلیم کنند.

اکنون "دیالی" استان سنی نشینی است که در پی برپایی اقلیم است. حسن دانایی فر در این باره گفته است که جمهوری اسلامی ایران با برپایی اقلیم در عراق مخالف است. پیش از این قاسم سلیمانی فرمانده سپاه قدس گفته بود که عراق تحت مدیریت ایرانی ها قرار دارد.

فائزه العبیدی نماینده پارلمان عراق از فراکسیون العراقیه گفته است که سخنان سفیر ایران دخالتی آشکار در امور داخلی عراق است و تعدی به حاکمیت ملی این کشور است. او همچنین از نماینده دبیرکل سازمان ملل متحد در عراق که از تعلیق مشارکت نمایندگان العراقیه در جلسات پارلمان انتقاد کرده بود خواست در امور داخلی کشورش دخالت نکند و نقش خود را به عنوان ناظر ایفا کند.

از سویی، رعد دهلکی نماینده پارلمان عراق از استان دیالی در خصوص اظهارات دانایی فر گفت: "این سخنان در میان سلسله ای از اظهار نظرهای مسئولان ایرانی است و نشانه ای دال بر دخالت ایران در امور داخلی عراق است. از همین رو از همه گروه های سیاسی و دولت مرکزی عراق می خواهیم در برابر این دخالت ها بایستند.

برپایی اقلیم تنها به خود عراقی ها مربوط است و جزو بندهای قانون اساسی کشور است. واقعا شگفت زده ایم که چرا کشورهای همسایه در مسائل قانون اساسی ما هم دخالت می کنند."

حسن زیدان دیگر نمانیده پارلمان عراق از استان نینوی هم اظهار داشت: "من از این سخنان بی ارزش و دخالت های دانایی فر در این مسائل تعجب می کنم. این موضوع جزو بندهای قانون اساسی عراق است. سفیر ایران یا هر سفیر دیگری حق این سخنان را ندارد. چند روز پیش سلیمانی به گونه ای سخن می گفت که گویا عراق تابع اوست. امروز سفیر ایران چنین سخنانی بر زبان می آورد. من معتقدم که دولت عراق باید موضعی صریح بگیرد، سفیر ایران را اخراج کند و سفارتخانه و همه کنسولگری های ایران در عراق را ببندد."

http://www.alarabiya.net/articles/2012/01/27/190964.html

ویدئوی اعترافات اعضای مسلح سپاه پس از دستگیری در سوریه -- ازآیت الله خامنه ای خواستند برای آزادیشان اقدام کند

2012-01-28T00:38:00.000+01:00

http://www.alarabiya.net/articles/2012/01/27/190881.html

دبی -العربیه.نت

ارتش آزاد سوریه روز جمعه 27-1-2011 اعلام کرد تعدادی ایرانی مسلح وابسته به سپاه پاسداران ایران را در شهر حمص به اسارت گرفته است.

گردان فاروق وابسته به ارتش آزاد سوریه با انتشار بيانيه ای اعلام کرد این افراد در حال تیر اندازی بسوی مردم بودند که با حمله غافلگیرانه گردان فاروق روبرو شده وبه همراه دیگر جنایت کاران بشاراسد به اسارت درآمدند.

در ویدئویی که به العربیه ارسال شده است ، مسئول گروه ايرانی دستگیر شده که عضو سپاه پاسداران ایران می باشد ، ضمن اعتراف به ماموریت خود در سوریه می گوید: " من سجاد امیریان مسئول گروه سرکوب تظاهرات مردم سوریه هستم ، ما دستورات مستقیم خود را از نیروهای امنیتی وابسته به نیروی هوایی سوریه در شهر حمص می گیریم."

وی در ادامه می گوید : " ما از آقای خامنه ای می خواهيم که برای آزادیمان تلاش کند تا به خانه هایمان برگردیم."

در همین حال منابع مخالفان بشار اسد می گویند دستگیری عناصر سپاه در سوریه آن هم در شهر حمص که شاهد شدیدترین سرکوب ها به دست نیروهای بشار اسد بوده است خشم اکثریت مخالفان سوریه را علیه رژیم ایران برانگیخته است.

مخالفان می گویند ما پیشتر گفته بودیم که ايران در سرکوب و کشتارمردم بی دفاع سوریه دست دارد واکنون با ارائه این فیلم ویدئویی و مدارک دستگیر شدگان رسوایی مسئولان رژیم ایران برملا شده است .

پیش از این 7 ایرانی که گفته می شود با نیروهای امنیتی سوریه همکاری می کردند ، در شهر حمص سوریه ربوده شده اند.

مقامات جمهوری اسلامی ایران می گویند ایرانیان ربوده شده تکنسین تاسیسات برق هستند و بر اساس توافقات با دولت سوریه در نیروگاه شهر حمص همکاری می کردند.

اما مخالفان سوری گفته بودند ، دستگیر شدگان کارشناس کامپیوتر وبرای تعقیب مخالفان با نیروهای امنیتی سوریه همکاری می کردند.

شایان دکر است که منابع مستقل هنوز صحت این ویدئو را تایید نکردند ، جمهوری اسلامی بارها اعلام کرده که نقشی در سرکوب تظاهرکنندگان سوری ندارد.

http://www.alarabiya.net/articles/2012/01/27/190881.html

Attack on FC post near Sui: Ten Pakistani soldiers killed, one captured alive

2012-01-28T00:26:00.000+01:00

Occupied Balochistan: Gunmen killed five soldiers in a pre-dawn attack on a checkpost of the Frontier Corps in Dera Bugti district on Thursday.

The banned Baloch Republican Army claimed responsibility for the attack and said its men had taken away an FC man, along with weapons.

According to officials, the armed men attacked the checkpost in Kachhi canal area, some 20km south of the Sui gas filed, at about 4.30am. The attackers, armed with rockets and automatic weapons, opened fire on the soldiers after encircling the checkpost. The five soldiers, a non-commissioned officer among them, were killed on the spot.

The officials said the checkpost caught fire after the attack and two of the FC personnel were burnt to death. The assailants took away four G-3 rifles, one light machinegun and other small weapons.

Security officials confirmed that one FC man was missing and said the bodies of five FC men, two of them burnt, were found at the scene.

Soon after the incident, a heavy contingent of Frontier Corps rushed to the site and shifted bodies to hospital. The bodies were later sent to their native towns. They were identified as Abdul Rauf, Sher Jan, Abdul Wali, Ayaz Khan and Ghulam Haider.

The officials said security forces had cordoned off the area and launched a massive search operation to arrest the killers.

It was the fourth attack on FC personnel in Balochistan over the past two months. The earlier attacks had claimed the lives of over 45 security personnel.

Calling from an unknown place, Baloch Republican Army spokesman Sarbaz Baloch claimed that BRA had killed 10 personnel and taken away an FC man alive. “Our men also torched three government vehicles and snatched weapons,” he said.

AFP quoted a security official as saying that six soldiers had been killed. He said that at least 10 gunmen were involved in the attack. “They came on motorcycles and took away all the weapons after killing the six FC men,” he said.

http://www.dawn.com/2012/01/27/attack ... sui-claims-six-lives.html

http://www.balochwarna.com/modules/news/article.php?storyid=3432

Occupying forces who advice the Baloch to surrender must leave Balochistan – Banuk Karima Baloch

2012-01-28T00:25:00.000+01:00

Occupied Balochistan: The central chairperson of Baloch Students Organization (Azad) and Baloch pro-independence women leader Banuk Karima Baloch said those who advice Baloch Sarmachars to surrender must themselves withdraw from Balochistan. Baloch didn’t occupy Punjab or Khyber-Pakhtunkuwa; they are defending their own land and fighting against the occupying forces of Pakistan and forceful occupation of their motherland land, Balochistan.

She said that even free nation/countries keep weapons to protect their borders then why should the oppressed Baloch, who are fighting for their independence, surrender their weapons. Those who talk of negotiation and suggest the Baloch to surrender are actually making failed attempts to ignite the dead vehicle of the failed state.

They must first take a look at their crumbling economy, corruption and other social and ethical evils; they will surely know the reality about their own state which has been on the top of the list of failed states of World from past many years. The so called vanguards of the state are busy robbing their own citizens on all levels. The corrupt and greedy state should not compare the Baloch Liberation struggle and freedom seeking forces with its crooks and criminals i.e. the so called security forces who have made the life of their own citizen insecure).

She said the occupying forces claim victory over Baloch by intensifying their genocidal policies in Balochistan with the help of their local death squads but in reality they are facing disgraceful defeat. Extra-judicial killings and dumping of bullet-riddled bodies cannot discourage the Baloch from continuing their struggle for National Liberation. In contrast, the determination and resolve of the Baloch youth have become more strong and they are bravely facing the cruelly and brutalities of the occupying imperial states.

The stooges of imperial powers must remember that only courageous people can face vicious barbarism of occupying states. The weak hearted and psychologically slave minded people cannot be brave people and neither do they know the value for the sacrifices (made by sons of soil). She said the barbarism of the state, the deceitful tactics/disloyalty of Sardars and Nawabs, the conspiracies of apologists of occupying forces and decrees of (Mullahs) religious extremists can neither deter nor suppressed the Baloch National struggle.

She said after studying and observing revolutions around the world and looking at previous weaknesses/mistakes of Baloch struggle the Baloch Student Organisation – Azad has decided to work among Baloch masses in order to educate and help them get rid of slavery, instability, poverty and other difficulties, imposed on them by occupying states.

In the end the central Chairperson of BSO-Azad said veteran and respected Baloch Sardars should listen to the voices of courageous Baloch youth, mothers and sisters before their failed attempts to discourage the Baloch youth from Baloch liberation movement. “If they bother themselves to listen to those encouraging voices, their personal ego and stubbornness against Baloch Liberation Struggle will automatically fade away.”

http://www.balochwarna.com/modules/news/article.php?storyid=3431

اعلانیه ی جدید جنبش مقاومت مردمی جندالله ایران

2012-01-27T16:24:00.004+01:00

بسم الله الرحمن الرحیم

مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ فَمِنْهُم مَّن قَضَى نَحْبَهُ وَ مِنْهُم مَّن يَنتَظِرُ وَ مَا بَدَّلُوا تَبْدِيلًا۞ سوره احزاب ؛ آیه ۲۳

از ميان ايمان آوردگان مردانى هستند كه به آنچه با خدا پيمان بسته اند، به راستى وفا كرده اند ، در اين راه پاره اى از آنان تا سرحدّ شهادت پايدارى ورزيدند و جان را بااخلاص و صداقت فدا نمودند ، و ضمن رسيدن به آروزى خويش به عَهد خود نيز وفا كردند. و پاره اى از آنان نيز در انتظار به دست آوردن فرصت مناسب براى وفاى به عهد خويشند و هرگز عقيده خويشتن را تغيير نداده و بسان برخى عناصر سست ايمان و نفاق گرا واصلاح ناپذير از پيمان خويش انحراف نجستند.

عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ مَنْ مَاتَ وَلَمْ يَغْزُ وَلَمْ يُحَدِّثْ نَفْسَهُ بِالْغَزْوِ مَاتَ عَلَى شُعْبَةٍ مِنْ نِفَاقٍ رواه مسلم

هر کس در حالی بمیرد که { در زندگی } نه جهاد کرده و نه قصد و آرزوی جهاد را هم با خود زمزمه کرده باشد ، بر شاخه ای از نفاق مرده است.

نووی رحمه الله در شرح حدیث می گوید : منظور این است که کسی که این کار را بکند به منافقین متخلف از جهاد شباهت دارد چرا که ترک جهاد یکی از شاخه های نفاق است./شرح صحیح مسلم/ج5/ص309

بدینوسیله جنبش مقاومت مردمی جند الله ایران به اطلاع عموم مردم مسلمان و انقلابی بلوچستان و اهلسنت ایران میرساند :

بسیاری از جوانان سلحشور و مبارز مسلمان خواستار ملحق شدن به صفوف مبارزین شده اند ، بعد از درخواست مکرر این عزیزان مسئولین روابط عمومی جنبش برای برقراری تماس شماره تلفن ها و ایمیل هایی را در دسترس عموم مردم قرار داده تا مردم به آسانی با مبارزین تماس برقرار نموده و به آنها بپیوندند.

لذا تمامی عزیزان و دوستان میتوانند با شماره ها وایمیل های ذیل رابطه برقرار نمایند :

09383951366

008821644408140

Email: jundiran@gmail.com

jundiran@hotmail.com

توجه : شماره تلفن ها به خاطر مسائل امنیتی فقط در روزهای شنبه و سه شنبه از ساعت 4 تا ساعت 4:20 دقیقه بعد از ظهر به مدت 20 دقیقه به وقت ایران روشن میباشند.

از تمامی کسانی که خواستار روابط با جنبش می باشند ، استدعا میشود که تمام نکات امنینی را در هنگام تماس گرفتن رعایت نمایند تا باشد از گزند دشمن محفوظ بمانند.

جنبش مقاومت جندالله ایران

http://balochna2.blogspot.com/2012/01/blog-post.html

شکایت تنها راه رهایی از انتقاد و یا اتهام نیست!

2012-01-27T16:24:00.000+01:00

روزدرآ: روز گذشته خبری مبنی بر شکایت شهرداری ایرانشهر از تنها وبلاگ نویس فعال این شهر روی خروجی یک خبرگزاری قرار گرفت که بلافاصله پس از آن توسط چند وبلاگ و وب سایت محلی منتشر شد و بازتاب های فراوانی را حتی در خارج از شهرستان ایرانشهر و در میان بلاگرهای استان نیز در پی داشت.

خبر شکایت شهرداری ایرانشهر از«اشکان اروند» تنها وبلاگ نویس فعال در این شهرستان به مثابه آب سردی بود بر تن گرم عرصه فعال وبلاگ نویسی و اطلاع رسانی استان که فعالان این عرصه را متعجب ساخت.

بدور از هرگونه قضاوت در ماهیت مطالب انتشار یافته وبلاگ ارتباط ایرانشهر و یا درست و نادرست بودن آن، آنچه که از شهردار ایرانشهر و فراتر از آن شهر فرهنگی و جوان این شهر دور از انتظار بود این اقدام دست اندرکارن شهرداری است که کاش قبل از آن ؛به زوایای مثبت و منفی این حرکت می پرداختند و بعد گزینه شکایت در مراجع قضایی را انتخاب می نمودند.

اما آنچه که فراتر از انتظار بود این است که دست اندرکاران روابط عمومی این شهرداری روزگاری خود از فعالان فرهنگی در ایرانشهر بوده اند و سنگ فعالان فرهنگی و جوانان پرشور ایرانشهر را بر سینه می زده اند و یا بر فضای زنده و اکتیو این شهر و فعالیت های قابل تحسین سالیان دور فخر و مباهات می ورزیده اند اما حال چه به سر شهر ایرانشهر آمده که نه تنها فعالان فرهنگی آن خاموش مانده اند بلکه تنها راه دفاعیات خویش را در پی ریزی شکایت می دانند که این شایسنه آن شهر فعال و جوانان نواندیش سالهای افتخار نیست!

واقعاً چه بر سر شما آمده که امروز به خاطر انتشار چند مطلب که تاکید می کنم تایید صحت و سقم آن در توان نگارنده نیست، در وبلاگ شخصی تنها فعال در عرصه اطلاع رسانی به شیوه های دور از انتظار متوسل می شوید و پاسخ خود را به آنچه که خود اتهام نام می نهند، با شکایت فیصله می دهید.

کاش دست اندرکاران این اقدام پاسخ خویش را به آنچه نشر اکاذیب و اتهام خوانده می شود را از راه های پیش و روی دیگری پیگیری و بیان می نمودند و یا در سهل ترین شرایط ممکن جواب به نوشته های این وبلاگ نویس را نه تنها در رسانه منتشر کننده بلکه در رسانه های وابسته به شهرداری و یا در سایر رسانه ها طبق قانون مطبوعات می دادند تا این اقدام باتدبیر بهتر جوانان و مسئولان مربوطه پیش می رفت.

برگزیدن گزینه شکایت از میان گزینه های فراوان نه تنها تصویری غیر قابل تصور از شهرداری ایرانشهر و جوانان عزیز و نخبه این شهر ترسیم می نماید و موجب بدبینی اهالی فرهنگ،ادب هنر از دست اندرکارن این اقدام می شود بلکه به گمان عده ای این اقدام زهر چشمی برای منتقدان تعبیر می شود تا جسارت به نقد کشیدن شهرداری را نیابند.

فعالان و علاقمندن به پیشرفت کشور و به تبع آن استان و در کنار آن بلوچستان در این سوی و آن سوی تر از شهرستان ایرانشهر که نامش با فعالیت های فرهنگی قابل تحسین استانی و فرا استانی گره خورده و روزگاری لقب «ترین های استان» را به یدک می کشیده ،انتظارشان این بود مسئولان و دست اندرکاران شورا و شهرداری ایرانشهر عمیق اندیشیده تا نام این شهر کهن را با اقدامات سطحی پیوند ندهند.

نمی دانیم چه به سر مسئولان شهرداری فعال این شهر و جوانان نواندیش آن آمده که حتی تاب تحمل تنها وبلاگ نویس فعال در شهرستان خود را نیافیه و به جای برآمدن به پاسخ گویی از طرق مختلف،شیوه ای را برمی گزینند که اعتبار این شهر فرهنگی را خدشه دار می نمایند.

http://roozdara.mihanblog.com/post/171

Balochistan is the last hope for America in Afghanistan ( Louie Gohmert )

2012-01-27T16:22:00.002+01:00

Balochistan is the last hope for America in Afghanistan ( Louie Gohmert )

An Independent Balochistan is the last hope for America in Afghanistan said Gohmert an American politician . Balochistan was occupied by Pakistan on 27 March 1948 since then Baloch Nation is fighting against Pakistani state to regain the Freedom and Independence

HRCP raises alarms over Balochistan unrest

2012-01-27T16:21:00.002+01:00

QUETTA –Human Rights Commission of Pakistan Vice-Chairman Tahir Hussain has raised concerns over the Balochistan situation, saying: “Atomic bomb can’t save any country rather we should fight against poverty, backwardness and unemployment.” Successive Pakistani attacks on Balochistan are estimated to have in resulted in 3,000 people killed and up to 200,000 displaced.
Baloch human rights groups report that the kidnapping and torture of peaceful, lawful Baloch activists continues unchecked. Indeed, the Pakistani government has admitted that in 2009 over 1,100 Baloch people were seized by the security forces and disappeared
http://www.facebook.com/notes/kokar-baloch/pakistans-neo_colonial-in-balochista/160599167384609

Time to Attack Iran

2012-01-27T16:20:00.003+01:00

In early October, U.S. officials accused Iranian operatives of planning to assassinate Saudi Arabia’s ambassador to the United States on American soil. Iran denied the charges, but the episode has already managed to increase tensions between Washington and Tehran. Although the Obama administration has not publicly threatened to retaliate with military force, the allegations have underscored the real and growing risk that the two sides could go to war sometime soon -- particularly over Iran’s advancing nuclear program.
http://www.foreignaffairs.com/articles/136917/matthew-kroenig/time-to-attack-iran

6 Baloch killed by Iranian firing near Gwadar in Balochistan

2012-01-27T16:20:00.000+01:00

6 Baloch killed by Iranian firing near Gwadar in Balochistan

بلوچستان کے ساحلی شہر گوادر سے متصل ایرانی سرحدی علاقے میں ایرانی فورسز کی فائرنگ سے چھ پاکستانی شہری ہلاک اور دو زخمی ہوگئے ہیں۔

سکیورٹی ذرائع کے مطابق یہ واقعہ ایرانی حدود میں چاہ بہار کے علاقے میں پیش آیا ہے۔

http://www.bbc.co.uk/urdu/pakistan/2012/01/120126_iran_firing_killed_nj.shtml

Iran killed 6 Pakistanis (Balochestani) at border near Chabahar

2012-01-27T16:19:00.000+01:00

Iranian forces have fired and killed 6 Pakistanis at the border near coastal city of Chabahar and injured another two. According to a BBC Urdu report the incident has taken place on Iranian territory. Though there is no mention about the ethnicity of the dead and injured, the area has 100% Baluch population.

http://www.baluchinews.com/2012/01/iran-killed-6-pakistanis-at-border-near.html

Progressive politicians of Sind to march in support of Baluch

2012-01-26T20:59:00.003+01:00

Major progressive and nationalist organisations of Sind province of Pakistan have planned a march in support of Baluch, and to condemn target-killings, arrests and in custody murders of political workers in Baluchistan. The planned march will start from Regal Chawk Karachi at 3pm on 11 February 2012. They will head to Karachi press club from there.

The organisations march under the umbrella of Sind Progressive Committee; which include National Pary Sind chapter, Jiye Sind Mahaz, Labour Party of Pakistan, Awami Party Pakistan, Watan Dost Enqlabi Party, Workers Party and Communist Party of Pakistan.

http://www.baluchinews.com/2012/01/progressive-politicians-of-sind-to.html

United free Balochistan is the need of the time for regional & world peace and prosperity

2012-01-26T20:59:00.000+01:00

United free Balochistan is the need of the time for regional & world peace and prosperity

The Texas Republican took issue with Obama's assertion that "the Taliban's momentum has been broken." He said he had just visited Afghanistan and came away with a very different sense from talking to members of the Northern Alliance, a multiethnic confederation of warlords and other forces who led the U.S.-backed ouster of the Taliban in 2001.

Gohmert argued that, far from being broken, the Taliban are feeling powerful enough to demand that members of the Northern Alliance apologize before the United States leaves in 2013. "If you look at the objective facts ... they're not on the run," Gohmert said.

His solution was first to supply more arms to the Northern Alliance. But then, he said, the Afghan border with Pakistan needs to be shored up.

"Let's talk about creating a Balochistan in the southern part of Pakistan," Gohmert told The Huffington Post, referring to a region of Pakistan that constitutes nearly half that vital if troublesome ally.

"They love us. They'll stop the IEDs [improvised explosive devices] and all the weaponry coming into Afghanistan, and we got a shot to win over there," said Gohmert, who accused Obama's national security advisers of giving the president bad intel on Afghanistan

http://www.huffingtonpost.com/2012/01/25/louie-gohmert-afghan-strategy-balochistan-pakistan-taliban_n_1232250.html?ref=mostpopular

Louie Gohmert Afghan Strategy: Carve out Baluchistan from Pakistan

2012-01-26T20:58:00.000+01:00

Louie Gohmert Afghan Strategy: Carve out Baluchistan from Pakistan

WASHINGTON -- President Obama is losing the war in Afghanistan to the Taliban, argued Rep. Louie Gohmert after listening to Tuesday's State of the Union address. So he proposed one way to win: create a new, friendly state within the borders of neighboring Pakistan.
The Texas Republican took issue with Obama's assertion that "the Taliban's momentum has been broken." He said he had just visited Afghanistan and came away with a very different sense from talking to members of the Northern Alliance, a multiethnic confederation of warlords and other forces who led the U.S.-backed ouster of the Taliban in 2001.
Gohmert argued that, far from being broken, the Taliban are feeling powerful enough to demand that members of the Northern Alliance apologize before the United States leaves in 2013. "If you look at the objective facts ... they're not on the run," Gohmert said.
His solution was first to supply more arms to the Northern Alliance. But then, he said, the Afghan border with Pakistan needs to be shored up.
"Let's talk about creating a Balochistan in the southern part of Pakistan," Gohmert told The Huffington Post, referring to a region of Pakistan that constitutes nearly half that vital if troublesome ally.
"They love us. They'll stop the IEDs [improvised explosive devices] and all the weaponry coming into Afghanistan, and we got a shot to win over there," said Gohmert, who accused Obama's national security advisers of giving the president bad intel on Afghanistan.
"His strategy of working from ignorance and thinking we have them on the run is no way to go through life, son," Gohmert said. "I'm about to borrow from an 'Animal House' line, but anyway, that's no way to go through life when you're that ignorant of what's really going on."

The White House did not answer a request for comment, and Gohmert's office did not elaborate on how the United States could even discuss carving off Balochistan from a country that is both an ally and a nuclear power.
The United States recently has been talking about a truce with the Taliban. Gohmert, a member of the House Judiciary Subcommittee on Crime, Terrorism and Homeland Security, characterized such efforts as begging, backed by an offer to "let all these Taliban murderers" go free.
http://www.huffingtonpost.com/2012/01/25/louie-gohmert-afghan-strategy-balochistan-pakistan-taliban_n_1232250.html

Pakistani security forces are abducting and killing Baloch and Sindhi activists: Sindhi leader

2012-01-26T20:25:00.000+01:00

Karachi: The Voice for Baloch missing Persons along with families of Baloch missing persons have been protesting in front of Karachi Press Club from past 25 day. Pakistani media seems to have turned a blind eye and avoids raising the issue of enforced-disappearances in Balochistan.

The senior vice chairman of JSQM (Jeay Sindh Qaumi Mahaz, a Sindhi nationalist political party), Mir Alam Marri visited the hunger strike camp and expressed solidarity with relatives of Baloch Missing Persons and Martyrs, who were killed extra-judicially after being abducted and brutally tortured by intelligence agencies and Para-military troops of Pakistan.

Talking to the relatives of abducted Baloch activist Mir Alam Marri said that Baloch resistance organisation are struggling for freedom of Balochistan and Sinhies will fully support their cause. “Independence is the right of Baloch people and we completely support it,” Said Mr Marri.

Mir Alaam Marri, who along with other comrades visited the hunger strike camp, said that intelligence agencies and FC (Frontier Corps) of Pakistan are directly involved in abducting, extra-judicial killings and dumping of the bullet-ridden bodies of Baloch youth. JSQM strongly condemns such brutal and cowardly acts of occupying forces in Balochistan, said Alam Marri said.

He said state security forces that are responsible abductions and extra-judicial killings of Baloch activist in Balochistan were also abducting Sindhi activist in Sindh. Martyr Saraai Quban, Ropahlo Toliary and Zulfiqar Kolachi were extra-judicially killed by secret agencies of Pakistan while several Sindhi activists are still being illegally held by Pakistani forces.

He appealed to the International Community, European Union, Amnesty International and other Human Rights Organisations to pressurize Pakistan to immediately end its atrocities against Baloch and Sindhi people and recognize them as free nations.

http://www.balochwarna.com/modules/news/article.php?storyid=3430

Protest by families of abducted Baloch: 648 days of protest yield no result

2012-01-26T20:24:00.000+01:00

Karachi: It is the 23rd day of the sit-in protest outside the Karachi Press Club against enforced disappearances, and 11-year-old Nabeela from Pullabad, a village in Balochistan’s Turbat District has been here for all of these days.

She sits, cornered by the grown-ups, in a camp shrouded with portraits of missing persons and what the protesters call “martyrs of the Baloch cause”. Her face is covered in a purple dupatta, and she speaks only Balochi. It was August 9, 2011, when her brother, Qarinjar Baloch, a 22-year-old student, went missing. Two months later his tortured body was found in some woods in Turbat, along with the body of 17-year-old Arfat. He too was a student.

Nabeela remembers seeing the dead body, so does her mother who sits beside her. But the family claims that “killing the Baloch sons will never drown the movement, it will only make it stronger”.

“I have given one son for my soil, and I’ll not hesitate giving my two other sons.”

Summi Baloch is another young girl among the protesters. Her cousin Zakir Majeed Baloch went missing on June 8, 2009. She claims he was abducted by intelligence agencies. Three years later, his whereabouts are still unknown.

Zakir Majeed was a 27-year-old student, and a leader of the Baloch Students Organisation.

“Yes, he did speak for the rights of his people, since when is that a crime? You talk about an independent judiciary, if he is accused of treason try him in your independent courts. Who gives security forces the right to pick up our people without a warrant?”

There are others who liken the Balochistan situation to the then East Pakistan. “The Bengalis were deprived of their rights, their resources were exploited, their voice silenced. Look what happened a couple of years later. Balochistan is history repeating itself,” says one protester. The camp has moved around various press clubs of the country, and today is the 648th day of the countrywide protest.

The protesters claim that 14,362 Baloch have gone missing till date and 370 dead bodies have been found. “In 2012 alone, 23 Baloch disappeared, and January has not ended yet,” Majeed Baloch claims.

http://www.thenews.com.pk/TodaysPrint ... =89011&Cat=4&dt=1/23/2012

حق تعیین سرنوشت در اسناد بین المللی --- ( گرد آورنده ) یاشار آزاد

2012-01-26T20:21:00.000+01:00

بنیادهای تاریخی این اصل را باید در جنبش های استقلال طلبانه یا نهضت های انقلابی تازه جستجو کرد. چنانچه اعلامیه استقلال آمریکا در 4 ژوئن 1760 مردم را به عنوان عامل سازنده تاریخ ویژه خود معین و مشخص کرده و قانون اساسی 1791 فرانسه نیز در عنوان چهارم خود اعلام کرده بود که فرانسه « هرگز نیروهای خود را بر ضد آزادی هیچ مردمی بکار نخواهد برد». ³ ریشه شناسایی این اصل در منشور ملل متحد، به تاریخ 14 اوت 1941 ، یعنی تاریخ صدور اعلامیه مشترک آمریکا و انگلیس به نام «منشور آتلانتیک» بر می گردد. در بندهای 2 و 3 سند مذکور عنوان شده است : «2. امضاء کنندگان (منشور) هر گونه تغییرات سرزمینی را که با خواسته های آزادانه مردمان آن سرزمین همخوان نباشد، مورد توجه قرار نخواهد داد. 3. آنها به حق ملت ها در انتخاب حکومت مورد نظر خود احترام می گذارند و خواستار برگشت حقوق حاکمیتی مردمانی هستند که این حقوق با زور ار آنها گرفته شده است»

این اصل در منشور ملل متحد به عنوان یکی از پایه های روابط بین الملل و «گسترش روابط دوستانه میان ملل بر پایه احترام اصل برابر حقوق و خودمختاری ملل ...» (بند 2 ماده یک) ، معرفی شده است. ماده 55 بر «تامین روابط دوستانه بین الملل بر پایه احترام به اصل تساوی حقوق ملل و اصل حق آنها در تعیین سرنوشت خود» ، بند (ب) ماده 73 به توسعه خود حاکمیتی و بند (ب) ماده 76 بر توسعه فضای سیاسی ، اقتصادی ، فرهنگی ، تاکید شده است. این حق مورد تاکید بسیاری از قطعنامه های مجمع عمومی سازمان ملل متحد و نهادهای زیر مجموعه آن قرار گرفته است. از جمله اینها ، قطعنامه (VI) 545 در 5 فوریه 1952 با بیان جمله «تمام ملل حق تعیین سرنوشت خود را دارند»⁴ ، زمینه ساز درج موادی در میثاق های معروف بعدی در زمینه حق تعیین سرنوشت خود شد .

همچنین قطعنامه (XV) 14/1514 دسامبر 1960 که عنوان «اعلامیه اعطای استقلال به ملت های تحت استعمار » را بر خود دارد ، در بند (2) چنین می گوید :

«همه ملت ها حق تعیین آزادانه سرنوشت خود را دارند، بر پایه این حق ، آنها آزادانه وضع سیاسی خود را تعیین می کنند و آزادانه توسعه اقتصادی ، سیاسی و اجتماعی و فرهنگی شان را پی می گیرند».⁵

در ماده (1) میثاق بین الملل حقوق مدنی وسیاسی 1966 ، این حق این گونه بیان شده است، «تمام ملت ها حق تعیین سدنوشت خود را دارند . بر پایه این اصل آنها آزادانه وضع سیاسی خود را تعیین و آزادانه توسعه اقتصادی ، اجتماعی و فرهنگیشان را تامین می کنند». چنین عبارتی نیز در ماده (1) میثاق حقوق اقتصادی و اجتماعی آمده است و مورد تاکید اعلامیه 1970 در خصوص اصول حقوق بین الملل مرتبط با روابط دوستانه و ماده 11 (ب) ، اعلامیه حقوق بشر اسلامی ، اصول جنبش عدم تعهد 1955 و مواد 19 و 20 منشور آفریقایی حقوق بشر ، قرار گرفته است.⁶

1. Online dictionary, “Self- determination” . www.answers.com.Topic/ Self- determination.
2. Legal Encyclopedia, “Self- determination” . www.Legalview.com/ Legal-encyclopedia.html.
3. عباسی سرمدی ، مهدی ، «اصل حق آزادی ملت ها در تعیین سرنوشت خود»، اطلاعات سیاسی – اقتصادی ، شماره 221-222 ، ص 67.
4. مدنی ، سید جلال الدین ، حقوق بین الملل همومی و اصول روابط بین الملل ، ج 2 ، (تهران : انتشارات پایدار چ اول ، 1377 ) صص 21 – 73.
5. Simpson , Gerry , self – determination in Relation to Individual Human Rights, Democracy and the Protection of The Environment “, 1993,p.5.www.unpo.org/downlads/ self- determination. Pdf.
6. Davidson, Scott, “Equality snd Non- discrimination” , Defining civil and political Rights, Edited by Conte, Alex and Others (England: Ashgate Publication Company , 2004) , pp.33-36

http://freebalouch.blogspot.com/

IMPORTANT ANNOUNCEMENT by IVBMP

2012-01-24T19:10:00.000+01:00

IVBMP announcement
Date: 21/01/2012

International Voice for Baloch Missing Persons (IVBMP) was set up to campaign against abductions, enforced-disappearances and extra judicial killing of Baloch political activists by the occupying states of Pakistan and Iran. One individual that co-operated with us in this campaign, at early days, was Mr Ahmar Mustikhan. From the very inception of IVBMP we were cautioned about the character and true intention of this individual by many Baloch who knew him more closely. Nevertheless, his collaboration with us was for a short period of time and relatively insignificant.

Though IVBMP is a non-political organisation and mainly exists to expose the human right violation and other atrocities of Pakistan and Iran, against Baloch people, on international platform. However, we do respect and recognise the political struggle of Baloch Nation against the illegal occupation of Balochistan. Mr Mustikhan lately has started a venom campaign against Baloch Human Rights activists and Political leaders. In the past also he has been involved in defaming the Baloch political leaders and activists belonging to different political parties in Balochistan and abroad and hence hurting the feelings of Baloch nation.

Therefore, we, the organising committee of IVBMP, have come to the conclusion that Mr Mustikhan has never intended to defend Baloch human and democratic rights. He has never been sincere with Baloch cause. All his activities have proven to us that he has been engaged in a pre-planned and systematic crusade to pursue the policy of repressive security forces of the occupying states.

Hereby, we announce that Mr Mustikhan is no longer affiliated with our organisation. We also warn all Human Rights Organisations, Baloch political parties and activists to be vigilant about his baseless allegations against Baloch Freedom Movement both inside and outside Balochistan.

International Voice for Baloch Missing Person (IVBMP)

http://baluchsarmachar.wordpress.com/2012/01/23/important-announcement-by-ivbmp/

COMMENT: Man is born free —Mir Mohammad Ali Talpur

2012-01-24T19:09:00.000+01:00

The question of resistance to laws and conventions imposed under threat of force is mostly sidelined by the judiciary, political parties and the present day media because they have deep rooted interests in the status quo

“No man can put a chain about the ankle of his fellow man without at last finding the other end fastened about his own neck” — Frederick Douglass.

Jean-Jacques Rousseau in his Of the Social Contract, Or Principles of Political Right (1762) says, “Man is born free; and everywhere he is in chains. One thinks himself the master of others, and still remains a greater slave than they.” And then adds, “As long as a people is compelled to obey, and obeys, it does well; as soon as it can shake off the yoke, and shakes it off, it does still better; for, regaining its liberty by the same right as took it away, either it is justified in resuming it, or there was no justification for those who took it away. But the social order is a sacred right which is the basis of all other rights. Nevertheless, this right does not come from nature, and must therefore be founded on conventions.”

It is conventions, the world over, that have been the real cause of the slavery of body and mind of people born free because conventions do not come from nature but are manmade and those who make these conventions are not paragons of justice but are servants of their own desires, greed and interests, which are essentially diametrically opposed to the interests and wishes of the majority. Conventions serve the narrow and limited interests of the convention makers who are always the ones who have a dominant role in societies and these conventions are made to serve them and their interests and to help continue the status quo to perpetuate their dominance. Rarely, if ever, will you find a convention that opposes those who already dominate society.

It is an established practice in this world that rights, liberty, honour, freedom and independence of persons, peoples, nations and weak countries mean nothing where the interests of more powerful and intransigent powers are concerned. All these grandiloquent precepts and ideas can go and jump into the nearest ocean as far as transgressors are concerned.

The question arises if conventions are made to suit those already enjoying power, pelf and privileges then is it an obligation for the majority whose interests, rights, liberties and freedoms are violated to acquiesce in the conventions, which are no more than instruments to perpetuate their slavery.

Rousseau rightly argues: “Obey the powers that be. If this means yield to force, it is a good precept, but superfluous: I can answer for its never being violated. All power comes from God, I admit; but so does all sickness: does that mean that we are forbidden to call in the doctor? A brigand surprises me at the edge of a wood: must I not merely surrender my purse on compulsion; but, even if I could withhold it, am I in conscience bound to give it up? For certainly the pistol he holds is also a power.”The laws that were made in South Africa by the apartheid regimes had a legal status and were made to punish those who opposed white rule and just because these laws were imposed under threat of force that did not make them truly legitimate. Had Nelson Mandela and the African National Congress submitted to their spurious legality there could never have been the South Africa that we see today.

Israel is building its wall in the West Bank to usurp more Palestinian land and to segregate the Palestinians. It has the legal sanction of the illegal Israeli state so should it or should it not be resisted by all those who value freedom and equality? But it seems the western governments have gone morally bankrupt and fail to raise a voice over it or the illegal settlements. It is only brute force that ensures compliance but should it be accepted without resistance?

Conventions and laws like the ‘Objectives Resolution’ and Urdu as mother tongue here, designed to perpetuate the overwhelming dominance of certain sections of the ruling elite, were legally sanctioned but did not in any way reflect the wishes of the people and did succeed to a large extent and are the real cause of the unending chaos and mayhem that has persisted since.

The question of resistance to laws and conventions imposed under threat of force is mostly sidelined by the judiciary, political parties and the present day media because they have deep rooted interests in the status quo: they abhor rocking the boat because they fear they will be the first to sink, but the oppressed people should and must approach the issue differently because they “have nothing to lose but their chains. They have a world to win”.

However, these chains are not just dependent on the transgressor; they have a lot to do with the victims as well. If the people submit to the dictates of the oppressor, more oppression is bound to follow. Little wonder then that Frederick Douglass, a civil rights and abolition activist, said, “Find out just what any people will quietly submit to and you have the exact measure of the injustice and wrong, which will be imposed on them.”

Expecting justice from bullies is wishful thinking but that certainly does not mean that those being bullied and denied their rights give up just because the route to liberation is difficult or has hurdles. Recently Sardar Ataullah Mengal had expressed doubts about the Baloch being able to safeguard their independence if they were able to achieve that goal. Bridges are crossed when you come to them; to not to embark on a journey just because some parts of it may be hazardous is not a sane option.

I think this poem by James Russell Lowell clinches the argument in favour of those who resist conventions:

“Once to every man and nation,

Comes the moment to decide,

In the strife of truth and falsehood,

For the good or evil side;

Some great cause, God’s new Messiah,

Off’ring each the bloom or blight,

And the choice goes by forever,

Twixt that darkness and that light.

Though the cause of evil prosper,

Yet ‘tis truth alone is strong;

Though her portion be the scaffold,

And upon the throne be wrong:

Yet that scaffold sways the future,

And behind the dim unknown,

Standeth God within the shadow,

Keeping watch above his own.”

The writer has an association with the Baloch rights movement going back to the early 1970s. He can be contacted at mmatalpur@gmail.com

http://www.dailytimes.com.pk/default.asp?page=2012%5C01%5C22%5Cstory_22-1-2012_pg3_2

چه کسانی از فروپاشی ایران متضرر می شوند ---

2012-01-24T19:07:00.000+01:00

تذکر: جوانان ملت ترک آذربایجان با آگاهی و درایت خود، با کمترین هزینه و قربانی به اهداف بزرگ خود دست می یازند و در سالروز قیام ١ خرداد ١٣٨٥ راهنمای خود را به سمت راست می زنند، ولی بر سر چهار راه غفلتاّ به سمت چپ می پیچند، سیاستمدارن ملت ترک آذربایجان کاری را که فردا انجام می دهند، امروز بزبان نمی آورند،

آذربایجان مثل نگین گرانبهائی است در داخل مشت گره کرده نژاد پرستان فارس و طبیعاّ هیچ آدم عاقلی حاظر نمی شود چیز گرانبهائی را از دست بدهد و این شعارهای احساسی، هموطنی و هم مذهبی و یا همه جای ایران سرای من است، در واقع ظاهر قضیه است، اگر منافع اقتصادی آنها ایجاب نکند هرگز اینقدر سفت و سخت یقه آذربایجان را نمی چسبند، ولی ما چکار می توانیم بکنیم، تا این مشت گره را باز کنیم و نگینمان را از دست این اختاپوس هزار چهره در آوریم؟ به دو نحو می شود این مشت گره کرده را باز کرد یا از بیرون و با پیچاندن انگشتان، که خیلی سخت و تقریباّ غیر ممکن است و یا از داخل دست و با گرم شدن نگین و داغ شدن آن باعث سوختن و دود کردن کف دست و باز شدن بلااراده مشت گره کرده گردیم، تا راسیسم فارس با دست سوخته و وحشت زده از دست ما فرار کند، چون خوشبینی به التماس و بحث و مذاکره برای پس گرفتن نگین آذربایجان از دست غاصبین نژادپرست فارس کاری است بس ساده لوحانه و نشانگر عدم آشنائی به الفبای اقتصاد و منافع ملی است،

واقعیت این است که ایران و تاریخ منطقه ایران را ترکها ساختند و فتوحاتی که نادر شاه و شاه اسماعیل و آقامحمدخان قاجار و دیگر شاهان ترک داشتند و خیلی از ایالت ها را فتح کرده و به خاک منطقه ایران ملحق کرده اند و در طول قرنها حکومت هرگز فرقی بین خود و دیگر ملتها نگذاشته اند و حتی زبان فارسی را به خاطر حروف عربی و بیش از هشتاد در صد لغات عربی بعنوان زبان مذهب، با این زبان با احترام برخورد کرده و تلاش کردند آنرا حفظ کنند و در مورد دیگر ملیتها هم کاملاّ حالت فدرالی حاکم بوده و ایالت ها توسط خود مردم آن منطقه اراده می شدند و اگر شاه عباس ٩٩٩ کاروانسرا و یا همان مهمانسرای امروز را می ساخت در تمام نقاط ایران و همه را مشابه هم می ساخت، نه مختص اردبیل و تبریز، ولی از هشتاد سال پیش، که این بادمجان دورقاب چینهای ملیجک ومهتر دربار قاجار با خیانت به ولی نعمت خود و با همدستی انگلیس، رضاخان میر پنج را به حاکمیت رساندند و هرچه توانستند سعی کردند تا با شایعه سازی از کاه کوه بسازند و تا جائی که توانستند با جعل تاریخ در مورد دربار قاجار، تلاش کردند که دربار قاجار را مرکز فساد جنسی به مردم معرفی کنند، تا در صورت بازگشت یا عرج روح دولت ترک قاجار مردم از آنها حمایت نکنند، آنها همیشه وحشت از بازگشت حکومت قاجار را داشتند، دربار قاجار مثل روح انتقام این خیانت کاران را، که به ولی نعمت خود خیانت کرده بودند، همیشه در خوف و رجاء بودند، که مورد غضب واقع گردند و شبانه روز تلاش می کردند، تا هرگونه امکان و شانس و سر بلند کردن را از ترکها صلب کنند، کابوس بازگشت روح قاجار و انتقام از خائنین آنها را واداشته بود، که برای رهائی از این کابوس هرچیزی که نام ترکی و یا خاطره ترک بودن را در ذهن تداعی می کرد نابود کنند، قوم آذری، نه ‌ملت ترک ، کابوس روح قربانی بدنبال خائن، آرامش را از خاندان پهلوی زوده بود و علت نفرت و بدنام کردن دربار قاجار و نفرت از ترکها، دقیقا بر می گردد به این مساله و پناه بردن بتاریخ و دست بدامن کوروش و فردوسی و رستم دستان شاهنامه، همه بیانگر پناه بردن به افسانه های تاریخی و ساختن دین جدید، ای ایران ای مرز پر گوهر بود، تا خود را بکمک دین جدید از این کابوس برهانند،

نفرت از ترک و کاشتن بذز نفرت بر علیه ترک، نه بخاطر این بود که حکومت قاجار در حق آنها بدی کرده بود، بلکه بخاطر خیانتی بود که فارسهای نفوذی بعنوان دلقک و ملیجک و مهتر در دربار قاجار، درحق حکومت ترک قاجار مرتکب شده بودند،

فی الاواقع قتل عام وحشیانه ٢١ آذر ١٣٢٥ یک گارانتی صد در صدی برای عدم بازگشت قاجار و یا هر نوع حکومتی با هویت و ماهیت ترکی مشابه قاجار بود و پنجاه سال کتبی و شفاهی مثل آدم های جن زده هر روز دعای رفع ترک می خواندند و اینقدر در بین مردم جو ضد ترک بار آورده بودند، که حتی بعد از انقلاب و با اینکه خمینی دشمن خونی رضا شاه بود، ولی رژیم جمهوری اسلامی هم نتوانست از جو ضد ترک ساخته دست پهلوی در امان بماند و همانند رژیم پهلوی، در این زمینه دنباله کار آنها را در ترک ستیزی ادامه داد،

آنهائی که امروز وحشت از فروپاشی ایران را دارند، بخاطر این است که، گل سر سبد کلیه محصولات کشاورزی و عایدات بادآورده نفت عربهای کپر نشین ال احواز را که کودکان همان عربها در سرمای زمستان بخاطر نداشتن نفت بر روی اقیانوسی ازنفت تا صبح باید از سرما بلرزند و معادن فلزات نایاب آذربایجان و مهمتر از همه، تصاحب افراد و نیروی فکری و نوابغ و افراد مستعد، دانشمندان، نویسندگان و هنرمندان که بخاطررسمی بودن زبان فارسی و تنها زبان تحصیل، که بلاجبار استعداد انسانها درمحدوه ایران دراین زبان شکوفا می شود و در اختیار صاحبان زبان فارسی در مناطق فارس نشین و طبیعاّ در خدمت راسیسم فارس و در برآورده کردن اهداف و آرزوهای آنها قرار می گیرند،

برای روشن شدن مسأله یک نیم نگاهی بیاندازیم به کشورهای همسایه تازه استقلال یافته از شوروی سابق، که اگر مقایسه کنید با بیست سال پیش قطعاّ شاهد تغییرات بنیادی و اساسی و نتیجه شکوفائی استقلال ملی و طبیعاّ رشد سریع اقتصادی آنها خواهیم بود و شاهد تأثیرات عدم وابستگی در بالا رفتن انگیزه و روح حرکت و فعالیت خواهیم گردید، چون چشیدن مزه این احساس که، عایدات و زحمات ملی در حساب ملی و به نفع ملت خرج خواهد شد و نه اینکه روسها بعد از جمع کردن زحمات و عایدات کلیه جمهوری های سابق و تصاحب آن و بعد از الک دولک کردن بودجه و برداشت عصاره آنها و اختصاص به ملت روس، هر چیزی که در ته کیسه می ماند، مثل صدقه و عنایت روسها به دیگر ملتها می دادند، و دقیقاّ همان وضعیت حتی حادتر از آن در ایران امروز عمل می شود، بودجه ائی که برای خارستانها و کویرهای مناطق فارس نشین هزینه می شود، معادل کل بودجه ائی است که در عرض ده سال به کل استانهای ترک نشین اختصاص داده می شود و اگر امروز هم دولت و هم اپوزسیون و هم خود ملت فارس وحشت از تجزیه ایران دارند، علتش در از دست دادن آقائی و از دست دادن اقتصاد باد آورده از دیگر ملتهای غیر فارس می باشد و اگر افراد ترک زبانی مثل موسوی سنگ ایران یکپارچه را به سینه می زنند و یا بعضی نویسنده و هنرمند و روشنفکر ترک، چون منافع آنها با زبان فارسی گره خورده و در واقع زبان فارسی نوندونی آنها شده و این افراد مستعد سالها بدون درک مفهوم آسیملاسیون در زبان و بزبان فارسی زحمت کشیده و دارای مقامی و یا مرتبتی در پیش فارسها شده اند، که در صورت استقلال آذربایجان، آنها ترس از دست دادن مقام و منزلت خود هستند و اینان مرتباّ تکرار می کنند قوم آذری بجای ملت ترک آذربایجان، چون هر آن وحشت دارند نانشان آجر شود، این افراد بشکل غیر عادی و سرطانی همراه با زبان فارسی رشد کرده اند و در بعضی موارد خود را بیش از فارسها در معرض خطر احساس می کنند، در صورتی که اصلاّ اینطور نیست و اینطور نخواهد شد و ذهی خیال باطل، پئچاخ اؤز دَسته سین کَسمَز، و آنها هویت و عزت و احترام واقعی خود را در پیش خانواده خود و ملت ترک آذربایجان می توانند بیابند،

پاورقی: آقای مهنس میر حسین موسوی هراسان از خواب بیدار شد و مثل اینکه کابوس شده باشد چند تا آیه قول هو الله و آیة الکرسی خوانده و به راست و چپش پوف کرد و عیالش هم در حالی که با اسپند دود کرده وارد شده و دودش را به صورت حسین فوت می کرد، مرتب تکرار می کرد، حسین، حسین نترس داشتی خواب می دیدی، راستی چی داشتی خواب می دیدی؟ تو خواب همه اش می گفتی تجزیه و از تجزیه حرف می زدی، نکنه تو خواب درس شیمی می دادی؟ نه بابا هر موقع می روم این آذربایجان خراب شده، تا سر منو می بینند شروع می کنند به دادن شعار ترک دیلنده مدرسه، ترک دیلنده مدرسه، همه اش شعارهای تجزیه طلبانه می دهند، درسته که من خودم ترکم، ولی من پولم کجا بود، اگر رفسنجانی و خاتمی در کیسه را شل نکنند من که کاری نمی توانم بکنم، آنها هم که هم اش مثل همه اپوزیونهای خارج نشین می گویند که، اگر به کلمه آذری ترک گفته بشود و بجای قوم، ملت و اگر ترکها حق خواندن و نوشتن داشته باشند و مزه تحصیل به زبان مادری را در عمل بچشند، آنوقت است که جلو گیری از تجزیه آذربایجان کار حضرت فیل است، چون وقتی اینها بتوانند با برادر دوقلوی خود در شمال ارتباط مکاتبه ائی داشته باشند، آنوقت دیگر ما ها را ول می کنند، بخاطر این است که، خواسته ترک ها را باید در نطفه خفه کرد، تا کار به جاهای باریک نکشد، من هم که در این وسط گیر افتادم، آنها خواستند زرنگی کنند و منو بخاطر ترک بودنم انتخاب کردند تا من ترکها را سر جایشان بنشانم و رأیشان را بگیرم، ولی مثل اینکه همشهری های من خیلی حواسشان جمع است و زرنگتر از این حرفها هستند، درست است که من تلاش کردم در مطبوعات بدروغ بگویم، در هيچ جای ايران تجزيه طلبان جايگاهی ندارند، ولی واقعیت جور دیگری است و خواست ملت ترک آذربایجان از این حرفها گذشته و قضیه خیلی حادتر از اینها شده،

یعقوب ‌ گؤنئیلی

http://freebalouch.blogspot.com/

خجالت دارد، عوام فریبی بس است --- دکتر گلمراد مرادی

2012-01-24T19:04:00.000+01:00

اینها دیگر شورش را در آورده اند. سر کوب قرون وسطائی زنان برایشان کافی نیست، از خرج سرمایه مملکت برای تبلیغ اسلام شیعه کم می آورند و به همین دلیل به ویرانی کشاندن اقتصاد کشور را کافی نمی دانند، اگر مردم با دزدی و قاچاق و خود فروشی شکم را سیر می کنند باکی نیست، اسلام شیعه زنده است، تحریک کشورهای غربی برای به خاک و خون نشاندن ملتهای ایران فقط یک بازی است! و در کنار همه این احمق بازیهای خطرناک و خراب کاریها، 32 سال است هجویاتی در همه رسانه ها تحویل مردمان جامعه ایران می دهند که خودشان خوب می دانند، واقعا چندش آور هستند. دیگر تحمل به سر آمده و مردمان آرامش طلب و متین که دلشان برای آینده مملکت و فرزندان این آب و خاک می طپد، عصیان زده شده اند و جان بر لب دارند. گردانندگان قرون وسطائی رژیم به پیروی ازآن جانی قرن همه قلمهارا می شکنند ومردمان دلسوز ومقاوم را یا می کشند و یا فراری می دهند. نیروی جوان و بالنده و متفکر در کشور نمانده اند و همه به نحوی در می روند و یا در زندانها بسر می برند. واقعا زندگی در ایران طاقت فرسا شده است. هرکسی اگر یک بارهم ازاین مملکت دیدن نموده، ازخرابی فرهنگ ونابودی چندنسل حرف می زند و زندگی دایم را غیر قابل تحمل می بیند. اگر چه مسافرت به ایران این محسنات خبر رسانی را دارد که انسان از آگاهی دست اول بر خوردار است، اما در اینجا روی سخن من بیشتر با آن هم میهنان عزیزی است که قلبا مخالف این رژیم قرون وسطائی اند، اما فقط برای تفنن! سری هم به مملکت می زنند. همین عزیزان همه گونه خواری و کنایه مأموران جهل را بجان می خرند و گاهی به التماس و درماندگی هم کشیده می شوند، فقط بخاطر چند روزی پز دادن و یا درکنارش دیداری ازخانواده کردن و آنهم باترس و لرز به امید خارج شدن! یکی ازدوستان اعتراف می کرد با وصف اینکه هیچ کار سیاسی نکرده و نمی کند، اما هنگام رفتن به ایران دلهره دارد و تا نشستن هواپیما و رد شدن از کنترل و دیدار خانواده نگران است. او همین نگرانی را هنگام خروج دارد، نکند در فرودگاه مشکلی پیش آید و و و. او می گفت با وصف مهمانیهای فراوان چند کیلو هم لاغر شدن ترس را همراه دارد.

هر انسانی ازخود می پرسد که چرا برخی ازمردمان جهان، نوعی احمقی و عوام فریبی را می پذیرند! مثلا پس ازمرگ پاپ جان پاول دوم، چندین شایعه رواج یافت که اومعجزه نموده و سرطانی را شفا بخشیده و یا کوررا بینا کرده و از این هجویات. ولی چون اکثریت مردمان مسیحی بویژه در اروپا، بهرچیزی بامنطق و از روی عقل و شعور و فکر کردن، باور می کنند، لذا کسی به این تره ها وقعی ننهاد و زود به دست فراموشی سپرده شد و آن چند نفری شایعه گر و کلیسای حامی آنها نیز وقتی دیدند بازار عوامفریبی دراروپا کساد است و اینها نمی توانند با قداست دادن به پاپ که بسیاری اورا بعد از سخنرانی های دانسیک لهستان و آمریکای لاتین (گویا برزیل) از مأموران غیر رسمی سازمان سیاه می پنداشتند، نگرفت، سکوت کردند و خجالت می کشیدند در جای دیگر این نوع هجویات را تکرار و تبلیغ کنند. در هرصورت دیکتاتوران و عوام فریبان در سر زمین خود ما، این را خوب می دانند که پذیرندگان این عوام فریبی بیش از اروپا و بی حد وجود دارند و بازار آن نیز آماده است و فرصت طلبان هم در این موارد سکوت می کنند. بنابراین زمینه را آماده می بینند و با جرأت دررسانه ها به این سادگی مانند این ویدئوهای همراه که به آدرس زیرین قابل مشاهده هستند، اظهار نظر می کنند. در حقیقت هرکسی این فیلم هارا ببیند و باز از این عوام فریبان حمایت کند، باید واقعا خیلی ساده لوح ویا زبانم لال خیلی احمق باشد. چرا این را باصراحت می گویم؟ زیرا چندی پیش یکی ازعزیزان هم شهری مطلبی طنز آمیز دررابطه با شرکت در انتخابات برای من فرستاده بود که با خواندن آن گوشه هائی ازحقیقت را درآن دیدم که برغم فراوانم افزوده شد و هیچ کاری از دستم در آن لحظه ساخته نبود جز افسوس خوردن. در واقع با خواندن چنین طنز تلخ و در عین حال بسیار ناراحت کننده که پیرتر شدم، اما خشمگین تر نسبت به دیکتاتوران و عوامفریبان. من عین جملات تلخ و طنز آمیزیکه این همشهری گران قدر و عزیزم فرستاده اند، برای آگاهی دگر مبارزان و خوانندگان در اینجا می آورم: "با وجود نبود گاز در زمستان و برق و آب در تابستان و بنزین درتمام فصول وکمی حقوق و دست مزد و زیرخط فقر بودن و رسیدن تورم به اعداد نجومی، باز هم در انتخابات شرکت میکنیم تا به دنیا نشان دهیم خریت حد و مرز ندارد ...". البته این جمله احساساتی و بدون فکر کردن و یا شاید طنز باشد، نمی دانم، مال آن هم شهری بنده بوده است یا نه! اگر بوده و بصورت طنز نوشته اند، پایدار باد قلمش وگر نه! به نظر من این نکته درباره همه مردمان سر زمین ما صدق نمی کند، بلکه فقط ساده پذیران هستند که نمی خواهند زحمت فکر کردن بخود بدهند و یا نان به نرخ روزه خورهای ظاهرساز و نا آگاهان پاک دل که از نیرنگ این عوام فریبان کم اطلاع هستند و صداقت در رفتارشان دیده می شود و هنوز به این رژیم اعتماد دارند، حالا حساب پاسداران وبسیجی ها و"مأموران معذور"و غیره راجدا می کنیم از بقیه مردم. من واقعا نگران جدی آینده مملکت ام. لذا ازهمه هم میهنان عزیز، آنهائی که به سر نوشت ملتهای سر زمین ایران علاقه دارند، تقاضا دارم حد اقل این ویدئوها را نگاه کنند و ببینند سطح آگاهی توده های پاک دل درچه حدودی نگهداشته شده اند. همین هاست که آخوندها با جرأت و بی شرمی تمام چنین هجویاتی در تلویزیون عمومی ایران را پخش می کنند، مبنی بر اینکه یزید ابن معاویه از زهر عقرب تولید شده! توضیحاتی در رابطه با مسایل جنسی و غیره و یا آخوندی که علنا به خط زیرفقر اعتراف می کند و با ادعاها و دروغهای احمدی نژاد هیچ موافق نیست!بدون تردید اگر توده های پاکدل و زحمت کش این واقعیت ها را ببینند و بیشتر مطالعه کنند، این حضرات دیگر شانسی برای ماندن نخواهند داشت. در صورت امکان ویدئوهای شماره 1 و 2 و 3 را ملاحظه کنید و ببینید این حضرات در کنار هجویات یزید تخم زهر عقرب است و یا چگونه باید با مسایل جنسی بر خورد کرد و یا چگونه به فاجعه فقر اعتراف می شود وآب هم ازآب تکان نمی خورد. شما عزیزان می توانید بطور وسیع این ویدئو ها را برای والدین، دوستانتان در داخل مملکت ارسال کنید. در هر صورت، پذیرش این نوع بحثهای علمی!!! و اعتراف به فاجعه اقتصادی و نا برابری ها از همه نظر در مملکت، نشانه سطح آگاهی توده های رنج و زحمت است و این خود نفرت را نسبت به دیکتاتوری چندین برابر می کند. زیرا یکی از ابزارهای بر سر قدرت ماندن همه دیکتاتوران همین نا آگاهی توده ها است. امروزه رواج دادن اعتقادات به جن و پری بر آن نیز افزوده شده است.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=Mk2Si-h3vuk

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=i9w0EQ9RYg0

http://www.youtube.com/watch?v=Qyx7s-4UPZo&feature=related

علاوه بر اینها، شما اگر بعضی از این ویدئوهای مصاحبه های پخش نشده را نگاه کنید پی به عمق فاجعه خواهید برد وخواهید فهمید این آخوندها مخاطب خودرا یافته اند و به خوبی می دانند برای چه کسانی صحبت می کنند و اطمینان دارند حرف های شان در میان این مصاحبه شوندگان با قدرت خریدار دارد! همین ها هستند که خود با دقت نگاه می کنند و اجازه پخش آنها داده نمی شود و مردم نا آگاه تر از خود و خودیها می مانند. تقاضا دارم ویدئوهای 4 و 5 و 6 و 7 و 8 را مشاهده کنید. هرکدام چند دقیقه بیش نیستند، آنگاه به درستی برایتان روشن خواهد شد، سطح آگاهی شنوندگان برنامه های این آقایان در چه حدی است و چه کسانی پای منبر نشین هستند؟ روشنفکران می خواهند این فاجعه کم تر شود، بهمین دلیل وجودشان برای رژیم خطرناک است. یعنی آنها هر دردی دارند از دانشگاه است و اقتصاد مال خر است!!

http://www.youtube.com/watch?v=vp3DmZecanc&feature=player_embedded

http://www.youtube.com/watch?v=e_dCuTLQzqk&feature=player_embedded

http://www.youtube.com/watch?v=ktNEBYHilws&feature=player_embedded

http://www.youtube.com/watch?v=nn98pU6yTfE&feature=player_embedded

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=cAzSs8bDYZE

اکنون بیش از 32 سال است که این عوام فریبان در رأس مملکت قرار گرفته اند و از همان اوایل قولهای زیادی به مردم دادند، نه اینکه هیچ کدام از این قول و وعده ها عملی نشد هیچی، احتناف و سرکوب را چندین برابر کردند که روی رژیم گذشته سفید شده. از همان اوایل رهبر انقلاب، آیت الله خمینی گفتند که: "ما آب و برق را مجانی می کنیم، اتوبوس را مجانی می کنیم. لا اقل باید کمی تحمل داشت، آنها حرف می زنند و ما عمل می کنیم". یک ویدئوی از طرف سلطنت طلبان به آدرس من آمده است که یک نوع توهین به حیوانات یا انسانها باحرفهای آیت الله خمینی شده است. البته بنده به هیچ مقامی، چه انسانی و چه حیوانی توهین روا نمی دارم و بهمین دلیل کوشیدم ویدئو با فیلم و عکس مستندی بیابم که توهین آمیز برای هیچ طرفی نباشد. در اینجا من دو فیلم کوتاه ویدئوئی و مستند، یکی در مورد کردستان و دیگری در مورد همین آب و برق را مجانی می کنیم در اینجا می آورم که اگر چندین بار هم همه ویدئوها را دیده باشید، دیدن مجددا ضروریست و لایق فکر کردن

http://www.youtube.com/watch?v=hrAYTGdQY88&feature=player_embedded

در مورد کردستان و حرفهای خمینی

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=qZvxL3Gtt_0

در مورد آب و برق را مجانی می کنیم

آرزو دارم مردمان ملتهای ایران بخود آیند و در انتخابات آینده شرکت نکنند. بهترین این است که روز انتخابات همه در خانها بمانند و بیرون نروند. به امید پیروزی و آزادی ملتهای ایران

هایدلبرگ، آلمان فدرال، 24. 1. 2012

g-moradi@t-online.de

http://iranglobal.info/v2/node/2041

خاطرات کوتاه یک ایرانی مقیم سوئد در ایران!

2012-01-23T18:38:00.000+01:00

خاطرات کوتاه یک ایرانی مقیم سوئد در ایران!

****************************

خواهش می کنیم به شهر ما نقل مکان کنید, زمین مجانی هم میدهیم, برایتان بچه هم درست می کنیم!

2012-01-23T18:35:00.002+01:00

خواهش می کنیم به شهر ما نقل مکان کنید, زمین مجانی هم میدهیم, برایتان بچه هم درست می کنیم!

****************

زندگی طایفه ای از سرحد تا مکران

2012-01-23T18:26:00.002+01:00

محمداکبر امیری

چندی پیش گفتگوئی داشتم با موسی رئیسی یکی از جوانان تحصیلکرده ی منطقه و کسیکه اسمش برای حضور در صحنه ی رقابت های انتخاباتی پیش رو مطرح بود.

ایشان در پاسخ به سوالی از من گفتند که نظام اجتماعی حاکم بر مناطق ما نظام کاستی است. اتفاقا همین مفهوم را در یکی از نوشته های دوست عزیز رازگوی بلوچ نیز مشاهده نمودم.

اما به نظر خودم در نگاهی اجمالی به زندگی و مناسبات اجتماعی در بلوچستان ایران از جنوب(مکران) تا شمال(سرحد)، می بینیم که دو نوع متفاوت از روابط اجتماعی حاکم است.

در شمال (سرحد) زندگی طایفه ایست. مثلا طایفه ی ریگی، ناروی، شه بخش، شهنوازی و ...، آنچه که بنده درک کردم اینست که هر کدام از این طوایف از نظر برتری اجتماعی یا طبقاطی در عرض یکدیگر قرار دارند. هیچ کدام از این طوایف و یا اعضای آنها بجز مواردی اندک ادعای برتری طایفه ای و یا فامیلی، که حاضر به پذیرش یکدیگر در امر ازدواج باشند، نیست. و بین این طوایف به راحتی وصلت صورت می گیرد و از این لحاظ همجوشی دارند. و اگر چیزی غیر از اینست دوستان سرحد زمین روشنگری نمایند.

درجنوب(مکران) اما وضعیت به گونه ای دیگر است. در اینجا فامیل ها هستند که تعیین کننده می باشند.فامیلها در مکران به صورت طبقاتی و در طول هم قرار می گیرند. از فامیل درزاده و یا نوکری گرفته تا برسیم به بلوچ، رئیس و میر و باشنده و حا کم یا همان خوانین.( خوانین که خود نیز فامیلهای مختلفی هستند از جمله مبارکی، میر لاشاری، شیرانی و بلیده ای و سردارزهی که هر کدام نیز بر دیگری ادعای برتری می کنند). عرف چنین حاکم گشته که هرکدام را صاحب درجه ساخته است. مثلا در رتبه بندی که در مکران بین فامیلها حاکم است اینگونه است که فامیل رئیس خود را از درزاده و یا نوکر اعلاتر می بیند و هرگز یک خانواده ی رئیس حاضر نیست با طیب خاطر با یک خانواده ی درزاده وصلت فامیلی داشته باشد. و ازدواجی در میان آنها صورت پذیرد. یا اینکه مردی از فامیل نوکر و یا درزاده بخواهد با زنی از بلوچ و یا میر ازدواج نماید. به ندرت این اتفاقات پیش می آید. هر چند که زن گرفتن از فامیل پایین تر نیز قبح خود را دارد اما زشتیش را کمتر می شمارند.

عرف شکنی هایی که بر خلاف این روال حاکم شده ی فامیلی و آنهم خیلی کم و به ندرت در مکران زمین صورت می گیرد در بیشتر مواقع به نزاع و کشت و کشتار منجر می شود.

حصار کشی هایی که شکستن آنها نتیجه اش ریختن خونی است از بنی نوع بشر و به چالش کشیدن امنیت جانی و روانی یک فامیل و حتی گاهی یک منطقه و یا یک شهر، چگونه می شود از بینشان برد.

آیا می شود این حصارکشی های فامیلی را داشت و به شاخص های مقبولی از توسعه ی علمی، مادی و سیاسی اجتماعی دست یافت؟

این حصار کشی های فامیلی برای اجتماع ما حسن است یا عیب؟

آیا در این زمینه ضرورت سنت شکنی هست یا خیر؟

اینها سوالاتی است که پس از بروز چندین نمونه از این حصار شکنی ها و منجر شدن آنها به قتل و خونریزی در پس ذهنم شکل گرفته، بنابر این از دوستان صاحب نظر و حاضر در فضای مجازی می خواهم که مسولانه به این سوالات جواب دهند و این سوالات را فتح بابی سازند برای تجزیه و تحلیل بیشتر این موضوع!!!

منبع پهره

http://zohrehb.blogspot.com/2012/01/blog-post_23.html#more

10 تصور غلط درباره آلزایمر

2012-01-23T17:20:00.000+01:00

در طی چند سال اخیر در مورد اینکه آلزایمر چیست؟ چه کسانی به آن مبتلا می شوند؟ تاثیرات آن بر زندگی بیماران چگونه است؟ و … ، تصورات غلط بی شماری به وجود آمده است.

این تصورات غلط به علائم بیماری متصل شده و به ما اجازه نمی دهند تا شناخت دقیقی از بیماری پیدا کنیم.

انجمن جهانی آلزایمر معتقد است که اگر از بیماری رفع ابهام شود، مردم خیلی راحت تر می توانند با واقعیت مواجه شوند.

در این قسمت چند تصور رایج نادرست و واقعیت های آنها را برای شما بازگو می کنیم.

تصور غلط 1: اگر یکی از افراد فامیل دچار این بیماری شود، شما نیز به آن مبتلا خواهید شد.

حقیقت: هر چند عوامل وراثتی نقش مهمی را در این بیماری بازی می کنند، اما تنها 5 تا 10 درصد از کل افرادی که دارای بیماری هستند، از طریق موارد ژنتیکی به آن مبتلا شده اند. در اکثر موارد هیچ گونه علامت قابل شناسایی یافت نمی شود. تحقیق و بررسی بر روی ژن ها همچنان ادامه دارد.

تصور غلط 2 : آلزایمر تنها بیماری افراد سالمند است.

حقیقت: هر چند افزایش سن خطر ابتلا به بیماری را افزایش می دهد، اما آلزایمر فقط در افراد سالخورده بروز نمی کند. افراد 40 تا 50 ساله ای نیز هستند که دچار آلزایمر شده اند. چیزی که در اینجا باید به خاطر داشته باشیم این است که با افزایش سن، خطر ابتلا به آلزایمر نیز افزایش پیدا می کند.

تصور غلط 3 : آلزایمر قابل درمان است.

حقیقت: برای آلزایمر، هیچ نوع درمان قطعی وجود ندارد. البته چند نوع دارو و معالجات گوناگون وجود دارد که می تواند تا حدی در برخی از بیماران ثمربخش باشد. گام بلندی در راه پیدا کردن درمان برداشته شده که نتایج خوش بینانه ای را به همراه داشته است.

تصور غلط 4 : از دست دادن حافظه یعنی آلزایمر.

حقیقت: ممکن است خیلی از افراد با حافظه خود مشکل داشته باشند، اما این بدان معنا نیست که دارای آلزایمر هستند. اگر از دست دادن حافظه بر روی چگونگی زندگی روزمره شما تاثیر می گذارد و توانایی قضاوت و استدلال و استنتاج و سایر مهارت های ارتباطی خود را از دست داده اید، می توانید برای تشخیص مشکل به پزشک مراجعه کنید.

تصور غلط 5 : مصرف آلومینیوم باعث ایجاد آلزایمر می شود.

حقیقت: هر چند تحقیقات گسترده ای برای کشف ارتباط میان آلومینیوم و آلزایمر انجام شده است، اما تا کنون هیچ نوع مدرک موثقی در این زمینه به دست نیامده است. بروز بیماری از دلایل مختلفی نشات می گیرد؛ از قبیل: عوامل وراثتی، روش زندگی، عوامل در محیط اطراف و… .

تصور غلط 6 : آلزایمر قابل پیشگیری است.

حقیقت: به این دلیل که هنوز علت ایجاد آلزایمر مشخص نشده، نمی توان از آن پیشگیری کرد. اما بهتر است همواره ذهن و بدن خود را با انتخاب های آگاهانه، فعال نگه دارید. این انتخاب ها شامل: ورزش، داشتـن رژیـم غـذایی سالم و مصرف میوه ها و سبزیجات تازه و ماهی می باشد.

تصور غلط 7 : ویتامین ها، مکمل ها و قرص های تقویت حافظه می توانند از آلزایمر جلوگیری کنند.

حقیقت: مطالعات بسیاری برای تشخیص تاثیرگذاری فرآورده هایی نظیر ویتامین E و عصاره درخت جینکو انجام شده که اکثرا بی فایده بوده، اما تحقیق در این زمینه همچنان ادامه دارد.

تصور غلط 8 : اگر من دچار آلزایمر شوم، زندگی ام تمام است.

حقیقت: شمار کثیری از افراد که دچار آلزایمر هستند، زندگی پر معنا و فعالی را دنبال می کنند. آن ها هدفمند هستند و به هیچ وجه احساس نمی کنند که زندگی شان به پایان رسیده است. تشخیص به موقع بیماری و انجام اقدامات لازم، نقش مهمی را در بهبودی فرد ایفا می کند.

باید برای بیماران محیط مناسب و خدمات ویژه را فراهم آورید، از آن ها حمایت کنید، به فعالیت وادارشان کنید و شوق زندگی را در آن ها بیدار سازید.

تصور غلط 9 : تمام بیماران آلزایمری پرخاشگر و خشن هستند.

حقیقت: این بیماری بر روی هر فرد به صورت متفاوتی تاثیر می گذارد. از دست دادن حافظه و به وجود آمدن حواس‌پرتی، اغلب ناامید کننده و ترس آور است. با آگاهی از بیماری و تغییر رفتار در مقابل بیمار می توان از واکنش های خشن و پرخاشگرانه جلوگیری کرد.

تصور غلط 10: بیماران آلزایمری متوجه وقایعی که در اطراف آن ها رخ می دهد، نیستند.

حقیقت: بسیاری از افرادی که به آلزایمر مبتلا هستند، نسبت به کلیه وقایعی که در اطراف آن ها روی می دهد آگاهی دارند، اما عده ای نیز با این مسئله مشکل دارند. آلزایمر توانایی برقراری ارتباط و تشخیص وقایع را از بیماران سلب می کند، هر چند بر روی هر شخص تاثیر متفاوتی می گذارد.

خاتمه دادن به تصورات نادرست

آلزایمر یک نوع بیماری پیش‌رونده است و بسیار ویرانگر می باشد که به مرور زمان سلول های مغز را نابود می کند. معمولا در افراد بالای 65 سال بروز می کند، اما همچنین می تواند بزرگسالان را در سنین کمتر نیز نشانه رود.

بروز آلزایمر را می‌توان به تأخیر انداخت

بروز آلزایمر را می توان با رعایت مستمر بهداشت روانی و جسمی در طول زندگی، کنترل و یا به تاخیر انداخت.

هر چند آلزایمر عارضه‌ای است که به عنوان یک روند طبیعی در افراد بر اثر افزایش طول عمر اتفاق می‌افتد، اما کهولت سن یکی از مهم ترین عوامل خطر ابتلا به این بیماری است.

عدم مصرف دخانیات، نداشتن استرس و دغدغه فکری و همچنین انجام فعالیت فکری، فرهنگی و مطالعاتی مستمر و همچنین ورزش‌های روزانه می‌تواند سن ابتلا به بیماری آلزایمر را به تأخیر بیاندازد.

در هر حال درصد بالایی از افراد بالای 70 تا 80 سال، دیرتر یا زودتر دچار این بیماری خواهند شد و گاهی حتی ممکن است فرد سالم، ورزشکار، اهل تفکر و مطالعه به علت عوامل ژنتیکی نیز به آلزایمر مبتلا شود.

این افراد بعد از یک مدت ابتدا زمان را گم می‌کنند، بعد مکان و اشخاص را و در نهایت دچار فراموشی کامل می‌شوند و در سنین بالاتر، حتی رفتارهای کودکانه مثل مکیدن انگشت و در افراد بسیار بسیار سالمند رفتار پسرفت به دوران کودکی مشاهده می‌شود.

داشتن رفتارهای بهانه جویانه، آغاز و انتهای روند زندگی افراد را به هم شبیه ساخته است.

سالمندان باید خود آموزش ببینند که چگونه به ارتقای وضعیت روانی و جهانی خود توجه کنند و از سوی دیگر ارزش‌های اخلاقی به این مفهوم باید در جامعه نهادینه شود که فرد تا پیر می شود جای آن ها در خانه سالمندان نیست و تا جایی که می‌شود باید از آن ها در کانون خانواده نگهداری کرد.

ترتیب دادن برنامه‌های ملاقات منظم و دوره‌ای با افراد مسن در خانه سالمندان ضروری است. در صورت ناچاری و سپردن افراد سالمند به این خانه ها، باید هر از گاهی با بازگرداندن موقت آن ها به کانون خانواده، به تقویت روحیه و کاهش دغدغه‌های فکری و روانی سالمندان کمک کنیم.

Pakistan annexed Balochistan Forcibly: Dr. Zaffar

2012-01-23T17:15:00.000+01:00

Bila Takalluf with Tahir Gora EP 24- Zaffar Baloch Claims: Pakistan occupies Balochistan

Human rights violation started from the day Pakistan occupied Balochistan by force.

Gas pipeline blown up in Jaffarabad, ASI killed in Quetta

2012-01-23T17:13:00.000+01:00

Occupied Balochistan: Gas supply to several areas in Sindh was disrupted after a main pipeline was blown up in Mullguzar area on Sunday evening.

An official of the Sui Southern Gas Company (SSGC) said the repair work would begin after security clearance.The banned Baloch Republican Army claimed responsibility for the attack.

The pipeline caught fire after the explosion that was put out by stopping the supply from the main Sui plant.

Police said a large portion of the 18-inch diameter pipeline supplying gas to Sindh had been destroyed.

BRA spokesman Sarbaz Baloch said this was the fourth time the group had blown up the pipeline in the area.

He also claimed that another pipeline supplying gas to the Pir Koh plant had been blown up.

Our Reporter in Karachi adds: SSGC Deputy Managing Director Zohair Siddiqui said the situation was being assessed after the pipeline supplying about 90MMcfd of gas for people in Quetta and adjoining areas braving freezing cold was blown up in Pat Feeder area.

He said the incident had caused a shortfall of about 50MMcfd in the system.

The pipeline supplies gas to Shikarpur from where it is pumped to Quetta.

A similar blast in the area a few days ago had forced abrupt closure of CNG stations for two days. The SSGC official said the matter would be reviewed on Monday.

http://www.dawn.com/2012/01/23/major-gas-pipeline-blown-up.html

ASI shot dead in Quetta: An assistant sub-inspector (ASI) was gunned down on Sunday by unidentified assailants in the Zarghonabad area of the city. According to DIG (Operations) Nazir Khurd, unidentified armed men opened fire on a police van of the Zarghonabad Police Station. He said that ASI Habibullah got shot in the incident and died on his way to the Combined Military Hospital (CMH). Police have registered a case against unidentified men and an investigation is underway.

http://www.dailytimes.com.pk/default. ... 3%5Cstory_23-1-2012_pg7_8

http://www.balochwarna.com/modules/news/article.php?storyid=3429

بلوچستان و بازهم آزمودن "مسئوليت" -- بقلم؛ ابراهيم حسين بر

2012-01-23T17:12:00.000+01:00

به گمانم سيستان عزيز ما بخت سعادت را گشوده و بر نمودار صعودي توجهات عالي جنابان قرار گرفته است. البته اين مطلب را نه از روي حسادت بلكه با احساس صميمانه و منتقد خود به مجاورنشينان سيستاني مان تبريك مي گويم. سيستاني كه الحق نزد بالانشينان، عزيز و همواره لايق بهترين ها بوده و از روي اين حساب، پنج دانگ بودجه استان هميشه تقديم ايشان شده است. اما بلوچستان كه مهره مار نداشته چه كند؟ بلوچستان، گويا از همان ازل طالع رنجش و شوربختي را برگزيده است!

طوفان گونو هنوز در خاطر مردم جنوب استان هست، آنروز كه آمد و ديوارهاي لرزان خانه شان را فروريخت و سقف را بر شانه هاي طاقت بريده شان آوار كرد، و پاسخ مسئولين همين كه گرد ميزي بنشينند و رسانه را قاصد كنند كه هموطنانشان دچار حادثه اي ناپيشامد گشته اند، و تنها همين!

كاش طوفاني مي آمد و زخم ها را مي شست تا به عفونت و تحليل پيكر نيانجامد و باريكه ي ترديد كه به نفرت منتهي نگردد، كاش طوفان سهمگين گونو تصوير آزار دهنده نقش بسته بر ايام بلوچ از روزهاي تنهايي و غربت در زير بارش تگرگ تبعيض و بي مهري ها و غفلت ساليان را نيز با خود ميبرد.

واژه "شمال" در فرهنگ عامه ايران، به معناي جايي براي تفريح و تفرج و آسودگي خاطر و سير و سياحت در زيبايي هاي شهر است.

اما امروز آمده ايم به شمالي ديگر، به سيستان. اين تافته ي جدابافته كه دشت سوخته اش از بلنداي تفتان نيز فراسوتر جلوه مي نمايد و امواج رسانه اش از وسعت تاريخ بلوچستان نيز تجاوز نموده و گستره ي قضا و قدرش تا سواحل مكران نيز گسترانيده شده است!

سيستان كه اين روزها در ترافيك آمد و شد وزرا و صدرا چشم اندازي متفاوت از شهرهاي ديگر استان را البته به لطف نمايندگاني دلسوز و فعال و مديراني لايق و گشاده دست، براي آينده خود ترسيم نموده است.

در چهره پرغبار سيستان، آن نگراني هاي مردم بلوچ را نمي بينم، آن درد مزمني كه تا به امروز هم در رگ و ريشه بلوچستان رسوخ نموده است، اينجا در سيستان، ديرزماني است كه سير درمان را طي نموده و در حال بهبود است.

در جامعه سيستان خانواده هايي كه به مناطق شمال مهاجرت كرده باشند بسيار است، در پي آن كوچ اجباري، امروز مردم سيستان راز دريا و جنگل و "شمال" را دريافته اند، شمال سيستان و بلوچستان فاصله بسياري با شمال كشور دارد، اما با آن تفاوت چنداني نمي كند.

از درياي بيكرانش تا جنگل هاي وسيعش اينجا نيز نشانه هايي يافت مي شود.

هرچند هامون خشكيده اما دريايي از هزينه ها و بودجه ها در شن ها جولان مي دهد و انبوهي از حسب و نسب هاي فاميلي كه ادارات و پست هاي شغلي استان را به فرزندان خود به ارث مي گذارند. در هر اداره و سازمان از نامه رسان گرفته تا مدير، شاهنامه هفتادگز مي شود شجره نامه شغلي برادران سيستاني مان.

نمي خواهم براي همسايگان سيستاني شكوائيه اي بنگارم، گوارايشان باد زرنگي و چالاكي و دودره بازيهايشان. بقول دوستي وبلاگنويس، محاكمه ما تلنگري به نسل جوان و بلكه جلوس كردگان بر كرسي هاي مسئوليت در خانه ي خويش است.

از جفايي كه شايد از سوي مسئولين سيستاني بر بلوچ رفته اگر بگذريم، اما سيستان با تمام خوب و بدش، رؤسا و نمايندگان و مردمش و طبقات خاص و عامش، هم رشته و هم هدف گشته تا نمودار پيشرفت سيستان را ارتقا بخشند، و اين چيزيست كه در سيستان شاه كليد موفقيت و توسعه و در بلوچستان نايافته و ناديده و گوهر به خزان سپرده است.

بلوچستاني كه روزي قدرت عجيب اتحادش غارتگران اروپايي را از سواحل و درياها و متجاوزان استعمارگر را در مرزهاي شرق و غرب و اسكندرها و تيمورها را به زانو درآورده بود، بلوچ كه زمانه اي دوشادوش هم بر ستم قاجار و راهزني اشرار كمونيست مي شوريد، امروز فقيرتر از هميشه در غم اختلاف و استبداد خودپرورده مي سوزد.

"مسئوليت" به غرور و افتخار گذشته اش وانهاده شده و ريا و فريب و جاه طلبي ابزاري براي مركزنشيني نمايندگان و گماشتگان و انباشت قدرت و ثروت براي ايشان گشته است. روزهاي ناگوار و مصايب روزگار بسيار آزموده است آنان را كه به شوق رفتن به بهارستان صف كشيده اند و در ايام انتخابات كارناوال قبيله اي در شهر و روستا براه مي اندازند.

بلوچستان همواره از نرسيدن پيام حسن نيت و معضلات خود به مركز مي ناليده است، حال كه اين "رسالت" به "نمايندگان مجلس" محول گرديده است، كاش دولت تدبيري نيك تر مي انديشيد. ايشان را ديگر جاي آزمودن نيست.

http://estoun.net/index.php/politics/balochistan/504-qq-------

آینده کردستان عراق: استقلال یا فدرالیزم --- حسام دست پیش

2012-01-22T19:50:00.000+01:00

مسعود بارزانی، رئیس حکومت اقلیم کردستان عراق اخیرا در گفت و گو با بی بی سی فارسی در مورد آینده این اقلیم در ده سال آینده گفت که پیش بینی او "کردستانی توسعه یافته و مستقل" است.

در این مقاله سعی خواهیم کرد آرزوی آقای بارزانی را در رابطه با بوجود آمدن کردستانی مستقل در شمال عراق با تواجه به شرایط داخلی کردستان و عراق مورد ارزیابی قرار دهیم.

کردها که از آنها به عنوان بزرگترین اقلیت بدون دولت در جهان نامبرده می شود، از لحاظ داخلی، موقعیت جغرافیایی، ژئوپولیتیکی و تقسیم شدن میان چهار کشور منطقه نزدیک به دو سده است که با عناوین و شیوهای گوناگون در جهت استقلال، خودمختاری و فدرالیزم گام برداشته اند.

مسیر آنها هیچگاه در کشورهای ترکیه، عراق، ایران و سوریه، مسیری ساده و هموار نبوده است. اما در این میان شرایط کردها در عراق بواسطه سرکوبی که از طرف حکومتهای متفاوت در این کشور بر آنها اعمال شد بیشتر تیتر روزنامه ها و رسانه های جهان را به خود مشغول کرد.

اما کردهای عراق از سال ١٩٩١ کنترل مناطق کردنشین این کشور را در اختیار گرفتند و بیش از دو دهه است که کردستان عراق به مانند یک شبه دولت اداره می شود. قدرت آنها بعد از فروپاشی حکومت صدام حسین به حدی رسیده است که آقای بارزانی مدام از حق کردها برای تشکیل دولتی کرد دفاع می کند.

اما سوالی که در این نوشته به دنبال پاسخگوی به آن هستیم این است که آیا شرایط برای حرکت کردها از فدرالیزم به سمت استقلال مهیا است؟ آنچه آقای بارزانی آرزوی آن را به زبان می آورد، تنها آرزو است یا زمینه های تبدیل شدن آن به واقعیت وجود دارد؟

فرضی ابتدایی که می تواند در اینجا مطرح باشد این است که حرکت کردها به سمت استقلال یا ماندن در چارچوب فعلی را باید تنها در شرایط داخلی کردستان جستجو کرد. پس برای رسیدن به جوابی منطقی سعی خواهیم کرد که در سطح داخلی کردستان به دنبال یافتن جوابی برای این پرسش بگردیم و در این مسیر افکار و عقاید موجود در اقلیم و تاثیر گذاری آن را در رابطه با آینده این اقلیم مورد ارزیابی قرار دهیم.

کردستان مستقل؛ آرزو یا حقی طبیعی

این جمله بر گرفته از سخنان دو رهبر عمده کردستان عراق یعنی جلال طالبانی و مسعود بارزانی است. طالبانی که اکنون رئیس جمهور عراق است، تشتکیل کردستان مستقل را بیشتر به آرزو یا خیالی شاعرانه تشبیه می کند. اما مسعود بارزانی که در حال حاضر ریاست اقلیم کردستان را بر عهده دارد، آن را حق طبیعی کردها می داند و مدام بر آن تاکید می ورزد.

همچنان که از گفته های هر دو شخصیت سیاسی می توان استنباط کرد، رویکرد کردها نسبت به استقلال و ماندن در چارچوب عراقی فدرال یکی نیست و تفاوت این دو دیدگاه در کردستان عراق مخالفان و موافقان خاص خود را دارد.

اگر بخواهیم به زبانی تئوریک تفاوت دیدگاها را تبین کنیم، می توان گفت که دو نحله فکری در رابطه با آینده کردستان عراق وجود دارد. گروه اول را آرمانگرایان تشکیل می دهند که عمدتا بوسیله مسعود بارزانی رهبری می شوند و گروه دوم را پراگماتیست ها تشکیل می دهند که از طرف احزاب متفاوتی رهبری می شوند، اما شخصیت برجسته این طیف فکری جلال طالبانی است.

خارج از دو رهبر عمده کردستان عراق که قدرت را در دست دارند و احزاب متعلق به آنها یعنی حزب دمکرات و اتحادیه میهنی کردستان، سه حزب دیگر هم نقش بسزایی در ساختار قدرت در این منطقه دارند؛ احزابی همچون جنبش گوران یا تغییر، اتحاد اسلامی کردستان و جماعت اسلامی کردستان. از لحاظ فکری این احزاب در رابطه با آینده کردستان بیشتر از اینکه به دیدگاه بارزانی نزدیک باشند، پراگماتیست هستند و می توانند در طیف طالبانی قرار گیرند.

آرمانگرایان معتقدند که پرسش کرد پرسشی هویتی است و تنها راه حل منطقی و دراز مدت که می تواند دستاوردی برای کردها داشته باشد، استقلال آنها است. آنها هر گونه راه حل دیگری همچوان خودمختاری و فدرالیزم را به عنوان پروژه کوتاه مدت می بینند و بر این اعتقاد هستند که هر گونه مصالحه ای در این زمینه تنها می تواند برای دورهای کوتاه مدت باسخگو باشد.

رویکرد آرمانگرایان در کردستان عراق به طور طبیعی رشد نکرده، بلکه بیشتر حالت نوسانی داشته و هر از چند گاهی به واسطه تحولاتی که در عراق و منطقه به وجود می آید به صدر اخبار آمده و بحث استقلال داغ می شود. همچون اتفاقات اخیر عراق که امیدها برای ثبات در این کشور را با پرسش مواجهه کرد.

در نتیجه گیری کلی از رفتار آرمانگرایان می‌توان اینگونه استنباط کرد که آنها در صدد فرصتی هستند تا پروژه خود را به انجام برسانند. به نظر می رسد که بخشی از حزب دمکرات کردستان عراق، بخصوص آنهایی که بیشتر به مسعود بارزانی نزدیک هستند، از طرفداران این طرز فکر هستند و در حال حاضر بیشتر ارگانهای این حزب از طرز تفکر ایشان حمایت می کند.

معاون این حزب، یعنی نچیروان بارزانی بیشتر از آنکه آرمانگرا باشد، پراگماتیست است، اما در حال حاضر در اقلیت قرار دارد و از میزان تاثیر گذاری او بر سیاست های کلان حزب کاسته شده است. آرمانگریان که ما در اینجا از آنها به عنوان استقلال خواهان نام بردیم، بیشتر رویکردی اخلاقی به سیاست دارند و در همین رابطه بر ارزش های جامعه کرد تاکید دارند و گاه احساس می شود که در مورد روند توسعه این جامعه محافظه کار هستند.

گروه دوم را طیف های متفاوتی تشکلیل می دهند که ما در اینجا آ نها را پراگماتیست ها نامیدیم. این گروه از احزاب سکولاری همچون اتحادیه میهنی شروع می شود و به احزاب اسلامی ختم می شود. از نظر آنها واقعیت، موقعیت و شرایط ژئوپلتیکی کردستان آنقدر پیچیده است که این امکان را از کردها گرفته که بتوانند به آسانی در جهت تشکلیل دولتی کرد گام بردارند.

آنها کردستان مستقل را بیشتر به شرایطی تشبیه می‌کنند که کاملا محاصره شده و هیچ امکانی برای رشد و ارتباط با دنیای خارج نخواهد داشت. آنها گام برداشتن به سمت استقلال را چیزی محال فرض می‌کنند که هیچ حزب و جریانی قادر نخواهد بود آنرا به سرانجام برساند. چرا که پرسش کرد تنها پرسشی نیست که وابسته به اراده خود کردها باشد، بلکه بیشتر منافع و معادلات منطقه ای بر آینده آن تاثیر گذار است.

پس عاقلانه ترین و منطقی ترین راهبرد از نگاه پراگماتیست ها، ماندن در چارچوب عراق و کمک گرفتن از امکاناتی است که سیستم فدرال می‌تواند برای کردها به ارمغان بیاورد. استدلال این گروه از فیلترهای متفاتی همچون اقلیمی سکولار و اسلامی می گذرد، سکولارهایی همچون اتحادیه میهنی و جنبش تغییر با استفاده از مشروعیت مبارزاتی که در گذشته داشته اند به دنبال اقلیمی سکولار هستند که پایه و اساس آنرا ارزش های سکولار تعیین می کند. اما در مقابل احزاب اسلامی بیشتر بر هویت اسلامی اقلیم تاکید دارند و به دنبال ایجاد سیستمی هستند که مبنای آنرا اسلام تعیین کند و نگاه آنها بیشتر معطوف به تمدن اسلامی است تا ناسیونالیزم کرد. احزاب پراگمتیست در رابطه با آینده اقلیم بسیار بر واقعیت تاکید دارند و در رابطه خارجی خود تا حد ممکن محافظه کار هستند.

دولت مرکزی و آینده استقلال و فدرالیزم

بعد از فروپاشی دولت بعث، کردها این فرصت را به دست آوردند که نقش بسزایی در باسازی دولت جدید این کشور داشته باشند. اولین دستاورد این تغییر موقعیت به تدوین قانون اساسی این کشور برمی گردد که اختیارات حکومت اقلیم را به رسمیت شناخته و در آن درج شده که دولت مرکزی هیچگونه اختیاراتی در اقلیم نخواهد داشت بجز موارد سیاست دفاعی، خارجی و پولی.

همچنین در این قانون ذکر شده که عراق تنها در صورتی یکپارچه خواهد ماند که به این قانون پایند باشند. از طرف دیگر قانون جدید این امکان را برای تمام عراقی ها فراهم کرده که جدا از اقلیم کردستان اقالیم دیگری هم در این کشور بوجود بیاورند، اما منوط به دو سوم آرای مردم آن منطقه خواهد بود. اما نکته بسیار حائز اهمیت در این قانون این است که ارتش عراق که کردها خاطره خوبی از آن ندارند، تنها با اجازه پارلمان محلی می تواند به کردستان عراق وارد شود. پس با در نظر گرفتن تمام این موارد می‌توان گفت که حکومت اقلیم کردستان از اختیاراتی ماورای آنچه عراقی ها تصورش را می کردند برخوردار است.

اما فرصت هایی که این قانون برای کردها به ارمغان آورده از دو جهت بر نگرش و رفتار کردها و عراقی ها تاثیر گذار بوده است. شیعیان که همراه با کردها نقش بسزایی در تدوین قانون اساسی داشتند، امروزه تلاش های خود را دو چندان کرده اند که اصلاحاتی در این قانون داده شود و بخصوص مقداری از اختیارات اقلیم کردستان کاسته شود. در مقابل سنی ها که روزگاری مخالف سر سخت این قانون بودند در تلاش هستند که از موارد مذکور در جهت ایجاد اقالیم سنی نشین استفاده کنند و در این مسیر همواره از اقلیم کردستان به عنوان مدلی کارآمد نام می برند.

کردها همانگونه که دیدگاه هایی متفاوت نسبت به آینده اقلیم خود دارند، به دولت مرکزی هم با نگرش هایی متفاوت نگاه می کنند. آرمانگریانی همچون مسعود بارزانی بحران های موجود را فرصتی برای باز تعریف راوابط با دولت مرکزی فرض می کنند و بر این اعتقاد هستند که در نتیجه تغییر معادلات داخلی عراق، کردها باید بیشتر از این بر همپیمانی خود با شیعیان تاکید نکنند و نگاهشان را معطوف سنی ها کنند چرا که مناطقی که از آنها به عنوان مناطق مورد منازعه نامبرده می شود، هم مرز با استانهای سنی نشین است و نزدیکی به سنی ها می‌تواند راه را برای بازگشت کرکوک و سایر مناطق هموار کند.

اما پراگماتیست هایی همچون اتحادیه میهنی، جنبش گوران و احزاب اسلامی این چرخش استراتژیک را بسیار پر هزینه قلمداد می‌کنند و بیشتر این فرض را مطرح می‌کنند که کردها نباید در معادلات عراق به نفع گروه خاصی وارد عمل شوند و باید بیشتر نگاه خود را معطوف به نقش میانجیگرانه میان شیعیان و سنی ها کنند.

اما پراگماتیست ها و آرمانگرایان که انتظار می رفت در پارلمان عراق در چارچوب یک بلوک سیاسی ظاهر شوند، در حال حاضر در چارچوب دو بلوک فعالیت می‌کنند و هر کدام از آنها همپیمانان و مخالفان خود را دارند، به گونه ای که حتی جنبش گوران حاضر شد در پارلمان عراق بر ضد دو حزب عمده کردستان یعنی حزب دمکرات و اتحادیه میهنی وارد عمل شود و در این مسیر بسیاری از عراقی ها با آ نها همصدا شدند.

اما در نهایت چون بر اساس قانون اساسی، دولت مرکزی حق دخالت در اقلیم را ندارد، پارلمان و دولت مرکزی نتوانست هیچ واکنشی از خود نشان دهند. در مجموع فضای داخلی عراق بیشتر از آنکه فرصتی را برای استقلال آماده کند، بیشتر به سمت زیاد شدن اختیارات حکومت اقلیم کردستان به پیش می رود.

آنچه میزان تاثیرگذاری کردها را کم کرده یا بهتر بگوئیم میزان استفاده از فرصت ها را به حدقل رسانده است، همصدا نبودن کردها در رابطه با تصوری است که از آینده روابط اقلیم با حکومت مرکزی دارند.

کشورهای منطقه و نقش آنها در استقلال و فدرالیزم

آمریکا از زمان پیدایش حکومت اقلیم کردستان عاملی بوده برای همگرایی کردها، اما کشورهای ایران و ترکیه همواره سعی کردند که این اقلیم را به حوضه نفوذ خود تقسیم کنند.

نمی‌توان تنها یک عامل را برای حضور ایران و ترکیه در اقلیم مدنظر قرار داد. آیا عامل اصلی وضعیت ژئوپولیتکی کردستان است همچنان که پراگماتیست ها عنوان می‌کنند، یا عامل اصلی در خود جامعه کرد نهفته است همچنان که آرمانگرایان بر آن تاکید می ورزند؟

به هرحال کردستان عراق از همان اوائل بوجود آمدن، خواسته یا ناخواسته به دو قسمت تبدیل شد که در یک طرف آن ترک ها و در طرف دیگر ایرانی ها قرار دارند. نفوذ این دو کشور در اقلیم بر بلوک بندی های سیاسی نیز تاثیر گذار بوده به گونه ای که منطقه تحت نفوذ اتحادیه میهنی بیشتر به ایران نزدیک است و حزب دمکرات به ترکیه.

اما نکته قابل توجه این است که ما هیچگاه شاهد اتفاق خاصی در راوابط اتحادیه میهنی و جمهوری اسلامی ایران نبوده ایم، اما شاهد فراز و نشیب های زیادی در روابط ایران و ترکیه با حزب دمکرات بوده ایم. این به این معناست که پراگماتیست ها بواسطه اعتقاد راسخ به فدرالیزم از کمترین چالش با این کشورها برخوردار بوده اند و در مقابل آرمانگراها یا کسانی که خواهان استقلال هستند بیشترین نوسان را در راوابط خود با این کشورها تجربه کرده اند. نمونه آنرا می‌توان در بیشترین حضور مخالفان کرد ایران و ترکیه در مناطق تحت نفوذ حزب دمکرات جستجو کرد.

با سیر صعودی ای که در میزان نفوذ ترکیه در منطقه و حضور جمهوری اسلامی ایران در عراق و سایر مناطق شیعه نشین در خاورمیانه شاهد هستیم، عده ای معتقدند که ترکیه حتی آماده است کردستان مستقل را به رسمیت بشناسد تا به راحتی در مقابل هلال شیعی مقاومت کند. در چند سال اخیر شاهد نزدیکی بسیار زیاد میان حزب دمکرات کردستان عراق و ترکیه بوده ایم، این نزدیکی به حدی رسیده که رجب طیب اردوغان آماده شد به اربیل پایتخت منطقه فدرال سفر کند و حکومت اقلیم کردستان را به رسمیت بشناسد. اما حمایت ترکیه هیچگاه به این معنا نبوده که جمهوری اسلامی ایران پراگماتیست هایی همچون طالبانی و احزاب اسلامی را فراموش کند.

بهرحال کشورهای منطقه علی الخصوص ایران و ترکیه تاثیر بسزایی در شکل گیری معادلات کردستان عراق دارند، به گونه ای که حزب دمکرات از لحاظ استراتژیک معتقد است روابط با ترکیه می‌تواند مسیر صدور نفت و گاز اقلیم را به اروپا میسر سازد و تنها دروازه قابل اعتماد است که در دراز مدت می‌تواند کردها را از لحاظ اقتصادی خودکفا سازد.

این حزب همچنین معتقد به نزدیکی به ترکیه و استفاده از توانایی تاثیرگذاری بر سیاستمداران ترک جهت یافتن راه حلی مسالمت آمیز برای مسئله کردها در آن کشور است. در نتیجه این نزدیکی بطور طبیعی فرصت ها و تهدیدهای خود را برای اقلیم کردستان بهمراه خواهد داشت.

در همان حال گروهای نزدیک به ایران بیشتر نگاهشان را به میزان تاثیرگذاری ایران به عراق دوخته اند و این مسئله آنها را بیشتر به سوی این استدلال سوق می دهد که آینده عراق در دست شیعیان خواهد بود، پس گروهی می‌تواند آینده با ثباتی در راوابط خود با مرکز تامین کند که از لحاظ استراتژیک نقش ایران را نادیده نگیرد. پس آینده استقلال یا فدرالی ماندن اقلیم همچنان رابطه مستقیمی با نوع نگرش بازیگران داخل اقلیم دارد.

بنابراین می‌توان اینگونه استنباط کرد که آنچه آینده اقلیم را تعیین خواهد کرد در حقیقت بازیگرانی است که قبل از هر چیز با نگرش و برداشت خود معادلات اقلیم را طراحی می‌کنند و در عین حال برداشت های خود را به خارج از مرزهای اقلیم کشانده اند، به گونه ای که آن را با منافع استراتژک ایران و ترکیه گره زده اند.

پس اگر انتظار تغییر مسیر اقلیم از فدرالی بودن به سمت استقلال را داشته باشیم باید به تغییر رفتار و نگرش خود کردها و بازیگران اصلی آن در اقلیم توجه کنیم. آنچه در حال حاضر دیده می شود بیانگر این نیست که در بازی قدرت در کردستان عراق، موضوع استقلال یا حرکت به سمت کنفدرالی در دستور کار باشد، به این معنا که بلوک بندی های سیاسی بر پایه یا بر اساس آن شکل گرفته یا در حال شکل گیری باشد. پس فضای حاکم همچانان بر پایه همان نگرش دیرین استوار است و گفتمان قدیمی هنوز سایه خود را بر معادلات داخلی اقلیم افکنده و در حال حاضر نشانه ای از تغییر این گفتمان یعنی در اکثریت قرار گرفتن آرمانگراها و به حاشیه راندن شدن پراگماتیست ها دیده نمی شود.

* حسام دست پیش استاد علوم سیاسی دانشگاه صلاح الدین اربیل در شمال عراق است

BBC

رکورد تاریخی سکه طلا و دلار در بازار ایران

2012-01-22T17:25:00.000+01:00

رکورد تاریخی سکه طلا و دلار در بازار ایران

بنابر گزارش تازه ای که منتشر شده، دیروز سکه با قیمت یک میلیون تومان و دلار با قیمت دو هزار تومان در بازار ارز معامله شده است.

ایسنا، خبرگزاری دانشجویان ایران گزارش داده که قیمت سکه طلا طرح قدیم در روز گذشته به یک میلیون تومان و هر دلار نیز به دو هزار تومان رسیده است.

در پی افزایش شدید قیمت ارز و طلا در ایران، روز گذشته اعلام شده بود که قیمت هر قطعه سکه طلا به ۹۳۰ هزار تومان رسیده اما خبرگزاری دانشجویان ایران می نویسد که "در پی قطع پیش فروش سکه در بانک ملی، بالا رفتن نرخ دلار و افزایش تقاضای خرید سکه باز هم قیمت سکه افزوده شد و به یک میلیون تومان رسید."

بنابر این گزارش، هر قطعه سکه طرح جدید ۹۵۰ هزار تومان، نیم سکه ۴۷۰ هزار تومان و ربع سکه ۲۵۰ هزار تومان معامله شده است.

نرخ فروش پوند بریتانیا نیز دیروز به ۳۰۰۰ تومان رسیده بود.

امروز یکشنبه دوم بهمن به مناسبت درگذشت پیامبر اسلام در ایران تعطیل رسمی است و بازار ارز و طلا فعالیتی ندارد و وضعیت قیمت های بازار بعد از تعطیلی مشخص می شود.

سه هفته پیش، بعد از تحریم بانک مرکزی ایران از سوی آمریکا بازار ارز بحرانی شد و نرخ برابری ارزش دلار و دیگر ارزهای عمده در مقابل ریال به شدت افزایش پیدا کرد و قیمت هر دلار تا مرز ۱۸۰۰ تومان نیز افزایش یافت ولی بعد از آن با اندکی کاهش در مرز ۱۷۰۰ تومان متوقف شد.اما اکنون نرخ برابری دلار با ریال در ایران به بالاترین سطح خود در تاریخ رسیده است.

در یک ماه گذشته قیمت هر دلار حدودا از ۶۰۰ تومان افزایش پیدا کرده است.

درست یک هفته پیش در روز شنبه بیست و چهارم دی ماه هر سکه حدود ۶۴۰ هزار تومان بود اما روز گذشته به یک میلیون تومان افزایش پیدا کرده که ۳۶۰ هزار تومان افزایش نشان می دهد

گزارشهای منتشر شده در روز گذشته نشان می داد که دلار به قیمت ۱۹۰۰ تومان و یورو به ۲۵۰۰ تومان رسیده بود اما خبرگزاری دانشجویان می نویسد که "دلار از ۱۹۰۰ تا ۲۰۰۰ تومان و یورو ۲۴۰۰ تومان عرضه شد."

طی چند ماه گذشته، بازارهای ارز و طلا در ایران دستخوش نوسان بوده اما در سه هفته اخیر، روند تنزل ارزش پول ملی ایران سرعت گرفته و ریال بخش زیادی از ارزش خود را در برابر ارزهای معتبر از دست داده است.

کارشناسان اقتصادی می گویند که احتمال وضع تحریم های تازه علیه بانک مرکزی ایران از سوی اتحادیه اروپا در روز دوشنبه (۳ بهمن) می تواند التهاب بازار ارز را بیشتر کرده و باعث افزایش بیش از پیش قیمت ارز و سکه شود.

وضعیت کنونی بازار طلا و ارز به دلیل ناروشن بودن برنامه های بانک مرکزی و دولت از یک سو و احتمال تحریم های اتحادیه اروپا دچار تنش شده است.

بانک مرکزی در هفته های گذشته با تهدید دلار فروشان و محدودیت های فروش ارز مسافری سعی کرده تا تب بازار ارز را فرو بنشاند اما بازار به این تصمیمات واکنش منفی نشان داده و روز به روز قیمت ها افزایش بیشتری پیدا می کند.

نرخ سکه بهار آزادی طرح قدیم در ۳۰ سال گذشته

سال	قیمت (به تومان)
۱۳۶۰	۳۵۰۰
۱۳۶۵	۶۵۰۰
۱۳۷۰	۱۲۵۰۰
۱۳۷۵	۴۱۳۰۰
۱۳۸۰	۶۱۰۰۰
۱۳۸۵	۱۶۸۰۰۰
۱۳۹۰	۱۰۰۰۰۰۰

نرخ دلار در ۳۰ سال گذشته

سال	قیمت (به تومان)
۱۳۶۰	۲۷
۱۳۶۵	۷۵
۱۳۷۰	۱۴۰
۱۳۷۵	۴۴۵
۱۳۸۰	۷۹۰
۱۳۸۵	۹۲۰
۱۳۹۰	۲۰۰۰

ویتامین‌هایی که می‌توانند مرگ‌آفرین باشند

2012-01-22T17:23:00.002+01:00

تبلیغات شرکت‌های دارویی و غذایی مردم را به روش‌های مختلف به مصرف مکمل‌های ویتامین تشویق می‌کنند. نتایج آخرین تحقیقات نشان می‌دهند که این مکمل‌ها در بهترین حالت بی‌مصرف و در بیشتر موارد بیماری‌زا یا حتی کشنده هستند.

مصرف قرص‌ها یا آمپول‌های ویتامین در دنیای امروز با زندگی بسیاری گره خورده است. «از وقتی فلان ویتامین را می‌خورم احساس می‌کنم که سرحال‌ترم»، «قرص‌های ویتامین جدیدی که داروخانه به من معرفی کرده انرژی عجیبی به من می‌دهند و می‌توانم تمام روز سرپا باشم»، «ویتامین تازه‌ای که از آمریکا برایم رسیده معجزه می‌کند» و ... . این جملات را احتمالا بارها از زبان دوست و آشنا شنیده‌اید. دوستانی که مصرانه به شما پیشنهاد می‌کنند حتما به مصرف‌کنندگان ویتامین‌های "معجزه‌آسا" بپیوندید.

آیا تبلیغات شرکت‌های دارویی و مجلات "تحقیقاتی" ظاهرا مستقلی که صدها مقاله درباره ضرورت مصرف مکمل‌های ویتامین منتشر می‌کنند، حقیقت دارد؟

جالب است که درست در کشورهایی مثل آلمان و آمریکا که مردم به نسبت از امکان تغذیه بهتری برخوردارند، مصرف قرص‌ها یا آمپول‌های ویتامین به عنوان مکمل تغذیه رواج بیشتری دارد، آن هم در میان قشری که در سطح بالاتری از رفاه زندگی می‌کند.

به عنوان مثال در یکی از محلات مرفه‌نشین شهر مونیخ که از شهرهای ثروتمند آلمان به شمار می‌آید، با مطب دکتری مواجه می‌شوید که به مراجعه‌کنندگان پولدار خود ترکیب‌های مختلفی از سرم‌های ویتامین تزریق کرده و بابت هرکدام دست‌کم ۲۰۰ یورو دریافت می‌کند.

مراجعه‌کنندگان کسانی هستند که بالاترین درآمد و بهترین تغذیه را دارند و با این همه فکر می‌کنند که نیاز شدیدی به تمدد اعصاب مثلا با سرم‌های حاوی ویتامین دارند.

در تازه‌ترین شماره مجله "اشپیگل" (۱۶ ژانویه ۲۰۱۲) گزارشی به قلم مارکوس گریل به چاپ رسیده که بسیاری را شوکه کرده است. این روزنامه‌نگار برای یافتن پاسخی به این سوال که «آیا نیازی به مصرف قرص‌های ویتامین به عنوان مکمل غذایی هست؟» به سراغ متخصصان علم تغذیه و بهداشت رفته و به نتایج پژوهش‌های درازمدت زیادی مراجعه کرده است.

نتیجه تحقیقات نشان داده که مصرف برخی قرص‌های ویتامین حتی احتمال ابتلا به سرطان را افزایش می‌‌دهند

بنا بر این گزارش، نتیجه آخرین پژوهش‌ها نشان می‌دهد که مصرف قرص‌های ویتامین به هر اندازه و از هر شرکت دارویی که باشد کمکی به سلامتی نمی‌کند. این محصولات حتی می‌توانند عامل بسیاری از بیماری‌ها از جمله سرطان باشند. در ادامه بخشی از اطلاعات داده شده در این گزارش آمده است.

بازاری پرسود

پولی که برای خرید ویتامین‌ها خرج می‌شود سرسام‌آور است؛ از محصولاتی مانند "اورتومول" که "رولزرویس" ویتامین‌ها نام گرفته و هر بسته‌اش در داروخانه‌های آلمان حدود ۶۰ یورو فروخته می‌شود، تا بسته‌هایی که در مغازه‌ها و سوپرمارکت‌های معمولی به قیمتی نازل فروخته می‌شوند.

بنا بر آمار، ۱۸ میلیون نفر در آلمان تحت تاثیر این تبلیغات به مصرف روزانه قرص‌های ویتامین رو آورده‌اند و این یعنی ۲۸ درصد از جمعیت ۱۴ تا ۸۰ ساله آلمان. این جمعیت در سال ۲۰۱۰ میلادی ۹۰۷ میلیون یورو برای تولیدات صنعت ویتامین‌سازی پرداخت کرده است.

مصرف آمریکایی‌ها از آلمانی‌ها هم بیشتر است. در آن‌جا رقم خرید ویتامین‌ها از ۹ میلیارد دلار در سال ۱۹۹۵ به ۱۸ میلیارد دلار در سال‌های ‌اخیر رسیده است.

ویتامین‌های سرطان‌زا

در سال ۱۹۹۴ یک پژوهشگر فنلاندی می‌خواست ثابت کند که مصرف ویتامین E و بتاکاروتین که در بدن به ویتامین A تبدیل می‌شود، برای سیگاری‌ها مفید است. او برای این تحقیق ۲۹ هزار و ۱۳۳ مرد سیگاری بین ۵۰ تا ۶۹ سال را مورد آزمایش قرار داد.

به نیمی از مردها ویتامین‌‌های مورد نظر داده شد. نتیجه این تحقیق شوک‌آور بود: ۱۸ درصد مردانی که بتاکاروتین مصرف کرده بودند، سرطان ریه گرفتند. ابتدا تصور شد که این یک اتفاق بوده است؛ به همین خاطر این آزمایش در آمریکا تکرار شد.

در آن جا ۱۸ هزار و ۳۱۴ مرد سیگاری مورد همین آزمایش قرار گرفتند. این بار پژوهشگران مجبور شدند آزمایش را ۲۱ ماه زودتر از موعد در نظر گرفته شده خاتمه دهند زیرا عده کسانی که با مصرف ویتامین A یا بتاکاروتین به سرطان مبتلا شدند به قدری زیاد شد که ادامه آزمایش غیروجدانی بود.

این نظریه درست نیست که مواد غذایی ویتامین‌ کافی مورد نیاز بدن را ندارند

با همین روش زیان‌های ویتامین E نیز آشکار شدند. برای آزمایش درباره تاثیر این ویتامین بر مردها ۳۵ هزار و ۵۰۰ مرد سالم بالای ۵۵ سال به طور اتفاقی از کشورهای آمریکا، کانادا و پورتوریکو انتخاب شدند. به نیمی از آن‌ها ویتامین E داده شد. احتمال ابتلا به سرطان پروستات در بین این گروه ۱۷ درصد افزایش یافت.

در سال ۲۰۰۸ نیز گروه پژوهشی "Cochrane –Collaboration" که یک گروه مستقل از دانشمندان سراسر جهان است، دست به انتشار گزارشی از نتایج تحقیقات وسیع خود در زمینه‌ای مشابه زد.

این گروه برای آزمایش اثر ویتامین‌ها دست به ۶۷ مورد کارآزمایی کنترل شده زد که ۲۳۲ هزار و ۵۵۰ نفر در آن شرکت داده شدند. نتیجه برای شرکت‌های داروسازی فاجعه‌بار بود: مرگ و میر در میان کسانی که به‌عنوان مکمل‌تغذیه بتاکاروتین و ویتامین E دریافت کرده بودند، به طرز قابل توجهی بالا رفت؛ ویتامین C و سلنیوم هم هیچ تاثیری بر سلامتی بدن نشان ندادند.

کریستیان کلود، یکی از نویسندگان این گزارش، می‌گوید «مصرف ویتامین‌ها به صورت مکمل هیچ فایده‌‌ای به بدن نمی‌رساند. من فقط می‌توانم هشدار دهم که سراغ این محصولات نروند.»

اینگرید مولهاوزر، پژوهشگر علوم تغذیه، نیز بر این باور است که پژوهش‌های یاد شده نشان می‌دهند رساندن ویتامین به صورت مکمل مواد غذایی و از راه قرص یا قطره و پودر به بدن یکی دیگر از اشتباهات بزرگ تاریخ پزشکی است.

ولی این چگونه ممکن است؟ علم پزشکی ثابت کرده که سیگاری‌ها به میزان بیشتری ویتامین نیاز دارند.

در موارد مشابه دیده شده که مثلا کسانی که کلسترین بالایی دارند با مصرف دارو از شر کلسترین خلاص شده‌اند، اما به بیماری دیگری مبتلا شده‌اند. نمونه دیگر هورمو‌ن‌هایی است که به زنان در دوران یائسگی تجویز می‌شوند؛ هورمون‌هایی که می‌توانند در صورت آمادگی ژنتیک زن برای او سرطان‌زا باشند یا امکان سکته قلبی و مغزی را افزایش دهند.

اینگرید مولهاوزر، پژوهشگر علوم تغذیه، می‌گوید تحقیقات جدید نشان می‌دهند که پزشکان به جای درمان بیمار، بیماری را مداوا می‌کنند. مثلا کلسترین را پایین می‌آورند یا نامتعادل بودن هورمون‌ها را "متعادل" می‌کنند، اما توجهی ندارند که کسی که درمان نشده همان بیمار است. وقتی حال مریض خوب نشده دیگر فرقی نمی‌کند که فاکتورهای خونی بیمار چگونه باشند.

تبلیغات فریبنده

اما انتشار نتایج نگران‌کننده از پژوهش‌‌های مختلف درباره زیان‌بار بودن یا دست‌کم بی‌مصرف بودن قرص‌های ویتامین مانع از این نمی‌شود که بخش قابل توجهی از قفسه داروخانه‌ها را محصولاتی رنگارنگ از ویتامین‌های مختلف پر کنند.

فروش این تولیدات ثروت هنگفتی به جیب شرکت‌های دارویی و داروخانه‌ها سرازیر می‌کند؛ ثروتی که می‌تواند صدها مجله را با تبلیغات ‌آن‌ها درباره مفید بودن ویتامین‌های تولید‌ی‌شان تزیین کند یا حتی "تحقیقاتی" مشابه به راه اندازد. تحقیقاتی که مثلا نشان دهند مواد غذایی در قرن حاضر ویتامین کمتری نسبت به قرون پیش دارد و مصرف قرص‌های ویتامین برای جبران این کمبود ضروری است.

با یک تغذیه درست می‌توان همه ویتامین‌های لازم را به بدن رساند و نیازی به مصرف قرص‌‌های ویتامین نیست

مثلا شرکت هلندی "DSM" که از بزرگترین شرکت‌های تولید کننده ویتامین و مواد غذایی حاوی ویتامین است، در تبلیغات خود می‌گوید: «بسیاری از انسان‌ها در دنیای امروز با کمبود ویتامین روبرو هستند.»

این شرکت برای نشان‌دادن افراد دارای کمبود ویتامین فهرستی ارائه می‌کند که تقریبا همه را شامل می‌شود: کسانی که تغذیه متعادل و همه‌جانبه ندارند، کسانی که کار سنگین جسمی می‌کنند، از جمله ورزشکاران، زنانی که قرص ضدحاملگی مصرف می‌کنند، زنانی که در دوره عادت ماهانه هستند، زنانی که شیر می‌دهند، سیگاری‌ها، گیاه‌خواران، سالمندان، بیماران و ... .

اما آیا واقعا مواد غذایی قرن حاضر کمتر از مواد غذایی در دوره‌های قبل ویتامین دارند؟

گرهارد رشکمر، مدیر موسسه فدرال "ماکس روبنر" برای تغذیه و مواد غذایی که سال‌ها در این زمینه تحقیق کرده، این باور را به کلی اشتباه می‌داند و می‌گوید که اتفاقا محصولات غذایی امروز به خاطر امکانات کشاورزی و کودهایی که دریافت می‌کنند، ویتامین‌های بیشتری دارند.

او می‌گوید با امکانات تغذیه امروزی ویتامین‌های C, A, E, B1, B2, B12 حتی بالاتر از میانگین لازم به بدن می‌رسند؛ تنها ویتامینی که ممکن است کمبودش احساس شود ویتامین D برای کسانی است که از ‌آفتاب کافی برخوردار نیستند و اسید فولیک برای مادر و نوزاد.

ویتامین‌ها، همه جا در تعقیب انسان‌

ولی در امان ماندن از مصرف ویتامین‌های "مصنوعی" حتی برای کسانی که نمی‌خواهند آن‌ها را مصرف کنند ساده نیست. زیرا بسیاری از شرکت‌های تولید‌کننده مواد غذایی، از جمله تولیدکنندگان نوشابه‌ها، غذای کودکان و غیره، این یا آن ویتامین را به محصولات‌شان اضافه کرده‌اند.

از بزرگترین شرکت‌هایی که از این راه سودهای سرشار به تولیدکنندگان ویتامین می‌رسانند و خود نیز سودی نجومی می‌برند "نستله"، "کوکاکولا" و "کرافت" هستند. مثلا حجم سرمایه‌ای که شرکت نستله از این راه به دست می‌آورد سالانه حدود ۲۰ میلیارد فرانک سوئیس است.

شرکت دارویی و غذایی "DSM" که فروشنده تولیدات حاوی ویتامین به شرکت‌های یاد شده است، سودی نزدیک به ۷۰۰ میلیون یورو در سال دارد؛ رقمی که نشان‌دهنده‌ی رشد سرسام‌‌آور این صنعت در جهان است.

مقابله با این غول ‌آسان نیست و قانون‌گذار و سیاستمدار هم عموما علاقه‌ای به در‌افتادن با آن و آگاه کردن مردم نشان نمی‌دهد. محصولاتی این چنین، برخلاف داروهای نسخه‌ای که باید بروشور عوارض جانبی را هم به همراه داشته باشند، به سادگی و بدون توضیح خاصی اجازه تولید و پخش می‌گیرند.

در واقع کمتر کسی به ذهنش خطور می‌کند که ویتامین را بیماری‌زا بداند و نسبت به مصرف ‌آن با تردید نگاه کند. حتی کم نیستند پزشکانی که مثلا برای جلوگیری از سرطان پروستات خود روزی چند قرص ویتامین E مصرف می‌کنند.

با همه این‌ها، پا به پای "ویتامینه" کردن جامعه افسار گسیخته‌ی تبلیغاتی، تردید‌ها نسبت به مفید بودن این ویتامین‌ها بیشتر می‌شوند. «آیا زمان آن نرسیده که علم‌، قانون و سیاست جلوی این بازار را بگیرند؟» هم پرسشی است که هر روز بیشتر مطرح می‌شود.

Five civilian, injured in Chamalang bombing, abducted from a hospital in DG Khan

2012-01-22T17:20:00.000+01:00

Occupied Balochistan: Pakistani intelligence agencies have abducted five men who were wounded in Kujul and chaap bombardment.

According to details Pakistani security forces have raided a hospital in Dera Ghazi Khan and snatched five injured men. Local sources say that the men were injured during Pakistani military bombardment in Kujul, Chaap and surrounding areas of Balochistan.

It should be noted that on Monday morning (16-01-2011) Pakistani military gunship helicopters had bombarded several villages in Chaap, Kujul, Berg Sham and other adjoining areas of Kohistan Marri region of Balochistan. Independent sources had reported that at least 13 people including women and children were killed and scores were wounded in the indiscriminate Arial bombing.

Several wounded people were later taken to neighbouring Dera Ghazi khan region of Punjab province of Pakistan for treatment but the Pakistani army even chased the injured and abducted them.

The detainees have been named as Abdul Rasheed, Saddam, Abdul Razzaq, Eidu and another. The families of the abducted men expressed serious concerns about the well-being of their loved ones. Families of the abducted say that their beloveds might be killed under-custody by Pakistani security agencies like hundreds of other abducted Baloch.

The families of the abducted men have appealed to International Human Rights Organisations and International powers to play their due role and pressurise Pakistan to bring the abducted Baloch activists to surface.

http://www.balochwarna.com/modules/news/article.php?storyid=3427

بلـوچ ستيزی جنـون آميـز در بلوچستـان اشغالــی

2012-01-22T17:15:00.000+01:00

پس از تهاجم گستـرده لشکريان غارتگرفارس به فرماندهی امان... جهانبانی ددمنش واشغال بلوچستـــان غربی در سال ۱۳۰۷ هجری شمسی وحشيگری و جنايات فاشيستهای تازه بقدرت رسيده به همـان سال سياه محدود نشـد. سرزمين بلوچستــــان که حتی ايلخانان مغول، غزنويان افغان، سلجوقيان، شاهان سفاک صفوی، زنديان و قاجاريان نتوانسته بودند آنرا باجگـزار دائمی و مستعمـره خود کننـد با توطئه اجنبی ها، کمک و پشتيبانی مستقيـم نيروهای استعماری انگليس به اشغال فاشيستهــای ددمنش فارس در آمــد.

از همان سال سياه پروسه ويرانی و غارت بلوچستـــان غربی را با سبعيت آغازکردند که همچنان ادامـه دارد. ملت بردبار بلــوچ که با پيکری زخمی همچنان استوار اسـت با دادن بهايی بسيار سنگين برای آزادی و استقـــلال سرزميــن اجـــدادی خود به پيش می رود. اگر چه فاشيسم فارس در رؤيای نابودی فيزيکی ملــت بلــوچ بوده است و برای از بين بردن هويت ملی بلــوچ هر گونه جنايت ضد بشری را در بلـــوچ گلزميــن اعمـال کرده است اما مبارزات استقـــلال طلبانــه ملت بلــوچ از هر زمانـی گسترده تر شده انـد.

لشکريان فارس بدنبال کشتـار وسيـع مدافعـان بلـوچ گلزميــن توانستند با مشـورت، همکاری و حمايـت نيروهای استعمارگـرانگليس شستــون، دزک، پهــره، ايــرآپ، واش، بنپــور، گـِـه، چامــپ، سربــاز، چهبــار، کنــرک، جاشــک، مينــاب، مـه گــس، جالــک ءُ پيشِـــن را وحشيانـه اشغال کننـد. پس ازاشغـال وطـن اجــدادی مـا بلافاصلـه سياســت ضدبشــری بلــوچ زدايی و آواره کـردن هــزاران بلــوچ را با کينه توزی جنـون آميــزی آغازکردنـد. به بهانــه دادن کاغذپاره ای بنام سجــل ( شناسنامه ) بـا تحقيــر و تمسخــر به تغييــر نامهــای اصيل بلوچــی پرداختند. اسمهـايی عجيب و غريب و در مواردی توهيــن آميـز در سجلهای اجباری بلوچهــا نوشتنـد.

سياست تغييـر نامهـای اصيل بلوچی که از زمان رضا ميرپنـج شروع شد پس از روی کار آمدن فاشيستهای مذهبی تشديد شده است. در حال حاضر کار به جايی کشيده که پدران و مادران ما در بلوچستـــان اشغالی برای نامگذاری فرزندان خود مجبور به استفاه از يک ليست حکومتی هستند. اسامی اصيل بلوچی مورد تائيد اداره ثبت رژيم قرار نمی گيرند. در کجای اين کره خاکی بجز در کشور انگليس ساخته ايران با ميليونها انسان چنين برخورد جاهـلانه و تمدن ستيزانه ای صورت می گيرد؟

فاشيستهای تاريک انديش نه در ک می کنند و نه حاضر هستند قبول کنند که اين حق ابتدايی هر انسانی است که برای فرزند خود يک اسـم انتخاب کند. اساسا به اشغالگران بی تمدن مربوط نيست که بلوچ اسم پسر خود را می خواهد بالاچ بگذارد يا دخترش را سمــّو بنامد.

مخالفت ديوانه وار با نامهای اصيل و تاريخی چون همـل، براهندگ، جيند، بالاچ، کمبر، دوستين گوهرام، بانڑی، گراناز، گواڑگ و ... نشان می دهد که فاشيسم فارس تا چه حد زبون و تنگ نظر است. زورگويی و دخالت بيجای فاشيستهـا در نامگذاری نوزادان بلـــوچ نشان می دهد که حکام خودسر ايرانی تا چه حد از دنيای متمـدن انسانی وانسانيت فاصلـه گرفته انــد.

به موازات اجرای توطئـه کاغـذپاره سجـل، طرح ايرانی کردن بلوچ و بلوچستان را با قلـدری، تمدن ستيزی آشکار و تغيير نامهای تاريخی شهرهـای ما ادامه دادنـد.

بدون توجه به ريشـه تاريخی وپيوند عميق نامهای شهرهـای بلوچ گلزمين با مردم اين سرزمين و زبان شيرين بلـوچــی با سرهم کردن ليست جاهلانه و فارس درآوردی به شهرهای بلوچستـــان نامهای بی ربـط چسباندنــد.

اسامی تاريخـی بلوچستــان را درارتباطـات اداری با کينه توزی روی کاغـذ حذف کردند. شهر تاريخی پهــره به ايرانشهر، ڈ مّــِـن به دامـن، بُنپــور به بـَمپـور، دزآپ وايـرآپ به زاهـدان، واش وخواش به خاش، شستـــون به شهستان، دِزک به داورپناه، نائوگ به ناهوک، جالـک به جالق، ســِبّ و دهــوار به سيـب و سوران، جاشــک به جاسـک، حسيــن آباد به زابل، ڈمّـِــن به دامـَـن، دپتــان به تفتـان، بکـشــان به بخشان، گنداوگ به قصرقند، کنــرک به کنارک، چهبــار به چهاربهار، گـِــه به نيک شهر و مــه گــس به زابلی تغيير نام داده شدند.

ليست اسامی اشغالگـران بدور از تمدن خوشبختانه در حـد کاغذ پاره ها و تابلوهای زنگ زده دولتی محدود مانده اند. نامهـای اصيــل و تاريخــی شهرهای بلوچستـــان همچنان در بيــن مردم بلــوچ زنده هستنــد. يقيــن دارم که کليه اسامـی تاريخی شهرهـای ما که ريشه در تاريخ، فرهنگ و زبان بلوچی دارند در فردای آزادی بلوچستــان اسامـی فارسهــا را براحتی از دور خارج خواهند کـرد.

الحاق مناطقی وسيـع از بلوچستان اشغالی به خراسان، کرمان و هرمزگان

منابع مستند تاريخی و نقشه های بلوچستان در دوران قبل از اشغـال نشان می دهند که حکومت ميرپنج ها ( پهلوی ها ) تقريبا نود هــزار (۹۰۰۰۰ ) کيلومتـر مربع از سرزميـن اشغالی بلوچستان را با توسـل به زور مطلق تجزيه کرده و به استانهای خراسان، کرمان و هرمزگـان الحاق کـرد.

پس از گذشت دهها سال از اين عمل بدور ازتمدن و بلــوچ ستيزانه زندگی مردم بلـــوچ در قسمتهای الحاقی به خراسان، کرمان و هرمزگان تاسف آورتر و فقيرانه تر زندگی مردم در سودان جنوبی است. نود (۹۰) در صد مردم بلوچ در خراسان جنوبی، جنوب کرمان و در هرمزگان عمدا از آب آشاميدنی سالـم و زندگـی عادی محـروم نگه داشته شده انـد.

مردم بلــوچ در بخشهــای بزرگی از بلوچستان اشغالی از آب آشاميدنی محروم نگه داشته شده اند در حاليکه ميليونهــا دلار از سرمايه های ملی هميـن مردم برای تبليغ خرافات آخوندی حيف و ميل می شونـد.

محـروم نگهداشتن مردم بلوچ در حاليکه سالانه ميلياردها دلار از بلوچستان اشغالی به يغما می برند ضدبشری ترين ترفندی است که با توسل به آن می خواهند استدلال کنند که بلوچ محتاج و نيازمند به فارس و حکومت خودسر تهران است. در حاليکه قضيه کاملا بر عکس است. بلــوچ و بلوچستــان نيازی به فاشيسم چپاولگـرفارس و اشغالگران بی تمدن ندارند. ما به آزادی و استقــلال که حق مسلم ماست نياز داريم. امری که در نتيجه مبارزات طولانی ملت بردبار بلـوچ تحقق خواهد يافت. با رسيدن به استقـلال سياسی ـ اقتصادی دستهای دراز و ناپاک اشغالگران را می توان از سفره بلوچ قطع کرد۰ در عين حال می توان به آنان فهماند که بلوچ گلزمين چه از نظر تاريخی و چه از نظر حقوق بين المللی به ملت بلوچ تعلق دارد. فاشيستهای طمعکار و تماميت خواه فارس بايد به آنچه در پارس يا فارسستان دارند بسنده کنند و از سرسفره بلوچ و از سرزمين غنی بلوچستان برای هميشه گم شوند.

زمزمه شوم تقسيم مجدد بلوچستـان اشغالــی

فاشيستهای حاکم بارها اعلام کرده اند که به نفع آنهاست تا سرزمين بلوچستان را باز هم تقسيم کننـد. يک باند نظـر می دهـد که اگر بلوچستان را به دو قسمت سيستان و مکران تقسيم کنند بهتر است. ديگری با طرح تقسيم بلوچستان به سه قسمت سيستان، مکران و باختران با باند اول به جر و بحث می پردازد. باند سومی و دفترنشين هر دو باند را هشدار می دهد که راه حلهای آنان مشکلات اشغالگران را بطور ايده آل جوابگو نيست. بنابراين نقشه بلوچستان را جلوی خود گذاشته با يک ماژيک سياه سه خط موازی بر آن رسم کرده و اعلام می کند که تقسيم بلوچستان به چهار قسمت جوابگوی کل مسائل اشغالگران است. يک قسمت را با مرکزيت حسين آباد ( زابل) استان سيستان خواهند ناميد، بخش دبگر را سرحد، سومی را مکران و چهارمی را استان ساحلی.

جاهليت آشکار و دوری از تمدن را ملاحظه می کنيد. بدون آنکه حتی از يک بلوچ پرسيده شود در دفاتر فساد خود نشسته طرح پشت طرح ارائه می دهند. در باره سرزمين بلوچ تصميم می گيرند، آنرا تکه پاره ميکنند تا آنرا راحت ترببلعـنــد. باندهای آنتی بلوچ که رؤيای از بين بردن نام بلوچستان و تقسيم بلوچ گلزمين را در سر می پروراند هرکدام برای خود دفتر و دستکی دارد و دشمن ملت بلوچ و مجری سياستهای فاشيستی فارس هستند. غصب سرزمين بلوچستان، غارت منابع و معادن ما، آسيميله کردن بلوچ و داشتن « حکومت ابدی» از جمله اهدف مشترک آنهاست. فاشيسم فارس مکارانه و با حرص و آز به سرزمين اجدادی ما بعنوان « گوهر زير خاکی» ، « گنج پنهان ايران»، « هندوستان کوچک» و «سرزمين امکانات» می نگرد و برای غصب هميشگی آن چنان به بلوچ ستيزی جنون آميزی روی آورده که روی اسکندر مقدونی راهـم سفيـد کرده است.

تهاجم ديوانه وارِمذهبــی

اشغالگران تاريک انديش، منفعت پرست، بی تمـدن و بدور از انسانيت به غارت منابع طبيعــی و معــادن بلوچستــان بسنده نمی کنند. سرکوب خونين هشتاد ساله و کشتار بيرحمانه مردم نيز برايشان کافی نيست. فاشيسم تماميت خواه فارس با گذشت زمان هارتر و درنده تر شده اسـت. هم اکنون که به اضمحلال و نابودی خود خيلی نزديک شده خون به دندان دارد و با تهاجم مذهبی، تحميل خرافات و باورهای ضدبشری بلوچستان اشغالي را همانند کوردستان شرقی و ترکمنستان جنوبی به عرصه جنگی اعلام نشده و مذهبـی تبديل است. جنگی که هدف آن تغيير اجباری مذهـب مردم بلــوچ است.

فرستادن گله وار مبلغين مذهبی بطور رسمی و غيررسمی از شهرهای شيعه نشين به بلوچستـــان اشغـالـی، تبليغات مذهبی از طريق مطبوعات، رسانه های دولتی، راديو و تلويزيون رسمی، ناديده گرفتن حق آزادی مذهب، عدم استخدام متقاضيان شغلی از اهل تسنن در ادارات دولتی؛ توهين آشکار به عقايد مذهبی مردم بلــوچ، گنجاندن خرافات آخوندی در برنامه های «آموزش و پرورش» در بلوچستان اشغالی، ساختن مساجد شيعی دردهات بلوچستان، تخريب ديوانه وار مساجد اهل تسنن، ترور رهبران مذهبی بلـــوچ، توهيـن مستقيم به علمای اهل تسنن از جمله اقداماتی رسمـی و دولتـی است که به هدف شيعه سازی مردم بلــوچ عملی شده و می شونــد.

زمانيکـه فالانژهـای وارداتی، مهمانان نمک نشناس و هزاره های اجنبـی در قلب بلوچستــان يعنی در دزآپ ( ايرآپ) با شعارهای « مرگ بر سگ سنی» و « اولی و دومی و سومی ...» عربده کشان به جان و مال مردم بيگناه می افتند، زمانيکه در روستاهای سرباز و ايرندگان که يک نفــر شيعـه هم نداشته و ندارنـد امام جمعـه شيعـی وارداتی استخدام کرده اند وسعت جنگ مذهبی رژيم تمدن ستيز بيشتـر آشکار می شـود. جنگی که استخوانهای شاه اسمعيل صفوی واسکلت شاه عباس سفاک در قبر به آن می بالنـد. دخالت مستقيم و در امور مذهبی بلوچستـــان اشغالــی به دستور خامنه ای خون آشـام با اجرای طـرح جاهلانه «ساماندهی امور مدارس اهل تسنن ... » رسمی وعلنی شده اسـت. فاشيستهای مذهبی و خرافه پرست برای دخالت مستقيـم در امور اهل تسنن کارنامه ای بس سياه و خونين را برجای گذاشته اند. علما و رهبران اهل تسنن را بطور مستقيـم و غير مستقيم تحت فشار گذاشته شده اند تا نسبت به شيعه سازی اجباری اهل سنـت بی تفاوت باشند يا اينکه همانند مولوی عبدالرحمـن گــُـشتی (عبدالرحمن ملازهی يا چهباری ) به جيره خواری تن دردهنــد.

سياستهـای فاشيستی فارس و عملکرد قلدرانه حکام تهران به سرکردگی خامنه ای جـلاد در بلوچستان جنايتی بزرگ و بيسابقه بر عليه بشريت است. سنـی ستيـزی و بلوچ ستيزی وحشيگرانه باندهای تبه کار دولتی در بلوچستـــان اشغالی برنامه ريزی شده است و با حمايت همه جانبه رژيم جهل و جنايت در جريان است.

در جوامع متمدن بشری هيچ اجباری در دين و عقيده نيست. قوانين کشورهای متمدن با توافق و پيروی از بيانيه جهانی حقوق بشربه عقايد مذهبی مردم احترام می گذارند. هيچ کس به رد يا قبول عقيده يا مذهبی خاص مجبور نمی شود. حالا ببينيد که در کشور عقب مانده ايران چه برخورد تمدن ستيزانه ای با انسانهای دگرانديش و عقايد مذهبی آنان صورت می گيرد آنهم ازطرف دستـگاه رسمی و حاکـم.

سياستهای بدور از تمدن بشری و عملکرد باندهای فاشيستی ـ مافيايی در بلوچستان اشغالی بزرگترين بازدارندگان پيشرفت و ترقی جامعه ما هستند.

در حاليکه به ارزشهای انسانـی، وجود مردم بلـوچ، هويت ملی بلوچ، زبان اصيل بلوچی، عقايد مذهبی ما، علمای اهل تسنن، حقوق بنيادی بشری در بلوچستان اشغالی ذره ای احترام قائل نيستند و با مقوله « احترام به خويش و ديگران» کاملا بيگانه اند خود را طلبکارانه و فارس فريبانه « متمدن و با فرهنگ» هم جا می زننـد..

در پايان صراحتا و به زبان فارسی می نويسم که « فرهنگ و تمدن» فاشيستهای فارس را در هشتاد و چهار سال گذشته با گوشت و پوست و زندگی خود تجربه کرده ايم . آنچه را که بعنوان « فرهنگ و تمدن ايرانی» در تبليغات خود به آن می بالند چيزی جز توحش، کشتار ، دستگيری مخالفان، شکنجه، اعدام مخفيانه و در ملاءِ عام، غارتگری، کشتار دسته جمعی، چپاولگری، تماميت خواهی مطلق، استبداد مطلق، تبعيض های آشکار ملی و مذهبی، تمدن ستيزی، دشمنی با بشريت و کينه توزی با ارزشهای انسانـی نيست. بلــوچ در بلوچستــان غربـی، کورد در کوردستـــان شرقــی، عرب در الاحـــواز، ترکمن در ترکمنستـــان

جنوبــی، ترک آذری در آذربايجـان جنـوبــی و لـُرها در لرستـــان بهـای جبران ناپذيری برای تحمل « فرهنگ و تمدن» کذايی فاشيستهای فارس پرداخت کرده اند. بهايی که يک بخش آن هزاران قربانی و بخش ديگر آن محروم نگه داشته شدن از پيشرفت اجتماعي و رفاه اقتصادی بوده است. نتايج جهنمـی، فاجعه بار و خونين هشتاد سال حاکميت فاشيسم فارس بر همگان آشکار است. بنابراين « فرهنگ و تمدن ايرانی» بيخ ريش فاشيسم فارس.

برای مردم ستمديده بلوچ بهتــر است که فاشيستهـای انسان ستيــز گور خود رابرای هميشه از بلـــوچ گلزميــن گم کنند و « فرهنگ و تمـدن» کذايی خود را بردارنـد و با خود به کوير يزد، کرمان و اصفهان ببرنــــد.

پروشت ءُ پروش باتنت ايران ءُ پاکستان

آزات ءُ آبــاد بات گنجيـــــں بلوچستـــــان

محمـد کريـم بلـوچ

بيست و دوم ژانويه ۲۰۱۲

http://baluchistan47.blogspot.com/

دموکراسی و مسأله حقوق اقلیتهای قومی ---- آرش نراقى

2012-01-22T17:11:00.000+01:00

(۱)

گفتمان دموکراسی خواهی و دفاع از حقوق بشر بدون بحث درباره حقوق اقلیتهای قومی ناتمام به نظر می رسد. اما بحث درباره حقوق اقلیتهای قومی کار آسانی نیست. از یک سو، صورتبندی، تبیین، و توجیه حقوق اقلیتهای قومی با دشواری های نظری جدّی روبروست، و بر آن دشواریها نمی توان فائق آمد مگر آنکه با شکیبایی اهل مدرسه به موشکافی دقایق آنها نشست، و از سوی دیگر، بحث درباره حقوق اقلیتهای قومی مطلقاً در سطح بحثهای نظری آرام و فارغدلانه نمی ماند و بی درنگ با زندگی واقعی و روزمره مردم سروکار می یابد، و با انبوهی از عواطف شورمندانه درمی آمیزد.

تلاش من در این نوشتار آن است که مسأله حقوق اقلیتهای قومی را در بستر گفتمان کلان تر حقوق بشر و دموکراسی مورد بررسی قرار دهم، و نهایتاً استدلال کنم که دموکراسی عادلانه بدون برسمیت شناختن حقوق ویژه اقلیتهای قومی تحقّق پذیر نیست.

(۲)

مهمترین پیش فرضهای مقدماتی من در اینجا آن است که (نخست)، نظامهای حقوقی و سیاسی در سطح ملّی و بین المللی فقط در صورتی مشروع اند که بر بنیانهای اخلاقی دفاع پذیری استوار باشند، و (دوّم) مهمترین فضیلت زندگی جمعی انسانها التزام به اصل عدالت است. لازمه پیش فرض دوّم آن است که نهادهای سیاسی، اجتماعی، حقوقی و غیره در سطح ملّی و بین المللی در صورتی مشروع اند که از جمله عادلانه باشند، و غایت اصلی آنها حفظ و تضمین عدالت باشد. بنا بر این پیش فرضها، مشروعیت دولتها در سطح ملّی و بین المللی بر مبنای میزان التزام آنها به مقتضیات اصل عدالت تعیین می شود.

متأسفانه نظام حقوق بین الملل در روزگار ما همچنان برمبنای تأمین و تضمین صلح سامان یافته است. یعنی غایت اصلی این نظام حقوقی برقراری صلح و ثبات ناشی از آن است. از همین روست که در نظام حقوق بین الملل هر دولتی که بتواند در قلمرو حاکمیت خود اعمال قدرت کند و شهروندان را به اطاعت وادارد، و از این طریق نظم و ثباتی نسبی در آن قلمرو برقرار نماید، دولت مشروع بشمار می آید، و دولتمردان آن حقّ می یابند که به نمایندگی از شهروندان خود در صحنه روابط بین الملل طرف عقد پیمانها و معاهدات بین المللی واقع شوند. به بیان دیگر، در چارچوب نظام حقوقی کنونی، مشروعیت دولتها عمدتاً بر مبنای قدرت تعریف می شود.

اما در مدل عدالت محور، غایت نظام حقوقی و سیاسی بین الملل تأمین و تضمین عدالت است. در این مدل غایت اصلی صلح نیست، صلح عادلانه است. در چارچوب این مدل، صرف قابلیت اعمال قدرت و برقراری نظم و ثبات، دولت را مشروع نمی کند. در اینجا، دولت مشروع باید دست کم واجد دو شرط اساسی باشد: (نخست آنکه) این دولت باید از طریق نوعی نظام مشورتی طولی آرا و منافع گروههای گوناگون را در قلمرو حاکمیت خود نمایندگی کند، و لذا قدرت خود را بر مبنای توافق ضمنی یا صریح شهروندان به نحو اخلاقاً موّجهی اعمال نماید. (دوّم آنکه) نظم و ثباتی که می آفریند باید عادلانه باشد، یعنی در آن، دست کم حقوق اساسی تمام شهروندان محترم داشته شود، و امکان بهره مندی از مضمون آن حقوق برای تمام شهروندان به یکسان تأمین و تضمین شده باشد. بنابراین، در اینجا مشروعیت دولت ناشی از قدرت آن نیست، برآمده از اقتدار آن است. دولت مشروع دولت صاحب اقتدار است، نه صاحب قدرت.

بنابراین، در چارچوب مدل عدالت محور، نظام سیاسی و حقوقی عادلانه از جمله حافظ حقوق اساسی انسانهای تحت حاکمیت خود است. به بیان دیگر، تأمین و تضمین حقوق بشر شرط لازم برای تحقق عدالت اجتماعی است. نظامی که در آن حقوق انسانی شهروندان به نحو گسترده و سیستماتیک نقض می شود، ناعادلانه و لذا فاقد مشروعیت است. لازمه این مدعا آن است که نظام حقوق بین الملل نباید دولتهای ناقض حقوق بشر را در جرگه اعضای محترم جامعه جهانی بشمار آورد، و نیز نباید تصمیمات دولتمردان این گونه دولتهای نامشروع را در عرصه روابط بین الملل واجد اعتبار حقوقی تلقی نماید.

یکی از مهمترین حقوق اساسی انسانها حقّ مشارکت مؤثر ایشان در تصمیم گیریها و سیاستگذاریهایی است که بر زندگی ایشان (خصوصاً بر امنیت و معیشت آنها) تأثیر جدّی برجای می گذارد. در واقع "حقّ مشارکت مؤثر" را باید قلب "حقّ تعیین سرنوشت خود" دانست. انسانها نمی توانند سرنوشت خود را رقم زنند مگر آنکه بتوانند در فرآیند تصمیم گیریها و سیاستگذاریهایی که مستقیماً بر زندگی ایشان تأثیر می گذارد، به نحو مؤثری مشارکت ورزند.

(۳)

در روزگار ما دموکراسی یکی از مهمترین و کامیاب ترین شیوه های تأمین و تضمین "حقّ مشارکت مؤثر" یا "حقّ تعیین سرنوشت خود" است. بنابراین، دموکراسی مطلوبیت ذاتی ندارد، مطلوبیت آن از آن روست که می تواند در قیاس با سایر مدلهای بدیل به نحو مؤثرتری حقوق اساسی شهروندان را تأمین و تضمین نماید، و از این راه به تحقّق عدالت در متن جامعه یاری رساند. بنابراین، مطلوبیت دموکراسی در گرو مطلوبیت عدالت است.

اما از دموکراسی دست کم دو تلقی مهّم وجود دارد:

تلقی اوّل را می توان "تلقی صوری" نامید. در این تلقی، دموکراسی بیشتر بر مبنای نظام انتخاباتی و سیستم رأی گیری تعریف می شود. به بیان دیگر، مطابق این تلقی، نظام دموکراتیک نظامی است که در آن انتخابات آزاد برگزار می شود، و رأی اکثریت مبنای تصمیم گیریها و سیاستگذاریها و نیز داور نهایی مناقشات عرصه عمومی است. اما این تلقی از دموکراسی اخلاقاً قابل دفاع به نظر نمی رسد. رأی اکثریت به تنهایی لزوماً مبنای اخلاقاً موّجهی برای مدیریت عرصه عمومی نیست. مهمترین مخاطره این تلقی از دموکراسی آن چیزی است که گاه از آن به "دیکتاتوری اکثریت" یاد می کنند.

تلقی دوّم از دموکراسی می کوشد بر کاستی ها و مخاطرات تلقی صوری فائق آید. مطابق تلقی دوّم، نظام دموکراتیک نظامی است که دست کم به سه شرط زیر ملتزم باشد:

شرط اوّل- نظام دموکراتیک نظام ملتزم به منطق گفت و گوی عقلانی در عرصه عمومی است. به بیان دیگر، در نظام دموکراتیک نظامهای سیاسی، اجتماعی و حقوقی چنان سامان می یابد که امکان گفت و گوی عقلانی در عرصه عمومی گشوده باشد. در اینجا فرض بر آن است که خواست و خرد جمعی در متن یک گفت و گوی عقلانی عمومی به بهترین وجه آشکار می شود. بنابراین، در متن یک نظام دموکراتیک (۱) تمام شهروندان و گروههای اجتماعی واجد صدا هستند؛ (۲) تمام صداها در عرصه عمومی شنیده می شود؛ (۳) تمام صداها می تواند بر سرنوشت عرصه عمومی مؤثر واقع شود.

شرط دوّم- التزام به قاعده اکثریت است. در کوران اختلاف نظرهای پایان ناپذیر در عرصه عمومی، ضرورتهای عملی ایجاب می کند که در مقام عمل، یعنی در مقام تصمیم گیری، سیاستگذاری، و اجرا، قاعده ای فیصله بخش در کار باشد. در نظام دموکراتیک این قاعده "قاعده اکثریت" است. البته قاعده اکثریت صرفاً فیصله بخش اختلافات در مقام عمل و اجراست نه در مقام نقد و نظر.

شرط سوّم- اما قاعده اکثریت باید به یک قید مهّم مقیّد شود: رعایت حقوق اقلیت. به بیان دیگر، اکثریت نمی تواند/ نمی باید قوانین الزام آوری را در عرصه عمومی وضع کند که حقوق اساسی اقلیت (از جمله حقّ ایشان را برای آنکه بتوانند به اکثریت تبدیل شوند) نقض نماید. زیرا، مطابق مدل عدالت محور، حکومت برای تأمین عدالت تأسیس شده است، و مشروعیت آن ناشی از رعایت مقتضیات عدالت (از جمله تأمین و تضمین حقوق اساسی تمام شهروندان) است. بنابراین، حکومتی که به هر نحوی (از جمله به اعتبار رأی اکثریت) حقوق اساسی شهروندان خود (یا گروهی از ایشان) را نقض کند، بر سر شاخ نشسته و بن می برد، یعنی دلیل وجودی و مبنای مشروعیت خود را نقض می کند. بنابراین، رأی اکثریت فقط در محدوده حقوق بشر اعتبار و حجیّت دارد. اکثریت نمی تواند هیچ قانون یا قاعده ای را در عرصه عمومی الزام آور کند که نتیجه آن نقض حقوق اساسی گروهی از شهروندان آن جامعه باشد.

اما حتّی این مدل از دموکراسی هم خالی اشکالاتی نیست. به نظر من یکی از مهمترین مشکلات مدل دوّم پدیده ای است که می توان آن را "مسأله اقلیتهای دائمی" نامید. در بسیاری موارد اقلیتهایی در جامعه وجود دارند که تقریباً مسلّم است که هرگز نمی توانند به اکثریت تبدیل شوند، و بنابراین، این اقلیتها هرگز نمی توانند از طریق نظام رأی گیری به پاره ای از خواسته های اساسی خود که برای ایشان بسیار مهّم و ارزشمند است دست یابند. البته مطابق مدل دوّم، حقوق اساسی این اقلیتها محترم است، اما می توان فرض کرد که در نظام ارزشی ایشان پاره ای از امور است که از جمله مصادیق حقوق اساسی انسانی و شهروندی نیست، اما حفظ آنها برای ایشان از اهمیّت بسزایی برخوردار است، و برای مثال، ضامن تداوم هویت فرهنگی، دینی، یا سیاسی ویژه ایشان به مثابه یک گروه بشمار می آید. آیا در این شرایط اکثریت در قبال این "اقلیتهای دائمی" مسؤولیت ویژه ای دارد؟ به نظر من پاسخ مثبت است. در شرایطی که پاره ای از ارزشهای بنیادین یک اقلیت دائمی، به دلیل اقلیت بودن، همواره در معرض مخاطره است، و هیچ تضمینی وجود ندارد که آن ارزشها در برابر تهدید رأی اکثریت محفوظ و محترم بماند، اکثریت وظیفه دارد تدابیری بیندیشد تا آن ارزشها (دست کم تا آنجا که به زندگی آن اقلیت مربوط است) محفوظ و محترم بماند. برای مثال، چه بسا لازم باشد که در متن قانون اساسی به آن اقلیتها حقوق ویژه ای اعطا شود تا به اعتبار آن بتوانند پاره ای از ارزشهای بنیادین خود را (که لزوماً از مصادیق حقوق اساسی ایشان نیست) از تیررس تهدید رأی اکثریت ایمن بدارند. البته در اینجا حدّ رواداری را حقوق بشر تعیین می کند، یعنی فقط آن دست که ارزشهای بنیادین اقلیتهای دائمی می تواند از این امتیاز ویژه برخوردار شود که ناقض حقوق بشر نباشد.

به بیان دیگر، به نظر می رسد که مدل دوّم از دموکراسی، حقوق فردی شهروندان را به صفت فردی ایشان تأمین و تضمین می کند، اما احتمالاً نسبت به پاره ای از حقوق گروهی ایشان به مثابه گروه حساسیت کافی نشان نمی دهد. مقصود من از "حقوق گروهی" حقوقی است که (۱) صاحب آن نه فرد که گروه است؛ (۲) مکانیسم احقاق یا سلب آن فردی نیست، گروهی است (یعنی فرد به صفت فردی خود نمی تواند آن حقّ را مطالبه کند یا آن را به دیگری واگذارد، این گروه یا نمایندگان گروه هستند که واجد این حقّ هستند)؛ و (۳) مبنای توجیه آن حقوق منافع فردی نیست، منافع تمام یا اکثریت گروه است.

(۴)

یکی از مهمترین مصادیق این قبیل حقوق گروهی، حقوق مربوط به "اقلیتهای قومی" است. در اینجا مقصود من از "قوم" گروهی از انسانهاست که واجد زبان، مذهب، آداب و رسوم، اسطوره ها، و ادبیات مشترک و خاص خود هستند، و ارزشهای خود را از طریق آن قوالب مشترک بیان می کنند، و از این راه به زندگی خود هویت و معنا می بخشند.

در اینجا، مفهوم "اقلیت" را می توان به دو معنا متفاوت تلقی کرد: " توصیفی" یا "ارزشی" . مطابق تلقی توصیفی، مفهوم "اقلیت" صرفاً فحوای عددی دارد. بر این مبنا، "اقلیت قومی" صرفاً به معنای قومی است که از حیت عدد در اقلیت است. اما مطابق معنای "ارزشی" "اقلیت قومی" لزوماً ربطی به شمار افراد آن قوم ندارد. چه بسا افراد آن قوم از حیث عدد در اقلیت نباشند، اما در مقام تدبیر عرصه عمومی ای که ایشان بخشی از آن بشمار می روند، "به حاشیه رانده شده" اند، یعنی قدرت تصمیم گیری، تصمیم سازی، و سیاستگذاری ایشان در اموری که به مقدرّات ایشان مربوط است بشدّت محدود شده است. به بیان دیگر، "اقلیت قومی"، مطابق تعریف ارزشی، ناظر به قومی است که حقّ مشارکت مؤثر ایشان در اموری که (دست کم) با امنیت و معیشت آنها سرکار دارد محترم داشته نشده است.

من در اینجا مفهوم "اقلیت قومی" را به معنای دوّم به کار می برم. بنابراین، مقصود من از "اقلیتهای قومی" به طور مشخص آن اقوامی است که از "حقّ تعیین سرنوشت خود" محروم شده است. در اینجا مفهوم "خود" را در دو سطح می توان فهمید:

در سطح نخست، "خود" ناظر به افراد آن قوم به صفت فردی ایشان است. مادام که مقصود ما از "خود" افراد به صفت فردی و بدون درنظر گرفتن تعلقات گروهی ایشان باشد، یک دموکراسی عادلانه و معطوف به حقوق بشر می تواند حقّ تعیین سرنوشت "خود" را برای ایشان فراهم آورد.

اما در سطح دوّم، "خود" ناظر به هویت گروهی آن قوم به صفت گروهی ایشان است. در این صورت دموکراسی معطوف به حقوق بشر (مادام که مقصود از حقوق بشر حقوق "افراد" بشر باشد)، برای تأمین و تضمین حقّ تعیین سرنوشت "خود" کافی به نظر نمی رسد. در اینجا، عدالت حکم می کند که نظام دموکراتیک علاوه بر حرمت نهادن به حقوق فردی شهروندان، حقوق گروهی ایشان را نیز به مثابه یک گروه برسمیت بشناسد. بنابراین، "حقّ تعیین سرنوشت خود" را برای اقلیتهای قومی باید در دو سطح تعریف کرد: سطح فردی، که از این حیث هیچ تفاوتی میان شهروندان از آن حیث که شهروند هستند وجود ندارد؛ و سطح گروهی، که از این حیث اقوام به صفت گروهی خود باید واجد حقوق ویژه ای باشد که لزوماً از طریق تأمین حقوق فردی افراد آن قوم به مثابه شهروندان احقاق نمی شود.

در سطح گروهی، "حق تعیین سرنوشت خود" برای اقلیتهای قومی مستلزم دو حقّ دیگر است:

حقّ نخست، "حقّ حفظ هویت فرهنگی" است. حفظ هویت فرهنگی، در واقع برای صیانت از "خودگروهی"، و تداوم و تعالی بخشیدن به آن است. فرهنگ قوم نقش مهمی در هویت آفرینی و معنا بخشی به زندگی گروهی قوم دارد. از جمله پیامدهای مهّم برسمیت شناختن این حق، حقّ تحصیل فرزندان به زبان مادری ایشان است. البته هر فرهنگی در خور حفظ و حراست نیست. فرهنگها تا آنجا محترم اند که حقوق اساسی انسانها را پاس بدارند و دست کم به نحو حداقلی با موازین عدالت سازگار باشند.

حقّ دوّم، "حقّ خودگردانی" است. از جمله حقوق اساسی "خودگروهی" آن است که بتواند به نحو مؤثر در تعیین سرنوشت خود و تدبیر اموری که بر زندگی او تأثیر جدّی می نهد نقش مؤثر داشته باشد. "حق خودگردانی"، به این معناست که قوم به صفت گروهی بتوانند مقدّرات "خود گروهی" خود را آنچنان که با شرایط و ارزشهای ویژه ایشان تناسب بیشتری دارد، تدبیر کنند. حقّ خودگرانی هم تا آنجا موّجه است که حقوق انسانی افراد قوم محترم باشد، و امکان خروج آزادانه از گروه برای اعضا فراهم باشد.

مایلم در اینجا به دو نکته مهّم در خصوص "حقّ تعیین سرنوشت خود" اشاره کنم:

نکته اوّل آنکه، باید بروشنی میان "حقّ تعیین سرنوشت خود" و "حقّ جدایی طلبی" تمایز نهاد. در غالب موارد حقّ تعیین سرنوشت خود را می توان بدون جدایی طلبی محقّق ساخت. به بیان دیگر، حقّ تعیین سرنوشت لزوماً به معنای حقّ حاکمیت سیاسی تمام عیار و تأسیس یک حوزه اقتدار سیاسی و قضایی مستقل نیست. برای مثال، ممکن است که قانون اساسی یا دولت مرکزی این حقّ را برای اقوام تحت حاکمیت خود برسمیت بشناسد که آن اقوام در قلمرو خاص خود زبان محلّی شان را به عنوان زبان رسمی به کار برند، یا سرزمین شان به عنوان استان یا ایالتی در یک فدراسیون برسمیت شناخته شود، یا نمایندگان ایشان نسبت به تغییر قانون اساسی یا وضع و تغییر پاره ای قوانین فدرال حقّ وتو داشته باشند.

نکته دوّم آنکه، برسمیت شناختن "حقّ تعیین سرنوشت خود" را که از جمله مستلزم "حقّ حفظ هویت فرهنگی"، و "حقّ خودگردانی" است، نباید بر مبنای ذهنیتی برآمده از نوعی قوم گرایی پدرسالارانه تلقی کرد. قوم گرایی پدرسالارانه بر عنصر قومیت و نژاد تأکید می ورزد، و بر مبنای توّهمات برتری جویانه نژادی خواستار استقلال و خودمختاری است. این ذهنیت تا حدّ زیادی در واکنش به ملّی گرایی پدرسالارانه دولت مرکزی شکل گرفته که آن هم به نحوی بیمارگونه بر برتری نژادی قوم مرکزی تأکید می ورزیده است. ملّی گرایی و قوم گرایی هر دو بر مبنای افسانه های موهوم شکل گرفته یافته اند، و بیش از هرچیز به آتش غرورهای توّهم آمیز و توخالی دامن می زنند، و بیش از آنکه به همزیستی مسالمت آمیز و تؤام با احترام متقابل مردم بینجامند، بر فاصله ها و دشمنی ها می افزایند.

در مقام بازسازی عرصه سیاسی باید فرض بر این باشد که مردم در ضمن یک قرارداد عادلانه (فرضی یا واقعی) تصمیم می گیرند که در کنار یکدیگر کلّ واحدی را سامان بخشند. بنابراین، اساس ملّت را نباید قصه های مربوط به آبا و اجدادی اسطوره ای تلقی کرد. اساس ملّت یک قرارداد اجتماعی خردمندانه و عادلانه مبتنی بر احترام متقابل و برای تأمین منافع تمام شرکای این ملک مشاع است. و در بستر این گفتمان حقوقی عدالت محور است که اقوام مختلف می توانند بحقّ "حقّ تعیین سرنوشت خود" را مطالبه نمایند.

(۵)

اما اگر تشکیل ملّت را بر مبنای نوعی قرارداد بدانیم، در آن صورت در متن هر قرارداد عادلانه ای باید شرایط فسخ قرارداد نیز گنجانیده شود. یکی از مهمترین شروط ضمن عقد ازدواج سیاسی برسمیت شناختن حقّ طلاق سیاسی است. به بیان دیگر، در ضمن عقد باید روشن شود که تحت چه شرایطی آن قرارداد از اعتبار ساقط است، یا یکی از طرفین حقّ دارد به نحو یکطرفه از قید آن قرارداد آزاد شود.

متأسفانه پدرسالاری وجه غالب فرهنگ ما در سطوح مختلف آن بوده است. پدرسالاری سنّتی در عرصه زندگی های فردی نهاد خانواده را "مقدّس" می خواند تا در پوشش آن زنان را از حقّ طلاق محروم سازد. زنان پس از ورود به عقد ازدواج از حقّ خروج از این قرارداد محروم می شوند، هرچند حقّ اخراج ایشان از این قرارداد برای مردان محفوظ می ماند. پدرسالاری فرهنگی، برسمیت شناختن حقّ طلاق را برای زنان به مثابه تهدید نهاد "مقدّس" خانواده تلقی می کند، چرا که زنان را در تشخیص مصالح خود ناتوان می داند، و بدن ایشان را ملک طبیعی پدر (پیش از ازدواج) و شوهر (پس از ازدواج) بشمار می آورد. در عرصه زندگی جمعی هم پدرسالاری مدرن در قالب ملّی گرایی مام وطن را "مقدّس" می خواند تا در پوشش آن اقوام غیرمرکزی را از حقّ طلاق سیاسی محروم سازد. در اینجا نیز اقوامی که به اختیار یا به زور به قید این عقد درآمده اند از حقّ خروج از این قرارداد محروم می شوند. ملّی گرایی پدرسالارانه اقوام تحت حاکمیت دولت مرکزی را از تشخیص مصالح و تدبیر مستقل امور خویش ناتوان می داند، و سرزمین ایشان را ملک طبیعی خود بشمار می آورد. "مام مقدّس وطن" در غالب موارد سرپوشی فریبنده بر بی عدالتی ای است که بر اقوام تحت قیمومت دولت مرکزی روا می شود.

اما حقیقت این است که آنچه تقدّس نهاد خانواده یا حرمت مام وطن را تهدید می کند "حقّ طلاق" نیست، بی عدالتی است. برسمیت شناختن حقّ طلاق برای زنان به این معنا نیست که زنان به زندگی خانوادگی خود ادامه نخواهند داد، و خانواده ها بی درنگ از هم فروخواهد پاشید، بلکه به این معناست که از این پس زنان هم امکان می یابند که برای حفظ کرامت خود از متن یک رابطه خانوادگی ناعادلانه و تحقیرآمیز خارج شوند. نفی حقّ طلاق برای زنان لزوماً به حفظ نهاد خانواده نمی انجامد، بلکه صرفاً محرومیت و بی عدالتی های موجود در خانواده را تداوم می بخشد. برای حفظ نهاد خانواده شیوه شایسته سلب حقّ طلاق زنان نیست، حرمت نهادن به حقوق طرفین عقد است. برهمین قیاس، برسمیت شناختن حقّ طلاق سیاسی هم به این معنا نیست که اقوام به مشارکت خود در ساختار سیاسی ملّی خاتمه خواهند داد، بلکه به این معناست که از این پس امکان می یابند که برای حفظ کرامت خود از متن یک رابطه سیاسی ناعادلانه و تحقیر آمیز خارج شوند. برای پیشگیری از نیروهای گریز از مرکز به جای نفی حقّ طلاق سیاسی، باید بر گسترش عدالت در ساختار ملّی تأکید ورزید، و از جمله حقّ تعیین سرنوشت خود را برای اقوام گوناگون در چارچوب ساختار ملّی برسمیت شناخت.

اما تحت کدام شرایط است که حقّ جدایی طلبی یا طلاق سیاسی موضوعیت می یابد؟

پیش از پاسخ به این پرسش مایلم به دو نکته اشاره کنم:

نکته اوّل آنکه، باید میان دو تلقی از "حقّ جدایی طلبی" تمایز نهاد: گاهی مقصود از "حقّ جدایی طلبی" حقّ طغیان علیه دولت مرکزی و تلاش برای جدا شدن از دولت مرکزی است. گاهی هم مقصود از "حقّ جدایی طلبی" حقّ طغیان علیه دولت مرکزی و تلاش برای جدا شدن از آن و تأسیس یک دولت مستقل است. مطابق تلقی دوّم، به محض آنکه معلوم شود قومی حقّ جداشدن از دولت مرکزی را یافته است، آن قوم حقّ دارد پس از جداشدن از دولت مرکزی دولت مستقل خود را تأسیس کند و جامعه جهانی نیز موظف است که آن دولت را برسمیت بشناسد. اما تلقی اوّل، فقط تلاش برای جداشدن از دولت مرکزی را تحت شرایط معینی برسمیت می شناسد نه لزوماً حقّ تأسیس یک دولت مستقل را.

در اینجا، مقصود من از "حقّ جدایی طلبی" تلقی اوّل است: صرف اینکه قومی حقّ می یابد از دولت مرکزی جدا شود لزوماً به این معنا نیست که حقّ تشکیل دولت مستقل را نیز یافته است. زیرا اگر برای مثال، قوم جدا شده بکوشد دولت مستقلی بنا کند که خود ناقض حقوق بشر است، در آن صورت جامعه جهانی حقّ دارد که حقّ تأسیس چنان دولتی را برسمیت نشناسد.

نکته دوّم آنکه، حقّ جدایی طلبی یا طلاق سیاسی به دو نحو قابل تصوّر و تحقّق است: گاهی طلاق توافقی است، یعنی طرفین عقد به این نتیجه می رسند که پیوند سیاسی ایشان به سود هیچ یک از طرفین نیست، و شیوه های موجود و ممکن حلّ اختلافات به نتیجه نمی رسد، لذا هر دو تصمیم بر جدایی می گیرند. گاهی هم طلاق یکطرفه است. یعنی یکی از طرفین به این نتیجه می رسد که پیوند سیاسی به زیان او عمل می کند، و شیوه های موجود و ممکن برای حلّ اختلافات ناکام است. به نظر می رسد که تصدیق طلاق توافقی چندان دشوار نباشد. از این رو بحث من فقط ناظر به شرایط "طلاق سیاسی یکسویه" خواهد بود.

تحت کدام شرایط طلاق سیاسی یکسویه موّجه است، و یک قوم می تواند بدون جلب رضایت دولت مرکزی از ساختار سیاسی ملّی جدا شود؟

به نظر می رسد که دست کم در سه مورد طلاق سیاسی یکسویه موّجه است و نظام حقوق بین الملل موظف است که آن موارد را برسمیت بشناسد:

مورد اوّل که در قوانین جاری بین الملل نیز برسمیت شناخته شده است، ناظر به شرایطی است که یک قوم خاص و سرزمینهای ایشان به زور و غاصبانه به دولت مرکزی ضمیمه شده باشد. در این شرایط، برسمیت شناختن طلاق یکسویه مصداق عدالت جبرانی است.

مورد دوّم ناظر به شرایطی است که دولت مرکزی به نحو گسترده و سیستماتیک حقوق اساسی یک قوم خاص را نقض می کند. در این شرایط، برسمیت شناختن طلاق یکسویه مصداق عدالت توزیعی است.

مورد سوّم ناظر به شرایطی است که دولت مرکزی در ضمن قراردادی معین به قومی خاص در قلمرو حاکمیت خویش حقّ خودگردانی داده، و خود را به رعایت آن حقّ متعهد ساخته است، اما شرایط مورد توافق را به نحو یکسویه مستمراً نقض می کند.

البته توجه به این نکته مهّم است که در غالب موارد (و نه لزوماً همیشه) حقّ جدایی طلبی یا طلاق سیاسی در شرایطی موّجه است که قوم جدایی طلب ادعای موّجهی نسبت به سرزمینهایی که در آن زیست می کند داشته باشد. اگر حقّ مالکیت قوم بر سرزمینهایی که در آن زیست می کند روشن و محرز نباشد، جدایی طلبی غالباً (و نه لزوماً همیشه) موّجه نخواهد بود.

(۶)

حاصل آنکه، در چارچوب یک نظام حقوقی عدالت محور در عرصه بین الملل، و در متن یک نظام دموکراتیک عادلانه در سطح ملّی، مشروعیت سیاسی از جمله در گروه تأمین و تضمین حقوق فردی و گروهی مردم تحت حاکمیت سیاسی است. از جمله حقوق گروهی اقوام در متن یک ساختاری سیاسی دموکراتیک عادلانه برسمیت شناختن حقّ تعیین سرنوشت خود است. و در شرایط خاصی که دولت مرکزی این حقّ را برسمیت نمی شناسد حقّ تعیین سرنوشت خود می تواند مبنای توجیه نوعی حقّ جدایی طلبی یا طلاق سیاسی باشد. اما جدایی طلبی در غالب موارد فرآیندی پرهزینه و خونبار برای تمام طرفین درگیر است، و از این رو بهترین شیوه برای پرهیز از مطالبات جدایی طلبانه و رویارویی با گسترش نیروهای گریز از مرکز آن است که حقّ مشارکت مؤثر اقلیتهای قومی در سطح ملّی و منطقه ای به معنای واقعی تأمین و تضمین شود. دموکراسی عادلانه بدون حرمت نهادن به حقوق ویژه اقلیتهای قومی دست یافتنی به نظر نمی رسد.

آرش نراقی

۲۲ آوریل ۲۰۱۱

کالج موراوین

* متن حاضر تحریر سخنرانی ای است که در تاریخ ۹ آوریل ۲۰۱۱ در محلّ دانشگاه جورج واشنگتن ایراد شده است.

http://freebalouch.blogspot.com/

«ملت ایران» یا «مردم ایران»؟ --- آیدین تبریزی

2012-01-22T17:09:00.000+01:00

آیدین تبریزی

در سالهای اخیر بحثهای زیادی در مورد مساله ملی در ایران انجام شده است ولی این بحثها بین موافقان و مخالفان در همان ابتدای کار در تعریف «ملت» به بن بست رسیده است! در این نوشتار تلاش می شود تا به این مساله از زاویه جدیدی پرداخته شود تا راهکاری برای برون رفت از این بن بست موجود در مورد تعریف «ملت» و این که آیا ایران کشوری کثیرالملله است یا کشوری تک ملیتی با «ملیت ایرانی» که در آن فقط «ملت ایران» وجود دارد که از قومیت های مختلف تشکیل شده است، ارائه شود.

در تعریف ملت دیدگاههای مختلفی تاکنون ارائه شده است. دیدگاه اول ملت را با دولت تعریف می کند. یعنی به تناظر یک به یک ملت-دولت (nation-state) معتقد است. یعنی هر ملتی را با دولت تعریف می کند لذا نتیجه می گیرد که چون در ایران فقط یک دولت وجود دارد، پس فقط یک ملت وجود دارد و آن «ملت ایران» است. اما این طرز تفکر در درون خود متناقض است. زیرا هرگاه یک کشوری توسط کشوری دیگر اشغال شود و دولت آن را برچیند، دیگر آن ملت بکلی از معنا تهی می شود! مثلا فرض کنیم که روسیه ایران را اشغال کند و آن را ضمیمه خاک خود اعلام کند، در آن صورت بنا به گفته طرفداران این نظریه، به همین سادگی «ملت ایران» از معنا تهی می شود و ما تبدیل به قومی یا اقوامی در درون «ملت روسیه» می شویم!

یک مثال نقض دیگر برای این تعریف وارونه از ملت، کشورهای فدرال مثل ایالات متحده آمریکاست. اگر ما به تناظر یک به یک دولت و ملت اعتقاد داشته باشیم، باید بپذیریم که در «ایالات متحده آمریکا» (United States of America)، «ملتهای متحده آمریکا» (United Nations of America) هم داشته باشیم!؟

در واقع این افراد نظریه ملت-دولت (nation-state) را که یک نظریه سیاسی مطرح در دنیا بویژه در قرون گذشته بود، برعکس تعبیر می کنند! در نظریه ملت-دولت بحث بر سر این بود که باید امپراتوری ها آن روز جهان با توجه به ترکیب اتنیکی و ملیتی به دولتها و کشورهایی تقسیم شوند که در آنها هر ملتی، یک دولت داشته باشد، اتفاقی که در بسیاری از جاهای دنیا کمابیش عملا اتفاق افتاد. در واقع در این نظریه اولویت با ملت است و نه با دولت. یعنی این دولت است که باید بر اساس تعریف ملت، تعریف شود و نه برعکس. یعنی ملت مفهومی مقدم بر دولت است. به این معنا که نظریه ملت-دولت می گوید که هر ملتی حق داشتن یک دولت را دارد و تقسیم بندی بلوکهای سیاسی در دنیا باید بر اساس تقسیم بندی ملتها باشد. این تقسیم بندی می تواند به صورت کشورهای مستقل باشد و یا به صورت دولتهای ایالتی در داخل فدراسیونها یا کنفدراسیونها باشد. یعنی ملت بودن علت است و دولت داشتن معلول آن علت. این تعریف از ملت، که به تناظر بین ملت و دولت اعتقاد دارد را می توان «ملت سیاسی» نامید.

اما دیدگاه دیگر ملت را براساس زبان، فرهنگ، آداب و سنن مشترک تعریف می کند. براساس این تعریف، ملت به گروهی از انسانها اطلاق می شود که دارای زبان، فرهنگ، آداب و سنن مشترک هستند. این تعریف از ملت را «ملت فرهنگی» می توان نامید. با این تعریف ایران کشوری کثیرالملله است که از ملیتهای فرهنگی و زبانی فارس، ترک آذربایجانی، کرد، عرب، ترکمن، بلوچ و... تشکیل شده است. لذا براساس نظریه ملت-دولت (nation-state) ایران یا باید به چندین کشور مستقل تقسیم شود و یا ساختاری فدرال داشته باشد و هر یک از این ملیتهای فرهنگی و زبانی باید بتوانند دولت ایالتی خود را داشته باشند و زبان و فرهنگ و هنر و موسیقی و ... خود را توسعه و ترویج کنند و به طور خلاصه حاکم بر سرنوشت خویش باشند.

مخالفان این تعریف از ملت یعنی «ملت فرهنگی» آن را قوم گرایانه، متحجر و گاه نژادپرستانه می دانند و معتقدند که این شیوه تعریف به تبعیض سیستماتیک بر علیه اقلیتهای ملی منجر می شود. آنها تعریف شهروندی را مطرح می کنند و می گویند که تعریف یک ملت براساس زبان، فرهنگ، آداب و سنن به معنای تبعیض بر علیه اقلیتهای موجود در داخل ایالتهاست. مثلا در ایالت آذربایجان تنها ترکهای آذربایجانی ساکن نخواهند بود، بلکه اقلیتهای کوچکتر کرد، فارس، ارمنی و ... هم وجود خواهند داشت که در تعریف «ملت فرهنگی آذربایجان» نخواهند گنجید و همین مساله به خودی خود آنها را به شهروند درجه دوم در داخل آن ایالت تبدیل خواهد کرد. این نگرانی ها قابل تامل و قابل درک است. لذا باید بگونه ای بین «ملت سیاسی» و «ملت فرهنگی» تمایز قائل شد و دولت را متناظر با «ملت سیاسی» و بر اساس حقوق شهروندی تعریف کرد و نه «ملت فرهنگی».

اما نکته اساسی اینجاست که تعریف «ملت سیاسی» براساس حقوق شهروندی، چگونه باید انجام شود؟ آیا چون حکومتهای پهلوی و جمهوری اسلامی، با کنار گذاشتن قانون مجلس های ایالتی و ولایتی مشروطیت و برچیدن دولتهای قاضی محمد و پیشه وری یک حکومت متمرکز و یک دولت را به همه مردم ایران تحمیل کرده اند، پس در ایران فقط یک «ملت سیاسی» داریم؟! این همان تعریف وارونه ملت است که متناقض بودن آن نشان داده شد، پس پاسخ قطعا منفی است چون چنین تلقی از رابطه ملت-دولت که در آن دولت مقدم بر ملت است و آنرا از بالا تعریف می کند، تنها یک تلقی سلطه جویانه به نفع دولت است و هیچ گونه میانه ای با دموکراسی نمی تواند داشته باشد و همانگونه که در مثال اشغال یک کشور توسط کشور دیگر اشاره شد، تعریفی پارادوکسیال است که از درون متناقض است و خودش خودش را نقض میکند. در واقع اول باید ملتی وجود داشته باشد تا به صورت دموکراتیک، دولت خودش را تعیین کند نه آنکه دولت از بالا ملت را تعریف کند!

اینجا تعریف دیگری از ملت سیاسی پیش می آید که توسط ارنست رنان فرانسوی ارائه شده است. او جوهر اندیشه خود را در تعریف ملت سیاسی، در گزاره‌‌ای فشرده چنین بیان کرده است: «ملت همه‌پرسی هر روزه است.» یعنی اصل بر اختیار و رضایت و اظهار تمایل آشکار به ادامه‌ زندگی مشترک است که در یک همه پرسی می تواند خود را بروز دهد و این همه پرسی نه یکبار و برای همیشه که یک همه پرسی هرروزه است و برای یک ملت سیاسی بودن و باقی ماندن، کسب رضایت مداوم و هر روزه شهروندان ضروری است. حال با توجه به این اصل، مردمان ساکن در هر بخشی از یک جغرافیایی سیاسی این حق را دارند که خود را کاندیدای ملت سیاسی متمایز بودن بدانند و برای اثبات آن، تنها و تنها یک رفراندوم کافی است.

حال اگر بخواهیم این اصل را به عنوان معیار بگیریم، برای پاسخ به این سئوال که آیا ایران از یک ملت سیاسی واحد تشکیل شده یا کشوری کثیرالملله است، باید به همه پرسی و کسب نظر مردم روی آورد. چون اصل «رضایت و اظهار تمایل آشکار به ادامه زندگی مشترک» لازم می دارد که از آذربایجانی ها، کردها، بلوچها و یا هر گروه اجتماعی که مدعی باشد، در یک همه پرسی سئوال شود که آیا خود را جزء ملتی واحد به نام ملت سیاسی ایران می دانند یا اینکه خود را ملتی متمایز می دانند.

این اشکالات و ابهامات از آنجا ناشی می شود که ما می خواهیم دو مفهوم واقعا متفاوت را با یک کلمه ملت بیان کنیم و همین مساله به سردرگمی و نزاع بی پایان منتهی می شود. در واقع ما از یک طرف برای تعریف شهروندان برابر حقوق یک دولت بدون توجه به اتنیک، زبان، فرهنگ آنها، به یک ترم سیاسی نیاز داریم که همان «ملت سیاسی» است که متناظر با دولت است و از طرف دیگر به یک واژه برای مشخص کردن گروهی از انسانها که دارای زبان، فرهنگ، آداب و سنن مشترک هستند، نیاز داریم که همان «ملت فرهنگی» است. مخالفان عبارت ملیتهای ایرانی، واژه قوم را برای این مفهوم بکار می برند که بسیار نامناسب است و بار تحقیر آمیز دارد و با قبیله و عشیره و ... هم ردیف است و عقب ماندگی و ارتجاع به گذشته سنتی و مخالفت با مدرنیسم و نوگرایی را در ذهن متبادر می کند.

اما باز هم من به شخصه هیچ مشکلی با هیچ واژه ای ندارم و حتی همین واژه قوم را هم در تعریف ملت فرهنگی می توانم بپذیرم به شرطی که این واژه ها درست و دقیق استفاده شوند. واژه به تنهایی واجد معنا نیست و تلقی ما از هر واژه ای به آن معنا می دهد. حال ببینیم اگر پیشنهاد این دوستان در مورد استفاده از واژه «ملت» در معنای «ملت سیاسی» و واژه «قوم» در معنای «ملت فرهنگی» با تعریفهای فوق الذکر را بپذیریم، چه اتفاقی خواهد افتاد.

با توجه به اینکه ملت سیاسی باید در یک رفراندوم آزاد تعریف شود، هر بخشی از جامعه ایران که مدعی یک ملت سیاسی بودن باشد، می تواند در یک رفراندوم هم وجود خودش را و هم مرزهای جغرافیایی خودش را اثبات کند. مثلا کردها می توانند مدعی یک ملت سیاسی بودن باشند و در شهرهایی که فکر می کنند با تعلق به این ملت سیاسی موافق هستند، یک رفراندوم برگزار کنند و در آن صورت شهروندان آن شهرهایی که به این ایده رای مثبت بدهند، پس از این رفراندوم یک ملت سیاسی جدید خواهند بود که می توانند نام خود را هر چیزی بگذارند مثلا ملت کرد. اما این ملت کرد به خودی خود واجد هیچ بار معنایی زبانی، فرهنگی، تاریخی و ... نخواهد بود و تنها یک مفهوم سیاسی صرف خواهد بود. اما در کنار آن ما یک قوم کرد هم خواهیم داشت که احتمالا قسمت اعظمش در داخل همان ملت کرد خواهد بود و مابقی در داخل ملتهای دیگر ایران. این قوم کرد واجد تمام خصوصیات زبانی، فرهنگی، آداب و سنن مشترک خواهد بود ولی ملت کرد شامل این معانی نخواهد بود چون این ملت از شهروندان یک جغرافیای سیاسی تشکیل خواهد شد که در آن هم کرد وجود دارد، هم ترک، هم فارس و....

در واقع چشم بندی و شعبده بازی که توسط مروجین طرز فکر فوق انجام می شود این است که اول در تعریف ملت، صرفا تعریف سیاسی ملت را بدون توجه به خصوصیات اتنیکی، زبانی، فرهنگی و... مطرح می کنند و با نواختن شیپور از سر گشاد آن، دولت را مقدم بر ملت جا می زنند و می گویند چون ما فقط یک دولت در ایران داریم از آنجا نتیجه می گیرند که فقط یک ملت داریم و آن ملت ایران است! اما پاسخ نمی دهند که آن یک دولت مشروعیتش را چگونه و در کدام همه پرسی به اثبات رسانده است که از آن در تعریف ملت استفاده شود! آیا آن دولت رضایتمندی بخش بخش شهروندانش را برای مشروعیت دادن به یگانه دولت موجود بودن گرفته است؟ آیا از کردها، آذربایجانی ها و هر بخش دیگری از این مردم، سئوال شده است که شما می خواهید دولت خود را داشته باشید یا دولت ساکن تهران را به عنوان تنها دولت موجود در ایران به رسمیت می شناسید؟

آنها پس از آنکه با شعبده بازی و با تعریف وارونه ملت بر اساس دولت، نتیجه می گیرند که ما فقط یک ملت ایران داریم که فقط براساس حقوق شهروندی تعریف می شود و نه براساس اتنیک، زبان، فرهنگ، هنر، آداب و رسوم، بلافاصله فیلشان یاد هندوستان می کند و برای آن ملت ایران دنبال هویت ملی می گردند! و مثلا می گویند که زبان فارسی زبان و هویت ملی ماست! کوروش سمبل هویت ملی ماست و از موسیقی ملی، فرهنگ ملی و ... حرف می زنند. در حالیکه این تعریف ملت فرهنگی است و نه ملت سیاسی و ملت سیاسی نمی تواند واجد این معانی باشد و باید از هر هویتی تهی باشد. چون اینها در محدوده تعریف ملت فرهنگی است که قرار شده است که با نام قوم نامیده شود. پس آنها باید بگویند که زبان فارسی زبان و هویت قوم فارس است، کوروش سمبل هویت قوم فارس است، موسیقی سنتی، موسیقی قوم فارس است و... هیچکدام از اینها نمی تواند پسوند ملی داشته باشد چون در تعریف ملت، آن را مفهومی فارغ از زبان، فرهنگ، هنر، آداب و رسوم تعریف کرده ایم و این مفاهیم را در قالب واژه قوم گنجانده ایم. پس اگر می خواهیم ملت ایران، یک زبان ملی هم داشته باشد، پس باید دنبال اثبات این باشیم که یک «قوم ایرانی» هم داریم که یک زبان مشترک قومی هم دارد! یعنی باید نشان دهیم که ملت سیاسی ایران تنها از یک قوم و یا اتنیک تشکیل شده است که یک زبان و یک فرهنگ مشترک دارد!

در واقع اینها تنها بازی با کلمات است و از ابهام موجود در تعریف ملت و وجود دو معنای کاملا متفاوت از ملت سوء استفاده کرده و مفهوم غلط «ملت فرهنگی ایران» را با نام «ملت ایران» اختراع می کنند که زبان مشترک، فرهنگ و هنر و آداب و رسوم مشترک دارد و ریشه نژادی یکسانی دارد (نژاد موهوم آریایی!). آنها وجود ملت سیاسی ایران را تنها با توسل به حقوق شهروندی و وجود یک دولت در ایران با زورچپانی اثبات می کنند و بلافاصله و بدون آنکه دلیلی موجه بیاورند، همین ملت سیاسی را معادل ملت فرهنگی قرار می دهند که می بایست در تعریف قوم که فرض شده معادل اتنیک است، قرار گیرد.

اما آنچه که دردنیا در حال رخ دادن است این است که به تدریج واژه ملت (Nation) تنها معادل «ملت فرهنگی» گرفته می شود و برای «ملت سیاسی» که متشکل از شهروندان برابر حقوق یک دولت است، عبارت «مردم» (People) یا «شهروندان» استفاده می شود. در اینجا می خواهم مثالهایی از جهان غرب در مورد کنار گذاشته شدن واژه «ملت»، در مفهوم شهروندان و جایگزینی آن با واژه «مردم» بیاورم.

برای اینکه ببینیم آیا سیاستمداران آمریکایی از واژه «ملت آمریکا» چقدر استفاده می کنند، یک جستجو در سایت گوگل و در سایت خبری سی ان ان انجام داده ام که از کلید واژه های «ملت آمریکا» و بوش (bush "American nation") استفاده کردم. نتایج واقعا تعجب آور بود! در جستجوی اولیه تنها 54 مورد پیدا شد با بررسی نتایج دیدم که بسیاری از آنها هم South-American-nation و Central-American-nation هستند. در جستجوی دوم با حذف این موارد تنها 11 مورد باقی ماند ! تک تک این 11 مورد را بررسی کردم. حتی یک مورد پیدا نکردم که خود جرج بوش از عبارت «ملت آمریکا» استفاده کرده باشد! 4 مورد مربوط به احمدی نژاد بود! یک مورد ملک عبدالله، یک مورد واتیکان و یک مورد شارون که ملت آمریکا را همراه با ملت اسرائیل استفاده کرده بود و بقیه در وبلاگ سی ان ان و کامنت های خوانندگان! یعنی با قطعیت می توان گفت که این موارد هم فقط اشتباه لپی سیاستمداران خارجی است و الا خود آمریکایی ها و جرج بوش بدون استثنا از واژه «مردم آمریکا» استفاده می کنند. در واقع امروزه دیگر استفاده از لفظ «ملت آمریکا» برای جامعه ای که تقریبا از هر ملیتی در دنیا را در خود جای داده است، به کلی منسوخ شده است و شاید تنها در میان ناسیونالیست های پان آمریکن رواج داشته باشد. به جای آن برای اشاره به شهروندان آمریکایی از عبارت «مردم آمریکا» استفاده می شود.

همین جستجو را در مورد کشور آلمان هم تکرار کردم و اینبار نتایح کاملا غیر منتظره بود! حتی در کشوری مثل آلمان هم تعداد تکرار واژه «ملت آلمان» در سایت اشپیگل تنها 15 مورد بود که با بررسی آنها متوجه شدم که آنها هم یا مربوط به موارد نقل قول شده از خارجیان بود یا این ملت در معنای ملت تاریخی و فرهنگی آلمان و در مقالات تاریخی و بویژه اندیشه اتحاد دو آلمان و غیره استفاده شده بود. به عبارت دیگر در مباحثات روزمره سیاستمداران، اصطلاح مردم و شهروندان آلمان تقریبا جایگزین ملت آلمان شده است. در واقع استفاده از واژه ملت آلمان نمی تواند اشاره درستی به همه شهروندان آلمانی بدون توجه به ویژگیهای اتنیکی، تاریخی، زبانی و فرهنگی آنها باشد. بویژه مهاجرانی که در آن کشور اقامت دائم گرفته و حق شهروندی دارند را نمی توان با لفظ ملت آلمان نامید و اصطلاحهای «مردم آلمان» یا «شهروندان آلمانی» عبارات دقیقتر و درست تری هستند.

با این تعریف ما در ایران نمی توانیم «ملت ایران» به معنای «ملت فرهنگی ایران» با زبان، فرهنگ، هنر و تاریخ مشترک داشته باشیم بلکه تنها می توانیم «مردم ایران» یا «شهروندان ایران» داشته باشیم. در کنار آن ما ملتهای فرهنگی فارس، ترک آذربایجانی، کرد، عرب، ترکمن و ... را خواهیم داشت و اگر ایران به صورت فدرالی اداره شود، واژه های «مردم آذربایجان» و «مردم کردستان» و... هم برای شهروندان این ایالتها به وجود خواهند آمد که فاقد معنای هویتی و اتنیکی است. یعنی شهروندان ایالت کردستان را نمی توان ملت کرد نامید، چون در آن ایالت به هر حال اقلیت غیر کرد هم وجود خواهد داشت و واژه درست تر مردم کردستان خواهد بود.

در واقع ایده ملت-دولت در حال عقب نشینی است و عملا کنار گذاشته شده است و ایده شهروند-دولت یا مردم-دولت جایگزین آن شده است. براین اساس برای اینکه مثلا ملت کرد داشته باشیم لزوما نیازی نیست که دولت کرد هم داشته باشیم، این یک حس نزدیکی مشترک بین یک جامعه انسانی را نشان می دهد که خود را در یک سری مفاهیم انسانی شریک می دانند، مثل زبان، فرهنگ، هنر و... و افراد عضو این ملت می توانند در چهارگوشه جهان و دور از هم زندگی کنند ولی خود را متعلق به ملت فرهنگی کرد که اختصارا ملت کرد نامیده می شود، بدانند. اما این حرف نفی کننده این هم نیست که هر بخشی از ملت کرد در سرزمینهایی که در آن اکثریت دارد، نتواند دولت خود را هم تشکیل دهد. در واقع اینجا مساله این است که شرط داشتن یک دولت و تبدیل شدن به یک «ملت سیاسی» که هرچه بیشتر در دنیا با واژه «مردم» یا «شهروند» جایگزین می شود، تعلق به یک «ملت فرهنگی» نیست، بلکه «رضایت و اظهار تمایل آشکار به ادامه‌ زندگی مشترک» در لوای یک دولت است. این رضایتمندی خود را در یک رفراندوم نشان می دهد. این دولت مشترک هم می تواند یک دولت مستقل در یک کشور مستقل باشد و هم یک دولت ایالتی در یک کشور فدرال باشد که نوع آن نیز باز به رای «مردم» بستگی خواهد داشت.

http://freebalouch.blogspot.com/

شاخصهای شووينيسم در ايران --- ناصر ایرانپور: پژوهشگر و نویسنده

2012-01-22T17:07:00.000+01:00

اشاره‌:

در پی دو مطلبی که‌ اخيرا تحت عناوين "ناسيوناليسم از هر سنخی که‌ باشد، مضر است!" و "'زبان رسمی' ضامن وحدت و استقرار دمکراسی در ايران؟!" منتشر نمودم، هم‌ميهنی تحت نام "يانی" کامنتهايی ذيل مطلب دوم بنده‌ گذاشته‌ و دست آخر پرسشهايی را از من‌ مطرح ساخته‌اند که‌ در اين نوشته‌ تلاش می‌کنم، به‌ اجمال و فشرده‌ به‌ آنها پاسخ دهم. من به‌ سهم خود همواره‌ از چنين گفت و شنودهايی استقبال نموده‌، هر چند کتمان نکرده‌ام که‌ رغبت من بيشتر هم می‌شود، چنانچه‌ شرکت‌کنندگان اين مباحث با نام و مشخصات واقعی خود سخن گويند و به‌ قولی صاحب سخن خود باشند. به‌ هر حال، آنچه‌ اين دوستمان، آقای "يانی"، مطرح نموده‌اند را جدی می‌گيرم و می‌دانم ‌ هستند هم‌ميهنانی که‌ چنين می‌انديشند. و به‌ همين دليل هم به‌ آن پاسخ می‌دهم.

آنچه‌ که‌ می‌گويم طبيعتا سخن اول و آخر نيست و هستند روشنفکران و فعالان کردی که‌ به‌گونه‌ای ديگر می‌انديشند. به‌ ويژه‌ تعداد کسانی که‌ اميد خود را برای دستيابی به‌ حقوق ملی مردم کردستان در چهارچوب يک ايران دمکراتيک و فدرال از دست داده‌اند، متأسفانه‌ کم نيست، چرا که‌ آنها شووينيسم را مختص و منحصر به‌ حاکميت نمی‌دانند. اما من چون تقريبا قاطبه‌ی احزاب کردستان ايران چنين نوميد نيستم و به‌ همين جهت هم است در چنين بحثهايی شرکت می‌کنم. اين تلاش را می‌کنم، چون در پس هر مخالفتی با خود خصومتی نمی‌بينم. می‌دانم که‌ در غالب موارد تنها زاويه‌ی ديد آنهاست که‌ با ما تفاوت دارد و اگر بتوانيم توجه‌ آنها را به‌ زاوايای ديگری از معضل مورد بحث جلب کنيم، قادر خواهيم شد، در بسياری از زمينه‌های اساسی به‌ توافق برسيم. بنده‌ ديرزمانی است که‌ می‌گويم، بيائيم بجای آنکه‌ در باره‌ی هم سخن گوييم، با هم سخن گوييم. در "مجادلات" نيز تاجايی که‌ بضاعتم قد دهد، جانب نزاکت کلام را رعايت می‌کنم، بدون آنکه‌ به‌ قول معروف بخواهم ملاحظه‌کاری و محافظه‌کاری پيشه‌ کنم و از صراحت و شفافيت کلام مايه‌ بگذارم.

اين نوشته‌‌ در دو‌ بخش تنظيم شده‌؛ نخست نظرات کلی و عمومی خود را در مورد اينکه‌ مختصات و مصاديق شووينيسم در ايران کدامها هستند، بصورت موردی مطرح می‌سازم. سپس تلاش می‌کنم قدری مشخص‌تر به‌ صحبتهای آقای "يانی" بپردازم. در پايان لينک مطلب مورد بحث و کامنتهای رد و بدل شده‌ و همچنين عناوين برخی از مطالب نوشته‌‌شده‌ام در اين زمينه‌، مندرج در سايت nasser-iran.com را آورده‌ام.

پيشاپيش بگويم که‌ نکات زيادی در نوشته‌های آقای "يانی" است که‌ مورد توافق بنده‌ نيز هست. لذا همه‌ی آنچه‌ را که‌ وی می‌گويند رد نمی‌کنم. شايد بيشتر (به‌ قول خود ايشان) "در شناسايی عوامل تبعيض" و يا نتيجه‌گيری است که‌ ما تفاوتهای ديد داريم. اميد است که‌ اين بحثها تفاوتها را کاهش و نقاط اشتراک و تفاهم را افزايش داده‌ و نوعی اجماع نظر در مورد مسائل اساسی آينده‌ی کشورمان بوجود آورد. شايد صحيح باشد کمتر در مورد گذشته‌ و بيشتر در مورد آينده‌ و ترسيم نظام ايده‌ال خود بحث کنيم و مسائلی که‌ ارزيابی و تبيين مشابهی در مورد آنها نداريم به‌ عقب رانيم و مسائلی را که‌ کمتر در مورد آنها افتراق نظر داريم، مورد تأکيد و کاوش قرار دهيم.

آقای يانی گرامی، با درود، همانطور که‌ وعده‌ داده‌ بودم، مصاديق شووينيسم در ايران را از ديدگاه‌ خود برايتان بطور فشرده‌ نام می‌برم:

1. سلب حق تعيين سرنوشت سياسی. از نظر من کرد در ايران به‌ لحاظ ملی مورد تبعيض قرار می‌گيرد. در مورد آن کوچکترين شکی ندارم.

اما گيريم چنين برداشتی بيشتر ذهنی است تا عينی، و ايران برای کرد "مدينه‌ی فاضله‌"ای می‌باشد که‌ نمونه‌اش در جهان نيست، کرد با اين وصف می‌خواهد حاکم بر سرنوشت خود در اشکال مختلف خود باشد. آيا سلب چنين حقی و تحميل اراده‌ی "ديگران" بر آن، صرف نظر از اينکه‌ تبعيض ملی بر وی را واقعی يا افسانه‌ای بدانيم، به‌ خودی خود ضددمکراتيک نيست. تصور کنيم ايران يک خانواده‌ است. آيا اعضای آن الزاما بايد احساس ظلم و ستم و بی‌عدالتی کنند، تا حق اين را داشته‌ باشند، مستقل شوند؟ بنابراين يکی از مصاديق تبعيض در سلب حق تصميم‌گيری از اين خلق در مورد سرنوشت سياسی خود نهفته‌ است. بخشی از روشنفکران "ناسيوناليست" ما اين حق را برای هر خلقی قائلند، حتی برای دفاع از آنها بطور جداگانه‌ اطلاعيه‌ صادر می‌کند (نگاه‌ کنيد به‌ اطلاعيه‌ای که‌ چندی پيش برخی از فرهيختگان ايران در دفاع از خلق فلسطين و در مخالفت با اسرائيل انتشار دادند)، اما به‌ کردستان که‌ می‌رسند، برخی از آنها هزار اگر و اما يادشان می‌آيد و در نهايت از پذيرش و جانبداری از اين حق برای خلق "خودی" طفره‌ می‌روند. برخی نيز اين حق را دست کم برای کردهای ترکيه‌ و سوريه‌ و عراق طبيعی می‌دانند، اما برای کردستان ايران گناه‌ کبيره‌! پرسيده‌ می‌شود که‌ چرا کرد مثلا عراقی از نظر آنها اين حق را می‌تواند داشته‌ باشد، اما کرد ايرانی نه‌. گفته‌ می‌‌شود که‌ چون کرد فی‌النفسه‌ ايرانی‌ است و عراق کشوری مصنوعی! بنده‌ اين استدلال را عذری بدتر از گناه‌ می‌دانم، چرا که‌ مسئوليت ما در دفاع از مردم خودمان بيشتر است. تازه‌ در نظر نمی‌‌گيرند که‌ حقوق فرهنگی که‌ کرد در کشوری چون عراق داشته‌ است، همواره‌ ـ و حتی در زمان صدام حسين جانی ـ بيشتر از ميزانی بوده‌ است که‌ اين دسته‌ از "دمکراتهای" ما در ايران دمکراتيک آينده‌ برای کرد و ديگر خلقهای غيرفارس ايرانی متصورند. برخی بر به‌ اصطلاح عدم حقانيت تاريخی اين مطالبه‌ انگشت می‌گذارند. روی اين حساب و منطق نبايد از هيچ خلقی در دنيا دفاع کرد که‌ تاکنون از حکومت و دولت برخوردار نبوده‌ است! آنها همچنين اين پرسش را که‌ اگر خلقی از دولت مستقل خود برخوردار باشد، ديگر چه‌ نيازی به‌ پشتيبانی سياسی من و شما دارد و اساسا حق تعيين سرنوشت برای خلقهای برخوردار از حکومت ملی خود چه‌ معنی پيدا می‌کند، بی‌پاسخ می‌گذارند. به‌ هر حال، غيراز بخشی از چپ و سوسياليستهای ايران، فعالان به‌ اصطلاح خودشان "ناسيوناليست ايرانی" ما ناسيوناليسم و ملت‌سازی و دولت ملی را تنها برازنده‌ی خود می‌دانند، و اگر خلقی چون کرد به‌ زعم آنها چنين مطالبه‌ای داشت، اين ديگر "قوم‌گرايی"، "توطئه‌ی بيگانگان" و غيره‌ است! بنده‌ با تمام احترامی که‌ برای مردم فارس‌زبان ميهنم قائلم و عشق و علاقه‌ای که‌ به‌ زبان و ادب پارسی دارم، آنچه‌ را که‌ در ايران بر سر مردمم آمده‌ است را از ناسيوناليسم فارسی می‌دانم، چرا که‌ در پی هژمونی و سيادت يک خلق بر خلقهای ديگر، يک زبان بر زبانهای ديگر، يک دين بر اديان ديگر و حتی يک مذهب بر مذاهب ديگر بوده‌ است. باز تکرار می‌کنم، بحث من در مورد مردم پارس‌زبان نيست، ستمی هم از سوی مردم فارس‌زبان بر مردم غيرفارس ايران نمی‌شود. بحث تنها در مورد يک مکتب معين، در مورد ناسيوناليسم و شووينيسم است که‌ در ايران مبنا و پايه‌ی اصلی حکومتداری و سياستگذاری بوده‌ است. ناسيوناليسم فارسی ناسيوناليسم فرضی يا واقعی کردی و آذری و عربی و ترکمنی و بلوچی را برنمی‌تابد، چرا که‌ بر نفی آنها، بر نفی حق تعيين سرنوشت سياسی آنها پايه‌گذاری شده‌ است و اين بارزترين نماد ستم ملی و شووينيسم در ايران است. اين دستگاه‌ فکری عزت و عظمت ايران را نه‌ در سعادت مردم ايران، نه‌ در آزادی و رفاه‌ و امنيت آن، که‌ در گستردگی خاک و حفظ آن می‌بيند و شاه‌‌بيت کلامش "تماميت ارضی ايران" است، آن هم نه‌ در مقابل بيگانگان، بلکه‌ در مقابل بخشی از جامعه‌ی خود که‌ بر حسب تصادف روزگار به‌ زبان آنها سخن نمی‌گويد و درک ديگری از کشورداری دارد.

2. سلب حق خودمديری در کردستان. کرد نه‌ تنها از حق تعيين سرنوشت برونی خود (يعنی تشکيل دولت ملی کردستان) محروم است که‌ حتی حق تصميم‌گيری در مورد مسائل درونی خود در چهارچوب ايران را نيز ندارد، از ارگانهای سياسی، اجرايی، قانونگذاری، قضايی، امنيتی، اقتصادی، فرهنگی، آموزشی و رسانه‌ای خود در کشور برخوردار نيست، چيزی که‌ دست کم بيش از 6 دهه‌ و نيم است مصرانه‌ مطالبه‌ و براي تحقق آن مبارزه‌ می‌کند. اين دومين مصداق بزرگ محروميت کرد و بدين ترتيب شووينيسم در ايران است. کرد در ايران در ضمن اينکه‌ بر حق اصولی خود برای تعيين سرنوشت سياسی خود بطور کلی (و از جمله‌ خارج از چهارچوب ايران) پايی فشرده‌، همواره‌ تأکيد نموده‌ که‌ چنانچه‌ به‌ ميل و اراده‌ی وی باشد، می‌خواهد در چهارچوب ايران به‌ حقوق خود دست يابد و گزينه‌ی ايرانی حل معضلات و تحقق‌ آنچه‌ را که‌ سالهاست در چهارچوب قواعد و موازين دمکراتيک مطالبه‌ می‌کند، در کشورش ترجيح می‌دهد. اين امر در برنامه‌های احزاب کردستان برای يک ايران دمکراتيک و فدرال به‌ وضوحی تبلور يافته‌ است. به‌ هر حال تمرکزگرايی و تراکم‌گرايی در ساختار سياسی و اقتصادی و فرهنگی و امنيتی ايران و عدم تقسيم و تفکيک قدرت سياسی و عدم تفويض اختيارات به‌ ايالتها و نواحی مختلف ايران در جهت اداره‌ی امور خود محروميتی غيرقابل بخشش است. انباشت قدرت سياسی در مرکز و در دستان عده‌ای قليل در عرض 80 سال اخير يکی از موانع مهم استقرار دمکراسی در ايران بوده‌ است. آيا اگر چنين تمرکز وحشتناکی را نمی‌داشتيم، پديده‌هايی چون شاه‌ و خمينی و خامنه‌ای که‌ تقريبا همه‌ی اختيارات را در دست داشتند و دارند، می‌توانستند دوام داشته‌ باشند؟ جدا فقط رئيس يک حکومت فاشيستی می‌تواند چنين صلاحيتهای وسيعی داشته‌ باشد و نه‌ تنها در مورد دنيا که‌ در مورد آخرت مردم هم تصميم‌گيری کند و بخواهد با زور شمشير و سرنيزه‌ و سرکوب و شکنجه‌ قتل و اعدام و ترور به‌ بهشت روانه‌ کند. چنين امری در يک حکومت غيرمتمرکز، حتی اگر دمکراتيک نيز نباشد، اگر نه‌ غير ممکن، دست کم بسيار دشوار است. لذا چنين ساختاری در کنار محروم کردن مناطق مختلف از حقوق خود برای اداره‌ی امور داخلی خود ضربه‌ای نيز بر امر استقرار دمکراسی در سطح مرکزی و سراسری وارد آورده‌ است. اينجاست که‌ حقوق مليتهای ايران با دمکراسی پيوند می‌خورد و اين دو را از همديگر تفکيک‌ناپذير می‌سازد.

3. تقسيمات کشوری تبعيض‌آميز. سومين پايه‌ی شووينيسم در ايران ريشه‌ در تقسيمات کشوری دوران قاجار و پهلوی دارد؛ همانطور که‌ روشن است، بخشی از شهرهای کردستان در محدوده‌ی جغرافيايی آذربايجان غربی قرار دارد. آقای يانی، شما در مورد ترکيه‌ نوشته‌ايد که نفس‌ نام اين کشور نيز به‌خودی‌خود نشان از محروميت دارد، درحاليکه‌ کرد در اين کشور يک سوم يا يک چهارم جمعيت را تشکيل می‌دهد. چنانچه‌ اين استدلال شما را بپذيريم، بايد بگوييم که‌ انتخاب نام آذربايجان غربی برای استانی که‌ دست کم نيمی از جمعيت آن را کردها تشکيل می‌دهد، تبعيض در تبعيض است. اين استان می‌توانست نامی ترکيبی (چون سيستان و بلوچستان، ...) و يا خنثی داشته‌ باشد، تا تداعی‌کننده‌ی بی‌عدالتی نباشد. تبعيض در اين استان که‌ قلب جنبش ملی ـ دمکراتيک کردستان در آن قرار دارد و اکثريت فعالان و رهبران جنبش کردستان از آن برمی‌خيزند، محدود به‌ نامگذاری استان نيست. در اين استان نيروهايی سکان ارگانهای سياسی و اداری و امنيتی و نظامی را در دست دارند که‌‌ اولا بشدت کردستيز هستند و دوم بسيار‌ سنی‌ستيز که‌ اين نيز باز دامن کردهای اين استان را که‌ سنی هستند گرفته‌ است. رويداد نقده‌ و قتل و عامهای قارنا و قالاتان و توحش حجت‌الاسلامهايی چون حسنی که‌ "نماينده‌ی رهبر" نيز است در همين چهارچوب قابل درک است. چنين به‌ نظر می‌رسد که‌ حکومت مرکزی در ايران با ترفند تفوق‌دادن ترکها بر کردها در اين استان در تلاش بوده‌ به‌ دو هدف عمده‌ دست يابد: از سويی مهارکردن کردها توسط مسؤولان سياسی، امنيتی و نظامی و انتظامی ترک‌زبان و از سويی ديگر نزديک‌کردن ترکها به‌ خود و جذب و ذوب بيشتر آنها در حکومت، تا مانع از پيدايش و رشد بيداری ملی‌ آنها گردد. طبيعتا به‌ هدف اولی دست نيافته‌ است و کردها قائم‌به‌‌ذات‌تر از هر زمانی در عرصه‌ سياست و مبارزه‌ حضور دارند. اما به‌ هدف دوم خود تا همين چند سال اخير تا اندازه‌ی زيادی دست يافته‌ بود. نفع جانبی دوم اين سازماندهی برای حکومت اين است که‌ هر نزاعی در اين خطه‌ را که‌ فی‌الواقع منشاء سياسی دارد و به‌ نظام سياسی و سياستهای آن برمی‌گردد را "جنگ قومی" بنامد، خود را منزه‌ و بی‌طرف معرفی نمايد و گاهی هم نقش "ميانجی" را در اين بازی ايفا کند. اگر هم جنايتی صورت گرفت، بنماياند که‌ اين "ترکها" به‌ سردستگی کسانی چون ملاحستی هستند که‌ در حق کردها جنايت کرده‌اند و اين امر ارتباط چندانی با آنها ندارد. من بارها از دوستان و فعالان فارس‌زبان شنيده‌ام که‌ گفته‌اند: "آنچه‌ در اين ديار صورت گرفته‌ مظالم و جنايات عوامل محلی ترک بوده‌اند که‌ فی‌النفسه‌ ضد کردها و فارس‌های ايرانی‌تبار هستند." معلوم نيست که‌ اگر "ظلمها و جنايات" ارتباطی به‌ آنها ندارد، چگونه‌ است که جنايت‌ آنها را خود لاپوشانی نيز می‌کند، دسته‌دسته‌ روشنفکران کرد را به‌ جوخه‌ی اعدام می‌سپارند، اما دست امثالی چون "ملا حسنی" را در ارتکاب جنايت و تحريک اقشار عقب‌مانده‌ و تحميق توده‌ها باز گذاشته‌اند و حتی وی را ارتقاء رتبه‌ هم می‌دهند؟ اگر خامنه‌ای به‌ قول شما ترک‌تبار است، خمينی که‌ ترک نبود. حسنی در گرماگرم جنايات اول انقلاب بود که‌ يکه‌تاز ميدان و "نماينده‌ی امام امت" شد. به‌ هر حال، اين منطقه‌ به‌ دلايل عديده‌ يکی از کانونهای بحران در ايران آينده‌ خواهد بود، چرا که‌ بی‌عدالتی در آن بيداد می‌کند. برای نمونه‌ بپرسيد که‌ چند درصد از مسئولان اين استان کردزبان و ترک‌زبان کرد هستند. انداختن چنين مکانيسم تنش‌آوری گردن "ترکها" عذر بدتر از گناه‌ است. خود کردها تاکنون چنين ننموده‌اند و نخواهند کرد. هيچ سازمان جدی کردستان تاکنون به‌ حق کلامی ناشکيبا بر عليه‌ مردم ترک بر زبان نياورده‌ است. بنده‌ نيز بعنوان عضوی از جامعه‌ی کردستان اهميت بسزايی برای دوستی ترک و کرد در اين خطه‌ قائلم و اگر کلمه‌ای خشم‌آلود بر عليه‌ کردزبانی هم بر زبانم جاری شود، جانب نزاکت کلام را در ارتباط با آذری‌ها بيشتر رعايت می‌کنم. همه‌ی اين ناملايمات و تنشها نه‌ ريشه‌ در ضديت ترک با کرد که‌ در نظام سياسی حاکم و تقسيمات کشوری تبعيض‌گرا دارد. حاکميت سياسی ايران نبايد موفق شود مانع ايجاد جبهه‌ای دمکراتيک از جمله‌ بين پيشروان کردستان و آذربايجان گردد. در اين زمينه‌ صاحب تجارب گرانبهاي تاريخی هستيم.

4. عدم مشارکت کرد در ساختار سياسی ايران. مصداق چهارم تبعيض در مورد کردستان در عدم مشارکت کردها در ساختار سياسی ايران تجلی می‌يابد. اين استدلال را که‌ گويا اين يا آن مسئول حکومت مرکزی "کرد" هست، نه‌ تنها کودکانه‌ و دماگوژيک، که‌ حتی استثنائی بر قاعده‌‌ی تبعيض‌ و بدين ترتيب تأييد آن می‌دانم. آری، بوده‌اند کسانی که‌ کرد هم بوده‌اند، اما يد طولانی در سرکوب و کشتار کردها داشته‌اند. اينها ديگر در مقوله‌ی کردبودن نمی‌گنجند. اين اشخاص بسيار شريف هم باشند که‌ در غالب موارد حقا نيستند، مسخ‌شده‌ و آسيميله‌‌شده‌ هستند. بسياری آنها به‌ بهای خيانت به‌ مردمشان آنجا رسيده‌اند. چنانچه‌ از کرديت خود دفاع می‌کردند، جايشان نه‌ در حاکميت که‌ در زندان و جلو جوخه‌های اعدام می‌بود. همچنين آنگاه‌ که‌ از مشارکت کرد در حاکميت حکومت مشترک در ميان است، نه‌ صرفا کردزبان، بلکه‌ انسانی منظور است که‌ شخصيت و هويت و حقوقی برای کرد قائل باشد. با اين استدلال ترکيه‌ که‌ دست کم يک رئيس جمهور آن تاکنون کرد بوده‌ است، بايد دولت کردها باشد، درحاليکه‌ خود شما هم آن کشور را ستمگاه‌ کردها می‌ناميد، به‌ حق هم می‌ناميد. در عراق معاون آقای صدام حسين کرد بود، چيزی از کردستيزی، دست کم در قياس با صدام جلاد کم نداشت. مگر در تاريخ ايران بعد از اسلام کم ايرانی داشته‌ايم که‌ در مسلمانی گوی سبقت را از مسلمانان آن سوی مرزها هم ربوده‌اند و دسته‌ای از آنها رساله‌ها، آثار و اشعار خود را به‌ زبان عربی نوشته‌اند؟ برخی حتی به‌ تاريخ هم مراجعه‌ نمی‌کنند، همين حکومت اسلامی را هم "ايرانی" نمی‌دانند، هر چند "زبان رسمی" آن فارسی باشد. لذا آنگاه‌ که‌ از مشارکت کردها در حاکميت سخن در ميان است، مقصود اين نيست که‌ اين يا آن وزير اسما کرد باشد، بلکه‌ اين است که وی شاخصهای يک کرد را داشته‌ باشد، نوعی نمايندگی مردمش را بکند و‌ کرد به‌ مثابه‌ خلق، به‌ مثابه‌ی کلکتيو، دست کم به‌ مثابه‌ منطقه‌ و استان در سياستگذاريها و قانونگذاری کشور سهيم باشد. اين امر می‌توانست در شکل ضعيف خودش دست کم در شمايل يک مجلس سنا که‌ نمايندگان کردستان (و ديگر مناطق) هم در آن عضويت داشته‌ باشد، عينيت يابد که‌ تاکنون در ايران شاهی و شيخی عينيت نيافته‌ است.

5. فقدان حقوق برابر شهروندی به‌ ويژه‌ به‌ دلايل زبانی و مذهبی. مصداق پنجم تبعيض در مورد کردها (و آحاد بسياری از مردم غيرفارس ايران) در عدم حقوق شهروندی برابر ديده‌ می‌شود. اظهرمن‌الشمس است که‌ من کرد نخست برای اينکه‌ کرد هستم و دوم برای اينکه‌ از نظر حاکمان سنی هستم (که‌ نيستم؛ چهار امام خود را نيز مفت و مجانی در اختيار آنها می‌گذارم، چيزی هم بابتش نمی‌خواهم)، به‌ لحاظ حقوق فردی و شهروندی نيز مورد تبعيض قرار می‌گيرم. آيا من بعنوان يک شهروند کرد حق تشکيل يک حزب کردی را دارم؟ آيا بعنوان يک کرد حق تأسيس روزنامه‌ای کردی در شهری چون کرمانشاه‌ را دارم؟ آيا من بعنوان يک شهروند کرد در نظام قضايی فی‌النفسه‌ مظنون نيستم؟ آيا اصلا در دادگاهی که‌ محاکمه‌ می‌شوم، در مقابل حاکم و جلادم اجازه‌ دارم به‌ زبان خودم سخن گويم؟ آيا بعنوان شهروند کرد حق آموزش به‌ زبان کردی را دارم؟ شما می‌فرمائيد که‌ قضيه‌ی زبان و مذهب را در نظر نگيريم، تبعيضی متوجه‌ من به‌ مثابه‌ی کرد نخواهد بود!! اتفاقا اين دو می‌توانند مؤلفه‌های اصلی "قوميت" باشند: در جايی مذهب در آن نقش تعيين‌کننده‌ دارد (يوگسلاوی) و در جايی می‌تواند عنصر زبان تعيين کننده‌ باشد. روزی در تلويزيون آلمان در جريان مناظره‌ای سفير ترکيه‌ خطاب به‌ يکی از شهروندان و فعالان کرد ترکيه‌ی حاضر در جلسه‌ گفت که‌: "شما نگوئيد که‌ کرد هستيد، مورد تبيعض هم قرار نمی‌گيريد"!! معنی اين سخن اين است که‌ شما به‌ صرف اينکه‌ بگوئيد کرد هستم، مورد تبعيض قرار می‌گيريد. آقای "يانی"، از شما می‌پرسم چنانچه‌ مهمترين زبان ارتباطی را از شما بگيرند و اعتقاد فلسفی و دنيوی شما را از شما بگيرند، ديگر چه‌ چيزی باقی می‌ماند؟ بسياری از مسائل مهم زندگی با زبان پيوند خورده‌ است. شما می‌دانيد که‌ در حکومت شاهی نامگذاری کردی ممنوع بود. در همين حکومت ناب محمدی (به‌ قول شما غيرناسيوناليستی) هم فرزند بنده‌ شش ماه‌ در ايران دوندگی کرد تا شناسنامه‌ای به‌ نام کردی برايش صادر کنند که‌ آخرش موفق نشد و نام ديگری بر آن نهادند. اين ديگر ـ مدينه‌ی فاضله‌ هم باشد ـ نمی‌تواند کشور بنده‌ باشد. شما می‌دانيد که‌ ما نام خيابانها، اماکن، مغازه‌ها و نشريات خود را نمی‌توانيم بطور آزاد از نامهای کردی انتخاب کنيم؟ همانطور که‌ عرض کردم، بنده‌ انسانگرا هستم و مسلمان نيستم و عطای اسلام را به‌ لقايش بخشيده‌ام. اما به‌ هر حال چند ميليونی در اين مملکت دست کم اسما سنی‌ هستند. شما فکر می‌کنيد آيا آنها در تهران چندين ميليونی و چندفرهنگی و چندمذهبی يک مسجد ناقابل سنی دارند؟! حکومت اسلام فراموش نمی‌کند در سليمانيه‌ صددرصد کردی و سنی حسينه‌ بسازد، فراموش نمی‌کند برای دهن‌کجی و بی‌حرمتی هم شده‌ انواع و اقسام مسجد و حسينيه‌ی بی‌رونق در شهرهای کردنشين سنی ايران بسازد، اما حق ساختن يک مسجد سنی را از شهروندان خودش سلب می‌کند. اصلا تصور نکنيد اين پديده‌ مربوط به‌ زمان شيخ است. زمان شاه‌ هم وضع بر همين منوال بود و در ارتباط با زبان کردی بدتر هم بود. تا جايی که‌ من می‌دانم کردهای ايران، حتی آنهايی که‌ خود را مسلمان تعريف می‌کنند، غالبا سکولار هستند و مذهب نقشی در زندگی آنها ندارد (همانطور که‌ به‌ اعتقاد من در بين اکثريت قريب به‌ اتفاق ايرانيها ندارد). اين مسأله‌ اما برايشان عمده‌‌ می‌شود چنانچه‌ مذهبی ديگر درصدد برآيد بر آنها هژمونی پيدا کند و سيادت کند و حقوق ابتدايی را نيز از آنها بگيرد. امر "مذهب رسمی" و "زبان رسمی"، ايرانيان را نه‌ تنها به‌ هم نزديک نساخته‌، بلکه‌ انشقاق را دامن نيز زده‌است. باز تکرار می‌کنم چه‌ بسيار ملتها هستند که‌ خود را با زبان تعريف می‌کنند. طبيعی است که‌ اگر آنها به‌ لحاظ زبانی مورد تبعيض قرار گيرند، در جستجوی مکانيسم و حتی چهارچوب جغرافيای سياسی خواهند بود که‌ محتملا در تضاد با چهارچوب جغرافيايی سياسی موجود قرار دارد. چنانچه‌ جلو اين اراده‌ی آنها گرفته‌ شود، مسأله‌ به‌ يک مسأله‌ی سياسی و ملی عمده‌تری فرا می‌رويد. در ضمن ـ همانطور که‌ فوقا نيز گفته‌ شد ـ در عراق زبان کردی نه‌ تنها ممنوع نبوده‌، بلکه‌ در کردستان بخشا زبان آموزشی نيز بوده‌ است. و در قانون اساسی آن کشور هم نه‌ تنها عربی تنها زبان رسمی نبوده‌، بلکه‌ گفته‌ شده‌ که‌ عراق به‌ دو ملت کرد و عرب تعلق دارد و اتفاقا نام کرد قبل از عرب آورده‌ شده‌ بود. تازه‌ مسأله‌ مذهب رسمی هم در آن کشور وجود خارجی نداشته‌. در کابينه‌ی دولت آن کشور نه‌ تنها وزير سنی که‌ حتی مسيحی و آته‌ايست هم داشته‌ايم. با همه‌ی اين احوال اين دولت دشمن خونين کرد بوده‌ است. و با اين وصف کرد با اين دولت در ستيز بوده‌ است تا بالاخره‌ بر آن فائق آمد. لذا اين مثالهای فوق را آوردم نه‌ برای اينکه‌ آن کشور را تطهير و يا تبرئه‌ کنم، بلکه‌ بگويم که‌ ما از آن زمان آنها هم عقب‌تريم. مسأله‌ زبان مادری طبيعتا يک حق شهروندی مهم است و بخشهای بسيار عديده‌ دارد. آيا تاکنون يک محصل شيرازی و اصفهانی و تهرانی به‌ خانه‌اش فرستاده‌ شده‌ است، چون لباس ملی خود را پوشيده‌ است؟ آيا اينان به‌ زبانی جز زبان مادری‌شان به‌ هم‌شاگرديهای خود، با معلمين خود، با نظام و مدير خود صحبت کرده‌اند و در غيراينصورت توبيخ شده‌اند؟ باز به‌ مسأله‌ی مذهب برگردم: کرد خود را با مذهب تعريف ننموده‌ است؛ هم کرد سنی‌‌مذهب داريم و هم کرد شيعه‌‌مذهب. جانبداران اديان ديگر هم در ميان کردها کم نيستند. اما بوده‌ که‌ قوم و ملت و خلقی خود را با دين و مذهب تعريف نموده‌ است. کروات و صرب و بوسنی‌ هر سه‌ تازه‌ يک زبان دارند، اما اديان و مذاهب گوناگون. اين مسأله‌ باعث پيدايش کشورهای مختلف شد. در مورد ايرلند شمالی هم همين وضعيت را داريم. با اين مثال می‌خواهم بگويم که‌ چنانچه‌ يک خلق مذهبی داشته‌ باشد که‌ با مذهب حاکم، رسمی يا اکثريت آن کشور متفاوت باشد و به‌ همين دليل مورد تبعيض قرار گيرد، طبيعی است که‌ معضل در چهارچوب مذهب باقی نمی‌ماند، اصلا نفس مذهب نقش مهمی در نزاع ايفا نکند، بلکه‌ نزاع بر سر بی‌عدالتی بر مبنای مذهب باشد. اين امر برای کرد نيز صادق است. اگر کرد به‌ دليل سنی‌بودنش مورد تبعيض قرار می‌گيرد، نه‌ سنی‌بودنش، بلکه‌ نفس تبيعض در مرکز توجه‌ است و شووينيسم مذهبی مبنايی برای تبعيض ملی و قومی می‌گردد، چرا که‌ مذهب مورد تبعيض به‌ خلقهايی تعلق دارد که‌ به‌ دلايل عديده‌ يا در اقليتند يا در حاکميت و سازمان سياسی جامعه‌ مشارکت ندارند. مثالی فرضی: اگر مردم فارسی‌زبان ايران مثلا مسيحی می‌بودند و مسيحيت همان نقش و جايگاهی را می‌داشت که‌ اکنون مذهب سنی دارد، و اگر زبان اين مردم فارس مثلا چينی می‌بود و زبان چينی هم نقش و جايگاهی را می‌داشت که‌ اکنون مثلا کردی در ايران دارد، به‌ يقين يک جنبش ملی فراگير سربرون می‌آورد و تکليف خود را با نظام سياسی و احيانا چهارچوب جغرافيای سياسی حاضر روشن می‌نمود. زبان دين و مذهب نيست. ستيز با زبان ستيز با سخنوران آن زبان نيز است. بدين ترتيب در ايران نوعی جينوسايد فرهنگی بر متکلمين غيرفارسی و به‌ عبارتی ديگر مليتها و اقوام غيرفارس ايران صورت گرفته‌ است. ابزار اين جينوسايد هم سياست، دستگاه‌ امنيتی و ارتش و سپاه‌ پاسداران بوده‌ است. به‌ همين دليل بيدادگری در حوزه‌ فرهنگ باقی نخواهد ماند و حوزه‌ی بسيار وسيع‌تری را در برخواهد گرفت.

6. استعمار داخلی. فوقا در مورد زبان و مذهب سخن رفت. اما مسأله‌ کرد از نظر خود کرد مسأله‌ای مذهبی يا فرهنگی نيست، بلکه‌ قبل از هر چيز زيرپاگذاشتن اراده‌ی سياسی‌اش است. بنده‌ نه‌ يک حزب مذهبی کردی قابل ذکر می‌شناسم و نه‌ يک سازمان صرفا فرهنگی و زبانی. احزاب کردستان اساسا افقی بسيار فراتر از اين دو حوزه‌ دارند. آنچه‌ دغدغه‌ی آنهاست استعمار داخلی است که‌ کرد در زير آن رنج می‌برد. حاصل اين سياست و مکتب استعماری تاکنون چيزی جز تحميل عقب‌ماندگهای متعدد بر مناطق معينی از ايران چون کردستان نبوده‌ است. قياس ـ برای نمونه‌ ـ شهرهای کردستان با شهرهايی که‌ زادگاه‌ حضرات حاکم در ايران است، نمی‌تواند استتباطی جز اين را بدست بدهد. هر آينه‌‌ زادگاهم را می‌بينيم، غم و خشم وجودم را فرا می‌گيرد، از اين همه‌ محروميت، از اين همه‌ بی‌عدالتی. آنچه‌ که‌ در حکومت مذهبی به‌ قول شما "غيرناسيوناليستی" کنونی در عرض سی و يک سال گذشته‌ در شهر من تورم داشته‌ است، نه‌ کارگاه‌ و کارخانه‌ و مؤسسات توليدی و تجاری و خدماتی و تحقيقاتی، بلکه‌ از سويی تعداد پادگانها و قرارگاهها و پايگاههای نظامی و امنيتی و انتظامی و پليسی و از سويی ديگر تکه‌ دانشگاهی ("پيام نور"! و "آزاد اسلامی"!) که‌ در آن رشته‌های درجه‌ سه‌ و چهار را می‌توان تحصيل نمود، شايد هم زبان و ادبيات فارسی و نه‌ مثلا زبانم لال دست کم زبان و ادبيات کردی را. به‌ گفته‌ی مردم اين شهر اين "مراکز دانشگاهی" از مراکز مهم پخش مواد مخدر در منطقه‌ می‌باشند! به‌ هر حال، نظام حکومتی ايران می‌توانست، متمرکز باشد، حتی غيردمکراتيک باشد، اما دست کم استعماری نباشد که‌ هست. به‌يغمابردن ثروتهای اين مناطق و تخصيص آنها به‌ مناطق مرکزی، درپيشگيری سياستهای اقتصادی و فرهنگی که‌ نتيجه‌اش تحميل و تداوم عقب‌ماندگی اين مناطق در اين عرصه‌ها و فرار مغزها به‌ مناطق مرکزی است، سلب اختيار اعتراض به‌ چنين شرايطی و تلاش در جهت جلوگيری از بيداری ملی و منطقه‌ای را نمی‌توان استعماری نخواند. اينها که‌ ربطی به‌ مذهب و زبان رسمی ندارد. گاهی اوقات گفته‌ می‌شود که‌ اين و آن منطقه‌ و شهر مرکزی ايران نيز محروم است. آری چنين است. اما اين به‌ مثابه‌ی استثناء دليلی برای تأييد قاعده‌ است و نه‌ رد آن. مگر در کشورهای شناخته‌شده‌ی استعماری دنيا هنوز هم که‌ هنوز است کم مناطق محروم داريم؟ صرف وجود اين مناطق در اين کشورها برهانی برای عدم استعمارگربودن آنها نبوده‌ است. نظام جمهوری اسلامی ايران از مصاديق يک حکومت استعماری است. تنها دولتی که‌ استعمارگر است اين گونه‌ با فرزندان کردستان رفتار می‌کند. تنها دولت استعمارگر "غيرخودی" چون جمهوری اسلامی می‌تواند يک شهر "خودی" را روزها و هفته‌ها بطور عموم به‌ توپ و خمپاره‌ ببندد. سربازان امام زمان و پاسداران حکومتی اين چنين خود را با اين خطه‌ بيگانه‌ می‌دانند که‌ حاضر نيستند زبان مردمی را که‌ مورد استعمار قرار می‌دهند، فراگيرند. چنين کشور و نظام حکومتی که‌ در آن می‌توان انواع و اقسام زبانهای زنده‌ و مرده‌ی دنيا را در سطح دانشگاهی خواند، اما از آموزش به‌ زبان مادری خود در مقطع ابتدايی هم محروم بوده‌، نمی‌تواند به‌ مردم اين خطه‌ تعلق داشته‌ باشد، بيگانه‌ است و بايد برود. ارتشش بيگانه‌ است، پرچمش بيگانه‌ است، سرودش بيگانه‌ است. آيا گرفتن چندين روستا از مهاباد و اعطای آن به‌ مثلا اروميه ربطی به‌ زبان و مذهب دارد يا نشانی بر وجود‌ تبعيض ملی می‌‌باشد؟ آيا ضديت با جنبش ملی ـ دمکراتيک مردم کردستان در ترکيه‌ و عراق و همکاری با دولتهای اين کشورها برای سرکوب اين جنبشها نيز ارتباطی به‌ زبان و مذهب دارد يا سرچشمه‌ی آن شووينيسم است؟ از اين آياها کم نيستند. قدری از آنها را برای بحثهای آينده‌ نگه‌ داريم. البته‌ در نوشته‌های قبلی‌ام به‌ برخی از آنها اشاره‌ نموده‌ام. اينجا شايد در پايان اين بخش تأکيد بر اين واقعيت خالی از فايده‌ نباشد که‌ يکی از پيامدهای در پيشگيری چنين سياستی تمرکز بيشترين امکانات علمی، تحصيلی، شغلی، پزشکی و درمانی ممکن در مناطق مرکزی ايران می‌باشد. کم نبوده‌اند‌ افراد ساکن نواحی غيرمرکزی ايران که‌ برای درمان بيماري، برای ادامه‌ی تحصيل، برای يافتن شغل، برای سرمايه‌گذاری و غيره‌ مجبور به‌ جلای ديار خود و روانه‌ی شهرهای بزرگ شده‌اند. به‌ عبارتی ساده‌تر هر آن کس که‌ تخصصی و بنيه‌ مالی دارد، می‌رود و بقيه‌ می‌مانند. آنچه‌ نصيب مناطقی چون کردستان شده‌ است، نيروهای سرکوب و نظاميان بوده‌ است. بنده‌ با ايرانيان زيادی سروکار داشته‌ام. ايرانيانی که‌ يا رنگ کردستان را نديده‌اند (و اطلاعات جغرافيايی و مردم‌شناسی و تاريخی آنها در مورد اين مناطق زيرصفر بوده‌ است) و يا اگر ديده‌اند، بعنوان سرباز و نظامی ديده‌اند. تاکنون يک مورد اتفاق نيافتاده‌ است که‌ کسی بگويد، بعنوان پزشک، مهندس، پرستار، متخصص يا کارشناس فلان و فيصار رشته‌ در کردستان بوده است. طبيعتا سرمايه‌گذاری بخش دولتی در اين مناطق نيز قابل قياس با مناطق مرکزی ايران نيست. همه‌ی اينها حکايت از يک سياست سيستماتيک محروم‌سازی می‌کنند که‌ تنها از يک دولت بيگانه‌ و استعماری برمی‌آيد.

7. ملت‌سازی تبعيض‌گرايانه‌. پرسشی که‌ اينجا مطرح می‌شود اين است که‌ آيا همه‌ی آنچه‌ که‌ گفته‌ شده‌ کشفيات نخبگان است يا تبعيضات غيرقابل انکار؟ توطئه‌ی بيگانگان است يا ريشه‌ در نظام سياسی حاکم دارد؟ اتفاقی رويی داده‌ است يا انديشه‌ و مکتب معينی آن را تئوريزه‌ نموده‌ است؟ اگر اين نيست، منشاء و سرچشمه‌ی آن کجاست؟ پاسخ بنده‌ اين است که‌ آنچه‌ که‌ پيشتر از آن سخن رفت، نتيجه‌ پروسه‌ی 'ملت‌ سازی" "ايرانی" بر اساس يک زبان، يک فرهنگ، يک دين و حتی يک مذهب می‌باشد و ريشه‌ در تفکرات ناسيوناليستی ـ شووينيستی و فاشيستی اروپايی دارد و با جامعه‌ی ايرانی در تضاد قرار دارد. ناسيوناليسم يک پديده‌ و محصول وارداتی هست که‌ بعد از انقلاب مشروطيت تلاش شد به‌ عاريت گرفته‌ شود و تازه‌ از دمکراتيسم (حقوق شهروندی برابر) نيز تهی گرديد. جامعه‌ی ايران همواره‌‌ متکثر بوده‌ و قابليت يکسان‌سازی با جبر و قهر ـ آن هم با مايه‌ گذاشتن از همه‌ی فرهنگها و زبانهای غيرفارسی ايران ـ را ندارد. با اين وصف تلاش برای تحليل و ذوب مليتها در يک مليت، فرهنگها در يک فرهنگ جنايتی نابخشودنی است که‌ بايد بيش از اينها زير ذره‌بين برده‌ و افشا شود. به‌ هر حال آسيميلاسيون خلقهای غيرفارس ايران يکی از پايه‌ها و مختصات شووينيسم در ايران را تشکيل داده‌ است.

8. ضديت ناسيوناليسم "ايرانی" با ترک و عرب و افغان. تصور نمی‌کنم بر کسی پوشيده‌ باشد که‌ ناسيوناليستهای ما چگونه‌ در مورد اين سه‌ ملت می‌انديشند. لازم نيست که‌ حتما به‌ شاهنامه‌ مراجعه‌ کنيم. سرکی به‌ سايتها و کامنتهای ناسيوناليستهای "ايرانی" ماهيت شووينيسم ترک‌ستيزانه‌، عرب‌ستيزانه‌ و حتی افغانی‌ستيزانه‌ی آنها‌ را برايمان عيان می‌سازد. از هر کدام از اين ملتها کينه‌ها در سينه‌ی ناسيوناليستها انباشت شده‌ است. کم نيستند ناسيوناليستهايی که‌ هر نگون‌بختی مردم ايران را گردن آنها می‌اندازند. اگر چنين نيست، کدام ناسيوناليست ايرانی بر عليه‌ اين همه‌ی ظلمی که‌ بر افغانی‌های مقيم ايران می‌شود، شوريده‌ است؟ همين چند هفته‌ پيش 45 تن از آنها توسط حکومت ناب محمدی در ايران اعدام شدند. در مورد کشتار 9 تن اسلامگراي دشمن اسرائيل اطلاعيه‌ داده‌ می‌شود، اما در مورد کشتار 45 تن توسط حکومت اسلامی ايران به‌ جرم کيفری کلامی نمی‌گويند. نامهای ترکی چون چنگيز بر فرزندانمان می‌گذاريم، اما ترک را مورد تحقير قرار می‌دهيم، اسلام عرب را گرفته‌ و بخشا به‌ مناسبتهای اسلامی عربی می‌گوئيم و می‌خوانيم و در اسلامگرايی گوی سبقت را از آنها می‌ربائيم، اما در نهان بد و بيرا به‌ عرب می‌گوئيم. در مورد افغان پارسی‌زبان هم‌تبار و هم‌دين همان گونه‌ سخن می‌گوئيم که‌ فاشيستهای اروپايی در مورد بيگانگان مقيم کشورهايشان سخن می‌گويند. آيا اين مصداقی بر شووينيسم نيست؟ کی ما در خانه‌های خود برمی‌گرديم و منشاء مشکلات خود را در آنها جستجو می‌کنيم؟

9. آغشتگی ناسيوناليسم با توهم توطئه‌. مشخصه‌ی ديگر ناسيوناليسم "ايرانی" اعتقاد به‌ تز توطئه‌ در مورد رويدادهای مربوط به‌ خلقهای ايران است. کم شنيده‌ نشده‌ که‌ گفته‌ شده‌ که‌ فلان کشور که‌ با همکاری سازمانهای حقوق بشری و فعالان ايرانی کنفرانسی برگزار نموده‌، در مورد ايران طرحهای توطئه‌ برای تجزيه‌ی ايران دارد. از اين لحاظ نيز حکومت اسلامی شووينيستی با اپوزيسيون راست و به‌ اصطلاح خودشان "ناسيوناليست" فرق چندانی ندارند.

10. اصل و فرع در قاموس شووينيسم. و بلاخره‌ از نظر من وجه‌ ديگر شووينيسم در لحن و موضعگيری شووينيستها به‌ نسبت خلقهای غيرفارس ايران قابل رؤيت است. آنها به‌ گونه‌ای در مورد جنبشهای ملی خلقهای ايران سخن می‌گويند، به‌ گونه‌ای از وحدت و "تماميت ارضی ايران" در مقابل آنها دفاع می‌کنند که‌ "صاحب‌خانگی" آنها و مستأجربودن مردم غيرفارس ايران در فرهنگ و ديدگاه‌ آنها به‌ خوبی نمايان می‌شود. نفس اين بحثها بدون اينکه‌ وارد بحث مصداقهای عينی شويم برای هر ناظر بی‌طرفی روشن می‌سازد که‌ کدام طرف از چه‌ چيز موجود دفاع می‌کند و کدام طرف نيز چه‌ چيز ناموجود را مطالبه‌ می‌کند. در ضمن ترمنولوژی آنها نيز به‌ اندازه‌ی کافی گوياست. چند مثال: موسيقی فارسی "موسيقی اصيل ايرانی" می‌شود، هر چند سرايندگان و نوازندگان آن مثلا کرد باشند. چنانچه‌ همين نوازندگان و سرايندگان ترانه‌ای با شعری کردی مثلا از هيمن بخوانند، موسيقی بلافاصله‌ "محلی" می‌شود؛ زبان فارسی "زبان مشترک"، "زبان ملی"، "زبان رسمی" و غيره‌ می‌شود، زبانهای کردی و آذری و عربی، ترکمنی و بلوچی "محلی"؛ برخی مواقع "الطاف و مرحمتها" و "بزرگمنشی‌هايی" که‌ از خود به‌ نسبت سخنوران غيرفارس ايران نشان می‌دهند، نيز چنان به‌ شيوه‌ای آزاردهنده حق‌به‌جانبانه از خود بروز می‌دهند که‌ نمی‌توان شووينيستی يا فاشيستی نناميد. هر آنجا که‌ دمکراتيسمشان گل می‌کند، می‌گويند که‌ "اشکالی ندارد که‌ زبانهای محلی در کنار زبان ملی تدريس شود. البته‌ با تجزيه‌طلبی مخالفيم." معلوم نيست که‌ اين حق و اختيار و صلاحيت را از کجا آورده‌اند که‌ زبانی را "محلی" می‌نامند و زبانی را 'ملی". دوم هنوز درک نکرده‌اند که‌ جدايی‌طلبی حق است و نه‌ اتهام. سوم اينکه‌ مگر ايران ملک پدريشان است که‌ اين قدر در مورد آن امر و نهی می‌کنند؟ آيا اين ادبيات ادبياتی شووينيستی نيست و از سکويي نابرابر و از بالا مخاطبان خود را تقبيح نمی‌کند؟ فرض بگيريم مثلا کردستان می‌خواهد از ايران جدا و بر سرنوشت سياسی خود حاکم شود. اولا اگر چنين باشد اصفهان و شيراز و تهران و مشهد را که‌ از ايران جدا نمی‌کند که‌ آنها يقه‌ پاره‌ می‌کنند، بلکه‌ سرزمين و سکونتگاه‌ کردها را. دوما لابد نفعی از اين جداشدن می‌بيند. آيا نفس اين مسأله‌ حکايت از بی‌عدالتی و وجود شووينيسم ملی در ايران نمی‌کند؟ آری، اگر کرد احساس سعادت و برابری در اين کشور می‌کرد، جدايی‌طلبی فرضی موضوعيت نمی‌داشت. و همچنين نفس اينکه‌ در تقريبا هر بحثی کردها بايد با پرسش تجزيه‌ و تماميت ارضی روبرو شوند، نيز نشان از موقعيت برابر بحث‌کنندگان در ساختار سياسی کنونی ايران ندارد؟

آقای "يانی" گرامی، شما می‌پرسيد اگر جمهوری اسلامی شووينيست از نوع فارسی‌اش است، چگونه‌ است که‌ با فردوسی و کوروش، ... که‌ به‌ تصور شما از نظر من "نماد شووينيسم هستند"، مخالفت می‌ورزد، آثار تاريخی پيش از اسلام را تخريب می‌کند، با اعياد ملی ايرانيان دشمنی می‌کند و "اگر می‌توانستند زبان فارسی را هم ممنوع می‌کردند؟" شما همچنين می‌نويسيد که‌ زبان کردی ممنوع است "چون زبان حاکمان نيست" و تأکيد می‌کنيد که‌ اين رژيم ناسيوناليست نيست، به‌ ويژه‌ به‌ اين دليل که‌ اساسا ناسيوناليسم و مذهب هم‌خوانی ندارند و مذهب همه‌ را در خود حل می‌کند.

راستش بنده‌ با ارزيابی شما زياد موافق نيستم، چرا که‌:

1. بنده‌ هيچ جايی نگفته‌ و ننوشته‌ام که‌ فردوسی و کوروش و داريوش نماد شووينيسم هستند. هر آن کس که‌ زبانش فارسی بود که‌ شووينيست نيست. می‌دانم در شعر فردوسی بيتهايی در ارتباط با مردم غيرفارس است که‌ نمی‌توان با آنها زياد موافق بود. اما به‌ هر حال از نظر من شووينيست کسی است که‌ قوم خود را برتر از ديگران می‌داند و بر اين اساس ظلم می‌کند و زمان کوروش يا فردوسی مقوله‌ای به‌ نام ملت نداشتيم که‌ مبنايی برای ستم ملی بر ديگران باشد. ملت محصول دوران اخير از انقلاب کبير فرانسه‌، غلبه‌ بر فئوداليسم و پيدايش سرمايه‌داری و بازار آزاد و در يک صد سال اخير دولتداری به‌ اصطلاح "مدرن" و نظام آموزشی و رسانه‌ای سراسری است که‌ آن زمان محلی از اعراب نداشتند.

2. جمهوری اسلامی يک دولت شووينيستی تمام عيار از حيث قومی، دينی، مذهبی، زبانی و جنسی است. اينکه‌ به‌ گونه‌ای ديگر با نمادهای نامبرده‌ مثلا در قياس با حکومت شاهی عمل می‌کند طبيعی است، چرا که‌ وجه‌ غالب آن ـ در تأييد فرمايش شما ـ فاشيسم مذهبی آن است. اين اما بدان معنا نيست که‌ از شووينيسم قومی تهی است. حکومت پادشاهی نيز اين دو وجه‌ را داشت؛ اما وجه‌ غالب آن شووينيسم ملی بود تا مذهبی. خود شما می‌نويسيد که‌ اين رژيم با زبان کردی مخالفت می‌کند، چون زبان حاکمان نيست، بنابراين حاکمان فارس هستند و با زبانهای ديگر من‌جمله‌ کردی عناد می‌ورزند.

3. جمهوری اسلامی غير از موارد معدودی به‌ ويژه‌ در اوايل صدارتش ـ آن هنگام که‌ توسط خلخالی تلاش شد عملی شود ـ ضديت آن چنانی از خود با زبان و ادبيات و مشاهير ادب فارسی و اعياد ملی نشان نداده‌ است. توجه‌ کنيد که‌ چقدر برای زبان فارسی هزينه‌ می‌کند. منابع مالی که‌ متعلق به‌ کل مردم ايران، از جمله‌ کرد و آذری و عرب و ترکمن و بلوچ است، تنها و تنها برای اشاعه‌ی فرهنگ و ادب فارسی بکار می‌گيرد. حتی در خارج از کشور نيز مراکزی با هزينه‌های هنگفت بدين منظور تأسيس نموده‌ است. در ضمن بی‌زحمت در مورد تعامل اين رژيم با زبان و ادبيات و فرهنگ و هنر مثلا کردی هم قدری تأمل کنيد. برويد ببينيد که‌ حافظ فارسی کجا خفته‌ است و هيمن و هژار کردی کجا. برويد قياسی نيز کنيد بين آرمگاه‌ هنرمندان کردی و فارسی. نگاهی به‌ دروس مدارس و دانشگاه‌ بياندازيد و ببينيد که‌ کدام سال و رشته‌ی تحصيلی است که‌ تحت عناوين مختلف زبان فارسی در آن نقش کليدی نداشته‌ باشد. از عناد رژيم با زبان فارسی سخن می‌گوئيد، ببينيد که‌ آقای خامنه‌ای ترک‌زبان چگونه‌ شعر فارسی می‌سرايد. ببينيد که‌ شعر فارسی چه‌ جايگاهی در راديو و تلويزيون ايران دارد؛ حتی مجريان نيز گاها قبل از اعلام برنامه‌ شعری می‌سرايند!

4. اينکه‌ استدلال می‌شود که‌ ناسيوناليسم با مذهب هم‌خوانی ندارد، درست نمی‌دانم، چرا که‌ در بسياری جاها و از جمله‌ در ايران شاهی و شيخی در ضمن اينکه‌ الزاما يکی نبوده‌اند، همديگر را تغذيه‌ و تکميل کرده‌اند و هيچگاه‌ در مقابل هم صف‌آرايی نکرده‌اند. خود اسلام نيز نوعی از ناسيوناليسم است که‌ در بسياری جاها با حربه‌ی دين به‌ ميدان آمده‌ است. ناسيوناليسم گاهی دين را به‌ خدمت خود گرفته‌. آنطور که‌ در ايران صفوی شيعی و دولت عثمانی سنی شاهد آن بوديم. مسلمان غيرعرب جايز نيست که‌ با زبانی غيرعربی با خدايش راز و نياز کند، چون ظاهرا خدا زبانش را نمی‌فهمد! خمينی هم از "امت اسلام" سخن می‌راند "که‌ در آن کرد و فارس با هم فرقی ندارند". "امت اسلامی" يک افسانه‌ بيش نيست. اولا اسلام دو دستگاه عمده‌ی‌ فکری متفاوت و بخشا متضاد دارد؛ شيعه‌ و سنی. دوما حتی در بين کشورهای سنی مذهب عربی هم ناسيوناليسم نقش بازی می‌کند. در غيراينصورت 22 دولت عربی نمی‌داشتيم و اين چنين دشمنی بين کشورهای عربی (از سويی عربستان سعودی، از سويی ديگر سوريه‌ی حاضر، از سويی عراق سابق و از سويی ديگر مصر و اردن حاضر) نمی‌داشتيم. اگر "امت اسلامی" خمينی وجود خارجی می‌داشت، اول اينکه‌ بر عليه‌ مردم به‌ اصطلاح "مسلمان" کردستان فتوای "جهاد" که‌ نمی‌داد و دوم اينکه‌ همه‌ی زبانها در قانون اساسی‌اش يک جايگاه‌ را می‌داشتند و زبان رسمی و مشترک واحدی در آن قيد نمی‌شد و سوم اينکه‌ "مذهب رسمی" شيعه‌ موضوعيت نمی‌داشت. بخش بزرگی از به‌ اصطلاح "ليبرالها" و "ملی‌گرا"های ما مؤلفه‌های هويت ايرانی را مذهب شيعه‌ و زبان فارسی تعريف می‌کنند!!! تازه‌ بحثم در مورد "ملی ـ مذهبی‌"ها که‌ در مقاطعی نقش مهمی در سياست حکومت مرکزی ايران داشته‌اند نيست. در حکومت به‌ اصطلاح "مدرن" ايران مذهب همواره‌ نقش تعيين‌کننده‌ داشته‌ است. برای نمونه‌ به‌ "شورای نگهبان" رژيم اسلامی ايراد گرفته‌ می‌شود. آيا همچون چيزی زمان شاه‌ نداشتيم؟ نگاه‌ کنيد که‌ چه‌ تعبيراتی برای پرچم ايران آورده‌ می‌شود (سرخ نشانه‌ی خون شهدای اسلام، شمير علی و سبز نشانه‌ی حکومت محمد در صدر اسلام). همين مذهب رسمی هم ميراث زمان شاه‌ است که‌ ناسيوناليسم پايه‌ اصلی‌اش را تشکيل می‌داد. سياستمداران ناسيوناليست ايرانی همواره‌ ـ به‌ قول آقای آرامش دوستدار ـ دين‌خو بوده‌اند. دين‌گرايان ما نيز همواره‌ ناسيوناليست بوده‌اند. اين قدری که‌ واژه‌ی "ملت ايران" از زبان آقای دکتر محمود احمدی نژاد، رئيس جمهور اسلامی ايران جاری است، از زبان ملی‌گرايان هم شنيده‌ نمی‌شود. اين اصطلاح در قانون اساسی رژيم اسلامی موج می‌زند. به‌ هر حال، اين رژيم اگر صرفا مذهبی می‌بود، دليلی برای ممنوعيت زبانهای غيرفارسی و سرکوب مطالبات دست کم فرهنگی غيرفارسی نمی‌داشت. و بالاخره‌ اينکه‌ ناسيوناليسم هم می‌تواند به‌ دين تبديل گردد (همانطور که‌ مارکسيسم مدت مديدی به‌ دين برخی تبديل شده‌ بود). در اين صورت خاک به‌ جای "کتاب آسمانی" تقدس پيدا می‌کند. "اتهام" جدايی‌طلبی جای "اتهام" ارتداد را می‌گيرد، شخصيتهای افسانه‌ای جای "پيامبران" را می‌گيرند، رهبران ناسيوناليست و شووينيست جای "امامان" و ناجيان را می‌گيرند... همه‌ اينها در مورد ناسيوناليستهای ايرانی صدق می‌کنند. چندی پيش مطلبی تحت عنوان "قانون اساسی پيشنهادی جنبش سبز" از سوی "حقوقداران جنبش سبز" منتشر گرديد که‌ در آن در پيوند با مسأله‌ مورد بحث ما تنها واژه‌ی "ملی" جای "اسلامی" را گرفته‌ بود و ساختار سياسی ايران تقريبا دست نخورده‌ باقی مانده‌ بود! تمام بضاعت و گستره‌ی درک دمکراتيک "حقوقدانان سبز" ما همين بود!

5. شما می‌گوئيد که‌ در هيج جای قانون اساسی اين رژيم قيد نشده‌ که‌ مثلا يک کرد نمی‌تواند رئيس جمهور باشد. بايد بگويم که‌ طوری شما در مورد قانون اساسی رژيم صحبت می‌کنيد، انگار که‌ خيلی آن را جدی می‌گيريد، درحاليکه‌ خود رژيم هم برای آن پشيزی قائل نيست و از متخطيان نخست آن است. آقای يانی، در همين قانون اعمال شکنجه‌ برای اقرار و يا حتی گرفتن اطلاعات ممنوع است، درحاليکه‌ همه‌ می‌دانند شکنجه‌ که‌ چه‌ عرض کنم، تازه‌گيها فاش شده‌ که‌ از تجاوز به‌ پسران هم پرهيز نمی‌کنند. گفته‌ می‌شود که‌ اصل بر برائت است. در حاليکه‌ همين که‌ با آنها بعنوان متهم سروکار پيدا کردی، گناهکار شناخته‌ می‌شوی و اين تو هستی که‌ بايد بيگناهی‌ات را ثابت کنی. بر برابری زن و مرد تأکيد شده‌ که‌ از همه‌ مضحک‌تر است. در اصل نوزدهم قانون مورد اشاره‌ی شما آمده‌ است که‌ "مردم ايران از هر قوم و قبيله‌ که‌ باشند، از حقوق مساوی برخوردارند و رنگ، نژاد، زبان و مانند آنها سبب امتياز نمی‌شود." اين را شما هم باور نداريد. اصل سی و دوم همين قانون می‌گويد: "هيچکس را نمی‌توان دستگير کرد مگر به‌ حکم و ترتيبی که‌ قانون معين می‌کند. در صورت بازداشت موضوع اتهام با ذکر دلايل بلافاصله‌ کتبا به‌ متهم ابلاغ و تفهيم شود و حتی اکثر ظرف مدت 24 ساعت پرونده‌ی مقدماتی به‌ مراجع صالحه‌ قضايی ارسال و مقدمات محاکمه‌ در اسرع وقت فراهم گردد. متخلف از اين اصل طبق قانون مجازات می‌شود." بنده‌ تاکنون با کسی برخورد ننموده‌ام که تنشی با اين حکومت داشته‌ و‌ دقيقا عکس و تضاد اين ادعا را تجربه‌ نکرده‌ باشد. آنگاه‌ شما به‌ اين قانون ارجاع می‌دهيد؟! استدلال شما با تکيه‌ به‌‌ اين مستندات اين است که‌ پس چون در قانون نوشته‌ نشده‌ که‌ کرد نمی‌تواند رئيس جمهور باشد، کرد می‌تواند رئيس جمهور بشود! اين منطق را می‌توان ادامه‌ داد و گفت چون در اين قانون گفته‌ شده‌ که‌ شکنجه‌ ممنوع است، پس شکنجه‌ای صورت نمی‌گيرد!! باز تکرار می‌کنم که‌ فرد کرد ـ از استثنائات که‌ بگذريم ـ در حالت عادی تنها زمانی می‌تواند پستی قابل ملاحظه‌ احراز کند که‌ نقشی به‌ نفع رژيم و در ضديت با مردمش در دستگاههای نظامی، اطلاعاتی و اداری آن ايفا کرده‌ باشد.

6. بسياری از دوستانی که‌ در اين خصوص بحث می‌کنند، می‌گويند بر همه‌ی ما ايرانيان ظلم شده‌. رژيم دشمن ايرانی است. بنده‌ اين استدلال را نمی‌پذيرم. نه‌ اينکه‌ معتقد باشم که‌ رژيم ايران دشمن ايران و ايرانی نيست. خير، اين رژيم به‌ لحاظ تاريخی، فرهنگی، اقتصادی، سياسی، ... دشمن مصالح عمومی مردم ايران است. اما ذکر آن را در اين بحث نابجا می‌دانم، چون چنين مشتبه‌ می‌سازد که‌ بر همه‌ی ايرانيان به‌ يک نسبت ظلم می‌شود، درحاليکه‌ چنين نيست: رژيم به‌ آن ميزان زن‌ستيز است، مردستيز نيست؛ به‌ آن ميزان که‌ سنی‌‌ستيز است شيعه‌‌ستيز نيست، به‌ آن ميزان که‌ با مثلا بهائی و زرتشتی و مسيحی و يهودی ستيز دارد با مسلمان ندارد. آن قدر که‌ با کرد دشمنی می‌کند با فارس نمی‌کند. هر کدام از اين ظلمها را به‌ دليل و بر پايه‌ی درک معين و با انگيزه‌ی متفاوتی می‌کند. شما می‌گوئيد که‌ دليل کردکشی‌اش شووينيسم نيست. بنده‌ معتقدم هست. اينکه‌ شما بعنوان يک هم‌ميهن‌ فارس‌زبان موافق تبعيض و مقصر نيستيد، امر ديگری است. من و شما بعنوان مرد مسئول و موافق زن‌ستيزی در ايران هم نيستيم، تازه‌ بر عليه‌ آن بيشتر از زنان نيز طغيان می‌کنيم. اما نمی‌گوئيم که‌ زن‌ستيزی در ايران وجود ندارد. اين برخورد متديک اشتباه‌ را خانم شيرين عبادی نيز در مورد ستم بر زنان دارد. هر آينه‌ ايشان با بحث پيوند اسلام با زن‌ستيزی مواجه‌ می‌شود فورا جبهه‌‌گيری می‌کند و در دفاع از اسلام می‌گويد که‌ اين امر ربطی به‌ اسلام ندارد و در فلان يا فيصار کشور غيراسلامی نيز زن استثمار و سرکوب می‌شود. آری، در کشورهای زيادی موقعيت زنان هنجار نيست، اما در هر کشوری بايد دلايل آن را جداگانه‌ ريشه‌يابی نمود. در ايران نه‌ تنها اين تبعيضات بر عليه‌ زنان است، بلکه‌ بخشا صورت رسمی و قانونی نيز به‌ خود گرفته‌. و اين تبعيضات منشاء رسمی دارد، چون از فقه‌ شيعه‌ استخراج شده‌ است. ديگر کتمان اين قضيه‌ چنان صادقانه‌ و جای باور نيست. تبعيض بر زنان در جای ديگر می‌تواند منشاء و سرچشمه‌ی ديگری داشته‌ باشد. اين استدلال خانم عبادی مثل اين می‌ماند که‌ در کشوری مالاريا بيايد و عده‌ی زيادی را از پای درآورد. آنگاه‌ گفته‌ شود که‌ دليل مرگ نمی‌تواند مالاريا باشد‌، چون در فلان بخش از جهان نيز مردم می‌ميرند، بدون اينکه‌ مالاريا داشته‌ باشند!!! در ايران ستم بر مليتهای غيرفارس و به‌ ويژه‌ غيرشيعی و غيرمسلمان ايران نه‌ تنها منشاء دينی و مذهبی دارد، بلکه‌ همچنين ريشه‌ در شووينيسم قومی حاکم دارد که‌ خود را در عرصه‌ها و چهره‌های مختلفی می‌نماياند. ستم ملی نيز ـ همانطور که‌ پيشتر نيز اشاره‌ رفت ـ می‌تواند منشاهای متفاوت داشته‌ باشد؛ قومی، زبانی، مذهبی، دينی، سياسی، طبقاتی، استعماری، نژادی (رنگ پوست و غيره‌). بسياری از اينها در ايران کنونی بطور همزمان صادق است. کتمان اين امر دستيابی مشترک ما به‌ حقيقت را با دشواری روبرو خواهد نمود.

http://freebalouch.blogspot.com/

دیده‌بان حقوق بشر: عراق به سرعت در آستانه تبدیل شدن به دیکتاتوری است

2012-01-22T17:03:00.001+01:00

دیده‌بان حقوق بشر عراق را همچنان یکی از خطرناکترین کشورهای جهان برای خبرنگاران دانسته است

سازمان دیده‌بان حقوق بشر در گزارش سالانه خود در مورد عراق نسبت به "لغزش این کشور به سوی ساختارهای استبدادی قدرت" هشدار داده است. در این گزارش به زندان‌هایی مخفی اشاره شده که زیر نظر دفتر نخست‌وزیری عراق اداره می‌شده‌اند.

آنگونه که در گزارش سازمان دیده‌بان حقوق بشر آمده، آزادی بیان و تشکیل تجمعات اعتراضی در عراق در سال گذشته "به شدت مورد سرکوب" واقع شده و فعالان سیاسی و اجتماعی با "تهدید، بازداشت و ضرب و شتم" روبرو بوده‌اند. در مواردی نیز بازداشت‌شدگان در زندان‌های مخفی شکنجه شده‌اند.

سازمان دیده‌بان حقوق بشر به ویژه به سرکوب خشن اعتراضات گسترده‌ای اشاره کرده است که در فوریه سال گذشته بر ضد فساد مالی و پایمال شدن حقوق بشر در عراق رخ دادند. این سازمان عراق را همچنان یکی از خطرناکترین کشورهای جهان برای خبرنگاران دانسته است.

دیده‌بان حقوق بشر همچنین در این گزارش که روز یکشنبه (۲۲ ژانویه/۲ بهمن) منتشر شده، نسبت به ادامه وضعیت نامناسب حقوق زنان انتقاد کرده و نوشته است که به ویژه این غیرنظامیان هستند که همچنان قربانی حملات انفجاری گسترده در این کشور می‌شوند.

در این گزارش به کشف یک زندان مخفی در فوریه ۲۰۱۱ اشاره شده که از سوی یگان‌های ویژه و تحت نظارت دفتر نوری‌المالکی، نخست‌وزیر عراق، اداره می‌شده است. در این زندان بازداشت‌شدگان به شدت مورد شکنجه قرار می‌گرفته‌اند.

سازمان دیده‌بان حقوق بشر با ذکر این موارد تصریح کرده است که "عراق به سرعت در آستانه تبدیل شدن به یک کشور دیکتاتوری" است.

به باور تهیه‌کنندگان این گزارش "دولت آمریکا هرچند نسبت به کمک‌های این کشور برای ایجاد یک دمکراسی پایدار در عراق اطمینان خاطر می‌دهد، اما واقعیت این است که آنچه به جای مانده یک حکومت پلیسی است."

ایالات متحده در روزهای پایانی سال ۲۰۱۱ آخرین واحد‌های ارتش خود را از عراق خارج کرد و رسما به جنگ حدودا ۹ ساله در این کشور پایان داد.

"بهار عربی پایان‌بخش حمایت‌های غرب"

دیده‌بان حقوق بشر همچنین در بخشی از گزارش سالانه خود وقوع "بهار عربی" در کشورهای خاورمیانه و شمال آفریقا را پایان‌بخش حمایت‌های چندین ساله‌ی دولت‌های غربی از حکومت‌های خودکامه منطقه دانسته است.

این سازمان کشورهای غربی را متهم می‌کند که از "ترس ایجاد بی‌ثباتی مدت زیادی چشم‌های خود را به روی سیاست‌های سرکوبگرایانه‌ی دولت‌های منطقه" بسته بوده‌اند.

دیده‌بان حقوق بشر دولت‌های دمکرات را به حمایت از اعتراضات مردمی در منطقه فراخوانده و از آنها خواسته است تا فشارهای خود را بر حکومت‌های سرکوبگر افزایش دهند.

SN/SI

http://www.dw-world.de/dw/article/0,,15683602,00.html?maca=per-rss-per-all-1491-rdf

جزئیات ترور مولوی جنگی زهی يکی از بسيجیهای منطقه سرباز و حاميان سرسخت ولايت فقيه در بلوچستان

2012-01-21T11:08:00.000+01:00

مولوی جنگی زهی امام جمعه مسجد خضراء شهر راسک (مرکز شهرستان سرباز ) بعد از اقامه نمازجمعه با ماشین شخصی پژو 405مشکی راهی محل سکونت خویش(روستای حاجی آباد)می شود و در رستوران دپکور فردی بنام سلیمان کوهساری را که هم روستای خود بوده سوار نموده و از رودخانه سرباز به طرف کیشکور حرکت می نماید که طرف دیگر رودخانه نرسیده به روستای منوگان در

سر بالایی با دو نفر موتور سوار که که صورتشان را کامل پوشیده بودند با موتور هوندا بی پلاک مسلح به اسلحه کلاش و کلت کمری روبرو شده بدون مشاجره مورد حمله قرار میگیرند که از 20متری شروع به تیراندازی می کنند و هر دو سرنشین( مولوی مصطفی جنگی زهی و سلیمان کوهساری)دردم به شهادت میرسند و موتور سوارها متواری شده و از روستای منوگان بطرف دره کلگ رفته و خبری از آنها تاکنون بدست نیامده است .

رسانه‌های تیم احمدی‌نژاد مدعی شدند / بهمن ماه تکلیف همه چیز مشخص خواهد شد

2012-01-21T11:04:00.002+01:00

رسانه‌های تیم محمود احمدی‌نژاد نوشته‌اند بهمن ماه امسال آبستن حوادثی است که «سرنوشت» انقلاب را رقم خواهد زد و برخورد‌ها با رئیس دولت دهم در این ماه به اوج خود خواهد رسید.

سایت «رها‌پرس» روز پنجشنبه (۲۹ دی) با انتقاد از محکومیت علی‌اکبر جوانفکر از سوی قوه قضائیه٬ نوشته که سطح برخورد‌ها با تیم احمدی‌نژاد با فراخواندن وی به مجلس به اوج خود خواهد رسید.

این سایت افزوده است نمایندگان مجلس قصد دارند احمدی‌نژاد را به «مسلخ» بکشند و «تا زمان رفتن وی به مجلس» حملات گسترده‌ای علیه رئیس دولت دهم ترتیب داده خواهد شد.

سایت نوپای «اخبار محرمانه» نیز نوشته که «آینده‌ مبهم و تاریخ سازی» پیش رو است که نشان‌گر آغاز دعوای اصلی خواهد بود.

نویسنده وبلاگ «سوپر انحرافی» از حامیان فعال احمدی‌نژاد نیز روز جمعه (۳۰ دی) از بروز اتفاقاتی «خاص» در بهمن ماه امسال خبر داده است.

این وبلاگ بدون آنکه به نامه حسین علایی اشاره کند٬ نوشته است: «سونامی نامه‌های زهرآگین که هنوز بخش اعظمی از آن‌ها منتشر نشده تنها قطعه‌ای از پازل این کودتای تمام عیار است.»

آن‌طور که این وبلاگ ادعا کرده است در بهمن ماه «طرح برکناری رئیس جمهور با ابزار قانونی و در سرای ملت احتمال سوء قصد به وی یا حتی خودزنی در دستور کار فتنه‌گران قرار گرفته است.»

این وبلاگ در پایان پست کوتاه خود آورده است: «پناه بر خدا از فتنه‌ای که فتنه ۸۸ در برابرش تنها یک رزمایش بود.»

سایت «ر‌ها پرس» از روز‌های گذشته گزارش‌هایی از اجرای برخی طرح‌ها و برنامه‌ها از سوی سپاه پاسداران و حامیان علی خامنه‌ای علیه محمود احمدی‌نژاد منتشر می‌کند.

محافظه‌کاران منتقد احمدی‌نژاد تا کنون در برابر این گزارش‌ها واکنشی نشان نداده‌اند.

http://www.digarban.com/node/4467

Baloch Community - Sweden

Live broadcasting - BBC Persian/Dari

پخش زنده برنامه های تلويزيونی

مدیا پلیر

به مناسبت درگذشت استاد عبدالحسین یادگاری

خشم عراقی ها از اظهارات سفیر ایران در مخالفت با تشکیل اقلیم فدرال در عراق --- در اظهار نظرهای مسولان ابراز شد

ویدئوی اعترافات اعضای مسلح سپاه پس از دستگیری در سوریه -- ازآیت الله خامنه ای خواستند برای آزادیشان اقدام کند

Attack on FC post near Sui: Ten Pakistani soldiers killed, one captured alive

Occupying forces who advice the Baloch to surrender must leave Balochistan – Banuk Karima Baloch

اعلانیه ی جدید جنبش مقاومت مردمی جندالله ایران

شکایت تنها راه رهایی از انتقاد و یا اتهام نیست!

Balochistan is the last hope for America in Afghanistan ( Louie Gohmert )

Balochistan is the last hope for America in Afghanistan ( Louie Gohmert )

HRCP raises alarms over Balochistan unrest

Time to Attack Iran

6 Baloch killed by Iranian firing near Gwadar in Balochistan

6 Baloch killed by Iranian firing near Gwadar in Balochistan

Iran killed 6 Pakistanis (Balochestani) at border near Chabahar

Progressive politicians of Sind to march in support of Baluch

United free Balochistan is the need of the time for regional & world peace and prosperity

United free Balochistan is the need of the time for regional & world peace and prosperity

Louie Gohmert Afghan Strategy: Carve out Baluchistan from Pakistan

Louie Gohmert Afghan Strategy: Carve out Baluchistan from Pakistan

Pakistani security forces are abducting and killing Baloch and Sindhi activists: Sindhi leader

Protest by families of abducted Baloch: 648 days of protest yield no result

﻿حق تعیین سرنوشت در اسناد بین المللی --- ( گرد آورنده ) یاشار آزاد

IMPORTANT ANNOUNCEMENT by IVBMP

COMMENT: Man is born free —Mir Mohammad Ali Talpur

چه کسانی از فروپاشی ایران متضرر می شوند ---

خجالت دارد، عوام فریبی بس است --- دکتر گلمراد مرادی

خاطرات کوتاه یک ایرانی مقیم سوئد در ایران!

خواهش می کنیم به شهر ما نقل مکان کنید, زمین مجانی هم میدهیم, برایتان بچه هم درست می کنیم!

زندگی طایفه ای از سرحد تا مکران

10 تصور غلط درباره آلزایمر

Pakistan annexed Balochistan Forcibly: Dr. Zaffar

Gas pipeline blown up in Jaffarabad, ASI killed in Quetta

بلوچستان و بازهم آزمودن "مسئوليت" -- بقلم؛ ابراهيم حسين بر

آینده کردستان عراق: استقلال یا فدرالیزم --- حسام دست پیش

رکورد تاریخی سکه طلا و دلار در بازار ایران

رکورد تاریخی سکه طلا و دلار در بازار ایران

نرخ سکه بهار آزادی طرح قدیم در ۳۰ سال گذشته

نرخ دلار در ۳۰ سال گذشته

ویتامین‌هایی که می‌توانند مرگ‌آفرین باشند

Five civilian, injured in Chamalang bombing, abducted from a hospital in DG Khan

بلـوچ ستيزی جنـون آميـز در بلوچستـان اشغالــی

دموکراسی و مسأله حقوق اقلیتهای قومی ---- آرش نراقى

«ملت ایران» یا «مردم ایران»؟ --- آیدین تبریزی

شاخصهای شووينيسم در ايران --- ناصر ایرانپور: پژوهشگر و نویسنده

دیده‌بان حقوق بشر: عراق به سرعت در آستانه تبدیل شدن به دیکتاتوری است

جزئیات ترور مولوی جنگی زهی يکی از بسيجیهای منطقه سرباز و حاميان سرسخت ولايت فقيه در بلوچستان

رسانه‌های تیم احمدی‌نژاد مدعی شدند / بهمن ماه تکلیف همه چیز مشخص خواهد شد

حق تعیین سرنوشت در اسناد بین المللی --- ( گرد آورنده ) یاشار آزاد